Marcos 12
Lisǎsè̌ Athè̌ - Kayǎ Ngó̤ (KYU) vs NVI
1 Jesǔ cáhtya dyá pé̤ bwídukhu tahe ná prè̤ithyó tè̤thyótè̤thya athárá tahe ná Judaphú khuklò́khuklyǎ tahe ná ngó̤khákho tahe phúyě, “Bètôphuố, kayǎ o tôprè̤, a isò́iplû̌ ní̤dyé a thòbǐthèmò̤́ tahe dố aprè́khu yě rò a ira̤tava̤bí ní̤dyé lò̌ a thòbǐthèphè yě, rò a ikhûo ní̤dyé ahekǔ tôkǔ dố a lé̤izí̤hte ná thòbǐthèhtyě, rò a isò́htyaní̤ lé̤thûhtyalô̌ dố ǔ lé̤opò̤́myá ná thòbǐthèphè yěnuô tômě. Htuô̌rò a khyǎekyǎ kuố ná prè̤khyǎe tahe rò a htecuốkyǎ dố ké̤aruô tôké̤.
1 Então Jesus começou a lhes falar por parábolas: "Certo homem plantou uma vinha, colocou uma cerca ao redor dela, cavou um tanque para prensar as uvas e construiu uma torre. Depois arrendou a vinha a alguns lavradores e foi fazer uma viagem.
2 Bí thòbǐthè mǐhò́ akhè̌nuô, thòbǐthèphè byacè nò̌hyǎ a prè̤me̤tè̤phú tôprè̤ dố prè̤khyǎe yětahe a o rò a nò̌hyǎ phyéka̤kuô̌ lǔ thòbǐthè dố a tǒkò ní̤bèkuô̌ nuôtahe.
2 Na época da colheita, enviou um servo aos lavradores, para receber deles parte do fruto da vinha.
3 Prè̤khyǎeprè́ yětahe pṳ̂́ lǔ rò mṳ̂̌sûpò̤sûhtuô̌ lǔlulé yětôprè̤ rò a plwǒka̤ kazuô̌klíkyǎ prè́ lǔ prè́.
3 Mas eles o agarraram e espancaram, e o mandaram embora de mãos vazias.
4 Htuô̌rò thòbǐthèphè byacè nò̌hyǎ tapleke a prè̤me̤tè̤phú dố aruô tôprè̤ dố èthǐ a o rò èthǐ mṳ̂̌ lǔkhuklò́ htuô̌to me̤tarè̤̌ lò̌plǐ lǔ.
4 Então enviou-lhes outro servo; e lhe bateram na cabeça e o humilharam.
5 Thòbǐthèphè byacè nò̌hyǎ pó̤ a prè̤me̤tè̤phú dố khyě tôprè̤ rò èthǐ me̤thyěkyǎ lǔ. Èthǐ mṳ̂̌pò̤ ǔ tahe me̤thyěkyǎ ǔ tahe. Èthǐ me̤ ǔ phúyě nuôma a o è́ nyacò́ hò́.
5 E enviou ainda outro, o qual mataram. Enviou muitos outros; em alguns bateram, a outros mataram.
6 “Thòbǐthèphè byacè lé̤nò̌hyǎpó̤ ǔ nuô a okyǎ pǎprè́tû́ aphúkhǔ dố a mo̤ ní̤dyé yětôprè̤ prè́. Dốkhyětadû rò a tane̤, ‘Vǎ ki nò̌hyǎ vǎ phúprè̤khǔ ma a bezṳ̂́benyá̤ klò̌pǎ kǒle,’ a tane̤ rò a nò̌hyǎ lǔ dố prè̤khyǎe yětahe a o.
6 "Faltava-lhe ainda um para enviar: seu filho amado. Por fim o enviou, dizendo: ‘A meu filho respeitarão’.
7 “Manárò prè̤khyǎe yětahenuô a hébèdônyǎ dyé lǔ tôprè̤ ná tôprè̤ rò a hé lahyǎ, ‘Kayǎ yětôprè̤ ma thòbǐthèphè byacè aphúkhǔ dố a kíré̤ ní̤bè ucè̌tazè̌ nuôtôprè̤ hò́. Cuố! Cuốme̤thyěkyǎ lǔ pó꤮! A ucè̌tazè̌ tahenuô a ki htwǒlò̌ pè̤tè̤ pǎ.’
7 "Mas os lavradores disseram uns aos outros: ‘Este é o herdeiro. Venham, vamos matá-lo, e a herança será nossa’.
8 A hé lahyǎ rò èthǐ pṳ̂́ me̤thyěkyǎ thòbǐthèphè byacè aphúkhǔyě rò a vǐhtekyǎ lǔ dố thòbǐthèphèklò̌,” Jesǔ hékhákho pé̤ èthǐ phúnuô.
8 Assim eles o agarraram, e o mataram, e o lançaram para fora da vinha.
9 Htuô̌rò Jesǔ sudyǎ èthǐ, “Ki me̤phúnuôrò thòbǐthèphè byacè yětôprè̤nuô a ki me̤ phútě pǎ? A hyǎ me̤thyěkyǎ prè̤khyǎeprè́ nuôtahe rò a ki plwǒkhyǎe tapleke ná kayǎ dố aruô tahe pǎ.”
9 "O que fará então o dono da vinha? Virá e matará aqueles lavradores e dará a vinha a outros.
10 Htuô̌rò Jesǔ hé khyěthyá èthǐ, “Lisǎsè̌kǔ hé,
10 Vocês nunca leram esta passagem das Escrituras? ‘A pedra que os construtores rejeitaram tornou-se a pedra angular;
11 Yěnuôma Byacè Cò́marya me̤tè̤ prè́, rò a me̤tè̤ yěnuôma a tè̤pro̤tè̤prya̤ nyacò́.’
11 isso vem do Senhor, e é algo maravilhoso para nós’ ".
12 Judaphú khuklò́khuklyǎ tahenuô, a thè́gně ná Jesǔ dyá khákho èthǐ ná prè̤vǐkyǎ lò̤́ nuôtômě ma èthǐ hò́ akhu-akhyě a myápṳ̌ lahyǎ klyá dố a kíré̤ pṳ̂́ Jesǔ tadû́rò èthǐ thè́isě kayǎ bè́mṳ nuôtahe alé̤ rò èthǐ htecuố taphǎkyǎ prè́ Jesǔ khǎlé̤.
12 Então começaram a procurar um meio de prendê-lo, pois perceberam que era contra eles que ele havia contado aquela parábola. Mas tinham medo da multidão; por isso o deixaram e foram embora.
13 Ǔ nò̌hyǎ Pharisěophú tahe ná Khwí Herodè akayǎ tahe dố Jesǔ a o dố a ki hyǎ myápṳ̌ pṳ̂́ lahyǎ Jesǔ hébèthû́ngó̤ tahe.
13 Mais tarde enviaram a Jesus alguns dos fariseus e herodianos para o apanharem em alguma coisa que ele dissesse.
14 Èthǐ hyǎ dố Jesǔ a o rò a hé lahyǎ lǔ, “Thárádu꤮ pè̤ thè́gně ná nè̤ ma kayǎcò́kayǎte̤ rò a hébècò́prè́ ngó̤ tôprè̤. Nè̤ thè́isě kuô̌ǔlé̤ tôprè̤꤮ to, nè̤ myádumyápatí kuô̌ǔ tôprè̤꤮ to. Nè̤ dǎ ithyóithyahò́ ǔ tè̤má̤tè̤cò́ hénuôma, nè̤ ithyó pé̤ cò́ ǔ phú Cò́marya thè́zṳ̂́ nò̌ithyó nè̤ nuô cò́. Phúnuôrò pè̤ dyé amo-arǎ dố Khwí Caesare a o nuôma atǒ è̌? Ma atǒ to è̌?
14 Estes se aproximaram dele e disseram: "Mestre, sabemos que és íntegro e que não te deixas influenciar por ninguém, porque não te prendes à aparência dos homens, mas ensinas o caminho de Deus conforme a verdade. É certo pagar imposto a César ou não?
15 Pè̤ tǒkò dyé è è̌? Ma pè̤ tǒkò dyé to è̌? Héso pé̤myá pè̤.”
15 Devemos pagar ou não? " Mas Jesus, percebendo a hipocrisia deles, perguntou: "Por que vocês estão me pondo à prova? Tragam-me um denário para que eu o veja".
16 Rò èthǐ hyǎdyé lǔ rû̌zye denari nuôtôbè rò a sudyǎ èthǐ, “Yěma ǔpě khuklò́zǎ̤zo̤ pě? A rǎo ná ǔpě amwi̤pě?”
16 Eles lhe trouxeram a moeda, e ele lhes perguntou: "De quem é esta imagem e esta inscrição? " "De César", responderam eles.
17 Htuô̌rò Jesǔ hé èthǐ, “Khwídu Caesare atè̤ kihérò dyé ná khwídunuô, Cò́marya atè̤ kihérò dyé ná Cò́marya nuô.” Jesǔ hé èthǐ phúnuô rò èthǐ khyéthukhyéthè́ lò̌plǐ cò́ Jesǔ khǎlé̤ cò́.
17 Então Jesus lhes disse: "Dêem a César o que é de César e a Deus o que é de Deus". E ficaram admirados com ele.
18 Saducěophú thǐtahe lé̤klǒ hé lahyǎ ná ǔ thyěhtuô̌ nuô ǔ htwǒprè̤ ka̤khyě cyá̤ pǎ takhyá꤮ to phúnuô. Rò èthǐ hyǎ dố Jesǔ a o rò sudyǎ lǔ,
18 Depois os saduceus, que dizem que não há ressurreição, aproximaram-se dele com a seguinte questão:
19 “Thárádu꤮, Mosè rǎkyǎ tè̤thyótè̤thya tômû̌ dố pè̤gně rò a hé, kayǎ tôprè̤prè̤ ki thyěkyǎ amě khǎlé̤, rò aphú ki okyǎ tôprè̤꤮ to hénuô, thyáphú aklwǐalyǎ ki okyǎ nuôrò, a puố̤prè̤khǔ bè phyédwó akhǐ okyǎyě, a hé phúnuô.
19 "Mestre, Moisés nos deixou escrito que, se o irmão de um homem morrer e deixar mulher sem filhos, este deverá casar-se com a viúva e ter filhos para seu irmão.
20 Tôphuốnuô puố̤ ná vyá̤ prè̤khǔ o thuô̌thyótôprè̤. A vyá̤prè̤́lố tôprè̤ phyé amě rò bí a thyěkhè̌nuô aphú okyǎ tôprè̤꤮ to.
20 Havia sete irmãos. O primeiro casou-se e morreu sem deixar filhos.
21 Rò apuố̤ ahò́lè̤̌lya̤ tôprè̤ phyédwó khyěthyá akhǐyě rò a thyěkyǎpó̤ rò aphúalye̤ okyǎ tôprè̤꤮ to. Apuố̤ thuô̌prè̤tôprè̤ nuô a htwǒhtya thyá kuô̌lò̌ phúnuô.
21 O segundo casou-se com a viúva, mas também morreu sem deixar filhos. O mesmo aconteceu com o terceiro.
22 Puố̤návyá̤ thuô̌thyótôprè̤ yěnuô, a htwǒhtya thyá lò̌plǐ lǔ phúnuô, rò èthǐ yě thuô̌thyótôprè̤ ní̤cû̌ lò̌plǐ lǔ amě tôprè̤꤮ tuô̌ rò a thyěkyǎ lò̌plǐ, aphúokyǎ lahyǎ tôprè̤꤮ to rò dốkhyětadûnuô prè̤mò yětôprè̤ thyěkyǎ kuô̌ pó̤.
22 Nenhum dos sete deixou filhos. Finalmente, morreu também a mulher.
23 Phúnuôrò shyé꤮ ǔ thyěihtòka̤khyě amò̤́nyě pǎ tônyěnuô, prè̤mò yětôprè̤ ki htwǒ bítě tôprè̤ amě pǎpě? Me̤těhérò èthǐ puố̤návyá̤ thuô̌thyótôprè̤ ní̤cû̌lò̌ lǔ prè̤mò yětôprè̤ prè́ nuô̌꤮.”
23 Na ressurreição, de quem ela será esposa, visto que os sete foram casados com ela? "
24 Jesǔ hésû èthǐ, “Thǐ zṳ̂́ethû́ lò̌hò́, thǐ thè́gně tǎ̤te̤ kuô̌ǔ lisǎsè̌ ná Cò́marya a tè̤pro̤tè̤prya̤ me̤cyá̤ tè̤ tahe to.
24 Jesus respondeu: "Vocês estão enganados! Pois não conhecem as Escrituras nem o poder de Deus!
25 Me̤těhérò shyé꤮ ǔ thyě ihtòka̤khyě pǎnuô ǔ phyéphúphyémě, ǔ phyéphúphyévè̤ o pǎtohò́, èthǐ ki thyákuô̌lò̌ phú mò́khutanéphú nuôtahe pǎhò́.
25 Quando os mortos ressuscitam, não se casam nem são dados em casamento, mas são como os anjos nos céus.
26 Mosè rǎmákyǎ tè̤htwǒprè̤ ka̤khyě ari-akyǎ dố a libakǔ bí miû̌ cǎcuố̤ atè̤dyá nuôtôtó̤ akǔnuô, vǎ tane̤ ná thǐ hốnò́ hò́. Bí likǔnuô, Cò́marya hé Mosè phútě hérò, ‘Vǎ ma Abraham a Cò́marya, Isaac a Cò́marya, ná Jacob a Cò́marya,’ Mosè rǎkyǎ phúnuô.
26 Quanto à ressurreição dos mortos, vocês não leram no livro de Moisés, no relato da sarça, como Deus lhe disse: ‘Eu sou o Deus de Abraão, o Deus de Isaque e o Deus de Jacó’?
27 Cò́marya ma kayǎthyě tahe a Cò́marya má̤to, kayǎ htwǒprè̤ tahe a Cò́marya. Thǐ zṳ̂́ethû́ lò̌lá̤takli cò́,” a hé Saducěophú thǐtahe phúnuô.
27 Ele não é Deus de mortos, mas de vivos. Vocês estão muito enganados! "
28 Bínuôakhè̌ prè̤ithyó tè̤thyótè̤thya athárá obínuô tôprè̤ rò a ní̤huô̌ èthǐ kryá̤ lǔ. A myáhtye ná Jesǔ hé ka̤khyěsû cyá̤ nyacò́ èthǐ akhu-akhyě a sudyǎ Jesǔ, “Tè̤mekyǎngó̤ lò̌꤮ plǐ aklè̌ nuôma a lodulố ǔ ma bítě tômû̌tě?”
28 Um dos mestres da lei aproximou-se e os ouviu discutindo. Notando que Jesus lhes dera uma boa resposta, perguntou-lhe: "De todos os mandamentos, qual é o mais importante? "
29 Rò Jesǔ hésû lǔ, “Tè̤mekyǎ dố a lodulố ǔ ma ǐtě hérò, ‘Kố꤮ Israelphú thǐ꤮, ní̤dǎ lahyǎ꤮ Byacè o prè́tû́ pè̤ Byacè Cò́marya yětôprè̤ prè́.
29 Respondeu Jesus: "O mais importante é este: ‘Ouve, ó Israel, o Senhor, o nosso Deus, o Senhor é o único Senhor.
30 Rò thǐ bè mo̤ lò̌thulò̌thè́ thǐ Cò́marya ná thǐ thè́plò sǐmělò̌, mo̤ lò̌thulò̌thè́ è ná thǐ tè̤ohtwǒprè̤ lò̌꤮ plǐ, mo̤ lò̌thulò̌thè́ è ná thǐ tè̤tane̤ lò̌꤮ plǐ,’ yěnuôma tè̤mekyǎngó̤ aré̤lố tômû̌ dố a lodulố ǔ hò́.
30 Ame o Senhor, o seu Deus de todo o seu coração, de toda a sua alma, de todo o seu entendimento e de todas as suas forças’.
31 Tè̤mekyǎngó̤ nyě̤mû̌tômû̌ ma, ‘Thǐ bè mo̤ ní̤dyé thǐhi khǎsò̌khǎshyé tahe phú thǐ mo̤lya̤ ní̤dyé thǐné̤ nuô.’ Tè̤mekyǎngó̤ dố a lodulố ná yě dố aruô nuôma a o pǎto hò́.”
31 O segundo é este: ‘Ame o seu próximo como a si mesmo’. Não existe mandamento maior do que estes".
32 Prè̤ithyó tè̤thyótè̤thya athárá yětôprè̤ hésû Jesǔ, “Thárá꤮ nè̤ hé nuôma a tǒtû́ cò́, nè̤ hé ná Cò́marya o prè́tû́ tôprè̤꤮ tuô̌, Cò́marya dố aruônuô a o pǎ tôprè̤꤮ to nè̤ hé nuôma a má̤lakǒ cò́.
32 "Muito bem, mestre", disse o homem. "Estás certo ao dizeres que Deus é único e que não existe outro além dele.
33 Pè̤ bè mo̤ lò̌thulò̌thè́ pè̤ Cò́marya ná pè̤ thè́plò sǐmělò̌, ná pè̤ tè̤tane̤ lò̌꤮ plǐ, pè̤hè̌pè̤re lò̌꤮ plǐ. Htuô̌to pè̤ bè mo̤ní̤ kayǎ dố aruôtahe thyáná pè̤ mo̤ ní̤dyé pè̤né̤ nuôma aryáklò̌ pǎ cò́ ná lò̌꤮ pè̤ sû́û̌ me̤lǔhtya tè̤phútè̤lye̤ sǐduô̌ ná mi ná lò̌꤮ pè̤ me̤lǔhtya tè̤ dố aruô tahe cò́ nuôma vǎ thè́gně,” a hésû lǔ phúnuô.
33 Amá-lo de todo o coração, de todo o entendimento e de todas as forças, e amar ao próximo como a si mesmo é mais importante do que todos os sacrifícios e ofertas".
34 Jesǔ myáhtye ná kayǎ yětôprè̤ hésû cyá̤dè nyacò́ rò a hé lǔ, “Nè̤ phû nuô̌ní̤ talí꤮ lǎ hò́ dố Cò́marya a htyělé̤ké̤kǔ hò́,” a héhtuô̌ lǔ rò dốkhyěnuô ǔ sudyǎbû pǎ Jesǔ tôprè̤꤮ to.
34 Vendo que ele tinha respondido sabiamente, Jesus lhe disse: "Você não está longe do Reino de Deus". Daí por diante ninguém mais ousava lhe fazer perguntas.
35 Bí Jesǔ ithyóithya ǔ dố tè̤lǔtyǎ hǒkǔ akhè̌nuô, a sudyǎ ǔ, “Prè̤ithyó tè̤thyótè̤thya athárá tahe a hé ná Krístu dố a me̤lwóhteka̤ ǔ yětôprè̤ nuôma a tǎ̤klwǐtǎ̤lyǎ kalya̤ dố Khwí Davi a hé phúnuô vǎhéto?
35 Ensinando no templo, Jesus perguntou: "Como os mestres da lei dizem que o Cristo é filho de Davi?
36 Me̤těhérò Khwí Davi ané̤byacè ní̤dû nuô Thè́ Sǎsè̌ Byacè hturyǎ̤ lǔthè́plò rò a nò̌hé lǔ,
36 O próprio Davi, falando pelo Espírito Santo, disse: ‘O Senhor disse ao meu Senhor: Senta-te à minha direita até que eu ponha os teus inimigos debaixo de teus pés’.
37 “Davi ané̤byacè ní̤dû a è́ Krístu dố a me̤lwóhteka̤ ǔ yěnuô tôprè̤, ‘Byacè’ akhu-akhyě a cuố htwǒ cyá̤ Khwí Davi aphúkhǔ phútě?”
37 O próprio Davi o chama ‘Senhor’. Como pode, então, ser ele seu filho? " E a grande multidão o ouvia com prazer.
38 Bí Jesǔ ithyóithya ǔ akhè̌nuô, a hé, “Rò̤ní̤ lahyǎ thǐné̤ ná prè̤ithyó tè̤thyótè̤thya athárá nuôtahe ní꤮. Èthǐ nuôtahe ma a phyéduphyéhtyalô̌ lahyǎ ané̤ rò a thè́zṳ̂́ thyá lahyǎ ca̤cwo̤karo̤ tahe rò bí a myáhtye tǎ̤sû ná ǔ dố klè́kǔ akhè̌nuô, a thè́zṳ̂́ nò̌hébè bezṳ̂́benyá̤ ǔ ná ané̤.
38 Ao ensinar, Jesus dizia: "Cuidado com os mestres da lei. Eles fazem questão de andar com roupas especiais, de receber saudações nas praças
39 Htuô̌to dố tè̤cò́bè̌hǒkǔ nuôbèbè, dố pwè̌kǔ nuôbèbè, èthǐ thè́zṳ̂́ onyǎo lahyǎ khǎlé̤ dố ǔ dyaduzṳ̂́nyá̤ní̤ è nuôtahe prè́.
39 e de ocupar os lugares mais importantes nas sinagogas e os lugares de honra nos banquetes.
40 Thyáphú èthǐ ki ní̤bè prè̤mòokryá tahe ahinuôrò, èthǐ ilò̌ilyá ǔ, htuô̌to thyáphú ǔ ki ní̤dǎní̤ rò ǔ ki myáhtye pǎ tǎ èthǐ tè̤thû́ tǎmé̤ agněnuô, a kwǐcò́bè̌htǔ pé̤ ǔ. Dố èthǐ me̤phúnuô akhu-akhyě èthǐ ki khyábè cyě̤klò̌lố cò́ ǔ tè̤cirya pǎ.”
40 Eles devoram as casas das viúvas, e, para disfarçar, fazem longas orações. Esses receberão condenação mais severa! "
41 Jesǔ onyǎphû bí ǔ lé̤be-oplò́ rû̌tố khǎlé̤ anyěhyǎ nuô rò a myá kayǎ tahe hyǎ sunuô̌ rû̌ akhè̌, kayǎ duzá̤htyathè̌ è́prè̤ hyǎ sunuô̌ è́nyacò́ rû̌ cò́.
41 Jesus sentou-se em frente do lugar onde eram colocadas as contribuições, e observava a multidão colocando o dinheiro nas caixas de ofertas. Muitos ricos lançavam ali grandes quantias.
42 Manárò prè̤mòokryá dố a sǒphásǒrya̤ o tôprè̤ rò a hyǎ sunuô̌ kuô̌ rû̌ talǐli̤ nyě̤myé dố angṳ krṳ̂nya̤ prè́ ná rû̌ tôpè̌ nuôprè́.
42 Então, uma viúva pobre chegou-se e colocou duas pequeninas moedas de cobre, de muito pouco valor.
43 Rò Jesǔ è́plò́ a khǒpacè̤̌ tahe dố a o rò a hé èthǐ, “Vǎ hécò́cò́꤮ thǐ, lò̌꤮ kayǎ dố a hyǎsunuô̌ rû̌ dố lé̤sunuô̌ rû̌tốkǔ yěnuô prè̤mòokryá nuôtôprè̤ sunuô̌ è́klò̌lố cò́ ǔ hò́.
43 Chamando a si os seus discípulos, Jesus declarou: "Afirmo-lhes que esta viúva pobre colocou na caixa de ofertas mais do que todos os outros.
44 Me̤těhérò lò̌꤮ a hyǎsunuô̌ rû̌ nuôtahema, a tè̤olốobǎ sû́lû̌ rò a hyǎsunuô̌ prè́ lahyǎ atè̤ o kyǎsò̌kyǎse kyǎ nuôtahe prè́. Manárò prè̤mòokryá yětôprè̤ nuôma a sǒphásǒrya̤, a tè̤olốobǎ to tadû́rò a hyǎsunuô̌ lò̌plû́kyǎ cò́ arû̌ dố a lé̤buôe ná a thè́plòhtwǒprè̤ agně yěnuô cò́.”
44 Todos deram do que lhes sobrava; mas ela, da sua pobreza, deu tudo o que possuía para viver".
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.