Marcos 14
Lisǎsè̌ Athè̌ - Kayǎ Ngó̤ (KYU) vs NVT
1 Bí tè̤cuốtalwópwè̌ ná pwè̌ekhò́mǔ sǒdǒ huô̌mûtapho bè tyahíto nyě̤nyě akhè̌nuô, bwídukhu tahe ná prè̤ithyó tè̤thyótè̤thya athárá tahe myápṳ̌ klyá tôbǒbǒ dố a ki pṳ̂́me̤thyě huôkyǎ Jesǔ.
1 Faltavam dois dias para a Páscoa e para a Festa dos Pães sem Fermento. Os principais sacerdotes e mestres da lei ainda procuravam uma oportunidade de prender Jesus em segredo e matá-lo.
2 Me̤těhérò èthǐ hé, “Bí pè̤ me̤pwè̌ akhè̌yěnuô pè̤ tǒ pṳ̂́ní̤ lǔ to, pǎma kayǎ bè́mṳ tahe thè́plòdu rò a me̤tarû̌tapyǎ lò̌he.”
2 “Mas não durante a festa da Páscoa, para não haver tumulto entre o povo”, concordaram entre eles.
3 Bí Byacè Jesǔ o dố dò̌ Bethania Simonè dố tè̤sè̌mǔmyá̤ dố phálo̤ bènò́ lǔ nuôtôprè̤ ahi rò a onyǎ esè dố dǐrè̤́htyalô̌ akhǎshyé akhè̌nuô, prè̤mò tôprè̤ phyéhyǎní̤ pyǎ̤ dố ǔ me̤ è ná lò̤́bǔ dố a obǎ ná nardú htyěnuô̤mû́ ngṳdupri̤du tashuô̌ryá yěnuô tôpyǎ̤. A hyǎdòphè́ pyǎ̤ akhǎu yěrò a lyátǎ̤ dố Byacè Jesǔ khuklò́lo̤.
3 Enquanto isso, Jesus estava em Betânia, na casa de Simão, o leproso. Quando ele estava à mesa, uma mulher entrou com um frasco de alabastro contendo um perfume caro, feito de essência de nardo. Ela quebrou o frasco e derramou o perfume sobre a cabeça dele.
4 Rò dố èthǐklè̌ tahehenuô a thè́plòdu rò a hé ní̤dyélǔ, “A cuố me̤kyǎdě lò̌ htyěnuô̤mû́ phúnuôma me̤tě?
4 Alguns dos que estavam à mesa ficaram indignados. “Por que desperdiçar um perfume tão caro?”, perguntaram.
5 Htyěnuô̤mû́ yětôpyǎ̤nuô angṳ o cò́ rû̌zye denari thuô̌cwè̤́ lố cò́ rò, isè̌kyǎ è rò cuốdyé ná kayǎ sǒphásǒrya̤phú nuôma aryáklò̌,” èthǐ héhtuô̌ phúnuô rò èthǐ dya lahyǎ prè̤mò nuôtôprè̤ a tè̤thû́.
5 “Poderia ter sido vendido por trezentas moedas de prata, e o dinheiro, dado aos pobres!” E repreenderam a mulher severamente.
6 Rò Jesǔ hé èthǐ, “Me̤dídyǎ tǎ è tǎmé̤. Thǐ cuố me̤dídyǎ tǎ̤tṳ̂̌ è me̤tě? A me̤dû kǒkǒ. A me̤twó̤me̤ryá nyacò́ hò́ tè̤ dố vǎgně hò́.
6 Jesus, porém, disse: “Deixem-na em paz. Por que a criticam por ter feito algo tão bom para mim?
7 Kayǎ sǒphásǒrya̤phú tahe otố̤kuô̌ ná thǐ pwǒ̤꤮ tôphuố cò́. Thǐ ki thè́zṳ̂́ me̤cwó̤ èthǐ bíkhè̌tě꤮ nuôma aní̤ prè́, manárò vǎyěnuô vǎ otố̤lǎ kuô̌ ná thǐ to.
7 Vocês sempre terão os pobres em seu meio e poderão ajudá-los sempre que desejarem, mas nem sempre terão a mim.
8 Prè̤mò yětôprè̤nuô bá꤮ a me̤bè́ nuô rò a me̤ htuô̌hò́ vǎ hò́. A hyǎ plò̤́ vǎné̤ ná htyěnuô̤mû́ yěnuôma bí ǔ iluố tyahí vǎ to yěnuô a taritaryǎ one ré̤ hò́ tè̤ dố vǎgně hò́.
8 Ela fez o que podia e ungiu meu corpo de antemão para o sepultamento.
9 Vǎ hécò́꤮ cò́ thǐ, shyé꤮ ǔ lě hésodônyǎ hò́ tè̤thè́krṳ̂̌mila yě dố hekhu yětôba bítě꤮ tôpho pǎ bèbè, ǔ ki tane̤htya tuố̤bèní̤ è pǎ rò ǔ ki dyáluô̌ní̤ tè̤ dố a me̤htuô̌hò́ yěnuô pǎ.”
9 “Eu lhes digo a verdade: onde quer que as boas-novas sejam anunciadas pelo mundo, o que esta mulher fez será contado, e dela se lembrarão”.
10 Dố Byacè Jesǔ a khǒpacè̤̌ shyéthè́nyě̤ aklè̌ amwi̤ ná Juda Iscariot héyětôprè̤nuô, thyáphú a ki isè̌tǎ̤kyǎ ní̤ Jesǔ nuô rò a htecuố dố bwídukhu tahe a o.
10 Então Judas Iscariotes, um dos Doze, foi aos principais sacerdotes para combinar de lhes entregar Jesus.
11 Bí bwídukhu tahe ní̤huô̌ tè̤ritè̤kyǎ yě akhè̌nuô, èthǐ thè́krṳ̂̌thè́lò̌ ò́lya̤sû Juda ná a ki dyé lǔ rû̌ pǎ. Yětôphuốrò a myápṳ̌hò́ klyá dố a ki isè̌tǎ̤kyǎní̤ Jesǔ.
11 Quando souberam por que ele tinha vindo, ficaram muito satisfeitos e lhe prometeram dinheiro. Então ele começou a procurar uma oportunidade para trair Jesus.
12 Bí pwè̌ e khò́mǔ sǒdǒ huô̌mûtapho aré̤lố tônyě nuô ǔ me̤thyě thímíphú rò ǔ me̤lǔhtya akhè̌, Jesǔ a khǒpacè̤̌ tahe sudyǎ lǔ, “Tè̤cuốtalwópwè̌ sèesǎsè̌ mò̤́hé yěnuô, nè̤ thè́zṳ̂́ nò̌cuố taritaryǎ tǒ pè̤ bítě tôphotě?”
12 No primeiro dia da Festa dos Pães sem Fermento, quando o cordeiro pascal era sacrificado, os discípulos de Jesus lhe perguntaram: “Onde quer que lhe preparemos a refeição da Páscoa?”.
13 Phúnuôrò Jesǔ nò̌ a khǒpacè̤̌ thè́nyě̤ rò a hé èthǐ, “Cuốnuô̌ dố vǐ̤kǔnuô rò thǐ ki myáhtyesû ná kayǎphè̌ hyǎdyá cò̤̌ka̤htyě ná thǒví tôprè̤ pǎ. Rò krwǒka̤kuô̌ lǔkhyě nuô ní꤮.
13 Então Jesus enviou dois deles a Jerusalém, com as seguintes instruções: “Ao entrarem na cidade, um homem carregando uma vasilha de água virá ao seu encontro. Sigam-no.
14 Rò krwǒka̤ kanuô̌ kuô̌ è dố a ka̤ kanuô̌ ní̤dyé hi nuôtômě akǔ rò sudyǎ hibyacènuô, ‘Thárá hé, sǐpré̤ hidò́kǔ akhǎlé̤ dố vǎ ná vǎ khǒpacè̤̌ tahe ki eǒ tè̤cuốtalwópwè̌ lé̤e agněnuô a otǒ bítě?’ Sudyǎ lǔ phúnuô.
14 Digam ao dono da casa em que ele entrar: ‘O Mestre pergunta: Onde fica o aposento no qual comerei a refeição da Páscoa com meus discípulos?’.
15 Htuô̌pǎrò a ki zṳ̌luô̌ thǐ hidò́kǔ khǎlé̤lyá̤ dố akhu nuôtôtó̤ dố a olốobǎ cò́ ná tǎ̤muô̌tǎ̤tè̤ dố pè̤ lo nuôtahe cò́ pǎ. Rò okyǎ lahyǎ bínuô rò taritaryǎ pé̤ lahyǎ pè̤ sèesèǒ bínuô ní꤮.”
15 Ele os levará a uma sala grande no andar superior, que já estará arrumada. Preparem ali a refeição”.
16 A khǒpacè̤̌ yěthè́nyě̤ htecuố rò a cuốnuô̌ dố vǐ̤kǔ rò èthǐ cuốmyáhtye má̤lakǒ cò́ phú Jesǔ héone èthǐ nuô cò́. Rò èthǐ cuố taritaryǎní̤ lahyǎ tè̤cuốtalwópwè̌ sèesǎsè̌ mò̤́hé agně bínuô.
16 Então os dois discípulos foram à cidade e encontraram tudo como Jesus tinha dito, e ali prepararam a refeição da Páscoa.
17 Bí mò̤́khípaló̤hò́ akhè̌nuô, Byacè ná a khǒpacè̤̌ shyéthè́nyě̤ hyǎtuố̤kuô̌ bínuô.
17 Ao anoitecer, Jesus chegou com os Doze.
18 Bí èthǐ onyǎ esè akhè̌nuô, Jesǔ hé, “Vǎ hécò́cò́ thǐ, dố thǐklè̌ yěnuô, kayǎ dố a etố̤ǒtố̤ tè̤ ná vǎ rò a ki isè̌tǎ̤kyǎ vǎ pǎnuô a o tôprè̤.”
18 Quando estavam à mesa, comendo, Jesus disse: ‘Eu lhes digo a verdade: um de vocês que está aqui comendo comigo vai me trair”.
19 Cáhtya bínuô rò èthǐ thè́plòmo̤ pǎto, rò èthǐ sudyǎhyǎ Jesǔ tôprè̤ htuô̌ tôprè̤, “Nè̤ hénuô tôprè̤ma vǎ má̤to vǎhé?” phúnuô.
19 Aflitos, eles protestaram: “Certamente não serei eu!”.
20 Jesǔ hésû èthǐ, “Kayǎ yětôprè̤ nuôma dố thǐ shyéthè́nyě̤ yěaklè̌nuô prè́. È ma kayǎ dố a bò́nuô̌e tố̤kuô̌ ná vǎ dố bělò̤́kǔ nuôtôprè̤ hò́.
20 Jesus respondeu: “É um dos Doze. É alguém que come comigo da mesma tigela.
21 Phú lisǎsè̌kǔ héone ná prè̤lu aphúkhǔ má̤dû vǎyě a bè thyě nyǎpǎ tadû́rò kayǎ dố a ki isè̌tǎ̤kyǎ prè̤lu aphúkhǔ yětôprè̤nuô, Cò́marya ki cirya lǔ pǎ. A ki opacè̤̌lya̤ to hénuôma aryáklò̌ pǎ cò́ dố lǔgně cò́.”
21 Pois o Filho do Homem deve morrer, como as Escrituras declararam há muito tempo. Mas que terrível será para aquele que o trair! Para esse homem seria melhor não ter nascido”.
22 Bí èthǐ esè akhè̌nuô, Jesǔ phyé khò́mǔ rò hébwíhétaryěhtya Cò́marya htuô̌rò a ibikyě khò́mǔ rò a zṳ́tǎ̤ pé̤ a khǒpacè̤̌ tahe rò a hé, “Phyé rò e lahyǎ, yěma vǎ né̤klò̤́.”
22 Enquanto comiam, Jesus tomou o pão e o abençoou. Em seguida, partiu-o em pedaços e deu aos discípulos, dizendo: “Tomem, porque este é o meu corpo”.
23 Htuô̌rò a phyé thòbǐthèhtyěbě rò a hébwíhétaryě Cò́marya htuô̌rò a zṳ́tǎ̤ pé̤ èthǐ rò èthǐ ǒ lahyǎ thòbǐthèhtyě dố běkǔ yěnuô pwǒ̤꤮ tôprè̤.
23 Então tomou o cálice de vinho e agradeceu a Deus. Depois, entregou-o aos discípulos, e todos beberam.
24 Rò Jesǔ hé èthǐ, “Yěma vǎthwi dố a ki htwílya̤ pé̤ dố kayǎ è́prè̤ agně pǎ. Yěma tè̤mátè̤dyǎ tôcô dố a ki me̤klò̤me̤ma pé̤ tè̤ò́lya̤thè̌ agně hò́.
24 Então Jesus disse: “Este é o meu sangue, que confirma a aliança. Ele é derramado como sacrifício por muitos.
25 Vǎ hécò́ pé̤ cò́꤮ thǐ, cáhtya khǒnyá̤yě tǎ̤plehyǎnuô vǎ ǒnò́ pǎ thòbǐthèhtyě yě tohò́. Vǎ ki ka̤ǒ ró̤kuô̌ khyěthyá thòbǐthèhtyě athè̌ ná thǐ dố Cò́marya ahtyěaké̤kǔ pǎ.”
25 Eu lhes digo a verdade: não voltarei a beber vinho até aquele dia em que beberei um vinho novo no reino de Deus”.
26 Htuô̌rò èthǐ irǒ htuthè́htya Cò́marya ali-irǒ tôtó̤ rò a htecuốhtyakyǎ dố Oliva sokhu.
26 Então cantaram um hino e saíram para o monte das Oliveiras.
27 Jesǔ hé èthǐ, “Cò́marya hékyǎ mú꤮ nukhè̌,
27 No caminho, Jesus disse: “Todos vocês me abandonarão, pois as Escrituras dizem: ‘Deus ferirá e as ovelhas serão dispersas’.
28 Manárò shyé꤮ vǎ thyě ihtòka̤khyě htuô̌pǎnuô, vǎ ki cuố ré̤ thǐ dố Galilea ké̤kǔ nuô pǎ.”
28 Mas, depois de ressuscitar, irei adiante de vocês à Galileia”.
29 Petru hésû lǔ, “Ǔruô ki hteklya cuốkhókyǎlò̌ cò́ ná nè̤ tadû́rò vǎ klyá hteklya cuốkhó nyǎ ná nè̤ to.”
29 Pedro declarou: “Mesmo que todos os outros o abandonem, eu jamais farei isso”.
30 Rò Jesǔ hésû lǔ, “Vǎ hé má̤lakǒ cò́ nè̤, yětôthè̌ pǎ bí shyěphè̌ i-uhtya tyahí nyě̤phuố to nuô, nè̤ ki htésûbíkyǎ ǔ ná nè̤ thè́gněnò́ vǎ tonuô, thuô̌phuố pǎ.”
30 Jesus respondeu: “Eu lhe digo a verdade: esta mesma noite, antes que o galo cante duas vezes, você me negará três vezes”.
31 Petru hésûkhyě Jesǔ, “Vǎ tǒbè thyě tố̤kuô̌ cò́ ná nè̤ bèbè vǎ thè́gněnò́ lǔ to nuô vǎ hécò́ nyǎ taki꤮ to hò́,” a hésû sò̌kadố cò́ angó̤ ná Jesǔ, rò a khǒpacè̤̌ dố aruô tahenuô, a krwǒhé thyákuô̌lò̌ phúnuô pwǒ̤꤮ tôprè̤.
31 Pedro, no entanto, insistiu enfaticamente: “Mesmo que eu tenha de morrer ao seu lado, jamais o negarei!”. E todos os outros discípulos disseram o mesmo.
32 Èthǐ cuố dố khǎlé̤ tôpho dố ǔ è́ ná Gethsemani rò a hé a khǒpacè̤̌ tahe, “Bí vǎ cuốkwǐcò́bè̌ akhè̌nuô, onyǎokyǎ lahyǎ bíyě ní꤮.”
32 Então foram a um lugar chamado Getsêmani, e Jesus disse a seus discípulos: “Sentem-se aqui enquanto vou orar”.
33 Rò a è́krwǒní̤ Petru, Jakomo ná Giovanni dố a ki cuố tố̤kuô̌ ná lǔ. Rò Jesǔ cáhtya bèzò̤bèthi bèkṳ́bèkyǎ̤ nyacò́.
33 Levou consigo Pedro, Tiago e João e começou a sentir grande pavor e angústia.
34 Rò a hé a khǒpacè̤̌ nuô thè́thuô̌, “A cyě̤ nyacò́ vǎ thè́plò hò́ a tuố̤ cò́ dố vǎ kíré̤ thyě cò́hò́nuô, okyǎ lahyǎ bíyě rò othǎklyǎ lahyǎ ní꤮.”
34 “Minha alma está profundamente triste, a ponto de morrer”, disse ele. “Fiquem aqui e vigiem.”
35 — ausente —
35 Ele avançou um pouco e curvou-se até o chão. Então orou para que, se possível, a hora que o esperava fosse afastada dele.
36 — ausente —
36 E clamou: “Aba, Pai, tudo é possível para ti. Peço que afastes de mim este cálice. Contudo, que seja feita a tua vontade, e não a minha”.
37 A cò́bè̌ htuô̌rò a ka̤khyě khyěthyá rò a ka̤myáhtye ná a khǒpacè̤̌nuô thè́thuô̌ omyění̤ sǒtapa̤ lò̌ rò a sudyǎ Petru, “Simonè ma nè̤ omyění̤ sǒtapa̤ hò́ è̌, nè̤ thǎklyǎ prè́ bí tômû̌ khǎlé̤ prè́nuô ma a bè́ pǎ cò́nyǎ to è̌”
37 Depois, voltou aos discípulos e os encontrou dormindo. “Simão, você está dormindo?”, disse ele a Pedro. “Não pode vigiar comigo nem por uma hora?
38 a hé lahyǎ èthǐ, “Thyáphú thǐ ki cuốnuô̌ tố̤kuô̌ tǎ dố tè̤ilo-ilyá akǔ tǎmé̤nuô, thǎklyǎ rò kwǐcò́bè̌ lahyǎ ní꤮. Thǐ thè́plòshyome̤ nyacò́ tè̤ dố atǒ tadû́rò thǐ né̤klò̤́ yěnuô a hè̌cè̤́recè̤́ nyacò́.”
38 Vigiem e orem para que não cedam à tentação, pois o espírito está disposto, mas a carne é fraca.”
39 Jesǔ cuốkhyěthyá tôphuố rò a cuốkwǐcò́bè̌ khyěthyá Cò́marya thyáná a cò́bè̌ ré̤ nuô prè́.
39 Então os deixou novamente e fez a mesma oração de antes.
40 Htuô̌rò a ka̤ khyěthyá dố a khǒpacè̤̌ nuôthè́thuô̌ a o rò a ka̤myáhtye ná èthǐ omyěsǒtapa̤ lò̌plǐ. Èthǐ thè́omyě cyě̤talwósû́lû̌ rò a myáhtebè́ pǎ cò́ to. A tǒ hébèsû lahyǎ Jesǔ phútěnuô a thè́gně pǎ lahyǎ cò́ to.
40 Quando voltou pela segunda vez, mais uma vez encontrou os discípulos dormindo, pois não conseguiam manter os olhos abertos. Eles não sabiam o que dizer.
41 Bí a ka̤khyě myá èthǐ bǎhò́ thuô̌phuốtôphuố akhè̌nuô, a hé èthǐ, “Thǐ o꤮ myě tadûpǎ lahyǎ, thǐ okuố tabè́thè́prá tadû pǎ cò́ lahyǎ phútě? Bánuôma pò hò́. Ní̤dǎ myámò̌ lahyǎ, shuốkhè̌ dố ǔ ki isè̌tǎ̤kyǎ prè̤lukayǎ aphúkhǔyě dố prè̤oraphú tahe a takhukǔnuô, a hyǎtuố̤hò́.
41 Ao voltar pela terceira vez, disse: “Vocês ainda dormem e descansam? Basta; chegou a hora. O Filho do Homem está para ser entregue nas mãos de pecadores.
42 Ihtò mò̌! Pè̤ bè cuốhò́! Myámò̌dốnuô, kayǎ dố a isè̌ vǎ nuôtôprè̤ hyǎtuố̤hò́!”
42 Levantem-se e vamos. Meu traidor chegou”.
43 Bí Byacè Jesǔ hébè pǎprè́ akhè̌nuô, Juda dố a otố̤kuô̌ dố lǔ khǒpacè̤̌ shyéthè́nyě̤ aklè̌ yětôprè̤nuô a hyǎtuố̤ bínuô. Rò kayǎ krwǒ hyǎró̤hyǎè́ kuô̌ nyacò́ ná lǔ. Kayǎ yětahenuô a phyéhyǎní̤ lahyǎ nè́tahe, imṳ̂̌tahe. Èthǐ yětahe nuôma má̤prè́ bwídukhu nuôtahe ná prè̤ithyó tè̤thyótè̤thya athárá nuôtahe ná Judaphú khuklò́khuklyǎ nuôtahe nò̌hyǎ lǔ nuôtahe prè́.
43 No mesmo instante, enquanto Jesus ainda falava, Judas, um dos Doze, chegou com uma multidão armada de espadas e pedaços de pau. Tinham sido enviados pelos principais sacerdotes, mestres da lei e líderes do povo.
44 Prè̤isè̌tǎ̤kyǎ Byacè yětôprè̤nuô a dyéthè́gně one ré̤ htuô̌hò́ èthǐ, “Kayǎ dố vǎ nuô̤mû́ è tôprè̤ nuôma má̤hò́ Jesǔ dố pè̤ thè́zṳ̂́pṳ̂́ è nuôtôprè̤ hò́ rò hyǎpṳ̂́ lahyǎ lǔ rò opò̤́ma ní̤ryádyédû è ní꤮.”
44 O traidor havia combinado com eles um sinal: “Vocês saberão a quem devem prender quando eu o cumprimentar com um beijo. Então poderão levá-lo em segurança”.
45 Juda hyǎtuố̤tuố̤ ná a cuốtǒ dố Jesǔ o rò a hé lǔ, “Thárá꤮” htuô̌rò a nuô̤mû́ lǔ.
45 Assim que chegaram, Judas se aproximou de Jesus. “Rabi!”, exclamou ele, e o beijou.
46 A me̤phúnuô htuô̌rò kayǎ tahe hyǎpṳ̂́ cò̌klò̤makyǎ Jesǔ.
46 Os outros agarraram Jesus e o prenderam.
47 Bínuô akhè̌ kayǎ ihtòo bínuô tôprè̤ báhte anè́ rò a pǎ̤tṳ̂̌kyǎ bwídukhulố a prè̤me̤tè̤phú tôprè̤ akhǎlè tôkhó.
47 Mas um dos que estavam com Jesus puxou a espada e feriu o servo do sumo sacerdote, cortando-lhe a orelha.
48 Jesǔ hé èthǐ, “Thǐ lě hyǎpṳ̂́ vǎ rò thǐ phyéhyǎní̤ lò̌plǐ cò́ dihtónè́kuố, imṳ̂̌ipò̤ a thyácò́ná thǐ lě hyǎpṳ̂́ prè̤ehuôehí nuô cò́ vǎ? Vǎ ma kayǎcyě̤ kayǎricyá̤ dố a cuốpṳ̂́phezè́plè́ e ǔtè̤ tôprè̤ nyǎ è̌?
48 Jesus perguntou: “Por acaso sou um revolucionário perigoso, para que venham me prender com espadas e pedaços de pau?
49 Pwǒ̤nyěnyě꤮ vǎ otố̤kuô̌ dố thǐklè̌ rò vǎ ithyóithya thǐ dố tè̤lǔtyǎ hǒkǔ rò thǐ pṳ̂́ vǎ toto. Manárò thǐ cuốhyǎpṳ̂́ tuố̤ vǎ phúyě me̤těhénuôma a bè htwǒhtya phú lisǎsè̌kǔ hénuô prè́nuô̌.”
49 Por que não me prenderam no templo? Todos os dias estive ali, no meio de vocês, ensinando. Mas estas coisas estão acontecendo para que se cumpra o que dizem as Escrituras”.
50 Bínuôkhè̌ a khǒpacè̤̌ tahe hteklya cuốkhókyǎ lò̌plǐ lǔkhǎlé̤.
50 Então todos o abandonaram e fugiram.
51 Prè̤khǔ taló tôprè̤ krwǒkuô̌ Jesǔ akhyě rò a kû̌thyá tû́prè́ ikè̤̌bǔ rò kayǎ o bínuô tahe pṳ̂́ lǔ.
51 Um jovem que os seguia vestia apenas um lençol de linho. Quando a multidão tentou agarrá-lo,
52 Manárò a plwótǎ̤kyǎ a ikè̤̌bǔyě rò a hteklya khǎklo̤kyǎ.
52 ele deixou para trás o lençol e escapou nu.
53 Rò èthǐ è́cuố Jesǔ dố bwídukhulố tôprè̤ a o rò bwídukhu tahe, ná Judaphú a khuklò́khuklyǎ tahe ná prè̤ithyó tè̤thyótè̤thya athárá tahe hyǎoplò́oplu lò̌plǐ lǔ bínuô.
53 Levaram Jesus para a casa do sumo sacerdote, onde estavam reunidos os principais sacerdotes, os líderes do povo e os mestres da lei.
54 Petru krwǒcuố lǒ kuô̌ prè́ Jesǔ dố khyě rò a cuốnuô̌ tuố̤kuô̌ dố bwídukhulố yětôprè̤ ahǒ lo̤tarè́kǔ rò a cuố onyǎ iswí tố̤kuô̌ mi ná kayǎ opò̤́tè̤ bínuô tahe.
54 Pedro seguia Jesus de longe e entrou no pátio do sumo sacerdote. Ali, sentou-se com os guardas para se aquecer junto ao fogo.
55 Bwídukhu tahe ná lò̌꤮ kayǎ dố a htwǒduhtwǒkhutahe, thyáphú èthǐ ki cirya me̤thyěkyǎ ní̤ Jesǔ agněnuôrò, a myápṳ̌ lahyǎ lé̤kè̤lahǒ lé̤nè̌lahya Jesǔ atè̤thû́ tahe. Manárò èthǐ myáhtye lǔtè̤thû́ tôcô꤮ to.
55 Lá dentro, os principais sacerdotes e todo o conselho dos líderes do povo tentavam, sem sucesso, encontrar provas contra Jesus, para que pudessem condená-lo à morte.
56 Èthǐ kayǎ è́prè̤ hyǎdya bò̌bye lahyǎ Jesǔ tè̤thû́ tadû́rò kayǎ dố a hyǎ pṳ̌dya lahyǎ Jesǔ atè̤thû́ yětahe a tè̤hébè tahenuô a thyákhyělǔ tôprè̤꤮ to.
56 Muitas testemunhas falsas deram depoimentos, mas elas se contradiziam.
57 Kayǎ tahehe ihtò rò kè̤bò̌kè̤bye lò̌ lǔtè̤thû́ rò a hé lahyǎ,
57 Por fim, alguns homens se levantaram e apresentaram o seguinte testemunho falso:
58 “Pè̤ ní̤huô̌ a hé, ‘Vǎ me̤ tǎ̤prò̤kyǎ tè̤lǔhǒdu dố prè̤lukayǎ me̤htya yěnuôtômě rò thuô̌nyě akǔnuô vǎ ki isò́htya khóke dố aruô tômě, dố prè̤lukayǎ isò́htya ná atakhu má̤to yěnuô tômě pǎ,’ a hé phúnuô.”
58 “Nós o ouvimos dizer: ‘Destruirei este templo feito por mãos humanas e em três dias construirei outro, não feito por mãos humanas’”.
59 Manárò èthǐ dya lǔtè̤thû́ yětahenuô a thyákhyělǔ tômû̌꤮ to.
59 Mas nem assim seus depoimentos eram coerentes.
60 Bwídukhulố yětôprè̤ ihtò dố ǔ lò̌꤮ plǐ a mèthènyě rò a sudyǎ Jesǔ, “Nè̤ hé ka̤khyěsû ǔ hyǎdya nè̤ tè̤thû́ yětahe tômû̌꤮ to me̤tě? Ǔ hyǎkè̤hyǎnè̌lò̌ nè̤ tè̤thû́ yěnuôma nè̤ ní̤huô̌ to è̌?”
60 Então o sumo sacerdote se levantou diante dos demais e perguntou a Jesus: “Você não vai responder a essas acusações? O que tem a dizer em sua defesa?”.
61 Manárò Jesǔ odyátaklwo pé̤ lǔ prè́, a hébè ka̤khyěsû lǔ tômû̌꤮ to.
61 Jesus, no entanto, permaneceu calado e não deu resposta alguma. Então o sumo sacerdote perguntou: “Você é o Cristo, o Filho do Deus Bendito?”.
62 Rò Jesǔ hésû lǔ, “Ò, vǎ hò́. Rò thǐ ki myáhtye prè̤lukayǎ aphúkhǔ má̤hò́ vǎyě ki onyǎo dố Cò́marya dố ashyo-asò̌ yětôprè̤ atakhu cò́htwó nuôtôkyě pǎ, rò thǐ ki myáhtye vǎ sidyáhyǎní̤ mò́khu a ò́luố̤ pǎ.”
62 “Eu sou”, disse Jesus. “E vocês verão o Filho do Homem sentado à direita do Deus Poderoso e vindo sobre as nuvens do céu.”
63 Bwídukhulố nuôtôprè̤ htò́zè̤̌kyǎ aca̤ rò a hé, “Pè̤ lopǎ kayǎ dố a ki zṳ̌luô̌ lǔtè̤thû́ tôprè̤꤮ to.
63 Então o sumo sacerdote rasgou as vestes e disse: “Que necessidade temos de outras testemunhas?
64 A hébè radû̌ ní̤dyé cò́ ané̤ phú Cò́marya tôprè̤ nuôma thǐ ní̤huô̌ lò̌dûhò́ rò ma thǐ tane̤ lahyǎ phútě?”
64 Todos ouviram a blasfêmia. Qual é o veredicto?”. E todos o julgaram culpado e o condenaram à morte.
65 Kayǎ dố aruô tahe cáhtya htuplá lǔ, htuô̌rò cò̌bí lǔmèthè rò plú lǔ. Èthǐ hé lahyǎ Jesǔ, “Pro̤myámyá, ǔpě plú nè̤ pě?” Htuô̌rò klyěphú dố a opò̤́ tè̤ tahe pṳ̂́cuố lǔ rò plyá̤ pó̤ lǔ.
65 Então alguns deles começaram a cuspir em Jesus. Vendaram seus olhos e lhe deram socos. “Profetize para nós!”, zombavam. E os guardas lhe davam tapas enquanto o levavam.
66 Bí Petru opǎprè́ dố hikhyěkhu lo̤tarè́kǔ akhè̌nuô, prè̤mòphú dố a me̤ pé̤ bwídukhulố nuôtôprè̤ atè̤me̤ yětôprè̤nuô a okuô̌ bínuô, rò a hyǎtǒ dố lǔo.
66 Enquanto isso, Pedro estava lá embaixo, no pátio. Uma das criadas que trabalhava para o sumo sacerdote passou por ali
67 Bí a myáhtye Petru iswími akhè̌nuô, a myárè̤̌tǎ̤tǎ̤ lǔ rò a hé lǔ, “Nè̤ ma tômṳmṳ꤮ tuô̌prè́ lǔ ná Nazarèphú Jesǔ nuôtôprè̤ prè́ vǎ.”
67 e viu Pedro se aquecendo junto ao fogo. Olhou bem para ele e disse: “Você é um dos que estavam com Jesus de Nazaré”.
68 Rò Petru htébíkyǎ rò a hé, “Nè̤ hé ǐtěnuô vǎ thè́gněplǒ nè̤tè̤ to,” a héhtuô̌rò a htecuố otaphǎkyǎ dố lo̤kadǎhtû̌ rò bínuôakhè̌ shyěphè̌ tôbè i-uhtya.
68 Ele, porém, negou. “Não faço a menor ideia do que você está falando!”, disse, e caminhou em direção à saída. Naquele instante, o galo cantou.
69 Prè̤me̤tè̤phú prè̤mò pǎnu nuôtôprè̤ myáhtye khyěthyá Petru cuốo bínuô rò a cuốhéso pé̤ khyěthyá kayǎ ihtòo tavǐtava̤ phû bínuô tahe, “Kayǎ yětôprè̤ ma tômṳmṳ꤮ tuô̌ lǔ ná dố nuôtahe prè́ meně.”
69 Quando a criada o viu ali, começou a dizer aos outros: “Este homem com certeza é um deles!”.
70 Manárò Petru htébísû khyěthyá.
70 Mas Pedro negou novamente. Um pouco mais tarde, alguns dos que estavam por lá confrontaram Pedro, dizendo: “Você deve ser um deles, pois é galileu”.
71 Manárò Petru byǎlya̤ní̤ ané̤ dố Cò́marya nyěhyǎ, “Kayǎ dố thǐ hé ari-akyǎ khǒnyá̤yě tôprè̤nuô vǎ thè́gně lǔ to,” a byǎní̤ angó̤ phúnuô.
71 Ele, porém, começou a praguejar e jurou: “Não conheço esse homem de quem vocês estão falando!”.
72 A byǎ htuô̌htuô̌ ná shyěphè̌ i-uhtya pó̤khyěthyá nyě̤phuốtôphuố. Bínuôkhè̌ Petru tane̤htya tuố̤bè Byacè Jesǔ héonekyǎ lǔ ngó̤, “Bí shyěphè̌ i-uhtya tyahí nyě̤phuốtôphuố tonuô, nè̤ ki htébíkyǎ vǎ thuô̌phuố pǎ” a hé lǔ ngó̤ phúnuô akhu-akhyě cí꤮ asè̌htya cò́ lǔthè́plò rò a nguố̤thyěnguố̤o cò́.
72 E, no mesmo instante, o galo cantou pela segunda vez. Então Pedro se lembrou das palavras de Jesus: “Antes que o galo cante duas vezes, você me negará três vezes”. E começou a chorar.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.