Marcos 11

Lisǎsè̌ Athè̌ - Kayǎ Ngó̤ (KYU) vs NVT

Sair da comparação
NVT Nova Versão Transformadora
1 Bí èthǐ hyǎtuố̤phû hò́ ná vǐ̤ Jerusalem bí dò̌ Bethphage ná dò̌ Bethania dò̌htû̌ Oliva so khǎshyéakhè̌nuô, Jesǔ nò̌hyǎ ré̤ a khǒpacè̤̌ thè́nyě̤.
1 Quando já se aproximavam de Jerusalém, Jesus e seus discípulos chegaram às cidades de Betfagé e Betânia, no monte das Oliveiras. Jesus enviou na frente dois discípulos.
2 Rò a hé èthǐ, “Hyǎnuô̌ ré̤ lahyǎ dò̌ dố nyěnuô tôdò̌, thǐ hyǎ nuô̌nuô̌ ná thǐ ki myáhtye mya̤ò́lyǎphú plya̤ tôduô̌ dố ǔ sidyánya̤ nò́hí lǔ tôphuố꤮ to tôduô̌ pǎ. Thǐ ki myáhtye ǔ cò̌klò̤ tala̤-e asè bínuô pǎ rò ilyě è rò cwika̤ è bíyě ní꤮.
2 “Vão àquele povoado adiante”, disse ele. “Assim que entrarem, verão amarrado ali um jumentinho, no qual ninguém jamais montou. Desamarrem-no e tragam-no para cá.
3 Kayǎ tôprè̤prè̤ ki sudyǎ thǐ, ‘Thǐ cuố ilyě tuố̤ mya̤ò́lyǎphúyě me̤tě?’ Hérò, ‘Byacè lo nò̌ lǔ nuô, a nò̌htuô̌ lǔ pǎ rò a thǔka̤pryǎ khyěthyá dû pǎ,’ hésû lǔ phúnuô ní꤮.” Jesǔ hé èthǐ phúnuô.
3 Se alguém lhes perguntar: ‘O que estão fazendo?’, digam apenas: ‘O Senhor precisa dele e o devolverá em breve’.”
4 Bínuô akhè̌ èthǐ cuốmyáhtye mya̤ò́lyǎphú dố ǔ cò̌klò̤ ophû è ná hikadǎ khǎshyé rò a kahtòo dố klyákǔ tôduô̌. Rò èthǐ cuốilyě lǔplye̤.
4 Os dois discípulos foram e encontraram o jumentinho na rua, amarrado junto a uma porta.
5 Kayǎ kahtòo bí akhǎshyé nuôtahe sudyǎ èthǐ, “Thǐ cuốilyě tuố̤ mya̤ò́lyǎphú plye̤ me̤tě?”
5 Enquanto o desamarravam, algumas pessoas que estavam ali perguntaram: “O que vocês estão fazendo, desamarrando esse jumentinho?”.
6 Rò èthǐ hésû phú Jesǔ nò̌hé èthǐ nuô rò kayǎ nuôtahe plwǒcwika̤ èthǐ.
6 Responderam conforme Jesus havia instruído, e os deixaram levar o animal.
7 Èthǐ cwika̤ní̤ mya̤ò́lyǎphú yěnuô dố Jesǔ a o rò èthǐ idè̌htya lahyǎ aca̤klò̌ dố mya̤ò́lyǎ nyá̤khu rò Jesǔ htyasidyá è.
7 Os discípulos trouxeram o jumentinho, puseram seus mantos sobre o animal, e Jesus montou nele.
8 Kayǎ bè́mṳ dè̌tǎ̤ lahyǎ aca̤klò̌ tahe dố klyádè̌kǔ htuô̌rò dố aruô tahe kuô̌ke rò a pǎ̤ka̤ní̤ thòphyǎ dố alèo tahe dố nyekhu rò ka̤-idè̌tǎ̤ dố klyádè̌kǔ.
8 Muitos da multidão espalharam seus mantos ao longo do caminho diante de Jesus, e outros espalharam ramos que haviam cortado nos campos.
9 Rò kayǎ cuố ré̤ lahyǎ dố nyě tahe, tahe rò a krwǒcuốkuô̌ lahyǎ dốkhyě rò a è́htǒ lahyǎ,
9 E as pessoas, tanto as que iam à frente como as que o seguiam, gritavam: “Hosana! Bendito é o que vem em nome do Senhor!
10 “Kayǎ dố a kíré̤ hyǎ pố pè̤ thyáná pè̤phè̌ Khwí Davi dố꤮ nyénu yětôprè̤nuô, Cò́marya ki sò̌ridû è ní!”
10 Bendito é o reino que vem, o reino de nosso antepassado Davi! Hosana no mais alto céu!”.
11 Jesǔ cuốtuố̤ dố vǐ̤ Jerusalem akǔ akhè̌nuô, a cuốnuô̌ dố tè̤lǔhǒdu lo̤kǔ rò a cuốlěmyá tava̤lò̌ tè̤pwǒ̤tôcô. Tamò̤́ kíré̤ tǎ̤hò́ akhu-akhyě è ná a khǒpacè̤̌ shyéthè́nyě̤ htecuốkyǎ dố dò̌ Bethania.
11 Jesus entrou em Jerusalém e foi ao templo. Depois de olhar tudo ao redor atentamente, voltou a Betânia com os Doze, porque já era tarde.
12 Dốkhyě tônyěnuô bí èthǐ o dố dò̌ Bethania hteka̤ dố klyálo̤ akhè̌, Jesǔ thè́e dǐ.
12 Na manhã seguinte, quando saíam de Betânia, Jesus teve fome.
13 Rò a myáhtyecuốlǒ kadwímò̤́ dố alè tahuố tômò̤́. Ma athè o è̌ a tane̤ rò a cuốtǒ dố kadwímò̤́ o, manárò bí a cuốtuố̤ dố kadwímò̤́ o akhè̌nuô, a myáhtye athè tôplò꤮ to, ashuốakhè̌ tǒthè híto akhu-akhyě a o shuô̌shuô̌prè́ alè prè́.
13 Viu que, a certa distância, havia uma figueira cheia de folhas e foi ver se encontraria figos. No entanto, só havia folhas, pois ainda não era tempo de dar frutos.
14 Jesǔ hé kadwímò̤́ nuôtômò̤́, “Tôprè̤꤮ ki enò́ kuô̌pǎ tǎ nè̤thè tǎmé̤ ní꤮” a hé phúyěnuô a khǒpacè̤̌ tahe ní̤huô̌ lahyǎ.
14 Então Jesus disse à árvore: “Nunca mais comam de seu fruto!”. E os discípulos ouviram o que ele disse.
15 Bí èthǐ cuốtuố̤ dố vǐ̤ Jerusalem akhè̌nuô, Jesǔ cuốnuô̌ dố tè̤lǔtyǎ hǒkǔ rò a cuốnuô̌ cáhtya vè̤́htekyǎ kayǎ ipri̤-isè̌tè̤ bínuô tahe rò a nuô̌htu laklò̤̌tǎ̤kyǎ ǔ lé̤htulya rû̌ a dǐrè̤́htyalô̌ nuôtahe ná khuklyáhtyalô̌ dố ǔ lé̤onyǎ isè̌ ná htulwí̤ nuôtahe.
15 Quando voltaram a Jerusalém, Jesus entrou no templo e começou a expulsar os que compravam e vendiam animais para os sacrifícios. Derrubou as mesas dos cambistas e as cadeiras dos que vendiam pombas,
16 Ǔ o bí tè̤lǔhǒdu vǐ̤kǔ nuôrò ǔ kíré̤ cò̤̌cuốkhó ǔtǎ̤tè̤ dố aruô tôpho akhè̌ Jesǔ dyécò̤̌ cuốkhóǔ tôprè̤꤮ to.
16 impediu todos de usarem o templo como mercado
17 Htuô̌rò a ithyóithya èthǐ, “Dố lisǎsè̌kǔnuô, Cò́marya hé,
17 e os ensinava, dizendo: “As Escrituras declaram: ‘Meu templo será chamado casa de oração para todas as nações’, mas vocês o transformaram num esconderijo de ladrões!”.
18 Bwídukhu tahe ná prè̤ithyó tè̤thyótè̤thya athárá tahe ní̤huô̌ Jesǔ hé phúyě rò èthǐ myápṳ̌ klyá dố a ki pṳ̌me̤thyě Jesǔ. Kayǎ bè́mṳ tahe yǒ khyéthukhyéthè́ lò̌plǐ Jesǔ a tè̤ithyóithya akhu-akhyě, èthǐ htwǒ khuklò́khuklyǎ nuôtahe thè́isě lahyǎ Jesǔ alé̤.
18 Quando os principais sacerdotes e mestres da lei souberam o que Jesus tinha feito, começaram a tramar um modo de matá-lo. Contudo, tinham medo dele, pois o povo estava muito admirado com seu ensino.
19 Bí mò̤́tǎ̤ hò́ akhè̌nuô, Jesǔ ná a khǒpacè̤̌ tahe hteka̤kyǎ dố vǐ̤klò̌.
19 Ao entardecer, Jesus e seus discípulos saíram da cidade.
20 Shyéparǒ mò̤́lǐro̤mû́ akhè̌nuô, èthǐ htecuố rwókhyě klyá nuôtôbǒ rò kadwímò̤́ dố Jesǔ isò̌kyǎ lǔ nuô tômò̤́nuô èthǐ myáhtye ná akrǎlò̌ sǐmò̤́ tuố̤ cò́ dố arwí̤ cò́.
20 Na manhã seguinte, quando os discípulos passaram pela figueira que Jesus tinha amaldiçoado, notaram que ela estava seca desde a raiz.
21 Rò Petru thè́né̤htyabè tuố̤ Jesǔ isò̌kyǎ thòmò̤́ yěnuô rò a hé lǔ, “Thárá꤮ myámò̌ dốnuô lé, kadwímò̤́ dố nè̤ isò̌kyǎ lǔ nuôtôthò a thyěkrǎkyǎ hò́.”
21 Pedro se lembrou do que Jesus tinha dito à árvore e exclamou: “Veja, Rabi! A figueira que o senhor amaldiçoou secou!”.
22 Rò Jesǔ hésû lǔ, “Zṳ̂́e Cò́marya nuô.
22 Então Jesus disse aos discípulos: “Tenham fé em Deus.
23 Vǎ hécò́ cò́ nè̤, kayǎ tôprè̤prè̤ a ki hé soyětômě, ‘Thò́thû́ cuố taphǎkyǎ dố htyědutava̤ akǔnuô,’ rò a ki thè́plòrare to rò a ki zṳ̂́e má̤lakǒ hénuô, a ki htwǒhtya pé̤ lǔ phú a hé nuô pǎ.
23 Eu lhes digo a verdade: vocês poderão dizer a este monte: ‘Levante-se e atire-se no mar’, e isso acontecerá. É preciso, no entanto, crer que acontecerá, e não ter nenhuma dúvida em seu coração.
24 Phúnuô akhu-akhyě vǎ hé thǐ, thǐ kwǐtè̤ dố Phè̌ Cò́marya a o ǐtětě꤮ bèbènuô zṳ̂́e ná thǐ ní̤bèhò́ nuô, rò thǐ ki ní̤bè má̤lakǒ pǎ.
24 Digo-lhes que, se crerem que já receberam, qualquer coisa que pedirem em oração lhes será concedido.
25 Bí thǐ kahtò kwǐcò́bè̌ akhè̌nuô, thǐ ki pṳ̂́o kayǎ tôprè̤prè̤ atè̤thû́ kihérò plwǒkyǎ ètè̤thû́nuô. Thǐ ki plwǒkyǎ tû́ma thǐphè̌ o dố mò́khu yětôprè̤ ki plwǒkyǎkuô̌ thǐ tè̤thû́ phúnuô pǎ.”
25 Quando estiverem orando, se tiverem alguma coisa contra alguém, perdoem-no, para que seu Pai no céu também perdoe seus pecados.
26 (“Manárò thǐ ki plwǒkyǎ ǔtè̤thû́ to kihérò, thǐphè̌ o dố mò́khu yětôprè̤ plwǒkyǎkuô̌ thǐ tè̤thû́ toto.”)
26 Mas, se vocês se recusarem a perdoar, seu Pai no céu não perdoará seus pecados”.
27 Jesǔ ná a khǒpacè̤̌ tahe cuốtuố̤ khyěthyá dố vǐ̤ Jerusalem rò bí Jesǔ lěcuố dố tè̤lǔtyǎ hǒkǔ akhè̌nuô, bwídukhu tahe ná prè̤ithyó tè̤thyótè̤thya athárá tahe, ná Judaphú khuklò́khuklyǎ tahe hyǎ dố lǔo,
27 Mais uma vez, voltaram a Jerusalém. Enquanto Jesus passava pelo templo, os principais sacerdotes, os mestres da lei e os líderes do povo vieram até ele
28 rò èthǐ sudyǎ Jesǔ, “Nè̤ cuốme̤tuố̤ tè̤phúyě tahe ròma nè̤ cuốme̤ ná ǔpě a taryěshyosò̌ pě? Nè̤ ki me̤tè̤ phúyětahe agněnuô ǔpě nò̌me̤ nè̤ pě?”
28 e perguntaram: “Com que autoridade você faz essas coisas? Quem lhe deu esse direito?”.
29 Jesǔ hésû èthǐ, “Vǎ sudyǎ kuô̌ thǐ ngó̤ tômû̌, rò hésû pé̤ kuô̌ vǎ, rò vǎ me̤ tè̤yětahe ná ǔpě a taryěshyosò̌ pěnuô vǎ ki héluô̌ pé̤kuô̌ thǐ pǎ.
29 Jesus respondeu: “Eu lhes direi com que autoridade faço essas coisas se vocês responderem a uma pergunta:
30 Giovanni Baptista plwǒ pé̤ ǔ htyě yěnuôma Cò́marya dyé lǔ taryěshyosò̌ è̌? Má̤torò prè̤lukayǎ dyé lǔ è̌? Héso pé̤ myá vǎ.”
30 A autoridade de João para batizar vinha do céu ou era apenas humana? Respondam-me!”.
31 Rò èthǐ kré ní̤dyélǔ, “Pè̤ ki hé, ‘Cò́marya dyé lǔ’ kihérò, a klyá sudyǎ nyǎ hò́ pè̤, ‘Kihéphúnuôrò thǐ zṳ̂́e lǔ to me̤tě?’ Phúnuô hò́.
31 Eles discutiram a questão entre si: “Se dissermos que vinha do céu, ele perguntará por que não cremos em João.
32 Rò pè̤ ki hé è, ‘Prè̤lukayǎ dyé lǔ’ kihérò, pè̤ thè́isě kayǎ bè́mṳ yětahe alé̤lé̤.” (Me̤těhérò kayǎ pwǒ̤꤮ tôprè̤ yǒ zṳ̂́e lò̌ ná Giovanni ma prè̤pro̤ má̤lakǒ tôprè̤.)
32 Mas será que ousamos dizer que era apenas humana?”. Tinham medo do que o povo faria, pois todos acreditavam que João era profeta.
33 Phúnuô akhu-akhyě èthǐ hésû Jesǔ, “Pè̤ thè́gněto.”
33 Por fim, responderam: “Não sabemos”. E Jesus replicou: “Então eu também não direi com que autoridade faço essas coisas”.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 11, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.