Marcos 12

Lisǎsè̌ Athè̌ - Kayǎ Ngó̤ (KYU) vs NAA

Sair da comparação
NAA Nova Almeida Atualizada 2017
1 Jesǔ cáhtya dyá pé̤ bwídukhu tahe ná prè̤ithyó tè̤thyótè̤thya athárá tahe ná Judaphú khuklò́khuklyǎ tahe ná ngó̤khákho tahe phúyě, “Bètôphuố, kayǎ o tôprè̤, a isò́iplû̌ ní̤dyé a thòbǐthèmò̤́ tahe dố aprè́khu yě rò a ira̤tava̤bí ní̤dyé lò̌ a thòbǐthèphè yě, rò a ikhûo ní̤dyé ahekǔ tôkǔ dố a lé̤izí̤hte ná thòbǐthèhtyě, rò a isò́htyaní̤ lé̤thûhtyalô̌ dố ǔ lé̤opò̤́myá ná thòbǐthèphè yěnuô tômě. Htuô̌rò a khyǎekyǎ kuố ná prè̤khyǎe tahe rò a htecuốkyǎ dố ké̤aruô tôké̤.
1 Depois Jesus começou a falar-lhes por parábola:
2 Bí thòbǐthè mǐhò́ akhè̌nuô, thòbǐthèphè byacè nò̌hyǎ a prè̤me̤tè̤phú tôprè̤ dố prè̤khyǎe yětahe a o rò a nò̌hyǎ phyéka̤kuô̌ lǔ thòbǐthè dố a tǒkò ní̤bèkuô̌ nuôtahe.
2 No tempo da colheita, mandou um servo para que recebesse dos lavradores a sua parte dos frutos da vinha.
3 Prè̤khyǎeprè́ yětahe pṳ̂́ lǔ rò mṳ̂̌sûpò̤sûhtuô̌ lǔlulé yětôprè̤ rò a plwǒka̤ kazuô̌klíkyǎ prè́ lǔ prè́.
3 Mas os lavradores o agarraram, espancaram e o despacharam de mãos vazias.
4 Htuô̌rò thòbǐthèphè byacè nò̌hyǎ tapleke a prè̤me̤tè̤phú dố aruô tôprè̤ dố èthǐ a o rò èthǐ mṳ̂̌ lǔkhuklò́ htuô̌to me̤tarè̤̌ lò̌plǐ lǔ.
4 De novo, enviou-lhes outro servo, e eles bateram na cabeça dele e o insultaram.
5 Thòbǐthèphè byacè nò̌hyǎ pó̤ a prè̤me̤tè̤phú dố khyě tôprè̤ rò èthǐ me̤thyěkyǎ lǔ. Èthǐ mṳ̂̌pò̤ ǔ tahe me̤thyěkyǎ ǔ tahe. Èthǐ me̤ ǔ phúyě nuôma a o è́ nyacò́ hò́.
5 Mandou ainda outro servo, e a este mataram. Muitos outros lhes enviou, dos quais espancaram uns e mataram outros.
6 “Thòbǐthèphè byacè lé̤nò̌hyǎpó̤ ǔ nuô a okyǎ pǎprè́tû́ aphúkhǔ dố a mo̤ ní̤dyé yětôprè̤ prè́. Dốkhyětadû rò a tane̤, ‘Vǎ ki nò̌hyǎ vǎ phúprè̤khǔ ma a bezṳ̂́benyá̤ klò̌pǎ kǒle,’ a tane̤ rò a nò̌hyǎ lǔ dố prè̤khyǎe yětahe a o.
6 — Restava-lhe ainda um: o seu filho amado. Por fim, mandou o filho, pensando: “O meu filho eles respeitarão.”
7 “Manárò prè̤khyǎe yětahenuô a hébèdônyǎ dyé lǔ tôprè̤ ná tôprè̤ rò a hé lahyǎ, ‘Kayǎ yětôprè̤ ma thòbǐthèphè byacè aphúkhǔ dố a kíré̤ ní̤bè ucè̌tazè̌ nuôtôprè̤ hò́. Cuố! Cuốme̤thyěkyǎ lǔ pó꤮! A ucè̌tazè̌ tahenuô a ki htwǒlò̌ pè̤tè̤ pǎ.’
7 Mas os tais lavradores disseram entre si: “Este é o herdeiro; venham, vamos matá-lo, e a herança será nossa.”
8 A hé lahyǎ rò èthǐ pṳ̂́ me̤thyěkyǎ thòbǐthèphè byacè aphúkhǔyě rò a vǐhtekyǎ lǔ dố thòbǐthèphèklò̌,” Jesǔ hékhákho pé̤ èthǐ phúnuô.
8 E, agarrando o filho, mataram-no e o lançaram fora da vinha.
9 Htuô̌rò Jesǔ sudyǎ èthǐ, “Ki me̤phúnuôrò thòbǐthèphè byacè yětôprè̤nuô a ki me̤ phútě pǎ? A hyǎ me̤thyěkyǎ prè̤khyǎeprè́ nuôtahe rò a ki plwǒkhyǎe tapleke ná kayǎ dố aruô tahe pǎ.”
9 — Que fará, pois, o dono da vinha? Virá, exterminará aqueles lavradores e entregará a vinha a outros.
10 Htuô̌rò Jesǔ hé khyěthyá èthǐ, “Lisǎsè̌kǔ hé,
10 Vocês ainda não leram este trecho da Escritura:
11 Yěnuôma Byacè Cò́marya me̤tè̤ prè́, rò a me̤tè̤ yěnuôma a tè̤pro̤tè̤prya̤ nyacò́.’
11 Isto procede do Senhor
12 Judaphú khuklò́khuklyǎ tahenuô, a thè́gně ná Jesǔ dyá khákho èthǐ ná prè̤vǐkyǎ lò̤́ nuôtômě ma èthǐ hò́ akhu-akhyě a myápṳ̌ lahyǎ klyá dố a kíré̤ pṳ̂́ Jesǔ tadû́rò èthǐ thè́isě kayǎ bè́mṳ nuôtahe alé̤ rò èthǐ htecuố taphǎkyǎ prè́ Jesǔ khǎlé̤.
12 E procuravam prender Jesus, porque entenderam que ele havia contado essa parábola contra eles; mas temiam o povo. Então eles o deixaram e foram embora.
13 Ǔ nò̌hyǎ Pharisěophú tahe ná Khwí Herodè akayǎ tahe dố Jesǔ a o dố a ki hyǎ myápṳ̌ pṳ̂́ lahyǎ Jesǔ hébèthû́ngó̤ tahe.
13 E enviaram a Jesus alguns dos fariseus e dos herodianos, para que o apanhassem em alguma palavra.
14 Èthǐ hyǎ dố Jesǔ a o rò a hé lahyǎ lǔ, “Thárádu꤮ pè̤ thè́gně ná nè̤ ma kayǎcò́kayǎte̤ rò a hébècò́prè́ ngó̤ tôprè̤. Nè̤ thè́isě kuô̌ǔlé̤ tôprè̤꤮ to, nè̤ myádumyápatí kuô̌ǔ tôprè̤꤮ to. Nè̤ dǎ ithyóithyahò́ ǔ tè̤má̤tè̤cò́ hénuôma, nè̤ ithyó pé̤ cò́ ǔ phú Cò́marya thè́zṳ̂́ nò̌ithyó nè̤ nuô cò́. Phúnuôrò pè̤ dyé amo-arǎ dố Khwí Caesare a o nuôma atǒ è̌? Ma atǒ to è̌?
14 Chegando, disseram-lhe: — Mestre, sabemos que o senhor é verdadeiro e não se importa com a opinião dos outros, porque não olha a aparência das pessoas, mas, segundo a verdade, ensina o caminho de Deus; é lícito pagar imposto a César ou não? Devemos ou não devemos pagar?
15 Pè̤ tǒkò dyé è è̌? Ma pè̤ tǒkò dyé to è̌? Héso pé̤myá pè̤.”
15 Mas Jesus, percebendo a hipocrisia deles, respondeu:
16 Rò èthǐ hyǎdyé lǔ rû̌zye denari nuôtôbè rò a sudyǎ èthǐ, “Yěma ǔpě khuklò́zǎ̤zo̤ pě? A rǎo ná ǔpě amwi̤pě?”
16 Eles trouxeram. E Jesus lhes perguntou: Eles responderam: — De César.
17 Htuô̌rò Jesǔ hé èthǐ, “Khwídu Caesare atè̤ kihérò dyé ná khwídunuô, Cò́marya atè̤ kihérò dyé ná Cò́marya nuô.” Jesǔ hé èthǐ phúnuô rò èthǐ khyéthukhyéthè́ lò̌plǐ cò́ Jesǔ khǎlé̤ cò́.
17 Então Jesus disse: E muito se admiraram dele.
18 Saducěophú thǐtahe lé̤klǒ hé lahyǎ ná ǔ thyěhtuô̌ nuô ǔ htwǒprè̤ ka̤khyě cyá̤ pǎ takhyá꤮ to phúnuô. Rò èthǐ hyǎ dố Jesǔ a o rò sudyǎ lǔ,
18 Então alguns saduceus, que dizem não haver ressurreição, aproximaram-se de Jesus e lhe perguntaram:
19 “Thárádu꤮, Mosè rǎkyǎ tè̤thyótè̤thya tômû̌ dố pè̤gně rò a hé, kayǎ tôprè̤prè̤ ki thyěkyǎ amě khǎlé̤, rò aphú ki okyǎ tôprè̤꤮ to hénuô, thyáphú aklwǐalyǎ ki okyǎ nuôrò, a puố̤prè̤khǔ bè phyédwó akhǐ okyǎyě, a hé phúnuô.
19 — Mestre, Moisés nos deixou escrito que, se um homem morrer e deixar mulher sem filhos, o irmão desse homem deve casar com a viúva e gerar descendentes para o falecido.
20 Tôphuốnuô puố̤ ná vyá̤ prè̤khǔ o thuô̌thyótôprè̤. A vyá̤prè̤́lố tôprè̤ phyé amě rò bí a thyěkhè̌nuô aphú okyǎ tôprè̤꤮ to.
20 Havia sete irmãos. O primeiro casou e morreu sem deixar filhos;
21 Rò apuố̤ ahò́lè̤̌lya̤ tôprè̤ phyédwó khyěthyá akhǐyě rò a thyěkyǎpó̤ rò aphúalye̤ okyǎ tôprè̤꤮ to. Apuố̤ thuô̌prè̤tôprè̤ nuô a htwǒhtya thyá kuô̌lò̌ phúnuô.
21 o segundo casou com a viúva e morreu, também sem deixar descendência; e o terceiro, da mesma forma.
22 Puố̤návyá̤ thuô̌thyótôprè̤ yěnuô, a htwǒhtya thyá lò̌plǐ lǔ phúnuô, rò èthǐ yě thuô̌thyótôprè̤ ní̤cû̌ lò̌plǐ lǔ amě tôprè̤꤮ tuô̌ rò a thyěkyǎ lò̌plǐ, aphúokyǎ lahyǎ tôprè̤꤮ to rò dốkhyětadûnuô prè̤mò yětôprè̤ thyěkyǎ kuô̌ pó̤.
22 E, assim, os sete não deixaram descendência. Por fim, depois de todos, morreu também a mulher.
23 Phúnuôrò shyé꤮ ǔ thyěihtòka̤khyě amò̤́nyě pǎ tônyěnuô, prè̤mò yětôprè̤ ki htwǒ bítě tôprè̤ amě pǎpě? Me̤těhérò èthǐ puố̤návyá̤ thuô̌thyótôprè̤ ní̤cû̌lò̌ lǔ prè̤mò yětôprè̤ prè́ nuô̌꤮.”
23 Na ressurreição, quando eles ressuscitarem, de qual deles ela será a esposa? Porque os sete casaram com ela.
24 Jesǔ hésû èthǐ, “Thǐ zṳ̂́ethû́ lò̌hò́, thǐ thè́gně tǎ̤te̤ kuô̌ǔ lisǎsè̌ ná Cò́marya a tè̤pro̤tè̤prya̤ me̤cyá̤ tè̤ tahe to.
24 Jesus respondeu:
25 Me̤těhérò shyé꤮ ǔ thyě ihtòka̤khyě pǎnuô ǔ phyéphúphyémě, ǔ phyéphúphyévè̤ o pǎtohò́, èthǐ ki thyákuô̌lò̌ phú mò́khutanéphú nuôtahe pǎhò́.
25 Pois, quando ressuscitarem dentre os mortos, nem casarão, nem se darão em casamento, mas serão como os anjos nos céus.
26 Mosè rǎmákyǎ tè̤htwǒprè̤ ka̤khyě ari-akyǎ dố a libakǔ bí miû̌ cǎcuố̤ atè̤dyá nuôtôtó̤ akǔnuô, vǎ tane̤ ná thǐ hốnò́ hò́. Bí likǔnuô, Cò́marya hé Mosè phútě hérò, ‘Vǎ ma Abraham a Cò́marya, Isaac a Cò́marya, ná Jacob a Cò́marya,’ Mosè rǎkyǎ phúnuô.
26 Quanto aos mortos, que eles de fato ressuscitam, vocês nunca leram no Livro de Moisés, no trecho referente à sarça, como Deus lhe falou: “Eu sou o Deus de Abraão, o Deus de Isaque e o Deus de Jacó”?
27 Cò́marya ma kayǎthyě tahe a Cò́marya má̤to, kayǎ htwǒprè̤ tahe a Cò́marya. Thǐ zṳ̂́ethû́ lò̌lá̤takli cò́,” a hé Saducěophú thǐtahe phúnuô.
27 Ele não é Deus de mortos, e sim de vivos. Vocês estão completamente enganados.
28 Bínuôakhè̌ prè̤ithyó tè̤thyótè̤thya athárá obínuô tôprè̤ rò a ní̤huô̌ èthǐ kryá̤ lǔ. A myáhtye ná Jesǔ hé ka̤khyěsû cyá̤ nyacò́ èthǐ akhu-akhyě a sudyǎ Jesǔ, “Tè̤mekyǎngó̤ lò̌꤮ plǐ aklè̌ nuôma a lodulố ǔ ma bítě tômû̌tě?”
28 Chegando um dos escribas, que ouviu a discussão entre eles e viu que Jesus tinha dado uma boa resposta, perguntou-lhe: — Qual é o principal de todos os mandamentos?
29 Rò Jesǔ hésû lǔ, “Tè̤mekyǎ dố a lodulố ǔ ma ǐtě hérò, ‘Kố꤮ Israelphú thǐ꤮, ní̤dǎ lahyǎ꤮ Byacè o prè́tû́ pè̤ Byacè Cò́marya yětôprè̤ prè́.
29 Jesus respondeu:
30 Rò thǐ bè mo̤ lò̌thulò̌thè́ thǐ Cò́marya ná thǐ thè́plò sǐmělò̌, mo̤ lò̌thulò̌thè́ è ná thǐ tè̤ohtwǒprè̤ lò̌꤮ plǐ, mo̤ lò̌thulò̌thè́ è ná thǐ tè̤tane̤ lò̌꤮ plǐ,’ yěnuôma tè̤mekyǎngó̤ aré̤lố tômû̌ dố a lodulố ǔ hò́.
30 Ame o Senhor, seu Deus, de todo o seu coração, de toda a sua alma, de todo o seu entendimento e com toda a sua força.”
31 Tè̤mekyǎngó̤ nyě̤mû̌tômû̌ ma, ‘Thǐ bè mo̤ ní̤dyé thǐhi khǎsò̌khǎshyé tahe phú thǐ mo̤lya̤ ní̤dyé thǐné̤ nuô.’ Tè̤mekyǎngó̤ dố a lodulố ná yě dố aruô nuôma a o pǎto hò́.”
31 O segundo é: “Ame o seu próximo como você ama a si mesmo.” Não há outro mandamento maior do que estes.
32 Prè̤ithyó tè̤thyótè̤thya athárá yětôprè̤ hésû Jesǔ, “Thárá꤮ nè̤ hé nuôma a tǒtû́ cò́, nè̤ hé ná Cò́marya o prè́tû́ tôprè̤꤮ tuô̌, Cò́marya dố aruônuô a o pǎ tôprè̤꤮ to nè̤ hé nuôma a má̤lakǒ cò́.
32 Então o escriba disse: — Muito bem, Mestre! E com verdade o senhor disse que ele é o único, e não há outro além dele,
33 Pè̤ bè mo̤ lò̌thulò̌thè́ pè̤ Cò́marya ná pè̤ thè́plò sǐmělò̌, ná pè̤ tè̤tane̤ lò̌꤮ plǐ, pè̤hè̌pè̤re lò̌꤮ plǐ. Htuô̌to pè̤ bè mo̤ní̤ kayǎ dố aruôtahe thyáná pè̤ mo̤ ní̤dyé pè̤né̤ nuôma aryáklò̌ pǎ cò́ ná lò̌꤮ pè̤ sû́û̌ me̤lǔhtya tè̤phútè̤lye̤ sǐduô̌ ná mi ná lò̌꤮ pè̤ me̤lǔhtya tè̤ dố aruô tahe cò́ nuôma vǎ thè́gně,” a hésû lǔ phúnuô.
33 e que amar a Deus de todo o coração e de todo o entendimento e com todas as forças e amar o próximo como a si mesmo é mais do que todos os holocaustos e sacrifícios.
34 Jesǔ myáhtye ná kayǎ yětôprè̤ hésû cyá̤dè nyacò́ rò a hé lǔ, “Nè̤ phû nuô̌ní̤ talí꤮ lǎ hò́ dố Cò́marya a htyělé̤ké̤kǔ hò́,” a héhtuô̌ lǔ rò dốkhyěnuô ǔ sudyǎbû pǎ Jesǔ tôprè̤꤮ to.
34 Vendo Jesus que o escriba havia respondido sabiamente, declarou-lhe: E ninguém mais ousava fazer perguntas a Jesus.
35 Bí Jesǔ ithyóithya ǔ dố tè̤lǔtyǎ hǒkǔ akhè̌nuô, a sudyǎ ǔ, “Prè̤ithyó tè̤thyótè̤thya athárá tahe a hé ná Krístu dố a me̤lwóhteka̤ ǔ yětôprè̤ nuôma a tǎ̤klwǐtǎ̤lyǎ kalya̤ dố Khwí Davi a hé phúnuô vǎhéto?
35 Jesus, ensinando no templo, perguntou:
36 Me̤těhérò Khwí Davi ané̤byacè ní̤dû nuô Thè́ Sǎsè̌ Byacè hturyǎ̤ lǔthè́plò rò a nò̌hé lǔ,
36 O próprio Davi falou, pelo Espírito Santo:
37 “Davi ané̤byacè ní̤dû a è́ Krístu dố a me̤lwóhteka̤ ǔ yěnuô tôprè̤, ‘Byacè’ akhu-akhyě a cuố htwǒ cyá̤ Khwí Davi aphúkhǔ phútě?”
37 — O próprio Davi chama o Cristo de Senhor; então como ele pode ser filho de Davi? E a grande multidão o ouvia com prazer.
38 Bí Jesǔ ithyóithya ǔ akhè̌nuô, a hé, “Rò̤ní̤ lahyǎ thǐné̤ ná prè̤ithyó tè̤thyótè̤thya athárá nuôtahe ní꤮. Èthǐ nuôtahe ma a phyéduphyéhtyalô̌ lahyǎ ané̤ rò a thè́zṳ̂́ thyá lahyǎ ca̤cwo̤karo̤ tahe rò bí a myáhtye tǎ̤sû ná ǔ dố klè́kǔ akhè̌nuô, a thè́zṳ̂́ nò̌hébè bezṳ̂́benyá̤ ǔ ná ané̤.
38 E, ao ensinar, Jesus dizia:
39 Htuô̌to dố tè̤cò́bè̌hǒkǔ nuôbèbè, dố pwè̌kǔ nuôbèbè, èthǐ thè́zṳ̂́ onyǎo lahyǎ khǎlé̤ dố ǔ dyaduzṳ̂́nyá̤ní̤ è nuôtahe prè́.
39 buscam as primeiras cadeiras nas sinagogas e os primeiros lugares nos banquetes;
40 Thyáphú èthǐ ki ní̤bè prè̤mòokryá tahe ahinuôrò, èthǐ ilò̌ilyá ǔ, htuô̌to thyáphú ǔ ki ní̤dǎní̤ rò ǔ ki myáhtye pǎ tǎ èthǐ tè̤thû́ tǎmé̤ agněnuô, a kwǐcò́bè̌htǔ pé̤ ǔ. Dố èthǐ me̤phúnuô akhu-akhyě èthǐ ki khyábè cyě̤klò̌lố cò́ ǔ tè̤cirya pǎ.”
40 devoram as casas das viúvas e, para o justificar, fazem longas orações. Estes sofrerão juízo muito mais severo.
41 Jesǔ onyǎphû bí ǔ lé̤be-oplò́ rû̌tố khǎlé̤ anyěhyǎ nuô rò a myá kayǎ tahe hyǎ sunuô̌ rû̌ akhè̌, kayǎ duzá̤htyathè̌ è́prè̤ hyǎ sunuô̌ è́nyacò́ rû̌ cò́.
41 Sentado diante da caixa de ofertas, Jesus observava como o povo lançava ali o dinheiro. Ora, muitos ricos depositavam grandes quantias.
42 Manárò prè̤mòokryá dố a sǒphásǒrya̤ o tôprè̤ rò a hyǎ sunuô̌ kuô̌ rû̌ talǐli̤ nyě̤myé dố angṳ krṳ̂nya̤ prè́ ná rû̌ tôpè̌ nuôprè́.
42 Vindo, porém, uma viúva pobre, lançou duas pequenas moedas correspondentes a um quadrante.
43 Rò Jesǔ è́plò́ a khǒpacè̤̌ tahe dố a o rò a hé èthǐ, “Vǎ hécò́cò́꤮ thǐ, lò̌꤮ kayǎ dố a hyǎsunuô̌ rû̌ dố lé̤sunuô̌ rû̌tốkǔ yěnuô prè̤mòokryá nuôtôprè̤ sunuô̌ è́klò̌lố cò́ ǔ hò́.
43 E, chamando os seus discípulos, Jesus disse:
44 Me̤těhérò lò̌꤮ a hyǎsunuô̌ rû̌ nuôtahema, a tè̤olốobǎ sû́lû̌ rò a hyǎsunuô̌ prè́ lahyǎ atè̤ o kyǎsò̌kyǎse kyǎ nuôtahe prè́. Manárò prè̤mòokryá yětôprè̤ nuôma a sǒphásǒrya̤, a tè̤olốobǎ to tadû́rò a hyǎsunuô̌ lò̌plû́kyǎ cò́ arû̌ dố a lé̤buôe ná a thè́plòhtwǒprè̤ agně yěnuô cò́.”
44 Porque todos eles deram daquilo que lhes sobrava; ela, porém, da sua pobreza deu tudo o que possuía, todo o seu sustento.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.