Marcos 2
Lisǎsè̌ Athè̌ - Kayǎ Ngó̤ (KYU) vs ARA
1 Ano thuô̌lwǐ̤nyěnuô Jesǔ ka̤khyě dố vǐ̤ Capernaum akǔ rò kayǎ tahe ní̤huô̌ lahyǎ ná a o dố hi.
1 Dias depois, entrou Jesus de novo em Cafarnaum, e logo correu que ele estava em casa.
2 Phúnuôrò kayǎ hyǎ tadwítashya ró̤ talwósû́lû̌ rò bí kadǎklò̌ prè́nuô rò akhǎlé̤ odǎ pǎ cò́ tôpho꤮ to. Jesǔ hésodônyǎ ithyóithyatǎ̤ pé̤ èthǐ ná Cò́marya alǎ̤angó̤ tahe.
2 Muitos afluíram para ali, tantos que nem mesmo junto à porta eles achavam lugar; e anunciava-lhes a palavra.
3 Bínuô akhè̌ prè̤khǔ thè́lwǐ̤ záhyǎní̤ kayǎné̤ thyětôkyě dố Jesǔ a o tôprè̤.
3 Alguns foram ter com ele, conduzindo um paralítico, levado por quatro homens.
4 Manárò kayǎ yǒ oró̤ talwósû́lû̌ akhu-akhyě, èthǐ hyǎnuô̌phûcyá̤ pǎ dố Jesǔ a o to rò a htya me̤plǒ tǒdè̌ hikhuklwó bí Jesǔ oní̤ akhunuô rò a cya̤tǎ̤ kayǎ thyětôkyě yětôprè̤ ná icò̤̌.
4 E, não podendo aproximar-se dele, por causa da multidão, descobriram o eirado no ponto correspondente ao em que ele estava e, fazendo uma abertura, baixaram o leito em que jazia o doente.
5 Bí Jesǔ myáhtye èthǐ atè̤zṳ̂́tè̤nyá̤ o phúnuô rò a hé kayǎ swí thyětôkyě nuôtôprè̤, “Vǎphú꤮ vǎ plwǒkyǎhò́ nè̤ tè̤thû́ hò́,” a hé lǔ phúnuô.
5 Vendo-lhes a fé, Jesus disse ao paralítico: Filho, os teus pecados estão perdoados.
6 Bínuô akhè̌ prè̤ithyó tè̤thyótè̤thya athárá tahe onyǎo lahyǎ bínuô rò a tane̤ lahyǎ dố a thè́plòkǔ,
6 Mas alguns dos escribas estavam assentados ali e arrazoavam em seu coração:
7 “Kayǎ yětôprè̤ a cuố hétuố̤ phúyě me̤tě? È hébèthû́ hò́ Cò́marya hò́. Ǔpě tôprè̤ ki plwǒkyǎ cyá̤ tè̤thû́ pě? Prè̤ plwǒkyǎ cyá̤ tè̤thû́ ma tû́prè́ Cò́marya tôprè̤ prè́.”
7 Por que fala ele deste modo? Isto é blasfêmia! Quem pode perdoar pecados, senão um, que é Deus?
8 Tôphuốtuô̌ Jesǔ thè́gně èthǐ tè̤tane̤ dố thè́plòkǔ rò a hé èthǐ, “Thǐ cuốtane̤ tuố̤ lahyǎ dố thǐ thè́plòkǔ phúnuôma me̤tě?
8 E Jesus, percebendo logo por seu espírito que eles assim arrazoavam, disse-lhes: Por que arrazoais sobre estas coisas em vosso coração?
9 Ki vǎ hé kayǎ thyětôkyě yětôprè̤, ‘Vǎ plwǒkyǎhò́ nè̤ tè̤thû́ hò́’ má̤torò ‘Kahtò phyéní̤ nè̤ lé̤myěnuô rò cuố mò̌’ kihéma azǔklò̌ bítě tôcôtě?
9 Qual é mais fácil? Dizer ao paralítico: Estão perdoados os teus pecados, ou dizer: Levanta-te, toma o teu leito e anda?
10 Manárò prè̤lukayǎ aphúkhǔ má̤ vǎyě, thyáphú thǐ ki thè́gně lahyǎ ná dố hekhu yěnuô, vǎ o ná taryěshyosò̌ dố vǎ plwǒkyǎbè́ ǔ tè̤thû́tè̤plá tahenuôrò, vǎ ki dyéluô̌ pé̤ thǐ,” a hé htuô̌phúnuôrò, a hé prè̤thyětôkyě yětôprè̤,
10 Ora, para que saibais que o Filho do Homem tem sobre a terra autoridade para perdoar pecados — disse ao paralítico:
11 “Vǎ hé nè̤, ihtò talǔní̤ nè̤ klolé̤myě nuôrò ka̤mò̌ dố nè̤ hinuô.”
11 Eu te mando: Levanta-te, toma o teu leito e vai para tua casa.
12 Rò tôphuốtuô̌ a ihtò talǔní̤ a klolé̤myě rò a htecuố dố kayǎ lò̌꤮ plǐ a mèthènyě. Kayǎ pwǒ̤꤮ tôprè̤ khyéthukhyéthè́ lò̌plǐ rò htuthè́htya lahyǎ Cò́marya rò a hé lahyǎ, “Tè̤me̤-ané̤ phúyěnuô, pè̤ myáhtyenò́ takhyá꤮ to,” a hé lahyǎ phúnuô.
12 Então, ele se levantou e, no mesmo instante, tomando o leito, retirou-se à vista de todos, a ponto de se admirarem todos e darem glória a Deus, dizendo: Jamais vimos coisa assim!
13 Jesǔ htecuố khyěthyá dố Galilea htyěò khǎshyé rò kayǎ bè́mṳ hyǎ otava̤ lò̌ khyě lǔ rò a cáhtya ithyóithya pé̤ khyěthyá èthǐ bínuô.
13 De novo, saiu Jesus para junto do mar, e toda a multidão vinha ao seu encontro, e ele os ensinava.
14 Bí a cuố akhè̌nuô, a myáhtye Alphaeo aphú Levi. È ma prè̤kwǐ amo-arǎ tôprè̤. A myáhtye a onyǎo dố lé̤kwǐamo-arǎ hikǔ rò Byacè Jesǔ hé lǔ, “Krwǒkuô̌ vǎkhyě,” rò Levi kahtò krwǒcuốkuô̌ lǔkhyě.
14 Quando ia passando, viu a Levi, filho de Alfeu, sentado na coletoria e disse-lhe: Segue-me! Ele se levantou e o seguiu.
15 Bí Jesǔ ná a khǒpacè̤̌ edǐ mò̤́hé dố Levi hi akhè̌, prè̤kwǐ amo-arǎ tahe ná prè̤oraphú tahe e ǒ tố̤kuô̌ ná èthǐ, me̤těhérò kayǎ dố a krwǒ Jesǔ akhyě tahenuô, a thyáprè́ ná èthǐnuô a oparó̤ è́lǎ.
15 Achando-se Jesus à mesa na casa de Levi, estavam juntamente com ele e com seus discípulos muitos publicanos e pecadores; porque estes eram em grande número e também o seguiam.
16 Bí Pharisěophú dố a ithyó Cò́marya a tè̤thyótè̤thya nuôtahe myáhtye Jesǔ etố̤ǒtố̤ ná prè̤me̤thû́me̤phyetè̤phú tahe ná prè̤kwǐ amo-arǎ tahe akhè̌nuô, a sudyǎ Jesǔ a khǒpacè̤̌ tahe, “Mame̤těrò è cuố etố̤ǒtố̤ kuô̌tuố̤ ná kayǎ kwǐ amo-arǎ nuôtahe ná prè̤oraphú nuôtahe me̤tě?” A sudyǎ lahyǎ phúnuô.
16 Os escribas dos fariseus, vendo-o comer em companhia dos pecadores e publicanos, perguntavam aos discípulos dele: Por que come [e bebe] ele com os publicanos e pecadores?
17 Bí Jesǔ ní̤huô̌ èthǐ sudyǎ phúyě akhè̌nuô, a héka̤khyěsû èthǐ, “Kayǎ dố a oshyo-opryǎ tahenuô, a lo ná tè̤khuthárádu to, kayǎ dố aswíasè̌ tahenuô tû́ma a lo prè́ tè̤khuthárádu prè́. Vǎ hyǎ è́ka̤ kayǎ dố acò́ate̤ nuôtahe má̤to. Vǎ hyǎ è́ka̤prè́ kayǎ dố a tè̤thû́tè̤ora odûgně nuôtahe prè́.”
17 Tendo Jesus ouvido isto, respondeu-lhes: Os sãos não precisam de médico, e sim os doentes; não vim chamar justos, e sim pecadores.
18 Bínuô akhè̌ Giovanni a khǒpacè̤̌ ná Pharisěophú tahe a duôeduôǒ lahyǎ. Rò kayǎ tahehe hyǎ sudyǎ Jesǔ, “Giovanni a khǒpacè̤̌ ná Pharisěophú a khǒpacè̤̌ tahe duôe sèesèǒ, manárò nè̤ khǒpacè̤̌ tahenuô a duôe kuô̌ǔ sèesèǒ to me̤tě?” A hyǎ sudyǎ lǔ phú nuô.
18 Ora, os discípulos de João e os fariseus estavam jejuando. Vieram alguns e lhe perguntaram: Por que motivo jejuam os discípulos de João e os dos fariseus, mas os teus discípulos não jejuam?
19 Byacè Jesǔ hésû èthǐ ná ngó̤khákho tômû̌ rò a hé, “Bí khǒmè̤̌khǔphè̌ otố̤kuô̌pǎ ná akhǒ sǐpré̤sǐmya̤ akhè̌nuô, a khǒsǐpré̤ yětahe cuốduôeduôǒ cyá̤ phútě? Bí khǒmè̤̌prè̤khǔ cuốkyǎ híto, a dǎ otố̤kuô̌pǎ ná akhǒathyó tahe hénuô, èthǐ duôe cyá̤ sèesèǒ to.
19 Respondeu-lhes Jesus: Podem, porventura, jejuar os convidados para o casamento, enquanto o noivo está com eles? Durante o tempo em que estiver presente o noivo, não podem jejuar.
20 Shyé꤮ ǔ è́cuố taphǎkyǎhò́ khǒmè̤̌khǔphè̌ hò́ pǎ akhè̌nuô, èthǐ ki duôeduôǒ lahyǎ pǎ.
20 Dias virão, contudo, em que lhes será tirado o noivo; e, nesse tempo, jejuarão.
21 “Ǔ isè́phè hyeca̤lye̤ ná ikè̤̌thè̌ dố a tanuố hítoyě nuô a o tôprè̤꤮ to. Ki isè́phè phúnuô hénuôma ikè̤̌thè̌yě a ki htò́tanuốka̤ rò a lé htò́tazwí lazè̤̌ cuốlyá̤ryá pó̤ hyeca̤lye̤yě pǎ.
21 Ninguém costura remendo de pano novo em veste velha; porque o remendo novo tira parte da veste velha, e fica maior a rotura.
22 Ǔ zṳ̂nuô̌ htyězǎ̤thè̌ dố htyěǒphálye̤kǔ nuô a o tôprè̤꤮ to. Ǔ ki zṳ̂nuô̌ phúnuô hérò htyězǎ̤ yěnuô a ki thè̌phè́kyǎ htyěǒphálye̤ yětômě pǎ, rò htyězǎ̤ ki lakuố̤kyǎ lò̌ pǎ. Htyězǎ̤ athè̌ yěnuô ǔ bè zṳ̂nuô̌ prè́ lǔ dố htyěǒ athè̌kǔ prè́.”
22 Ninguém põe vinho novo em odres velhos; do contrário, o vinho romperá os odres; e tanto se perde o vinho como os odres. Mas põe-se vinho novo em odres novos.
23 Bí Mò̤́nyěduô nuôtônyě akhè̌nuô, Jesǔ ná a khǒpacè̤̌ tahe cuốnuô̌cuốbè́ ǔ buốkǔlǎ prè́lé̤khu tahe, rò a khǒpacè̤̌ tahe ipráe cuố ǔ buốkǔlǎthè.
23 Ora, aconteceu atravessar Jesus, em dia de sábado, as searas, e os discípulos, ao passarem, colhiam espigas.
24 Rò Pharisěophú tahe hé Jesǔ, “Myámò̌, tè̤me̤ dố èthǐ tǒbè me̤ní̤ to dố Mò̤́nyěduô yětahenuô, èthǐ cuốme̤dû lahyǎ agně phúnuô me̤tě?”
24 Advertiram-no os fariseus: Vê! Por que fazem o que não é lícito aos sábados?
25 Rò a hésû èthǐ, “Dố nuôkhè̌ bí Davi ná a khǒbò́thyó tahe ladyáeladyáǒ rò a lobè lé̤elé̤ǒ akhè̌nuôrò, a me̤kryá꤮ ǐtětě nuôma thǐ hốnò́ kuô̌nyǎ ǔ to è̌?
25 Mas ele lhes respondeu: Nunca lestes o que fez Davi, quando se viu em necessidade e teve fome, ele e os seus companheiros?
26 Èthǐ cuốnuô̌ lahyǎ dố Cò́marya ahikǔ rò khò́mǔ dố ǔ lǔhtya ná Cò́marya tahe nuôma a o bínuô, rò ení̤ prè́tû́ prè̤lǔtyǎtè̤phú tahe prè́ tadû́rò Davi ná a khǒpacè̤̌ tahe cuốnuô̌phyée vǎhéto? Bínuôkhè̌ nuôma atǒ ná Abiathar htwǒ bwídukhulố.”
26 Como entrou na Casa de Deus, no tempo do sumo sacerdote Abiatar, e comeu os pães da proposição, os quais não é lícito comer, senão aos sacerdotes, e deu também aos que estavam com ele?
27 Byacè Jesǔ hépó̤ èthǐ, “Kayǎ nuôma Mò̤́nyěduô agně má̤to, Mò̤́nyěduô nuôma kayǎ lò̌꤮ plǐ agně.
27 E acrescentou: O sábado foi estabelecido por causa do homem, e não o homem por causa do sábado;
28 Prè̤lu kayǎ aphúkhǔ má̤dû vǎ yěnuôma Mò̤́nyěduô a Byacè cò́ tôprè̤hò́,” a hésû èthǐ phúnuô.
28 de sorte que o Filho do Homem é senhor também do sábado.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 2, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.