Marcos 6

Lisǎsè̌ Athè̌ - Kayǎ Ngó̤ (KYU) vs BKJ

Sair da comparação
1 Jesǔ htecuốkyǎ bínuô rò è ná a khǒpacè̤̌ tahe ka̤khyě khyěthyá lahyǎ dố adò̌aso ní̤dû vǐ̤ Nazarè nuôtôvǐ̤.
1 E ele saindo dali, chegou à sua própria terra, e os seus discípulos o seguiram.
2 Bí Mò̤́nyěduô akhè̌nuô, Jesǔ cáhtya ithyóithya tè̤ dố tè̤cò́bè̌hǒkǔ. Kayǎ è́prè̤ ní̤huô̌ a tè̤ithyóithya rò a khyéthukhyéthè́ lò̌ cò́ rò a hé lahyǎ,
2 E, chegando o dia do shabat, ele começou a ensinar na sinagoga; e muitos, ao ouvi-lo, se admiravam, dizendo: De onde lhe vem estas coisas? E que sabedoria é esta que lhe é dada, e como estas poderosas obras são feitas por suas mãos?
3 È ma prè̤sò́cyá̤hi nuôtôprè̤ vǎhé? Rò è ma Maria aphúprè̤khǔ vǎhé? Apuố̤ tahe nuôma Jakomo, Jose, Juda, ná Simonè yětahe má̤ vǎhéto? Rò apuố̤prè̤mò tahe nuôma a o prè́ bí dò̌kǔyě prè́ vǎhéto?” Èthǐ hé lahyǎ phúnuôrò, èthǐ thè́hte Jesǔ rò è́mo̤sû lǔ to.
3 Não é este o carpinteiro, filho de Maria, irmão de Tiago, e de José, e de Judas e de Simão? E não estão aqui conosco suas irmãs? E escandalizavam-se nele.
4 Rò Jesǔ hé èthǐ, “Kayǎ dố a dyazṳ̂́dyanyá̤ ní̤dyékuô̌ prè̤pro̤ to tahe nuôma tû́prè́ adò̌kǔphú ní̤dû, aklwǐalyǎ ní̤dû ná a hiphúphyǎphú ní̤dû tahe prè́.”
4 Mas Jesus lhes dizia: O profeta não está sem honra, exceto na sua própria terra, e entre os seus próprios parentes, e na sua própria casa.
5 Èthǐ zṳ̂́e to akhu-akhyě Jesǔ me̤cyá̤ pǎ atè̤me̤ tè̤pro̤tè̤prya̤ nuôtahe tôcô꤮ to, a me̤cyá̤kyǎ prè́tû́ a dyahtya atakhu dố kayǎ swísè̌ nuôtahe alo̤ prè́, rò a me̤ sǐmé̤ pé̤ kayǎswíkayǎsè̌ tahe patíprè̤ prè́.
5 E ele não podia fazer ali nenhuma obra poderosa, salvo impor suas mãos sobre poucas pessoas enfermas, curando-as.
6 Dò̌phúsophú tahe zṳ̂́ení̤ lǔ to akhu-akhyě a khyéthukhyéthè́ kanó̤꤮ to.
6 E admirou-se da descrença deles. E ele percorreu as aldeias vizinhas, ensinando.
7 Htuô̌rò a è́hyǎ plò́lò̌ a khǒpacè̤̌ shyéthè́nyě̤ rò a nò̌htecuố lǔ tômṳ ná thè́nyě̤ phúnuô. Htuô̌rò thyáphú èthǐ ki vè̤́htekyǎbè́ khǐnékhǐnò̌ agněnuôrò, a dyé pé̤ èthǐ taryěshyosò̌.
7 E ele chamou a si os doze, e começou a enviá-los de dois em dois, e deu-lhes poder sobre os espíritos imundos;
8 Jesǔ mecuốní̤ a khǒpacè̤̌ tahe angó̤, “Thǐ htecuốklyá rò phyécuốní̤ tǎ tôcô꤮ tǎmé̤ ní, phyécuốní̤ tǎ khò́mǔ, pyě̤, ná rû̌htò̌ yěnuôtahe tǎmé̤ ní꤮. Phyéní̤ prè́tû́ ihtyábǒ nuô prè́ ní꤮.
8 e ordenou-lhes que nada levassem para sua jornada, senão somente um cajado; nem alforje, nem pão, nem dinheiro no seu cinto;
9 Dyácuốní̤ lahyǎ khuphá nuô manárò phyécuố tǎ ca̤ nyě̤pṳ̂ tǎmé̤ ní꤮.
9 mas que fossem calçados com sandálias, e que não vestissem duas túnicas.
10 Thǐ ki cuốnuô̌ o dố hi tôměmě akǔ hérò, thǐ dǎ htecuố hí dố dò̌ nuôtôdò̌ akǔ híto nuô, tarú o tadû lahyǎ bínuô ní꤮.
10 E ele dizia-lhes: Onde quer que entrardes numa casa, permanecei até partir daquele lugar.
11 Dò̌ tôdò̌dò̌ dố a ki thè́zṳ̂́ è́sû thǐ to rò a ki ní̤dǎ thǐngó̤ to hérò bí thǐ htecuốkyǎ akhè̌nuô, thuô̌tǎ̤kyǎ hemû dố thǐ khǎduôlo̤ nuôtahe, thǐ ki me̤phúnuô héma athyáná thǐ dyéluô̌kyǎhò́ tè̤mátè̤dyǎ tôcô dố Cò́marya ki cirya èthǐ pǎ nuôhò́.”
11 E aqueles que não vos receberem, nem vos ouvirem, saindo dali, sacudi o pó que estiver debaixo dos vossos pés, em testemunho contra eles. Em verdade eu vos digo que haverá mais tolerância para Sodoma e Gomorra no dia do juízo do que para os daquela cidade.
12 A khǒpacè̤̌ tahe htecuốlě hésodônyǎ pé̤ kayǎ tahe ná a tǒkò za̤ ní̤dû lahyǎ ané̤, a lě héso pé̤ ǔ phúnuô.
12 E eles foram, e pregando que os homens se arrependessem.
13 Èthǐ vè̤́htekyǎní̤ è́lǎ khǐnékhǐnò̌ rò a plò̤́ró̤ní̤ è́ pé̤ lǎ kayǎswíkayǎsè̌ tahe ná htahtyě rò a me̤sǐmé̤ ka̤khyě è́ pé̤ lǎ èthǐ.
13 E eles expulsavam muitos demônios, e ungiam com óleo muitos que eram enfermos, e os curavam.
14 Jesǔ amwi̤ luô̌htyěluô̌ké̤ akhu-akhyě Khwí Herodè ní̤huô̌ lò̌lò̌꤮ a me̤ tè̤ nuôtahe ari-akyǎ. Htuô̌to kayǎ tahehe hé lahyǎ, “Jesǔ ma Giovanni Baptista thyěihtòka̤khyě prè́, tû́rò a me̤cyá̤ tè̤pro̤tè̤prya̤ nuôtahe hò́.”
14 E o rei Herodes ouviu falar dele (pois seu nome foi propagado amplamente) e disse: João, o Batista, foi ressuscitado dentre os mortos, e por isso estas maravilhas operam nele.
15 Taheherò a hé, “È ma Prè̤pro̤ Elia prè́.”
15 Outros diziam: Este é Elias. E outros diziam: Este é um profeta, ou como um dos profetas.
16 Bí Khwí Herodè ní̤huô̌ Jesǔ me̤ tè̤pro̤tè̤prya̤ akhè̌nuô, a hé, “Giovanni dố vǎ nò̌pǎ̤tṳ̂̌kyǎ èkyǎ̤bǒ ná vǎ klyěphú nuôtôprè̤ htwǒprè̤ ka̤khyě khyěthyá hò́,” a hé phúnuô.
16 Mas Herodes ouvindo isso, dizia: Este é João, a quem eu decapitei; ele está ressuscitado dentre os mortos.
17 Dố aré̤khè̌nuô ma Khwí Herodè nò̌cuốpṳ̂́ cò̌klò̤ma aklyěphú tahe ná Giovanni rò a nò̌dò́tǎ̤kyǎ lǔ dố htò̌kǔ nuôma Herodia khukhyě hò́. Herodia ma Khwí Herodè akhǐ, apuố̤ Philipu amě rò Giovanni hétǎ̤tṳ̂̌ tamǒmǒ Khwí Herodè ná a tǒ phyéní̤ apuố̤ Philipu amě to.
17 Pois o próprio Herodes mandara prender a João, e o confinou na prisão, por causa de Herodias, esposa de seu irmão Filipe; porque ele havia se casado com ela.
18 Giovanni hé Khwí Herodè, “Nè̤ phyé khyěthyá nè̤ khǐnuô a lṳkhókyǎ hò́ ná Cò́marya tè̤thyótè̤thya hò́.”
18 Pois João dizia a Herodes: Não te é lícito possuir a esposa de teu irmão.
19 Phúnuô akhu-akhyěrò khwí amě Herodia yěnuô a pṳ̂́ma tadû Giovanni tè̤thû́ rò a thè́zṳ̂́ me̤thyěkyǎ lǔ tadû́rò a me̤cyá̤ tôcô꤮ to.
19 Por isso, Herodias tinha uma desavença contra ele, e queria matá-lo, mas ela não podia;
20 Me̤těhérò Khwí Herodè yěnuô a myádu ní̤dyé Giovanni, me̤těhérò a thè́gně ná è ma kayǎ dố acò́ate̤ asǎsè̌ tôprè̤ akhu-akhyě, a takè̤bí ní̤dyé lǔ. Bí khwí ní̤huô̌ Giovanni hébè akhè̌nuô, a bèzò̤ nyacò́ tadû́rò a thè́zṳ̂́ ní̤huô̌ nyǎprè́ lǔ hébè prè́.
20 porque Herodes temia a João, sabendo que ele era um homem justo e santo; e o observava; e ao ouvi-lo, ele fazia muitas coisas, e o ouvia de boa vontade.
21 Bí Khwí Herodè opacè̤̌lya̤ amò̤́nyě hyǎtuố̤khyě akhè̌nuô, ashuốakhè̌ ryányacò́ dố Herodia ki me̤thyěkyǎ Giovanni. Khwí me̤pwè̌ ní̤dyé a opacè̤̌lya̤ amò̤́nyě rò a buôebuôǒ klyě khuklò́khuklyǎ tahe, htyěké̤ khuklò́khuklyǎ tahe, ná kayǎ htwǒ khuklò́khuklyǎ dố Galilea ké̤kǔ nuôtahe.
21 E, chegando um dia oportuno, quando Herodes em seu aniversário fez um jantar aos seus senhores, altos capitães, e chefes da Galileia;
22 Bí Khwí Herodè amě Herodia aphúprè̤mòphú hyǎnuô̌ ilě akhè̌nuô, a me̤ thè́plòmo̤ thè́plòmǐ ní̤ Khwí Herodè ná asǐpré̤ lò̌꤮ plǐ khukhyě Khwí Herodè hé pacè̤̌muố̤phú yěnuô tôprè̤, “Nè̤ thè́zṳ̂́thè́lò̌ ǐtěnuô héso vǎ, vǎ ki dyé nè̤.”
22 e entrando a filha de Herodias, e dançando, e agradando a Herodes, e aos que estavam sentados com ele, o rei disse à donzela: Pede-me o que quiseres, e eu te darei.
23 Htuô̌rò a ò́lya̤ rò a byǎní̤ angó̤ ná a tè̤hébè phúnuô rò “Nè̤ kwǐ cò́ vǎ ǐtě꤮ bèbè vǎ ki dyé nè̤ pǎ, nè̤ kwǐ cò́ vǎhtyěvǎké̤ taklǎmě cò́ bèbè, vǎ dyébè́ nè̤ pǎ,” a ò́lya̤ phúnuô.
23 E jurou-lhe, dizendo: Tudo o que me pedires eu te darei, até a metade do meu reino.
24 Rò pacè̤̌muố̤phú nuôtôprè̤ klyahte dố aklò̌ rò htesudyǎ amuố̤, “Muố̤꤮ vǎ tǒbè kwǐ khwí ǐtětě?”
24 E, saindo ela, disse à sua mãe: O que eu pedirei? E ela disse: A cabeça de João, o Batista.
25 Rò a tapluố̤taplyě klyakanuô̌ khyěthyá dố khwí o rò “Vǎ thè́zṳ̂́ nò̌dya nuô̌ nè̤ Giovanni Baptista akhuklò́ dố dǐbě taè̌dukǔ rò hyǎdyé cò́ vǎ khǒnyá̤yěnuô” a hé lǔ phúnuô.
25 E ela veio imediatamente para junto do rei, e pediu, dizendo: Eu quero que tu me dês em um prato a cabeça de João, o Batista.
26 Khwíyě a thè́plòmo̤ pǎtaki꤮ to tadû́rò a yǒ ò́lya̤ htuô̌hò́ dố sǐpré̤ tôplutôphè a mèthènyě hò́ akhu-akhyě ngó̤ dố a ò́lya̤ htuô̌hò́ ná pacè̤̌muố̤phú yěnuô, a thè́zṳ̂́ me̤pyékyǎ to.
26 E o rei entristeceu-se muito; todavia, por causa do juramento e dos que estavam sentados com ele, não quis deixar de atendê-la.
27 Phúnuôrò tôphuốtuô̌ a nò̌cuốphyé aklyěphú prè̤opò̤́tè̤ nuôtôprè̤ ná Giovanni akhuklò́ rò aklyěphú yětôprè̤ cuố dố ǔ lé̤dò́o kayǎ htò̌kǔ rò a cuốpǎ̤tṳ̂̌ ka̤ Giovanni akyǎ̤bǒ.
27 E imediatamente o rei enviou um carrasco, e ordenou que a cabeça dele fosse trazida; e ele foi, e o decapitou na prisão;
28 Htuô̌rò a dyanuô̌ Giovanni a khuklò́yě dố dǐbětaè̌du akǔ rò a hyǎdyé ná pacè̤̌muố̤ nuôtôprè̤ rò pacè̤̌muố̤yě dyé ná amuố̤.
28 e trouxe sua cabeça em um prato, e entregou à donzela; e a donzela a deu à sua mãe.
29 Giovanni Baptista a khǒpacè̤̌ ní̤huô̌ rò èthǐ hyǎphyéka̤ lǔ né̤klò̤́ okyǎyě rò ka̤ iluốkyǎ lǔ dố luô̤̌khu.
29 E, quando seus discípulos ouviram isso, foram, tomaram o seu corpo, e o puseram no sepulcro.
30 Prè̤dônyǎphú tahe ka̤-oplò́ tava̤lò̌ Jesǔ rò èthǐ héso pé̤lò̌ lǔ ná lò̌꤮ èthǐ me̤htuô̌hò́ tè̤nuôtahe ari-akyǎ ná èthǐ ithyóithya pé̤ ǔ nuôtahe ari-akyǎ.
30 E os apóstolos reuniram-se com Jesus, e contaram-lhe todas estas coisas, tanto o que tinham feito como o que eles tinham ensinado.
31 Prè̤ hyǎ dố lǔo rò hyǎ, prè̤ka̤ rò ka̤ oró̤oè́ talwósû́lû̌ khukhyě Jesǔ ná a khǒpacè̤̌ tahe lé̤okuố eǒ ashuốkhè̌nuô꤮ a opǎ cò́ to, rò Jesǔ hé a khǒpacè̤̌ tahe, “Pè̤ cuố ró̤lǔ dố khǎlé̤thuôkrě tôpho dố kayǎ o tôprè̤꤮ to nuô rò pè̤ ki okuố tabè́thè́prá taplô̤phú pó꤮.”
31 E ele disse-lhes: Vinde vós, aqui à parte, para um lugar deserto, e descansai um tempo. Porque havia muitos que iam e vinham, e não tinham tempo nem para comer.
32 Rò Jesǔ ná a khǒpacè̤̌ tahe cuốnuô̌ sidyání̤ thòklyě rò htecuốkyǎ lahyǎ tû́dû dố khǎlé̤thuôkrě tôpho.
32 E eles partiram a sós num barco para um lugar deserto.
33 Manárò kayǎ è́prè̤ dố a myáhtye èthǐ cuố yětahenuô, a thè́gně tǎ̤te̤ lahyǎ hò́ ná Jesǔ ná a khǒpacè̤̌ tahe má̤nyǎhò́ akhu-akhyě, vǐ̤phú pwǒ̤tôvǐ̤ klyacuố ná khǎduô dố khǒkhu rò klyacuốtuố̤ ré̤ dố Jesǔ ná a khǒpacè̤̌ tahe anyěhyǎ.
33 E as pessoas os viram partir, e muitos o reconheceram, e para lá correram a pé de todas as cidades, e os ultrapassaram, e aproximavam-se dele.
34 Bí Byacè Jesǔ o dố thòklyěkǔ hte akhè̌nuô, a myáhtye kayǎ bè́mṳdu cuố opò̤́ one ré̤ lò̌hò́ dố nyěhò́ rò a thè́zò̤ ní̤dyé nyacò́ èthǐ cò́, me̤těhérò kayǎ yětahenuô athyáná thímí tahe dố prè̤kyě̤ o lǔ to nuô akhu-akhyě a cáhtya ithyó è́pé̤ nyacò́ èthǐ.
34 E Jesus, ao desembarcar, viu uma grande multidão, e teve compaixão dela, porque eles eram como ovelhas que não têm pastor; e ele começou a ensinar-lhes muitas coisas.
35 Bínuô akhè̌ mò̤́hélǎ hò́ rò Jesǔ a khǒpacè̤̌ tahe hyǎ dố lǔo rò a hyǎhé lǔ, “Khǎlé̤ bíyětôpho ma dò̌ ophû tôdò̌꤮ to, htuô̌to mò̤́hélǎ hò́.
35 E, quando o dia já estava muito adiantado, os seus discípulos se aproximaram dele, e lhe disseram: Este lugar é deserto, e o dia está muito adiantado;
36 Thyáphú èthǐ ki cuốlě ipri̤-epri̤ǒ ní̤dyé lahyǎ dû asèesèǒ agněnuôrò, nò̌cuốkyǎ mò̌ èthǐ dố dò̌kǔsokǔ dố a o tavǐtava̤ bíyě tôpho nuô.”
36 despede-os, para que possam ir nas regiões ao redor, e às aldeias, e comprem pão para si; porque eles nada têm para comer.
37 Manárò Jesǔ hésû èthǐ, “Myá dyéedyéǒ pé̤ èthǐ tôcôcô nuô.”
37 Ele respondendo, lhes disse: Dai-lhes vós de comer. E eles disseram-lhe: Devemos ir e comprar duzentos denários de pão e dar-lhes de comer?
38 Jesǔ sudyǎ a khǒpacè̤̌ tahe, “Dố thǐklè̌nuô khò́mǔ o báklò̤́tě? Cuốmyámyá,” a hé èthǐ phúnuô akhè̌, èthǐ cuốmyá rò èthǐ myáhtye prè́, “Khò́mǔ nyǎ̤klò̤́ ná tè̤̌phú nyě̤bè prè́,” èthǐ hé lǔ phúnuô.
38 E ele disse-lhes: Quantos pães vós tendes? Ide e vedes. E, quando eles souberam, disseram: Cinco, e dois peixes.
39 Htuô̌rò Jesǔ nò̌onyǎ oplò́ èthǐ tômṳ ná tômṳ dố mi̤thuô̌lè̌khu.
39 E ele ordenou-lhes que fizessem assentar a todos, em grupos, sobre a grama verde.
40 Rò èthǐ onyǎoplò́ lǔ tômṳ ná aprè̤ nyǎ̤shyě tahe aprè̤ tôzè̤ tahe.
40 E eles assentaram-se em grupos de cem e de cinquenta.
41 Jesǔ phyé khò́mǔ nyǎ̤klò̤́ ná tè̤̌ nyě̤bèyě rò a tṳ́htya dố mò́lè̤̌ rò a hébwíhétaryě htuthè́htya Cò́marya rò ibikyě khò́mǔ. Htuô̌rò a dyétǎ̤ dố a khǒpacè̤̌ tahe a o. Rò a khǒpacè̤̌ tahe zṳ́etǎ̤ dǐtû́ pé̤ ná kayǎ nuôtahe. Htuô̌rò a zò́kè̤́khǎkwo kuô̌ tè̤̌phú nuônyě̤bè phúnuônuô.
41 E, tomando ele os cinco pães e os dois peixes, e olhando para o céu, abençoou e partiu os pães, e deu-os aos seus discípulos para que os pusessem diante deles; e dividiu os dois peixes entre todos eles.
42 Èthǐ e pòepòǒ ekò́ǒbǎ lò̌plǐ cò́ pwǒ̤꤮ tôprè̤ cò́.
42 E todos eles comeram e se fartaram.
43 A khǒpacè̤̌ tahe phyédwóplò́ khyěthyá khò́mǔ ná tè̤̌phú dố a ibikyě rò a okyǎlố tahenuô a obǎ pǎ cò́ ná krí̤nuô shyényě̤mě cò́.
43 E recolheram doze cestos cheios dos pedaços, e de peixe.
44 Prè̤khǔdu dố a e khò́mǔ lò̌꤮ plǐ nuôma a o kayǎ nyǎ̤rí.
44 E os que comeram os pães eram quase cinco mil homens.
45 Èthǐ ihtuôplò́ htuô̌htuô̌ ná Jesǔ nò̌cuốnuô̌ sidyá lò̌ a khǒpacè̤̌ tahe dố thòklyěkǔ rò a nò̌htecuố ré̤kyǎ èthǐ dố vǐ̤ Bethsaida dố a o dố htyěòbè́rè̤̌ nuôtôvǐ̤. Rò bí a khǒpacè̤̌ htyasidyá thòklyě akhè̌nuô, è rò a plwǒka̤kyǎ lò̌plǐ kayǎ bè́mṳ.
45 E imediatamente obrigou os seus discípulos a entrar no barco e passar adiante, para o outro lado, a Betsaida, enquanto ele despedia a multidão.
46 Htuô̌rò Jesǔ htecuốkyǎ rò a cuốhtya cò́bè̌ dố sokhu.
46 E, tendo-os despedido, ele foi ao monte para orar.
47 Bí mò̤́khípaló̤ hyǎ hò́ akhè̌nuô, a khǒpacè̤̌ thòklyě cuốtuố̤ hò́ dố htyěklǎmě hò́ tadû́rò Jesǔ okyǎ tû́dû prè́ dố khǒkhu tôprè̤ prè́.
47 E, ao anoitecer, o barco estava no meio do mar, e ele sozinho em terra.
48 Jesǔ myáhtye ná ké̤lathè́ yǒ htò̌hyǎsû a khǒpacè̤̌ tahe akhu-akhyě, èthǐ khyǎsû ké̤lathè́ rò a thè́práladyá lò̌plǐ. Bí shyěi-utazè̤̌ mò̤́ kíré̤ lǐbǔhò́ akhè̌nuô, Byacè Jesǔ cuố dố htyěkhu rò hyǎtǒ dố a khǒpacè̤̌ tahe a o. A kíré̤ cuốtalwó ná a khǒpacè̤̌ tahe.
48 E viu-os fatigados a remar, porque o vento lhes era contrário; perto da quarta vigília da noite aproximou-se deles, andando sobre o mar, e queria passar-lhes adiante.
49 Manárò bí a khǒpacè̤̌ tahe myáhtye lǔ cuố dố htyěkhu akhè̌nuô, èthǐ tane̤ lǔ ná luô̤̌taprya̤ rò a è́htǒè́mo̤ lò̌plǐ.
49 Mas, quando eles o viram andar sobre o mar, imaginaram que fosse um espírito, e gritaram;
50 Me̤těhérò èthǐ pwǒ̤꤮ tôprè̤ myáhtye lò̌plǐ lǔ rò thè́isě lò̌plǐ cò́.
50 porque todos o viram, e perturbaram-se. E imediatamente falou com eles, e disse-lhes: Tende bom ânimo; sou eu, não tenhais medo.
51 Htuô̌rò a htyanuô̌kuô̌ dố a khǒpacè̤̌ tahe a thòklyěkǔ rò ké̤lathè́ okuốhyǎkyǎ rò a khǒpacè̤̌ tahe khyéthukhyéthè́ lò̌plǐ cò́.
51 E subiu para junto deles no barco, e o vento cessou; e ficaram maravilhados em si mesmos além da medida,
52 Me̤těhérò èthǐ yǒ khǎlèduô̌ akhu-akhyě Jesǔ dyéluô̌ pé̤ cò́ èthǐ ná buôe ǔ khò́mǔ atè̤me̤ tè̤pro̤tè̤prya̤ yě cò́ tadû́rò èthǐ thè́gněplǒ lahyǎ to.
52 pois eles não tinham considerado o milagre dos pães; pois o seu coração estava endurecido.
53 Èthǐ cuốbè́ hò́ htyěòduyě rò a cuốtuố̤ lahyǎ dố Gennesaret ké̤ rò a cuố báokuố lahyǎ athòklyě bínuô.
53 E, eles passando para o outro lado, chegaram à terra de Genesaré, e atracaram na praia.
54 Èthǐ hte hò́ dố thòklyěkǔkǔ ná kayǎ tahe thè́gnětǎ̤te̤no lahyǎ ná Jesǔ prè́.
54 E, quando eles saíram do barco, imediatamente o conheceram,
55 Èthǐ klyahtǒklyalya̤ lò̌ lahyǎ rò a cáhtya záhyǎ lahyǎ kayǎswíkayǎsè̌ tahe ná icò̤̌ rò záhyǎtǒ lahyǎ bí èthǐ ní̤huô̌ ná Jesǔ o ní̤dyé akhǎlé̤ nuôtôpho.
55 e, correndo toda a região em redor, começaram a trazer em leitos os que estavam enfermos, para onde ouviam dizer que ele estava.
56 Byacè Jesǔ cuốtǒ bítě꤮ tôpho bèbè, a cuố dố dò̌kǔ bèbè, a cuố dố vǐ̤kǔ bèbè, a cuố dố vǐ̤klò̌ bèbè, èthǐ dyatǎ̤ lahyǎ kayǎswíkayǎsè̌ tahe dố klè́kǔ rò èthǐ kwǐthè́zò̤ Byacè ná nò̌tôbè prè́ nè̤ ca̤htû̌ yěnuô ná prè̤swí prè̤sè̌ yětahenuô takiphúprè́. Rò kayǎ dố a tôbè lǔ ca̤htû̌ tahenuô, a tè̤swítè̤sè̌ lamé̤ lò̌plǐcò́.
56 E, onde quer que ele entrava, em aldeias, ou cidade, ou nos campos, eles colocavam os enfermos nas ruas, e pediam-lhe que eles pudessem tocar somente na orla da sua roupa; e todos quantos o tocavam ficavam curados.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 6, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.