Marcos 14

Lisǎsè̌ Athè̌ - Kayǎ Ngó̤ (KYU) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Bí tè̤cuốtalwópwè̌ ná pwè̌ekhò́mǔ sǒdǒ huô̌mûtapho bè tyahíto nyě̤nyě akhè̌nuô, bwídukhu tahe ná prè̤ithyó tè̤thyótè̤thya athárá tahe myápṳ̌ klyá tôbǒbǒ dố a ki pṳ̂́me̤thyě huôkyǎ Jesǔ.
1 Faltavam dois dias para a Festa da Páscoa e a Festa dos Pães sem Fermento . Os chefes dos sacerdotes e os mestres da Lei procuravam um jeito de prender Jesus em segredo e matá-lo.
2 Me̤těhérò èthǐ hé, “Bí pè̤ me̤pwè̌ akhè̌yěnuô pè̤ tǒ pṳ̂́ní̤ lǔ to, pǎma kayǎ bè́mṳ tahe thè́plòdu rò a me̤tarû̌tapyǎ lò̌he.”
2 Eles diziam: — Não vamos fazer isso durante a festa, para não haver uma revolta no meio do povo.
3 Bí Byacè Jesǔ o dố dò̌ Bethania Simonè dố tè̤sè̌mǔmyá̤ dố phálo̤ bènò́ lǔ nuôtôprè̤ ahi rò a onyǎ esè dố dǐrè̤́htyalô̌ akhǎshyé akhè̌nuô, prè̤mò tôprè̤ phyéhyǎní̤ pyǎ̤ dố ǔ me̤ è ná lò̤́bǔ dố a obǎ ná nardú htyěnuô̤mû́ ngṳdupri̤du tashuô̌ryá yěnuô tôpyǎ̤. A hyǎdòphè́ pyǎ̤ akhǎu yěrò a lyátǎ̤ dố Byacè Jesǔ khuklò́lo̤.
3 Jesus estava no povoado de Betânia, sentado à mesa na casa de Simão, o Leproso. Então uma mulher chegou com um frasco feito de alabastro , cheio de perfume de nardo puro, muito caro. Ela quebrou o gargalo do frasco e derramou o perfume na cabeça de Jesus.
4 Rò dố èthǐklè̌ tahehenuô a thè́plòdu rò a hé ní̤dyélǔ, “A cuố me̤kyǎdě lò̌ htyěnuô̤mû́ phúnuôma me̤tě?
4 Alguns que estavam ali ficaram zangados e disseram uns aos outros: — Que desperdício!
5 Htyěnuô̤mû́ yětôpyǎ̤nuô angṳ o cò́ rû̌zye denari thuô̌cwè̤́ lố cò́ rò, isè̌kyǎ è rò cuốdyé ná kayǎ sǒphásǒrya̤phú nuôma aryáklò̌,” èthǐ héhtuô̌ phúnuô rò èthǐ dya lahyǎ prè̤mò nuôtôprè̤ a tè̤thû́.
5 Esse perfume poderia ter sido vendido por mais de trezentas moedas de prata , que poderiam ser dadas aos pobres. Eles criticavam a mulher com dureza,
6 Rò Jesǔ hé èthǐ, “Me̤dídyǎ tǎ è tǎmé̤. Thǐ cuố me̤dídyǎ tǎ̤tṳ̂̌ è me̤tě? A me̤dû kǒkǒ. A me̤twó̤me̤ryá nyacò́ hò́ tè̤ dố vǎgně hò́.
6 mas Jesus disse:
7 Kayǎ sǒphásǒrya̤phú tahe otố̤kuô̌ ná thǐ pwǒ̤꤮ tôphuố cò́. Thǐ ki thè́zṳ̂́ me̤cwó̤ èthǐ bíkhè̌tě꤮ nuôma aní̤ prè́, manárò vǎyěnuô vǎ otố̤lǎ kuô̌ ná thǐ to.
7 Pois os pobres estarão sempre com vocês, e, em qualquer ocasião que vocês quiserem, poderão ajudá-los. Mas eu não estarei sempre com vocês.
8 Prè̤mò yětôprè̤nuô bá꤮ a me̤bè́ nuô rò a me̤ htuô̌hò́ vǎ hò́. A hyǎ plò̤́ vǎné̤ ná htyěnuô̤mû́ yěnuôma bí ǔ iluố tyahí vǎ to yěnuô a taritaryǎ one ré̤ hò́ tè̤ dố vǎgně hò́.
8 Ela fez tudo o que pôde, pois antes da minha morte veio perfumar o meu corpo para o meu sepultamento.
9 Vǎ hécò́꤮ cò́ thǐ, shyé꤮ ǔ lě hésodônyǎ hò́ tè̤thè́krṳ̂̌mila yě dố hekhu yětôba bítě꤮ tôpho pǎ bèbè, ǔ ki tane̤htya tuố̤bèní̤ è pǎ rò ǔ ki dyáluô̌ní̤ tè̤ dố a me̤htuô̌hò́ yěnuô pǎ.”
9 Eu afirmo a vocês que isto é verdade: em qualquer lugar do mundo onde o
10 Dố Byacè Jesǔ a khǒpacè̤̌ shyéthè́nyě̤ aklè̌ amwi̤ ná Juda Iscariot héyětôprè̤nuô, thyáphú a ki isè̌tǎ̤kyǎ ní̤ Jesǔ nuô rò a htecuố dố bwídukhu tahe a o.
10 Judas Iscariotes, que era um dos doze discípulos, foi falar com os chefes dos sacerdotes para combinar como entregaria Jesus a eles.
11 Bí bwídukhu tahe ní̤huô̌ tè̤ritè̤kyǎ yě akhè̌nuô, èthǐ thè́krṳ̂̌thè́lò̌ ò́lya̤sû Juda ná a ki dyé lǔ rû̌ pǎ. Yětôphuốrò a myápṳ̌hò́ klyá dố a ki isè̌tǎ̤kyǎní̤ Jesǔ.
11 Quando ouviram o que ele disse, eles ficaram muito contentes e prometeram dar dinheiro a ele. Assim Judas começou a procurar uma oportunidade para entregar Jesus.
12 Bí pwè̌ e khò́mǔ sǒdǒ huô̌mûtapho aré̤lố tônyě nuô ǔ me̤thyě thímíphú rò ǔ me̤lǔhtya akhè̌, Jesǔ a khǒpacè̤̌ tahe sudyǎ lǔ, “Tè̤cuốtalwópwè̌ sèesǎsè̌ mò̤́hé yěnuô, nè̤ thè́zṳ̂́ nò̌cuố taritaryǎ tǒ pè̤ bítě tôphotě?”
12 No primeiro dia da Festa dos Pães sem Fermento , em que os judeus matavam carneirinhos para comemorarem a Páscoa , os discípulos perguntaram a Jesus: — Onde é que o senhor quer que a gente prepare o jantar da Páscoa para o senhor?
13 Phúnuôrò Jesǔ nò̌ a khǒpacè̤̌ thè́nyě̤ rò a hé èthǐ, “Cuốnuô̌ dố vǐ̤kǔnuô rò thǐ ki myáhtyesû ná kayǎphè̌ hyǎdyá cò̤̌ka̤htyě ná thǒví tôprè̤ pǎ. Rò krwǒka̤kuô̌ lǔkhyě nuô ní꤮.
13 Então Jesus enviou dois discípulos com a seguinte ordem:
14 Rò krwǒka̤ kanuô̌ kuô̌ è dố a ka̤ kanuô̌ ní̤dyé hi nuôtômě akǔ rò sudyǎ hibyacènuô, ‘Thárá hé, sǐpré̤ hidò́kǔ akhǎlé̤ dố vǎ ná vǎ khǒpacè̤̌ tahe ki eǒ tè̤cuốtalwópwè̌ lé̤e agněnuô a otǒ bítě?’ Sudyǎ lǔ phúnuô.
14 e digam ao dono da casa em que ele entrar que o Mestre manda perguntar: “Onde fica a sala em que eu e os meus discípulos vamos comer o jantar da Páscoa?”
15 Htuô̌pǎrò a ki zṳ̌luô̌ thǐ hidò́kǔ khǎlé̤lyá̤ dố akhu nuôtôtó̤ dố a olốobǎ cò́ ná tǎ̤muô̌tǎ̤tè̤ dố pè̤ lo nuôtahe cò́ pǎ. Rò okyǎ lahyǎ bínuô rò taritaryǎ pé̤ lahyǎ pè̤ sèesèǒ bínuô ní꤮.”
15 Então ele mostrará a vocês no andar de cima uma sala grande, mobiliada e arrumada para o jantar. Preparem ali tudo para nós.
16 A khǒpacè̤̌ yěthè́nyě̤ htecuố rò a cuốnuô̌ dố vǐ̤kǔ rò èthǐ cuốmyáhtye má̤lakǒ cò́ phú Jesǔ héone èthǐ nuô cò́. Rò èthǐ cuố taritaryǎní̤ lahyǎ tè̤cuốtalwópwè̌ sèesǎsè̌ mò̤́hé agně bínuô.
16 Os dois discípulos foram até a cidade e encontraram tudo como Jesus tinha dito. Então prepararam o jantar da Páscoa.
17 Bí mò̤́khípaló̤hò́ akhè̌nuô, Byacè ná a khǒpacè̤̌ shyéthè́nyě̤ hyǎtuố̤kuô̌ bínuô.
17 Quando anoiteceu, Jesus chegou com os doze discípulos.
18 Bí èthǐ onyǎ esè akhè̌nuô, Jesǔ hé, “Vǎ hécò́cò́ thǐ, dố thǐklè̌ yěnuô, kayǎ dố a etố̤ǒtố̤ tè̤ ná vǎ rò a ki isè̌tǎ̤kyǎ vǎ pǎnuô a o tôprè̤.”
18 Enquanto estavam à mesa, no meio do jantar, ele disse:
19 Cáhtya bínuô rò èthǐ thè́plòmo̤ pǎto, rò èthǐ sudyǎhyǎ Jesǔ tôprè̤ htuô̌ tôprè̤, “Nè̤ hénuô tôprè̤ma vǎ má̤to vǎhé?” phúnuô.
19 Eles ficaram tristes e, um por um, começaram a perguntar: — O senhor não está achando que sou eu, está?
20 Jesǔ hésû èthǐ, “Kayǎ yětôprè̤ nuôma dố thǐ shyéthè́nyě̤ yěaklè̌nuô prè́. È ma kayǎ dố a bò́nuô̌e tố̤kuô̌ ná vǎ dố bělò̤́kǔ nuôtôprè̤ hò́.
20 Jesus respondeu:
21 Phú lisǎsè̌kǔ héone ná prè̤lu aphúkhǔ má̤dû vǎyě a bè thyě nyǎpǎ tadû́rò kayǎ dố a ki isè̌tǎ̤kyǎ prè̤lu aphúkhǔ yětôprè̤nuô, Cò́marya ki cirya lǔ pǎ. A ki opacè̤̌lya̤ to hénuôma aryáklò̌ pǎ cò́ dố lǔgně cò́.”
21 Pois o
22 Bí èthǐ esè akhè̌nuô, Jesǔ phyé khò́mǔ rò hébwíhétaryěhtya Cò́marya htuô̌rò a ibikyě khò́mǔ rò a zṳ́tǎ̤ pé̤ a khǒpacè̤̌ tahe rò a hé, “Phyé rò e lahyǎ, yěma vǎ né̤klò̤́.”
22 Enquanto estavam comendo, Jesus pegou o pão e deu graças a Deus. Depois partiu o pão e o deu aos discípulos, dizendo:
23 Htuô̌rò a phyé thòbǐthèhtyěbě rò a hébwíhétaryě Cò́marya htuô̌rò a zṳ́tǎ̤ pé̤ èthǐ rò èthǐ ǒ lahyǎ thòbǐthèhtyě dố běkǔ yěnuô pwǒ̤꤮ tôprè̤.
23 Em seguida, pegou o cálice de vinho e agradeceu a Deus. Depois passou o cálice aos discípulos, e todos beberam do vinho.
24 Rò Jesǔ hé èthǐ, “Yěma vǎthwi dố a ki htwílya̤ pé̤ dố kayǎ è́prè̤ agně pǎ. Yěma tè̤mátè̤dyǎ tôcô dố a ki me̤klò̤me̤ma pé̤ tè̤ò́lya̤thè̌ agně hò́.
24 Então Jesus disse:
25 Vǎ hécò́ pé̤ cò́꤮ thǐ, cáhtya khǒnyá̤yě tǎ̤plehyǎnuô vǎ ǒnò́ pǎ thòbǐthèhtyě yě tohò́. Vǎ ki ka̤ǒ ró̤kuô̌ khyěthyá thòbǐthèhtyě athè̌ ná thǐ dố Cò́marya ahtyěaké̤kǔ pǎ.”
25 Eu afirmo a vocês que isto é verdade: nunca mais beberei deste vinho até o dia em que beber com vocês um vinho novo no
26 Htuô̌rò èthǐ irǒ htuthè́htya Cò́marya ali-irǒ tôtó̤ rò a htecuốhtyakyǎ dố Oliva sokhu.
26 Então eles cantaram canções de louvor e foram para o monte das Oliveiras.
27 Jesǔ hé èthǐ, “Cò́marya hékyǎ mú꤮ nukhè̌,
27 E Jesus disse aos discípulos:
28 Manárò shyé꤮ vǎ thyě ihtòka̤khyě htuô̌pǎnuô, vǎ ki cuố ré̤ thǐ dố Galilea ké̤kǔ nuô pǎ.”
28 Mas, depois que eu for ressuscitado, irei adiante de vocês para a Galileia.
29 Petru hésû lǔ, “Ǔruô ki hteklya cuốkhókyǎlò̌ cò́ ná nè̤ tadû́rò vǎ klyá hteklya cuốkhó nyǎ ná nè̤ to.”
29 Então Pedro disse a Jesus: — Eu nunca abandonarei o senhor, mesmo que todos o abandonem!
30 Rò Jesǔ hésû lǔ, “Vǎ hé má̤lakǒ cò́ nè̤, yětôthè̌ pǎ bí shyěphè̌ i-uhtya tyahí nyě̤phuố to nuô, nè̤ ki htésûbíkyǎ ǔ ná nè̤ thè́gněnò́ vǎ tonuô, thuô̌phuố pǎ.”
30 Mas Jesus lhe disse:
31 Petru hésûkhyě Jesǔ, “Vǎ tǒbè thyě tố̤kuô̌ cò́ ná nè̤ bèbè vǎ thè́gněnò́ lǔ to nuô vǎ hécò́ nyǎ taki꤮ to hò́,” a hésû sò̌kadố cò́ angó̤ ná Jesǔ, rò a khǒpacè̤̌ dố aruô tahenuô, a krwǒhé thyákuô̌lò̌ phúnuô pwǒ̤꤮ tôprè̤.
31 Mas Pedro repetia com insistência: — Eu nunca vou dizer que não o conheço, mesmo que eu tenha de morrer com o senhor! E todos os outros discípulos disseram a mesma coisa.
32 Èthǐ cuố dố khǎlé̤ tôpho dố ǔ è́ ná Gethsemani rò a hé a khǒpacè̤̌ tahe, “Bí vǎ cuốkwǐcò́bè̌ akhè̌nuô, onyǎokyǎ lahyǎ bíyě ní꤮.”
32 Jesus e os discípulos foram a um lugar chamado Getsêmani. E Jesus lhes disse:
33 Rò a è́krwǒní̤ Petru, Jakomo ná Giovanni dố a ki cuố tố̤kuô̌ ná lǔ. Rò Jesǔ cáhtya bèzò̤bèthi bèkṳ́bèkyǎ̤ nyacò́.
33 Então Jesus foi, levando consigo Pedro, Tiago e João. Aí ele começou a sentir uma grande tristeza e aflição
34 Rò a hé a khǒpacè̤̌ nuô thè́thuô̌, “A cyě̤ nyacò́ vǎ thè́plò hò́ a tuố̤ cò́ dố vǎ kíré̤ thyě cò́hò́nuô, okyǎ lahyǎ bíyě rò othǎklyǎ lahyǎ ní꤮.”
34 e disse a eles:
35 — ausente —
35 Ele foi um pouco mais adiante, ajoelhou-se, encostou o rosto no chão e pediu a Deus que, se possível, afastasse dele aquela hora de sofrimento.
36 — ausente —
36 Ele orava assim:
37 A cò́bè̌ htuô̌rò a ka̤khyě khyěthyá rò a ka̤myáhtye ná a khǒpacè̤̌nuô thè́thuô̌ omyění̤ sǒtapa̤ lò̌ rò a sudyǎ Petru, “Simonè ma nè̤ omyění̤ sǒtapa̤ hò́ è̌, nè̤ thǎklyǎ prè́ bí tômû̌ khǎlé̤ prè́nuô ma a bè́ pǎ cò́nyǎ to è̌”
37 Depois voltou e encontrou os três discípulos dormindo. Então disse a Pedro:
38 a hé lahyǎ èthǐ, “Thyáphú thǐ ki cuốnuô̌ tố̤kuô̌ tǎ dố tè̤ilo-ilyá akǔ tǎmé̤nuô, thǎklyǎ rò kwǐcò́bè̌ lahyǎ ní꤮. Thǐ thè́plòshyome̤ nyacò́ tè̤ dố atǒ tadû́rò thǐ né̤klò̤́ yěnuô a hè̌cè̤́recè̤́ nyacò́.”
38 Vigiem e orem para que não sejam tentados. É fácil querer resistir à tentação; o difícil mesmo é conseguir.
39 Jesǔ cuốkhyěthyá tôphuố rò a cuốkwǐcò́bè̌ khyěthyá Cò́marya thyáná a cò́bè̌ ré̤ nuô prè́.
39 Jesus foi outra vez e orou, dizendo as mesmas palavras.
40 Htuô̌rò a ka̤ khyěthyá dố a khǒpacè̤̌ nuôthè́thuô̌ a o rò a ka̤myáhtye ná èthǐ omyěsǒtapa̤ lò̌plǐ. Èthǐ thè́omyě cyě̤talwósû́lû̌ rò a myáhtebè́ pǎ cò́ to. A tǒ hébèsû lahyǎ Jesǔ phútěnuô a thè́gně pǎ lahyǎ cò́ to.
40 Em seguida, voltou ao lugar onde os discípulos estavam e os encontrou de novo dormindo. Eles estavam com muito sono e não conseguiam ficar com os olhos abertos. E não sabiam o que responder a Jesus.
41 Bí a ka̤khyě myá èthǐ bǎhò́ thuô̌phuốtôphuố akhè̌nuô, a hé èthǐ, “Thǐ o꤮ myě tadûpǎ lahyǎ, thǐ okuố tabè́thè́prá tadû pǎ cò́ lahyǎ phútě? Bánuôma pò hò́. Ní̤dǎ myámò̌ lahyǎ, shuốkhè̌ dố ǔ ki isè̌tǎ̤kyǎ prè̤lukayǎ aphúkhǔyě dố prè̤oraphú tahe a takhukǔnuô, a hyǎtuố̤hò́.
41 Quando voltou pela terceira vez, Jesus perguntou:
42 Ihtò mò̌! Pè̤ bè cuốhò́! Myámò̌dốnuô, kayǎ dố a isè̌ vǎ nuôtôprè̤ hyǎtuố̤hò́!”
42 Levantem-se, e vamos embora. Vejam! Aí vem chegando o homem que está me traindo!
43 Bí Byacè Jesǔ hébè pǎprè́ akhè̌nuô, Juda dố a otố̤kuô̌ dố lǔ khǒpacè̤̌ shyéthè́nyě̤ aklè̌ yětôprè̤nuô a hyǎtuố̤ bínuô. Rò kayǎ krwǒ hyǎró̤hyǎè́ kuô̌ nyacò́ ná lǔ. Kayǎ yětahenuô a phyéhyǎní̤ lahyǎ nè́tahe, imṳ̂̌tahe. Èthǐ yětahe nuôma má̤prè́ bwídukhu nuôtahe ná prè̤ithyó tè̤thyótè̤thya athárá nuôtahe ná Judaphú khuklò́khuklyǎ nuôtahe nò̌hyǎ lǔ nuôtahe prè́.
43 Jesus ainda estava falando, quando chegou Judas, um dos doze discípulos. Vinha com ele uma multidão armada com espadas e porretes, que tinha sido mandada pelos chefes dos sacerdotes, pelos mestres da Lei e pelos líderes judeus.
44 Prè̤isè̌tǎ̤kyǎ Byacè yětôprè̤nuô a dyéthè́gně one ré̤ htuô̌hò́ èthǐ, “Kayǎ dố vǎ nuô̤mû́ è tôprè̤ nuôma má̤hò́ Jesǔ dố pè̤ thè́zṳ̂́pṳ̂́ è nuôtôprè̤ hò́ rò hyǎpṳ̂́ lahyǎ lǔ rò opò̤́ma ní̤ryádyédû è ní꤮.”
44 O traidor tinha combinado com eles um sinal. Ele tinha dito: “Prendam e levem bem seguro o homem que eu beijar, pois é ele.”
45 Juda hyǎtuố̤tuố̤ ná a cuốtǒ dố Jesǔ o rò a hé lǔ, “Thárá꤮” htuô̌rò a nuô̤mû́ lǔ.
45 Logo que chegou perto de Jesus, Judas disse: — Mestre! E o beijou.
46 A me̤phúnuô htuô̌rò kayǎ tahe hyǎpṳ̂́ cò̌klò̤makyǎ Jesǔ.
46 Então eles pegaram Jesus e o prenderam.
47 Bínuô akhè̌ kayǎ ihtòo bínuô tôprè̤ báhte anè́ rò a pǎ̤tṳ̂̌kyǎ bwídukhulố a prè̤me̤tè̤phú tôprè̤ akhǎlè tôkhó.
47 Mas um dos que estavam ali tirou a espada, atacou um empregado do Grande Sacerdote e cortou uma orelha dele.
48 Jesǔ hé èthǐ, “Thǐ lě hyǎpṳ̂́ vǎ rò thǐ phyéhyǎní̤ lò̌plǐ cò́ dihtónè́kuố, imṳ̂̌ipò̤ a thyácò́ná thǐ lě hyǎpṳ̂́ prè̤ehuôehí nuô cò́ vǎ? Vǎ ma kayǎcyě̤ kayǎricyá̤ dố a cuốpṳ̂́phezè́plè́ e ǔtè̤ tôprè̤ nyǎ è̌?
48 Então Jesus disse para aquela gente:
49 Pwǒ̤nyěnyě꤮ vǎ otố̤kuô̌ dố thǐklè̌ rò vǎ ithyóithya thǐ dố tè̤lǔtyǎ hǒkǔ rò thǐ pṳ̂́ vǎ toto. Manárò thǐ cuốhyǎpṳ̂́ tuố̤ vǎ phúyě me̤těhénuôma a bè htwǒhtya phú lisǎsè̌kǔ hénuô prè́nuô̌.”
49 Eu estava com vocês todos os dias, ensinando no pátio do Templo, e vocês não me prenderam. Mas isso está acontecendo para se cumprir o que as
50 Bínuôkhè̌ a khǒpacè̤̌ tahe hteklya cuốkhókyǎ lò̌plǐ lǔkhǎlé̤.
50 Então todos os discípulos abandonaram Jesus e fugiram.
51 Prè̤khǔ taló tôprè̤ krwǒkuô̌ Jesǔ akhyě rò a kû̌thyá tû́prè́ ikè̤̌bǔ rò kayǎ o bínuô tahe pṳ̂́ lǔ.
51 Um jovem, enrolado num lençol, seguia Jesus. Alguns tentaram prendê-lo,
52 Manárò a plwótǎ̤kyǎ a ikè̤̌bǔyě rò a hteklya khǎklo̤kyǎ.
52 mas ele largou o lençol e fugiu nu.
53 Rò èthǐ è́cuố Jesǔ dố bwídukhulố tôprè̤ a o rò bwídukhu tahe, ná Judaphú a khuklò́khuklyǎ tahe ná prè̤ithyó tè̤thyótè̤thya athárá tahe hyǎoplò́oplu lò̌plǐ lǔ bínuô.
53 Em seguida, levaram Jesus até a casa do Grande Sacerdote , onde estavam reunidos os chefes dos sacerdotes, alguns líderes dos judeus e alguns mestres da Lei.
54 Petru krwǒcuố lǒ kuô̌ prè́ Jesǔ dố khyě rò a cuốnuô̌ tuố̤kuô̌ dố bwídukhulố yětôprè̤ ahǒ lo̤tarè́kǔ rò a cuố onyǎ iswí tố̤kuô̌ mi ná kayǎ opò̤́tè̤ bínuô tahe.
54 Pedro seguiu Jesus de longe e entrou no pátio da casa do Grande Sacerdote. Ele sentou-se perto do fogo, com os guardas, para se esquentar.
55 Bwídukhu tahe ná lò̌꤮ kayǎ dố a htwǒduhtwǒkhutahe, thyáphú èthǐ ki cirya me̤thyěkyǎ ní̤ Jesǔ agněnuôrò, a myápṳ̌ lahyǎ lé̤kè̤lahǒ lé̤nè̌lahya Jesǔ atè̤thû́ tahe. Manárò èthǐ myáhtye lǔtè̤thû́ tôcô꤮ to.
55 Os chefes dos sacerdotes e todo o Conselho Superior estavam procurando encontrar alguma acusação contra Jesus a fim de o condenarem à morte. Mas não conseguiram nenhuma.
56 Èthǐ kayǎ è́prè̤ hyǎdya bò̌bye lahyǎ Jesǔ tè̤thû́ tadû́rò kayǎ dố a hyǎ pṳ̌dya lahyǎ Jesǔ atè̤thû́ yětahe a tè̤hébè tahenuô a thyákhyělǔ tôprè̤꤮ to.
56 Muitos diziam mentiras contra ele, mas as suas histórias não combinavam umas com as outras.
57 Kayǎ tahehe ihtò rò kè̤bò̌kè̤bye lò̌ lǔtè̤thû́ rò a hé lahyǎ,
57 Alguns se levantaram e acusaram Jesus com mentiras. Eles diziam:
58 “Pè̤ ní̤huô̌ a hé, ‘Vǎ me̤ tǎ̤prò̤kyǎ tè̤lǔhǒdu dố prè̤lukayǎ me̤htya yěnuôtômě rò thuô̌nyě akǔnuô vǎ ki isò́htya khóke dố aruô tômě, dố prè̤lukayǎ isò́htya ná atakhu má̤to yěnuô tômě pǎ,’ a hé phúnuô.”
58 — Nós ouvimos quando ele disse: “Vou destruir este Templo que foi construído por seres humanos e, em três dias, levantarei outro que não será construído por seres humanos.”
59 Manárò èthǐ dya lǔtè̤thû́ yětahenuô a thyákhyělǔ tômû̌꤮ to.
59 Mesmo assim as suas histórias não combinavam umas com as outras.
60 Bwídukhulố yětôprè̤ ihtò dố ǔ lò̌꤮ plǐ a mèthènyě rò a sudyǎ Jesǔ, “Nè̤ hé ka̤khyěsû ǔ hyǎdya nè̤ tè̤thû́ yětahe tômû̌꤮ to me̤tě? Ǔ hyǎkè̤hyǎnè̌lò̌ nè̤ tè̤thû́ yěnuôma nè̤ ní̤huô̌ to è̌?”
60 Aí o Grande Sacerdote se levantou no meio de todos e perguntou a Jesus: — Você não vai se defender dessa acusação?
61 Manárò Jesǔ odyátaklwo pé̤ lǔ prè́, a hébè ka̤khyěsû lǔ tômû̌꤮ to.
61 Mas Jesus ficou calado e não respondeu nada. Então o Grande Sacerdote tornou a perguntar: — Você é o
62 Rò Jesǔ hésû lǔ, “Ò, vǎ hò́. Rò thǐ ki myáhtye prè̤lukayǎ aphúkhǔ má̤hò́ vǎyě ki onyǎo dố Cò́marya dố ashyo-asò̌ yětôprè̤ atakhu cò́htwó nuôtôkyě pǎ, rò thǐ ki myáhtye vǎ sidyáhyǎní̤ mò́khu a ò́luố̤ pǎ.”
62 Jesus respondeu:
63 Bwídukhulố nuôtôprè̤ htò́zè̤̌kyǎ aca̤ rò a hé, “Pè̤ lopǎ kayǎ dố a ki zṳ̌luô̌ lǔtè̤thû́ tôprè̤꤮ to.
63 Aí o Grande Sacerdote rasgou as suas próprias roupas e disse: — Não precisamos mais de testemunhas!
64 A hébè radû̌ ní̤dyé cò́ ané̤ phú Cò́marya tôprè̤ nuôma thǐ ní̤huô̌ lò̌dûhò́ rò ma thǐ tane̤ lahyǎ phútě?”
64 Vocês ouviram esta blasfêmia contra Deus! Então, o que resolvem? Todos estavam contra Jesus e aí o condenaram à morte.
65 Kayǎ dố aruô tahe cáhtya htuplá lǔ, htuô̌rò cò̌bí lǔmèthè rò plú lǔ. Èthǐ hé lahyǎ Jesǔ, “Pro̤myámyá, ǔpě plú nè̤ pě?” Htuô̌rò klyěphú dố a opò̤́ tè̤ tahe pṳ̂́cuố lǔ rò plyá̤ pó̤ lǔ.
65 Então alguns começaram a cuspir nele. Cobriam o rosto dele, davam bofetadas nele e perguntavam: — Quem foi que bateu em você? Adivinhe! E também os guardas o pegaram e lhe deram bofetadas.
66 Bí Petru opǎprè́ dố hikhyěkhu lo̤tarè́kǔ akhè̌nuô, prè̤mòphú dố a me̤ pé̤ bwídukhulố nuôtôprè̤ atè̤me̤ yětôprè̤nuô a okuô̌ bínuô, rò a hyǎtǒ dố lǔo.
66 Pedro ainda estava lá embaixo no pátio, quando apareceu uma das empregadas do Grande Sacerdote .
67 Bí a myáhtye Petru iswími akhè̌nuô, a myárè̤̌tǎ̤tǎ̤ lǔ rò a hé lǔ, “Nè̤ ma tômṳmṳ꤮ tuô̌prè́ lǔ ná Nazarèphú Jesǔ nuôtôprè̤ prè́ vǎ.”
67 Ela viu Pedro se esquentando perto do fogo, olhou bem para ele e disse: — Você também estava com Jesus de Nazaré.
68 Rò Petru htébíkyǎ rò a hé, “Nè̤ hé ǐtěnuô vǎ thè́gněplǒ nè̤tè̤ to,” a héhtuô̌rò a htecuố otaphǎkyǎ dố lo̤kadǎhtû̌ rò bínuôakhè̌ shyěphè̌ tôbè i-uhtya.
68 Mas ele negou, dizendo: — Eu não o conheço. Não sei do que é que você está falando. E saiu para o corredor. Naquele momento, o galo cantou.
69 Prè̤me̤tè̤phú prè̤mò pǎnu nuôtôprè̤ myáhtye khyěthyá Petru cuốo bínuô rò a cuốhéso pé̤ khyěthyá kayǎ ihtòo tavǐtava̤ phû bínuô tahe, “Kayǎ yětôprè̤ ma tômṳmṳ꤮ tuô̌ lǔ ná dố nuôtahe prè́ meně.”
69 Quando a empregada viu Pedro ali, começou a dizer aos que estavam perto: — Este homem é um deles.
70 Manárò Petru htébísû khyěthyá.
70 Mas ele negou outra vez. Pouco depois, as pessoas que estavam ali disseram de novo a Pedro: — Não há dúvida de que você é um deles, pois você também é da Galileia.
71 Manárò Petru byǎlya̤ní̤ ané̤ dố Cò́marya nyěhyǎ, “Kayǎ dố thǐ hé ari-akyǎ khǒnyá̤yě tôprè̤nuô vǎ thè́gně lǔ to,” a byǎní̤ angó̤ phúnuô.
71 Aí Pedro disse: — Juro que não conheço esse homem de quem vocês estão falando! Que Deus me castigue se não estou dizendo a verdade!
72 A byǎ htuô̌htuô̌ ná shyěphè̌ i-uhtya pó̤khyěthyá nyě̤phuốtôphuố. Bínuôkhè̌ Petru tane̤htya tuố̤bè Byacè Jesǔ héonekyǎ lǔ ngó̤, “Bí shyěphè̌ i-uhtya tyahí nyě̤phuốtôphuố tonuô, nè̤ ki htébíkyǎ vǎ thuô̌phuố pǎ” a hé lǔ ngó̤ phúnuô akhu-akhyě cí꤮ asè̌htya cò́ lǔthè́plò rò a nguố̤thyěnguố̤o cò́.
72 Naquele instante o galo cantou pela segunda vez, e Pedro lembrou que Jesus lhe tinha dito: “Antes que o galo cante duas vezes, você dirá três vezes que não me conhece.” Então Pedro caiu em si e começou a chorar.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.