Marcos 6
Lisǎsè̌ Athè̌ - Kayǎ Ngó̤ (KYU) vs NVT
1 Jesǔ htecuốkyǎ bínuô rò è ná a khǒpacè̤̌ tahe ka̤khyě khyěthyá lahyǎ dố adò̌aso ní̤dû vǐ̤ Nazarè nuôtôvǐ̤.
1 Jesus deixou essa região e voltou com seus discípulos para Nazaré, cidade onde tinha morado.
2 Bí Mò̤́nyěduô akhè̌nuô, Jesǔ cáhtya ithyóithya tè̤ dố tè̤cò́bè̌hǒkǔ. Kayǎ è́prè̤ ní̤huô̌ a tè̤ithyóithya rò a khyéthukhyéthè́ lò̌ cò́ rò a hé lahyǎ,
2 No sábado seguinte, começou a ensinar na sinagoga, e muitos dos que o ouviam se admiraram e perguntavam: “De onde vem tanta sabedoria e poder para realizar esses milagres?
3 È ma prè̤sò́cyá̤hi nuôtôprè̤ vǎhé? Rò è ma Maria aphúprè̤khǔ vǎhé? Apuố̤ tahe nuôma Jakomo, Jose, Juda, ná Simonè yětahe má̤ vǎhéto? Rò apuố̤prè̤mò tahe nuôma a o prè́ bí dò̌kǔyě prè́ vǎhéto?” Èthǐ hé lahyǎ phúnuôrò, èthǐ thè́hte Jesǔ rò è́mo̤sû lǔ to.
3 Não é esse o carpinteiro, filho de Maria e irmão de Tiago, José, Judas e Simão? Suas irmãs moram aqui, entre nós”. E sentiam-se muito ofendidos.
4 Rò Jesǔ hé èthǐ, “Kayǎ dố a dyazṳ̂́dyanyá̤ ní̤dyékuô̌ prè̤pro̤ to tahe nuôma tû́prè́ adò̌kǔphú ní̤dû, aklwǐalyǎ ní̤dû ná a hiphúphyǎphú ní̤dû tahe prè́.”
4 Então Jesus lhes disse: “Um profeta recebe honra em toda parte, menos em sua cidade e entre seus parentes e sua própria família”.
5 Èthǐ zṳ̂́e to akhu-akhyě Jesǔ me̤cyá̤ pǎ atè̤me̤ tè̤pro̤tè̤prya̤ nuôtahe tôcô꤮ to, a me̤cyá̤kyǎ prè́tû́ a dyahtya atakhu dố kayǎ swísè̌ nuôtahe alo̤ prè́, rò a me̤ sǐmé̤ pé̤ kayǎswíkayǎsè̌ tahe patíprè̤ prè́.
5 Por isso, não pôde realizar milagres ali, exceto pôr as mãos sobre alguns enfermos e curá-los.
6 Dò̌phúsophú tahe zṳ̂́ení̤ lǔ to akhu-akhyě a khyéthukhyéthè́ kanó̤꤮ to.
6 E ficou admirado com a incredulidade daquele povo. Então Jesus percorreu diversos povoados, ensinando a seus moradores.
7 Htuô̌rò a è́hyǎ plò́lò̌ a khǒpacè̤̌ shyéthè́nyě̤ rò a nò̌htecuố lǔ tômṳ ná thè́nyě̤ phúnuô. Htuô̌rò thyáphú èthǐ ki vè̤́htekyǎbè́ khǐnékhǐnò̌ agněnuôrò, a dyé pé̤ èthǐ taryěshyosò̌.
7 Reuniu os Doze e começou a enviá-los de dois em dois, dando-lhes autoridade para expulsar espíritos impuros.
8 Jesǔ mecuốní̤ a khǒpacè̤̌ tahe angó̤, “Thǐ htecuốklyá rò phyécuốní̤ tǎ tôcô꤮ tǎmé̤ ní, phyécuốní̤ tǎ khò́mǔ, pyě̤, ná rû̌htò̌ yěnuôtahe tǎmé̤ ní꤮. Phyéní̤ prè́tû́ ihtyábǒ nuô prè́ ní꤮.
8 Instruiu-os a não levar coisa alguma na viagem, exceto um cajado. Não poderiam levar alimento, nem bolsa de viagem, nem dinheiro.
9 Dyácuốní̤ lahyǎ khuphá nuô manárò phyécuố tǎ ca̤ nyě̤pṳ̂ tǎmé̤ ní꤮.
9 Poderiam calçar sandálias, mas não levar uma muda de roupa extra.
10 Thǐ ki cuốnuô̌ o dố hi tôměmě akǔ hérò, thǐ dǎ htecuố hí dố dò̌ nuôtôdò̌ akǔ híto nuô, tarú o tadû lahyǎ bínuô ní꤮.
10 Disse ele: “Onde quer que forem, fiquem na mesma casa até partirem da cidade.
11 Dò̌ tôdò̌dò̌ dố a ki thè́zṳ̂́ è́sû thǐ to rò a ki ní̤dǎ thǐngó̤ to hérò bí thǐ htecuốkyǎ akhè̌nuô, thuô̌tǎ̤kyǎ hemû dố thǐ khǎduôlo̤ nuôtahe, thǐ ki me̤phúnuô héma athyáná thǐ dyéluô̌kyǎhò́ tè̤mátè̤dyǎ tôcô dố Cò́marya ki cirya èthǐ pǎ nuôhò́.”
11 Mas, se algum povoado se recusar a recebê-los ou a ouvi-los, ao saírem, sacudam a poeira dos pés como sinal de reprovação”.
12 A khǒpacè̤̌ tahe htecuốlě hésodônyǎ pé̤ kayǎ tahe ná a tǒkò za̤ ní̤dû lahyǎ ané̤, a lě héso pé̤ ǔ phúnuô.
12 Então eles partiram, dizendo a todos que encontravam que se arrependessem.
13 Èthǐ vè̤́htekyǎní̤ è́lǎ khǐnékhǐnò̌ rò a plò̤́ró̤ní̤ è́ pé̤ lǎ kayǎswíkayǎsè̌ tahe ná htahtyě rò a me̤sǐmé̤ ka̤khyě è́ pé̤ lǎ èthǐ.
13 Expulsaram muitos demônios e curaram muitos enfermos, ungindo-os com óleo.
14 Jesǔ amwi̤ luô̌htyěluô̌ké̤ akhu-akhyě Khwí Herodè ní̤huô̌ lò̌lò̌꤮ a me̤ tè̤ nuôtahe ari-akyǎ. Htuô̌to kayǎ tahehe hé lahyǎ, “Jesǔ ma Giovanni Baptista thyěihtòka̤khyě prè́, tû́rò a me̤cyá̤ tè̤pro̤tè̤prya̤ nuôtahe hò́.”
14 Logo o rei Herodes ouviu falar de Jesus, pois todos comentavam a seu respeito. Alguns diziam: “João Batista ressuscitou dos mortos. Por isso tem poder para fazer esses milagres”.
15 Taheherò a hé, “È ma Prè̤pro̤ Elia prè́.”
15 Outros diziam: “É Elias”. Ainda outros diziam: “É um profeta, como os profetas de antigamente”.
16 Bí Khwí Herodè ní̤huô̌ Jesǔ me̤ tè̤pro̤tè̤prya̤ akhè̌nuô, a hé, “Giovanni dố vǎ nò̌pǎ̤tṳ̂̌kyǎ èkyǎ̤bǒ ná vǎ klyěphú nuôtôprè̤ htwǒprè̤ ka̤khyě khyěthyá hò́,” a hé phúnuô.
16 Quando Herodes ouviu falar de Jesus, disse: “João, o homem a quem decapitei, voltou dos mortos!”.
17 Dố aré̤khè̌nuô ma Khwí Herodè nò̌cuốpṳ̂́ cò̌klò̤ma aklyěphú tahe ná Giovanni rò a nò̌dò́tǎ̤kyǎ lǔ dố htò̌kǔ nuôma Herodia khukhyě hò́. Herodia ma Khwí Herodè akhǐ, apuố̤ Philipu amě rò Giovanni hétǎ̤tṳ̂̌ tamǒmǒ Khwí Herodè ná a tǒ phyéní̤ apuố̤ Philipu amě to.
17 O rei havia mandado prender e encarcerar João para agradar Herodias. Ela era esposa de seu irmão, Filipe, mas Herodes tinha se casado com ela.
18 Giovanni hé Khwí Herodè, “Nè̤ phyé khyěthyá nè̤ khǐnuô a lṳkhókyǎ hò́ ná Cò́marya tè̤thyótè̤thya hò́.”
18 João dizia a Herodes: “É contra a lei que o senhor viva com a esposa de seu irmão”.
19 Phúnuô akhu-akhyěrò khwí amě Herodia yěnuô a pṳ̂́ma tadû Giovanni tè̤thû́ rò a thè́zṳ̂́ me̤thyěkyǎ lǔ tadû́rò a me̤cyá̤ tôcô꤮ to.
19 Por isso Herodias guardava rancor de João e queria matá-lo, mas não podia fazê-lo,
20 Me̤těhérò Khwí Herodè yěnuô a myádu ní̤dyé Giovanni, me̤těhérò a thè́gně ná è ma kayǎ dố acò́ate̤ asǎsè̌ tôprè̤ akhu-akhyě, a takè̤bí ní̤dyé lǔ. Bí khwí ní̤huô̌ Giovanni hébè akhè̌nuô, a bèzò̤ nyacò́ tadû́rò a thè́zṳ̂́ ní̤huô̌ nyǎprè́ lǔ hébè prè́.
20 pois Herodes o respeitava e o protegia, sabendo que ele era um homem justo e santo. Herodes ficava muito perturbado sempre que falava com João, mas mesmo assim gostava de ouvi-lo.
21 Bí Khwí Herodè opacè̤̌lya̤ amò̤́nyě hyǎtuố̤khyě akhè̌nuô, ashuốakhè̌ ryányacò́ dố Herodia ki me̤thyěkyǎ Giovanni. Khwí me̤pwè̌ ní̤dyé a opacè̤̌lya̤ amò̤́nyě rò a buôebuôǒ klyě khuklò́khuklyǎ tahe, htyěké̤ khuklò́khuklyǎ tahe, ná kayǎ htwǒ khuklò́khuklyǎ dố Galilea ké̤kǔ nuôtahe.
21 Finalmente, no aniversário de Herodes, Herodias teve a oportunidade que procurava. Ele deu uma festa para os membros do alto escalão do governo, para seus oficiais militares e para os cidadãos mais importantes da Galileia.
22 Bí Khwí Herodè amě Herodia aphúprè̤mòphú hyǎnuô̌ ilě akhè̌nuô, a me̤ thè́plòmo̤ thè́plòmǐ ní̤ Khwí Herodè ná asǐpré̤ lò̌꤮ plǐ khukhyě Khwí Herodè hé pacè̤̌muố̤phú yěnuô tôprè̤, “Nè̤ thè́zṳ̂́thè́lò̌ ǐtěnuô héso vǎ, vǎ ki dyé nè̤.”
22 Sua filha, também chamada Herodias, entrou e apresentou uma dança que agradou muito Herodes e seus convidados. “Peça-me qualquer coisa que deseje, e eu lhe darei”, disse o rei à moça.
23 Htuô̌rò a ò́lya̤ rò a byǎní̤ angó̤ ná a tè̤hébè phúnuô rò “Nè̤ kwǐ cò́ vǎ ǐtě꤮ bèbè vǎ ki dyé nè̤ pǎ, nè̤ kwǐ cò́ vǎhtyěvǎké̤ taklǎmě cò́ bèbè, vǎ dyébè́ nè̤ pǎ,” a ò́lya̤ phúnuô.
23 E prometeu, sob juramento: “Eu lhe darei o que pedir, até metade do meu reino!”.
24 Rò pacè̤̌muố̤phú nuôtôprè̤ klyahte dố aklò̌ rò htesudyǎ amuố̤, “Muố̤꤮ vǎ tǒbè kwǐ khwí ǐtětě?”
24 Ela saiu e perguntou à mãe: “O que devo pedir?”. A mãe lhe disse: “Peça a cabeça de João Batista!”.
25 Rò a tapluố̤taplyě klyakanuô̌ khyěthyá dố khwí o rò “Vǎ thè́zṳ̂́ nò̌dya nuô̌ nè̤ Giovanni Baptista akhuklò́ dố dǐbě taè̌dukǔ rò hyǎdyé cò́ vǎ khǒnyá̤yěnuô” a hé lǔ phúnuô.
25 A moça voltou depressa ao rei e disse: “Quero a cabeça de João Batista agora mesmo num prato!”.
26 Khwíyě a thè́plòmo̤ pǎtaki꤮ to tadû́rò a yǒ ò́lya̤ htuô̌hò́ dố sǐpré̤ tôplutôphè a mèthènyě hò́ akhu-akhyě ngó̤ dố a ò́lya̤ htuô̌hò́ ná pacè̤̌muố̤phú yěnuô, a thè́zṳ̂́ me̤pyékyǎ to.
26 O rei muito se entristeceu com isso, mas, por causa do juramento que havia feito na frente dos convidados, não pôde negar o pedido.
27 Phúnuôrò tôphuốtuô̌ a nò̌cuốphyé aklyěphú prè̤opò̤́tè̤ nuôtôprè̤ ná Giovanni akhuklò́ rò aklyěphú yětôprè̤ cuố dố ǔ lé̤dò́o kayǎ htò̌kǔ rò a cuốpǎ̤tṳ̂̌ ka̤ Giovanni akyǎ̤bǒ.
27 Assim, enviou no mesmo instante um carrasco com ordens de cortar a cabeça de João e trazê-la. Ele decapitou João na prisão,
28 Htuô̌rò a dyanuô̌ Giovanni a khuklò́yě dố dǐbětaè̌du akǔ rò a hyǎdyé ná pacè̤̌muố̤ nuôtôprè̤ rò pacè̤̌muố̤yě dyé ná amuố̤.
28 trouxe a cabeça num prato e a entregou à moça, que a levou à sua mãe.
29 Giovanni Baptista a khǒpacè̤̌ ní̤huô̌ rò èthǐ hyǎphyéka̤ lǔ né̤klò̤́ okyǎyě rò ka̤ iluốkyǎ lǔ dố luô̤̌khu.
29 Quando os discípulos de João souberam o que havia acontecido, foram buscar o corpo e o colocaram numa sepultura.
30 Prè̤dônyǎphú tahe ka̤-oplò́ tava̤lò̌ Jesǔ rò èthǐ héso pé̤lò̌ lǔ ná lò̌꤮ èthǐ me̤htuô̌hò́ tè̤nuôtahe ari-akyǎ ná èthǐ ithyóithya pé̤ ǔ nuôtahe ari-akyǎ.
30 Os apóstolos voltaram de sua missão e contaram a Jesus tudo que tinham feito e ensinado.
31 Prè̤ hyǎ dố lǔo rò hyǎ, prè̤ka̤ rò ka̤ oró̤oè́ talwósû́lû̌ khukhyě Jesǔ ná a khǒpacè̤̌ tahe lé̤okuố eǒ ashuốkhè̌nuô꤮ a opǎ cò́ to, rò Jesǔ hé a khǒpacè̤̌ tahe, “Pè̤ cuố ró̤lǔ dố khǎlé̤thuôkrě tôpho dố kayǎ o tôprè̤꤮ to nuô rò pè̤ ki okuố tabè́thè́prá taplô̤phú pó꤮.”
31 Jesus lhes disse: “Vamos sozinhos até um lugar tranquilo para descansar um pouco”, pois tanta gente ia e vinha que eles não tinham tempo nem para comer.
32 Rò Jesǔ ná a khǒpacè̤̌ tahe cuốnuô̌ sidyání̤ thòklyě rò htecuốkyǎ lahyǎ tû́dû dố khǎlé̤thuôkrě tôpho.
32 Então saíram de barco para um lugar isolado, a fim de ficarem a sós.
33 Manárò kayǎ è́prè̤ dố a myáhtye èthǐ cuố yětahenuô, a thè́gně tǎ̤te̤ lahyǎ hò́ ná Jesǔ ná a khǒpacè̤̌ tahe má̤nyǎhò́ akhu-akhyě, vǐ̤phú pwǒ̤tôvǐ̤ klyacuố ná khǎduô dố khǒkhu rò klyacuốtuố̤ ré̤ dố Jesǔ ná a khǒpacè̤̌ tahe anyěhyǎ.
33 Contudo, muitos os reconheceram e os viram partir, e pessoas de várias cidades correram e chegaram antes deles.
34 Bí Byacè Jesǔ o dố thòklyěkǔ hte akhè̌nuô, a myáhtye kayǎ bè́mṳdu cuố opò̤́ one ré̤ lò̌hò́ dố nyěhò́ rò a thè́zò̤ ní̤dyé nyacò́ èthǐ cò́, me̤těhérò kayǎ yětahenuô athyáná thímí tahe dố prè̤kyě̤ o lǔ to nuô akhu-akhyě a cáhtya ithyó è́pé̤ nyacò́ èthǐ.
34 Quando Jesus saiu do barco, viu a grande multidão e teve compaixão dela, pois eram como ovelhas sem pastor. Então começou a lhes ensinar muitas coisas.
35 Bínuô akhè̌ mò̤́hélǎ hò́ rò Jesǔ a khǒpacè̤̌ tahe hyǎ dố lǔo rò a hyǎhé lǔ, “Khǎlé̤ bíyětôpho ma dò̌ ophû tôdò̌꤮ to, htuô̌to mò̤́hélǎ hò́.
35 Ao entardecer, os discípulos foram até ele e disseram: “Este lugar é isolado, e já está tarde.
36 Thyáphú èthǐ ki cuốlě ipri̤-epri̤ǒ ní̤dyé lahyǎ dû asèesèǒ agněnuôrò, nò̌cuốkyǎ mò̌ èthǐ dố dò̌kǔsokǔ dố a o tavǐtava̤ bíyě tôpho nuô.”
36 Mande as multidões embora, para que possam ir aos campos e povoados vizinhos e comprar algo para comer”.
37 Manárò Jesǔ hésû èthǐ, “Myá dyéedyéǒ pé̤ èthǐ tôcôcô nuô.”
37 Jesus, porém, disse: “Providenciem vocês mesmos alimento para eles”. “Precisaríamos de muito dinheiro
38 Jesǔ sudyǎ a khǒpacè̤̌ tahe, “Dố thǐklè̌nuô khò́mǔ o báklò̤́tě? Cuốmyámyá,” a hé èthǐ phúnuô akhè̌, èthǐ cuốmyá rò èthǐ myáhtye prè́, “Khò́mǔ nyǎ̤klò̤́ ná tè̤̌phú nyě̤bè prè́,” èthǐ hé lǔ phúnuô.
38 “Quantos pães vocês têm?”, perguntou ele. “Vão verificar.” Eles voltaram e informaram: “Cinco pães e dois peixes”.
39 Htuô̌rò Jesǔ nò̌onyǎ oplò́ èthǐ tômṳ ná tômṳ dố mi̤thuô̌lè̌khu.
39 Então Jesus ordenou que fizessem a multidão sentar-se em grupos na grama verde.
40 Rò èthǐ onyǎoplò́ lǔ tômṳ ná aprè̤ nyǎ̤shyě tahe aprè̤ tôzè̤ tahe.
40 Assim, eles se sentaram em grupos de cinquenta e de cem.
41 Jesǔ phyé khò́mǔ nyǎ̤klò̤́ ná tè̤̌ nyě̤bèyě rò a tṳ́htya dố mò́lè̤̌ rò a hébwíhétaryě htuthè́htya Cò́marya rò ibikyě khò́mǔ. Htuô̌rò a dyétǎ̤ dố a khǒpacè̤̌ tahe a o. Rò a khǒpacè̤̌ tahe zṳ́etǎ̤ dǐtû́ pé̤ ná kayǎ nuôtahe. Htuô̌rò a zò́kè̤́khǎkwo kuô̌ tè̤̌phú nuônyě̤bè phúnuônuô.
41 Jesus tomou os cinco pães e os dois peixes, olhou para o céu e os abençoou. Então, à medida que ia partindo os pães, entregava-os aos discípulos para que os distribuíssem ao povo. Também dividiu os peixes para que todos recebessem uma porção.
42 Èthǐ e pòepòǒ ekò́ǒbǎ lò̌plǐ cò́ pwǒ̤꤮ tôprè̤ cò́.
42 Todos comeram à vontade,
43 A khǒpacè̤̌ tahe phyédwóplò́ khyěthyá khò́mǔ ná tè̤̌phú dố a ibikyě rò a okyǎlố tahenuô a obǎ pǎ cò́ ná krí̤nuô shyényě̤mě cò́.
43 e os discípulos recolheram doze cestos com os pães e peixes que sobraram.
44 Prè̤khǔdu dố a e khò́mǔ lò̌꤮ plǐ nuôma a o kayǎ nyǎ̤rí.
44 Os que comeram foram cinco mil homens.
45 Èthǐ ihtuôplò́ htuô̌htuô̌ ná Jesǔ nò̌cuốnuô̌ sidyá lò̌ a khǒpacè̤̌ tahe dố thòklyěkǔ rò a nò̌htecuố ré̤kyǎ èthǐ dố vǐ̤ Bethsaida dố a o dố htyěòbè́rè̤̌ nuôtôvǐ̤. Rò bí a khǒpacè̤̌ htyasidyá thòklyě akhè̌nuô, è rò a plwǒka̤kyǎ lò̌plǐ kayǎ bè́mṳ.
45 Logo em seguida, Jesus insistiu com seus discípulos que voltassem ao barco e atravessassem o mar até Betsaida, enquanto ele mandava o povo para casa.
46 Htuô̌rò Jesǔ htecuốkyǎ rò a cuốhtya cò́bè̌ dố sokhu.
46 Depois de se despedir de todos, subiu sozinho ao monte para orar.
47 Bí mò̤́khípaló̤ hyǎ hò́ akhè̌nuô, a khǒpacè̤̌ thòklyě cuốtuố̤ hò́ dố htyěklǎmě hò́ tadû́rò Jesǔ okyǎ tû́dû prè́ dố khǒkhu tôprè̤ prè́.
47 Durante a noite, os discípulos estavam no barco, no meio do mar, e Jesus, sozinho em terra.
48 Jesǔ myáhtye ná ké̤lathè́ yǒ htò̌hyǎsû a khǒpacè̤̌ tahe akhu-akhyě, èthǐ khyǎsû ké̤lathè́ rò a thè́práladyá lò̌plǐ. Bí shyěi-utazè̤̌ mò̤́ kíré̤ lǐbǔhò́ akhè̌nuô, Byacè Jesǔ cuố dố htyěkhu rò hyǎtǒ dố a khǒpacè̤̌ tahe a o. A kíré̤ cuốtalwó ná a khǒpacè̤̌ tahe.
48 Ele viu que estavam em apuros, remando com força e lutando contra o vento e as ondas. Por volta das três da madrugada, Jesus foi até eles caminhando sobre o mar. Sua intenção era passar por eles,
49 Manárò bí a khǒpacè̤̌ tahe myáhtye lǔ cuố dố htyěkhu akhè̌nuô, èthǐ tane̤ lǔ ná luô̤̌taprya̤ rò a è́htǒè́mo̤ lò̌plǐ.
49 mas, quando o avistaram caminhando sobre as águas, gritaram de pavor, pensando que fosse um fantasma.
50 Me̤těhérò èthǐ pwǒ̤꤮ tôprè̤ myáhtye lò̌plǐ lǔ rò thè́isě lò̌plǐ cò́.
50 Ficaram todos aterrorizados ao vê-lo. Imediatamente, porém, Jesus lhes disse: “Não tenham medo! Coragem, sou eu!”.
51 Htuô̌rò a htyanuô̌kuô̌ dố a khǒpacè̤̌ tahe a thòklyěkǔ rò ké̤lathè́ okuốhyǎkyǎ rò a khǒpacè̤̌ tahe khyéthukhyéthè́ lò̌plǐ cò́.
51 Em seguida, subiu no barco e o vento parou. Os discípulos ficaram admirados,
52 Me̤těhérò èthǐ yǒ khǎlèduô̌ akhu-akhyě Jesǔ dyéluô̌ pé̤ cò́ èthǐ ná buôe ǔ khò́mǔ atè̤me̤ tè̤pro̤tè̤prya̤ yě cò́ tadû́rò èthǐ thè́gněplǒ lahyǎ to.
52 pois ainda não tinham entendido o milagre dos pães. O coração deles estava endurecido.
53 Èthǐ cuốbè́ hò́ htyěòduyě rò a cuốtuố̤ lahyǎ dố Gennesaret ké̤ rò a cuố báokuố lahyǎ athòklyě bínuô.
53 Depois de atravessarem o mar, chegaram a Genesaré. Levaram o barco até a margem
54 Èthǐ hte hò́ dố thòklyěkǔkǔ ná kayǎ tahe thè́gnětǎ̤te̤no lahyǎ ná Jesǔ prè́.
54 e desceram. As pessoas reconheceram Jesus assim que o viram.
55 Èthǐ klyahtǒklyalya̤ lò̌ lahyǎ rò a cáhtya záhyǎ lahyǎ kayǎswíkayǎsè̌ tahe ná icò̤̌ rò záhyǎtǒ lahyǎ bí èthǐ ní̤huô̌ ná Jesǔ o ní̤dyé akhǎlé̤ nuôtôpho.
55 Quando ouviam que Jesus estava em algum lugar, corriam por toda a região, levando os enfermos em macas para onde sabiam que ele estava.
56 Byacè Jesǔ cuốtǒ bítě꤮ tôpho bèbè, a cuố dố dò̌kǔ bèbè, a cuố dố vǐ̤kǔ bèbè, a cuố dố vǐ̤klò̌ bèbè, èthǐ dyatǎ̤ lahyǎ kayǎswíkayǎsè̌ tahe dố klè́kǔ rò èthǐ kwǐthè́zò̤ Byacè ná nò̌tôbè prè́ nè̤ ca̤htû̌ yěnuô ná prè̤swí prè̤sè̌ yětahenuô takiphúprè́. Rò kayǎ dố a tôbè lǔ ca̤htû̌ tahenuô, a tè̤swítè̤sè̌ lamé̤ lò̌plǐcò́.
56 Aonde quer que ele fosse — aos povoados, às cidades ou aos campos ao redor —, levavam os enfermos para as praças. Suplicavam que ele os deixasse pelo menos tocar na borda de seu manto, e todos que o tocavam eram curados.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 6, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.