Marcos 14

Lisǎsè̌ Athè̌ - Kayǎ Ngó̤ (KYU) vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 Bí tè̤cuốtalwópwè̌ ná pwè̌ekhò́mǔ sǒdǒ huô̌mûtapho bè tyahíto nyě̤nyě akhè̌nuô, bwídukhu tahe ná prè̤ithyó tè̤thyótè̤thya athárá tahe myápṳ̌ klyá tôbǒbǒ dố a ki pṳ̂́me̤thyě huôkyǎ Jesǔ.
1 Ora, dali a dois dias era a páscoa e a festa dos pães ázimos; e os principais sacerdotes e os escribas andavam buscando como prender Jesus a traição, para o matarem.
2 Me̤těhérò èthǐ hé, “Bí pè̤ me̤pwè̌ akhè̌yěnuô pè̤ tǒ pṳ̂́ní̤ lǔ to, pǎma kayǎ bè́mṳ tahe thè́plòdu rò a me̤tarû̌tapyǎ lò̌he.”
2 Pois eles diziam: Não durante a festa, para que não haja tumulto entre o povo.
3 Bí Byacè Jesǔ o dố dò̌ Bethania Simonè dố tè̤sè̌mǔmyá̤ dố phálo̤ bènò́ lǔ nuôtôprè̤ ahi rò a onyǎ esè dố dǐrè̤́htyalô̌ akhǎshyé akhè̌nuô, prè̤mò tôprè̤ phyéhyǎní̤ pyǎ̤ dố ǔ me̤ è ná lò̤́bǔ dố a obǎ ná nardú htyěnuô̤mû́ ngṳdupri̤du tashuô̌ryá yěnuô tôpyǎ̤. A hyǎdòphè́ pyǎ̤ akhǎu yěrò a lyátǎ̤ dố Byacè Jesǔ khuklò́lo̤.
3 Estando ele em Betânia, reclinado à mesa em casa de Simão, o leproso, veio uma mulher que trazia um vaso de alabastro cheio de bálsamo de nardo puro, de grande preço; e, quebrando o vaso, derramou-lhe sobre a cabeça o bálsamo.
4 Rò dố èthǐklè̌ tahehenuô a thè́plòdu rò a hé ní̤dyélǔ, “A cuố me̤kyǎdě lò̌ htyěnuô̤mû́ phúnuôma me̤tě?
4 Mas alguns houve que em si mesmos se indignaram e disseram: Para que se fez este desperdício do bálsamo?
5 Htyěnuô̤mû́ yětôpyǎ̤nuô angṳ o cò́ rû̌zye denari thuô̌cwè̤́ lố cò́ rò, isè̌kyǎ è rò cuốdyé ná kayǎ sǒphásǒrya̤phú nuôma aryáklò̌,” èthǐ héhtuô̌ phúnuô rò èthǐ dya lahyǎ prè̤mò nuôtôprè̤ a tè̤thû́.
5 Pois podia ser vendido por mais de trezentos denários que se dariam aos pobres. E bramavam contra ela.
6 Rò Jesǔ hé èthǐ, “Me̤dídyǎ tǎ è tǎmé̤. Thǐ cuố me̤dídyǎ tǎ̤tṳ̂̌ è me̤tě? A me̤dû kǒkǒ. A me̤twó̤me̤ryá nyacò́ hò́ tè̤ dố vǎgně hò́.
6 Jesus, porém, disse: Deixai-a; por que a molestais? Ela praticou uma boa ação para comigo.
7 Kayǎ sǒphásǒrya̤phú tahe otố̤kuô̌ ná thǐ pwǒ̤꤮ tôphuố cò́. Thǐ ki thè́zṳ̂́ me̤cwó̤ èthǐ bíkhè̌tě꤮ nuôma aní̤ prè́, manárò vǎyěnuô vǎ otố̤lǎ kuô̌ ná thǐ to.
7 Porquanto os pobres sempre os tendes convosco e, quando quiserdes, podeis fazer-lhes bem; a mim, porém, nem sempre me tendes.
8 Prè̤mò yětôprè̤nuô bá꤮ a me̤bè́ nuô rò a me̤ htuô̌hò́ vǎ hò́. A hyǎ plò̤́ vǎné̤ ná htyěnuô̤mû́ yěnuôma bí ǔ iluố tyahí vǎ to yěnuô a taritaryǎ one ré̤ hò́ tè̤ dố vǎgně hò́.
8 ela fez o que pode; antecipou-se a ungir o meu corpo para a sepultura.
9 Vǎ hécò́꤮ cò́ thǐ, shyé꤮ ǔ lě hésodônyǎ hò́ tè̤thè́krṳ̂̌mila yě dố hekhu yětôba bítě꤮ tôpho pǎ bèbè, ǔ ki tane̤htya tuố̤bèní̤ è pǎ rò ǔ ki dyáluô̌ní̤ tè̤ dố a me̤htuô̌hò́ yěnuô pǎ.”
9 Em verdade vos digo que, em todo o mundo, onde quer que for pregado o evangelho, também o que ela fez será contado para memória sua.
10 Dố Byacè Jesǔ a khǒpacè̤̌ shyéthè́nyě̤ aklè̌ amwi̤ ná Juda Iscariot héyětôprè̤nuô, thyáphú a ki isè̌tǎ̤kyǎ ní̤ Jesǔ nuô rò a htecuố dố bwídukhu tahe a o.
10 Então Judas Iscariotes, um dos doze, foi ter com os principais sacerdotes para lhes entregar Jesus.
11 Bí bwídukhu tahe ní̤huô̌ tè̤ritè̤kyǎ yě akhè̌nuô, èthǐ thè́krṳ̂̌thè́lò̌ ò́lya̤sû Juda ná a ki dyé lǔ rû̌ pǎ. Yětôphuốrò a myápṳ̌hò́ klyá dố a ki isè̌tǎ̤kyǎní̤ Jesǔ.
11 Ouvindo-o eles, alegraram-se, e prometeram dar-lhe dinheiro. E buscava como o entregaria em ocasião oportuna.
12 Bí pwè̌ e khò́mǔ sǒdǒ huô̌mûtapho aré̤lố tônyě nuô ǔ me̤thyě thímíphú rò ǔ me̤lǔhtya akhè̌, Jesǔ a khǒpacè̤̌ tahe sudyǎ lǔ, “Tè̤cuốtalwópwè̌ sèesǎsè̌ mò̤́hé yěnuô, nè̤ thè́zṳ̂́ nò̌cuố taritaryǎ tǒ pè̤ bítě tôphotě?”
12 Ora, no primeiro dia dos pães ázimos, quando imolavam a páscoa, disseram-lhe seus discípulos: Aonde queres que vamos fazer os preparativos para comeres a páscoa?
13 Phúnuôrò Jesǔ nò̌ a khǒpacè̤̌ thè́nyě̤ rò a hé èthǐ, “Cuốnuô̌ dố vǐ̤kǔnuô rò thǐ ki myáhtyesû ná kayǎphè̌ hyǎdyá cò̤̌ka̤htyě ná thǒví tôprè̤ pǎ. Rò krwǒka̤kuô̌ lǔkhyě nuô ní꤮.
13 Enviou, pois, dois dos seus discípulos, e disse-lhes: Ide à cidade, e vos sairá ao encontro um homem levando um cântaro de água; seguí-o;
14 Rò krwǒka̤ kanuô̌ kuô̌ è dố a ka̤ kanuô̌ ní̤dyé hi nuôtômě akǔ rò sudyǎ hibyacènuô, ‘Thárá hé, sǐpré̤ hidò́kǔ akhǎlé̤ dố vǎ ná vǎ khǒpacè̤̌ tahe ki eǒ tè̤cuốtalwópwè̌ lé̤e agněnuô a otǒ bítě?’ Sudyǎ lǔ phúnuô.
14 e, onde ele entrar, dizei ao dono da casa: O Mestre manda perguntar: Onde está o meu aposento em que hei de comer a páscoa com os meus discípulos?
15 Htuô̌pǎrò a ki zṳ̌luô̌ thǐ hidò́kǔ khǎlé̤lyá̤ dố akhu nuôtôtó̤ dố a olốobǎ cò́ ná tǎ̤muô̌tǎ̤tè̤ dố pè̤ lo nuôtahe cò́ pǎ. Rò okyǎ lahyǎ bínuô rò taritaryǎ pé̤ lahyǎ pè̤ sèesèǒ bínuô ní꤮.”
15 E ele vos mostrará um grande cenáculo mobiliado e pronto; aí fazei-nos os preparativos.
16 A khǒpacè̤̌ yěthè́nyě̤ htecuố rò a cuốnuô̌ dố vǐ̤kǔ rò èthǐ cuốmyáhtye má̤lakǒ cò́ phú Jesǔ héone èthǐ nuô cò́. Rò èthǐ cuố taritaryǎní̤ lahyǎ tè̤cuốtalwópwè̌ sèesǎsè̌ mò̤́hé agně bínuô.
16 Partindo, pois, os discípulos, foram à cidade, onde acharam tudo como ele lhes dissera, e prepararam a páscoa.
17 Bí mò̤́khípaló̤hò́ akhè̌nuô, Byacè ná a khǒpacè̤̌ shyéthè́nyě̤ hyǎtuố̤kuô̌ bínuô.
17 Ao anoitecer chegou ele com os doze.
18 Bí èthǐ onyǎ esè akhè̌nuô, Jesǔ hé, “Vǎ hécò́cò́ thǐ, dố thǐklè̌ yěnuô, kayǎ dố a etố̤ǒtố̤ tè̤ ná vǎ rò a ki isè̌tǎ̤kyǎ vǎ pǎnuô a o tôprè̤.”
18 E, quando estavam reclinados à mesa e comiam, disse Jesus: Em verdade vos digo que um de vós, que comigo come, há de trair-me.
19 Cáhtya bínuô rò èthǐ thè́plòmo̤ pǎto, rò èthǐ sudyǎhyǎ Jesǔ tôprè̤ htuô̌ tôprè̤, “Nè̤ hénuô tôprè̤ma vǎ má̤to vǎhé?” phúnuô.
19 Ao que eles começaram a entristecer-se e a perguntar-lhe um após outro: Porventura sou eu?
20 Jesǔ hésû èthǐ, “Kayǎ yětôprè̤ nuôma dố thǐ shyéthè́nyě̤ yěaklè̌nuô prè́. È ma kayǎ dố a bò́nuô̌e tố̤kuô̌ ná vǎ dố bělò̤́kǔ nuôtôprè̤ hò́.
20 Respondeu-lhes: É um dos doze, que mete comigo a mão no prato.
21 Phú lisǎsè̌kǔ héone ná prè̤lu aphúkhǔ má̤dû vǎyě a bè thyě nyǎpǎ tadû́rò kayǎ dố a ki isè̌tǎ̤kyǎ prè̤lu aphúkhǔ yětôprè̤nuô, Cò́marya ki cirya lǔ pǎ. A ki opacè̤̌lya̤ to hénuôma aryáklò̌ pǎ cò́ dố lǔgně cò́.”
21 Pois o Filho do homem vai, conforme está escrito a seu respeito; mas ai daquele por quem o Filho do homem é traído! bom seria para esse homem se não houvera nascido.
22 Bí èthǐ esè akhè̌nuô, Jesǔ phyé khò́mǔ rò hébwíhétaryěhtya Cò́marya htuô̌rò a ibikyě khò́mǔ rò a zṳ́tǎ̤ pé̤ a khǒpacè̤̌ tahe rò a hé, “Phyé rò e lahyǎ, yěma vǎ né̤klò̤́.”
22 Enquanto comiam, Jesus tomou pão e, abençoando-o, o partiu e deu-lho, dizendo: Tomai; isto é o meu corpo.
23 Htuô̌rò a phyé thòbǐthèhtyěbě rò a hébwíhétaryě Cò́marya htuô̌rò a zṳ́tǎ̤ pé̤ èthǐ rò èthǐ ǒ lahyǎ thòbǐthèhtyě dố běkǔ yěnuô pwǒ̤꤮ tôprè̤.
23 E tomando um cálice, rendeu graças e deu-lho; e todos beberam dele.
24 Rò Jesǔ hé èthǐ, “Yěma vǎthwi dố a ki htwílya̤ pé̤ dố kayǎ è́prè̤ agně pǎ. Yěma tè̤mátè̤dyǎ tôcô dố a ki me̤klò̤me̤ma pé̤ tè̤ò́lya̤thè̌ agně hò́.
24 E disse-lhes: Isto é o meu sangue, o sangue do pacto, que por muitos é derramado.
25 Vǎ hécò́ pé̤ cò́꤮ thǐ, cáhtya khǒnyá̤yě tǎ̤plehyǎnuô vǎ ǒnò́ pǎ thòbǐthèhtyě yě tohò́. Vǎ ki ka̤ǒ ró̤kuô̌ khyěthyá thòbǐthèhtyě athè̌ ná thǐ dố Cò́marya ahtyěaké̤kǔ pǎ.”
25 Em verdade vos digo que não beberei mais do fruto da videira, até aquele dia em que o beber, novo, no reino de Deus.
26 Htuô̌rò èthǐ irǒ htuthè́htya Cò́marya ali-irǒ tôtó̤ rò a htecuốhtyakyǎ dố Oliva sokhu.
26 E, tendo cantado um hino, saíram para o Monte das Oliveiras.
27 Jesǔ hé èthǐ, “Cò́marya hékyǎ mú꤮ nukhè̌,
27 Disse-lhes então Jesus: Todos vós vos escandalizareis; porque escrito está: Ferirei o pastor, e as ovelhas se dispersarão.
28 Manárò shyé꤮ vǎ thyě ihtòka̤khyě htuô̌pǎnuô, vǎ ki cuố ré̤ thǐ dố Galilea ké̤kǔ nuô pǎ.”
28 Todavia, depois que eu ressurgir, irei adiante de vós para a Galiléia.
29 Petru hésû lǔ, “Ǔruô ki hteklya cuốkhókyǎlò̌ cò́ ná nè̤ tadû́rò vǎ klyá hteklya cuốkhó nyǎ ná nè̤ to.”
29 Ao que Pedro lhe disse: Ainda que todos se escandalizem, nunca, porém, eu.
30 Rò Jesǔ hésû lǔ, “Vǎ hé má̤lakǒ cò́ nè̤, yětôthè̌ pǎ bí shyěphè̌ i-uhtya tyahí nyě̤phuố to nuô, nè̤ ki htésûbíkyǎ ǔ ná nè̤ thè́gněnò́ vǎ tonuô, thuô̌phuố pǎ.”
30 Replicou-lhe Jesus: Em verdade te digo que hoje, nesta noite, antes que o galo cante duas vezes, três vezes tu me negarás.
31 Petru hésûkhyě Jesǔ, “Vǎ tǒbè thyě tố̤kuô̌ cò́ ná nè̤ bèbè vǎ thè́gněnò́ lǔ to nuô vǎ hécò́ nyǎ taki꤮ to hò́,” a hésû sò̌kadố cò́ angó̤ ná Jesǔ, rò a khǒpacè̤̌ dố aruô tahenuô, a krwǒhé thyákuô̌lò̌ phúnuô pwǒ̤꤮ tôprè̤.
31 Mas ele repetia com veemência: Ainda que me seja necessário morrer contigo, de modo nenhum te negarei. Assim também diziam todos.
32 Èthǐ cuố dố khǎlé̤ tôpho dố ǔ è́ ná Gethsemani rò a hé a khǒpacè̤̌ tahe, “Bí vǎ cuốkwǐcò́bè̌ akhè̌nuô, onyǎokyǎ lahyǎ bíyě ní꤮.”
32 Então chegaram a um lugar chamado Getsêmani, e disse Jesus a seus discípulos: Sentai-vos aqui, enquanto eu oro.
33 Rò a è́krwǒní̤ Petru, Jakomo ná Giovanni dố a ki cuố tố̤kuô̌ ná lǔ. Rò Jesǔ cáhtya bèzò̤bèthi bèkṳ́bèkyǎ̤ nyacò́.
33 E levou consigo a Pedro, a Tiago e a João, e começou a ter pavor e a angustiar-se;
34 Rò a hé a khǒpacè̤̌ nuô thè́thuô̌, “A cyě̤ nyacò́ vǎ thè́plò hò́ a tuố̤ cò́ dố vǎ kíré̤ thyě cò́hò́nuô, okyǎ lahyǎ bíyě rò othǎklyǎ lahyǎ ní꤮.”
34 e disse-lhes: A minha alma está triste até a morte; ficai aqui e vigiai.
35 — ausente —
35 E adiantando-se um pouco, prostrou-se em terra; e orava para que, se fosse possível, passasse dele aquela hora.
36 — ausente —
36 E dizia: Aba, Pai, tudo te é possível; afasta de mim este cálice; todavia não seja o que eu quero, mas o que tu queres.
37 A cò́bè̌ htuô̌rò a ka̤khyě khyěthyá rò a ka̤myáhtye ná a khǒpacè̤̌nuô thè́thuô̌ omyění̤ sǒtapa̤ lò̌ rò a sudyǎ Petru, “Simonè ma nè̤ omyění̤ sǒtapa̤ hò́ è̌, nè̤ thǎklyǎ prè́ bí tômû̌ khǎlé̤ prè́nuô ma a bè́ pǎ cò́nyǎ to è̌”
37 Voltando, achou-os dormindo; e disse a Pedro: Simão, dormes? não pudeste vigiar uma hora?
38 a hé lahyǎ èthǐ, “Thyáphú thǐ ki cuốnuô̌ tố̤kuô̌ tǎ dố tè̤ilo-ilyá akǔ tǎmé̤nuô, thǎklyǎ rò kwǐcò́bè̌ lahyǎ ní꤮. Thǐ thè́plòshyome̤ nyacò́ tè̤ dố atǒ tadû́rò thǐ né̤klò̤́ yěnuô a hè̌cè̤́recè̤́ nyacò́.”
38 Vigiai e orai, para que não entreis em tentação; o espírito, na verdade, está pronto, mas a carne é fraca.
39 Jesǔ cuốkhyěthyá tôphuố rò a cuốkwǐcò́bè̌ khyěthyá Cò́marya thyáná a cò́bè̌ ré̤ nuô prè́.
39 Retirou-se de novo e orou, dizendo as mesmas palavras.
40 Htuô̌rò a ka̤ khyěthyá dố a khǒpacè̤̌ nuôthè́thuô̌ a o rò a ka̤myáhtye ná èthǐ omyěsǒtapa̤ lò̌plǐ. Èthǐ thè́omyě cyě̤talwósû́lû̌ rò a myáhtebè́ pǎ cò́ to. A tǒ hébèsû lahyǎ Jesǔ phútěnuô a thè́gně pǎ lahyǎ cò́ to.
40 E voltando outra vez, achou-os dormindo, porque seus olhos estavam carregados; e não sabiam o que lhe responder.
41 Bí a ka̤khyě myá èthǐ bǎhò́ thuô̌phuốtôphuố akhè̌nuô, a hé èthǐ, “Thǐ o꤮ myě tadûpǎ lahyǎ, thǐ okuố tabè́thè́prá tadû pǎ cò́ lahyǎ phútě? Bánuôma pò hò́. Ní̤dǎ myámò̌ lahyǎ, shuốkhè̌ dố ǔ ki isè̌tǎ̤kyǎ prè̤lukayǎ aphúkhǔyě dố prè̤oraphú tahe a takhukǔnuô, a hyǎtuố̤hò́.
41 Ao voltar pela terceira vez, disse-lhes: Dormi agora e descansai.-Basta; é chegada a hora. Eis que o Filho do homem está sendo entregue nas mãos dos pecadores.
42 Ihtò mò̌! Pè̤ bè cuốhò́! Myámò̌dốnuô, kayǎ dố a isè̌ vǎ nuôtôprè̤ hyǎtuố̤hò́!”
42 Levantai-vos, vamo-nos; eis que é chegado aquele que me trai.
43 Bí Byacè Jesǔ hébè pǎprè́ akhè̌nuô, Juda dố a otố̤kuô̌ dố lǔ khǒpacè̤̌ shyéthè́nyě̤ aklè̌ yětôprè̤nuô a hyǎtuố̤ bínuô. Rò kayǎ krwǒ hyǎró̤hyǎè́ kuô̌ nyacò́ ná lǔ. Kayǎ yětahenuô a phyéhyǎní̤ lahyǎ nè́tahe, imṳ̂̌tahe. Èthǐ yětahe nuôma má̤prè́ bwídukhu nuôtahe ná prè̤ithyó tè̤thyótè̤thya athárá nuôtahe ná Judaphú khuklò́khuklyǎ nuôtahe nò̌hyǎ lǔ nuôtahe prè́.
43 E logo, enquanto ele ainda falava, chegou Judas, um dos doze, e com ele uma multidão com espadas e varapaus, vinda da parte dos principais sacerdotes, dos escribas e dos anciãos.
44 Prè̤isè̌tǎ̤kyǎ Byacè yětôprè̤nuô a dyéthè́gně one ré̤ htuô̌hò́ èthǐ, “Kayǎ dố vǎ nuô̤mû́ è tôprè̤ nuôma má̤hò́ Jesǔ dố pè̤ thè́zṳ̂́pṳ̂́ è nuôtôprè̤ hò́ rò hyǎpṳ̂́ lahyǎ lǔ rò opò̤́ma ní̤ryádyédû è ní꤮.”
44 Ora, o que o traía lhes havia dado um sinal, dizendo: Aquele que eu beijar, esse é; prendei-o e levai-o com segurança.
45 Juda hyǎtuố̤tuố̤ ná a cuốtǒ dố Jesǔ o rò a hé lǔ, “Thárá꤮” htuô̌rò a nuô̤mû́ lǔ.
45 E, logo que chegou, aproximando-se de Jesus, disse: Rabi! E o beijou.
46 A me̤phúnuô htuô̌rò kayǎ tahe hyǎpṳ̂́ cò̌klò̤makyǎ Jesǔ.
46 Ao que eles lhes lançaram as mãos, e o prenderam.
47 Bínuô akhè̌ kayǎ ihtòo bínuô tôprè̤ báhte anè́ rò a pǎ̤tṳ̂̌kyǎ bwídukhulố a prè̤me̤tè̤phú tôprè̤ akhǎlè tôkhó.
47 Mas um dos que ali estavam, puxando da espada, feriu o servo do sumo sacerdote e cortou-lhe uma orelha.
48 Jesǔ hé èthǐ, “Thǐ lě hyǎpṳ̂́ vǎ rò thǐ phyéhyǎní̤ lò̌plǐ cò́ dihtónè́kuố, imṳ̂̌ipò̤ a thyácò́ná thǐ lě hyǎpṳ̂́ prè̤ehuôehí nuô cò́ vǎ? Vǎ ma kayǎcyě̤ kayǎricyá̤ dố a cuốpṳ̂́phezè́plè́ e ǔtè̤ tôprè̤ nyǎ è̌?
48 Disse-lhes Jesus: Saístes com espadas e varapaus para me prender, como a um salteador?
49 Pwǒ̤nyěnyě꤮ vǎ otố̤kuô̌ dố thǐklè̌ rò vǎ ithyóithya thǐ dố tè̤lǔtyǎ hǒkǔ rò thǐ pṳ̂́ vǎ toto. Manárò thǐ cuốhyǎpṳ̂́ tuố̤ vǎ phúyě me̤těhénuôma a bè htwǒhtya phú lisǎsè̌kǔ hénuô prè́nuô̌.”
49 Todos os dias estava convosco no templo, a ensinar, e não me prendestes; mas isto é para que se cumpram as Escrituras.
50 Bínuôkhè̌ a khǒpacè̤̌ tahe hteklya cuốkhókyǎ lò̌plǐ lǔkhǎlé̤.
50 Nisto, todos o deixaram e fugiram.
51 Prè̤khǔ taló tôprè̤ krwǒkuô̌ Jesǔ akhyě rò a kû̌thyá tû́prè́ ikè̤̌bǔ rò kayǎ o bínuô tahe pṳ̂́ lǔ.
51 Ora, seguia-o certo jovem envolto em um lençol sobre o corpo nu; e o agarraram.
52 Manárò a plwótǎ̤kyǎ a ikè̤̌bǔyě rò a hteklya khǎklo̤kyǎ.
52 Mas ele, largando o lençol, fugiu despido.
53 Rò èthǐ è́cuố Jesǔ dố bwídukhulố tôprè̤ a o rò bwídukhu tahe, ná Judaphú a khuklò́khuklyǎ tahe ná prè̤ithyó tè̤thyótè̤thya athárá tahe hyǎoplò́oplu lò̌plǐ lǔ bínuô.
53 Levaram Jesus ao sumo sacerdote, e ajuntaram-se todos os principais sacerdotes, os anciãos e os escribas.
54 Petru krwǒcuố lǒ kuô̌ prè́ Jesǔ dố khyě rò a cuốnuô̌ tuố̤kuô̌ dố bwídukhulố yětôprè̤ ahǒ lo̤tarè́kǔ rò a cuố onyǎ iswí tố̤kuô̌ mi ná kayǎ opò̤́tè̤ bínuô tahe.
54 E Pedro o seguiu de longe até dentro do pátio do sumo sacerdote, e estava sentado com os guardas, aquentando-se ao fogo.
55 Bwídukhu tahe ná lò̌꤮ kayǎ dố a htwǒduhtwǒkhutahe, thyáphú èthǐ ki cirya me̤thyěkyǎ ní̤ Jesǔ agněnuôrò, a myápṳ̌ lahyǎ lé̤kè̤lahǒ lé̤nè̌lahya Jesǔ atè̤thû́ tahe. Manárò èthǐ myáhtye lǔtè̤thû́ tôcô꤮ to.
55 Os principais sacerdotes testemunho contra Jesus para o matar, e não o achavam.
56 Èthǐ kayǎ è́prè̤ hyǎdya bò̌bye lahyǎ Jesǔ tè̤thû́ tadû́rò kayǎ dố a hyǎ pṳ̌dya lahyǎ Jesǔ atè̤thû́ yětahe a tè̤hébè tahenuô a thyákhyělǔ tôprè̤꤮ to.
56 Porque contra ele muitos depunham falsamente, mas os testemunhos não concordavam.
57 Kayǎ tahehe ihtò rò kè̤bò̌kè̤bye lò̌ lǔtè̤thû́ rò a hé lahyǎ,
57 Levantaram-se por fim alguns que depunham falsamente contra ele, dizendo:
58 “Pè̤ ní̤huô̌ a hé, ‘Vǎ me̤ tǎ̤prò̤kyǎ tè̤lǔhǒdu dố prè̤lukayǎ me̤htya yěnuôtômě rò thuô̌nyě akǔnuô vǎ ki isò́htya khóke dố aruô tômě, dố prè̤lukayǎ isò́htya ná atakhu má̤to yěnuô tômě pǎ,’ a hé phúnuô.”
58 Nós o ouvimos dizer: Eu destruirei este santuário, construído por mãos de homens, e em três dias edificarei outro, não feito por mãos de homens.
59 Manárò èthǐ dya lǔtè̤thû́ yětahenuô a thyákhyělǔ tômû̌꤮ to.
59 E nem assim concordava o seu testemunho.
60 Bwídukhulố yětôprè̤ ihtò dố ǔ lò̌꤮ plǐ a mèthènyě rò a sudyǎ Jesǔ, “Nè̤ hé ka̤khyěsû ǔ hyǎdya nè̤ tè̤thû́ yětahe tômû̌꤮ to me̤tě? Ǔ hyǎkè̤hyǎnè̌lò̌ nè̤ tè̤thû́ yěnuôma nè̤ ní̤huô̌ to è̌?”
60 Levantou-se então o sumo sacerdote no meio e perguntou a Jesus: Não respondes coisa alguma? Que é que estes depõem conta ti?
61 Manárò Jesǔ odyátaklwo pé̤ lǔ prè́, a hébè ka̤khyěsû lǔ tômû̌꤮ to.
61 Ele, porém, permaneceu calado, e nada respondeu. Tornou o sumo sacerdote a interrogá-lo, perguntando-lhe: És tu o Cristo, o Filho do Deus bendito?
62 Rò Jesǔ hésû lǔ, “Ò, vǎ hò́. Rò thǐ ki myáhtye prè̤lukayǎ aphúkhǔ má̤hò́ vǎyě ki onyǎo dố Cò́marya dố ashyo-asò̌ yětôprè̤ atakhu cò́htwó nuôtôkyě pǎ, rò thǐ ki myáhtye vǎ sidyáhyǎní̤ mò́khu a ò́luố̤ pǎ.”
62 Respondeu Jesus: Eu o sou; e vereis o Filho do homem assentado à direita do Poder e vindo com as nuvens do céu.
63 Bwídukhulố nuôtôprè̤ htò́zè̤̌kyǎ aca̤ rò a hé, “Pè̤ lopǎ kayǎ dố a ki zṳ̌luô̌ lǔtè̤thû́ tôprè̤꤮ to.
63 Então o sumo sacerdote, rasgando as suas vestes, disse: Para que precisamos ainda de testemunhas?
64 A hébè radû̌ ní̤dyé cò́ ané̤ phú Cò́marya tôprè̤ nuôma thǐ ní̤huô̌ lò̌dûhò́ rò ma thǐ tane̤ lahyǎ phútě?”
64 Acabais de ouvir a blasfêmia; que vos parece? E todos o condenaram como réu de morte.
65 Kayǎ dố aruô tahe cáhtya htuplá lǔ, htuô̌rò cò̌bí lǔmèthè rò plú lǔ. Èthǐ hé lahyǎ Jesǔ, “Pro̤myámyá, ǔpě plú nè̤ pě?” Htuô̌rò klyěphú dố a opò̤́ tè̤ tahe pṳ̂́cuố lǔ rò plyá̤ pó̤ lǔ.
65 E alguns começaram a cuspir nele, e a cobrir-lhe o rosto, e a dar-lhe socos, e a dizer-lhe: Profetiza. E os guardas receberam-no a bofetadas.
66 Bí Petru opǎprè́ dố hikhyěkhu lo̤tarè́kǔ akhè̌nuô, prè̤mòphú dố a me̤ pé̤ bwídukhulố nuôtôprè̤ atè̤me̤ yětôprè̤nuô a okuô̌ bínuô, rò a hyǎtǒ dố lǔo.
66 Ora, estando Pedro em baixo, no átrio, chegou uma das criadas do sumo sacerdote
67 Bí a myáhtye Petru iswími akhè̌nuô, a myárè̤̌tǎ̤tǎ̤ lǔ rò a hé lǔ, “Nè̤ ma tômṳmṳ꤮ tuô̌prè́ lǔ ná Nazarèphú Jesǔ nuôtôprè̤ prè́ vǎ.”
67 e, vendo a Pedro, que se estava aquentando, encarou-o e disse: Tu também estavas com o nazareno, esse Jesus.
68 Rò Petru htébíkyǎ rò a hé, “Nè̤ hé ǐtěnuô vǎ thè́gněplǒ nè̤tè̤ to,” a héhtuô̌rò a htecuố otaphǎkyǎ dố lo̤kadǎhtû̌ rò bínuôakhè̌ shyěphè̌ tôbè i-uhtya.
68 Mas ele o negou, dizendo: Não sei nem compreendo o que dizes. E saiu para o alpendre.
69 Prè̤me̤tè̤phú prè̤mò pǎnu nuôtôprè̤ myáhtye khyěthyá Petru cuốo bínuô rò a cuốhéso pé̤ khyěthyá kayǎ ihtòo tavǐtava̤ phû bínuô tahe, “Kayǎ yětôprè̤ ma tômṳmṳ꤮ tuô̌ lǔ ná dố nuôtahe prè́ meně.”
69 E a criada, vendo-o, começou de novo a dizer aos que ali estavam: Esse é um deles.
70 Manárò Petru htébísû khyěthyá.
70 Mas ele o negou outra vez. E pouco depois os que ali estavam disseram novamente a Pedro: Certamente tu és um deles; pois és também galileu.
71 Manárò Petru byǎlya̤ní̤ ané̤ dố Cò́marya nyěhyǎ, “Kayǎ dố thǐ hé ari-akyǎ khǒnyá̤yě tôprè̤nuô vǎ thè́gně lǔ to,” a byǎní̤ angó̤ phúnuô.
71 Ele, porém, começou a praguejar e a jurar: Não conheço esse homem de quem falais.
72 A byǎ htuô̌htuô̌ ná shyěphè̌ i-uhtya pó̤khyěthyá nyě̤phuốtôphuố. Bínuôkhè̌ Petru tane̤htya tuố̤bè Byacè Jesǔ héonekyǎ lǔ ngó̤, “Bí shyěphè̌ i-uhtya tyahí nyě̤phuốtôphuố tonuô, nè̤ ki htébíkyǎ vǎ thuô̌phuố pǎ” a hé lǔ ngó̤ phúnuô akhu-akhyě cí꤮ asè̌htya cò́ lǔthè́plò rò a nguố̤thyěnguố̤o cò́.
72 Nesse instante o galo cantou pela segunda vez. E Pedro lembrou-se da palavra que lhe dissera Jesus: Antes que o galo cante duas vezes, três vezes me negarás. E caindo em si, começou a chorar.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.