Marcos 11

Lisǎsè̌ Athè̌ - Kayǎ Ngó̤ (KYU) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Bí èthǐ hyǎtuố̤phû hò́ ná vǐ̤ Jerusalem bí dò̌ Bethphage ná dò̌ Bethania dò̌htû̌ Oliva so khǎshyéakhè̌nuô, Jesǔ nò̌hyǎ ré̤ a khǒpacè̤̌ thè́nyě̤.
1 Quando Jesus e os discípulos estavam chegando a Jerusalém, foram até o monte das Oliveiras, que fica perto dos povoados de Betfagé e Betânia. Então Jesus enviou dois discípulos na frente,
2 Rò a hé èthǐ, “Hyǎnuô̌ ré̤ lahyǎ dò̌ dố nyěnuô tôdò̌, thǐ hyǎ nuô̌nuô̌ ná thǐ ki myáhtye mya̤ò́lyǎphú plya̤ tôduô̌ dố ǔ sidyánya̤ nò́hí lǔ tôphuố꤮ to tôduô̌ pǎ. Thǐ ki myáhtye ǔ cò̌klò̤ tala̤-e asè bínuô pǎ rò ilyě è rò cwika̤ è bíyě ní꤮.
2 com a seguinte ordem:
3 Kayǎ tôprè̤prè̤ ki sudyǎ thǐ, ‘Thǐ cuố ilyě tuố̤ mya̤ò́lyǎphúyě me̤tě?’ Hérò, ‘Byacè lo nò̌ lǔ nuô, a nò̌htuô̌ lǔ pǎ rò a thǔka̤pryǎ khyěthyá dû pǎ,’ hésû lǔ phúnuô ní꤮.” Jesǔ hé èthǐ phúnuô.
3 Se alguém perguntar por que vocês estão fazendo isso, digam que o Mestre precisa dele, mas o devolverá logo.
4 Bínuô akhè̌ èthǐ cuốmyáhtye mya̤ò́lyǎphú dố ǔ cò̌klò̤ ophû è ná hikadǎ khǎshyé rò a kahtòo dố klyákǔ tôduô̌. Rò èthǐ cuốilyě lǔplye̤.
4 Eles foram e acharam o jumentinho na rua, amarrado perto da porta de uma casa. Quando estavam desamarrando o animal,
5 Kayǎ kahtòo bí akhǎshyé nuôtahe sudyǎ èthǐ, “Thǐ cuốilyě tuố̤ mya̤ò́lyǎphú plye̤ me̤tě?”
5 algumas pessoas que estavam ali perguntaram: — O que é que vocês estão fazendo? Por que estão desamarrando o jumentinho?
6 Rò èthǐ hésû phú Jesǔ nò̌hé èthǐ nuô rò kayǎ nuôtahe plwǒcwika̤ èthǐ.
6 Eles responderam como Jesus havia mandado, e então aquelas pessoas deixaram que os dois discípulos levassem o animal.
7 Èthǐ cwika̤ní̤ mya̤ò́lyǎphú yěnuô dố Jesǔ a o rò èthǐ idè̌htya lahyǎ aca̤klò̌ dố mya̤ò́lyǎ nyá̤khu rò Jesǔ htyasidyá è.
7 Eles levaram o jumentinho a Jesus e puseram as suas capas sobre o animal. Em seguida, Jesus o montou.
8 Kayǎ bè́mṳ dè̌tǎ̤ lahyǎ aca̤klò̌ tahe dố klyádè̌kǔ htuô̌rò dố aruô tahe kuô̌ke rò a pǎ̤ka̤ní̤ thòphyǎ dố alèo tahe dố nyekhu rò ka̤-idè̌tǎ̤ dố klyádè̌kǔ.
8 Muitas pessoas estenderam as suas capas no caminho, e outras espalharam no caminho ramos que tinham cortado nos campos.
9 Rò kayǎ cuố ré̤ lahyǎ dố nyě tahe, tahe rò a krwǒcuốkuô̌ lahyǎ dốkhyě rò a è́htǒ lahyǎ,
9 Tanto os que iam na frente como os que vinham atrás começaram a gritar: — Que Deus abençoe aquele que vem em nome do Senhor!
10 “Kayǎ dố a kíré̤ hyǎ pố pè̤ thyáná pè̤phè̌ Khwí Davi dố꤮ nyénu yětôprè̤nuô, Cò́marya ki sò̌ridû è ní!”
10 Que Deus abençoe o Reino de Davi, o nosso pai, o Reino que está vindo! Hosana a Deus nas alturas do céu!
11 Jesǔ cuốtuố̤ dố vǐ̤ Jerusalem akǔ akhè̌nuô, a cuốnuô̌ dố tè̤lǔhǒdu lo̤kǔ rò a cuốlěmyá tava̤lò̌ tè̤pwǒ̤tôcô. Tamò̤́ kíré̤ tǎ̤hò́ akhu-akhyě è ná a khǒpacè̤̌ shyéthè́nyě̤ htecuốkyǎ dố dò̌ Bethania.
11 Jesus entrou em Jerusalém, foi até o Templo e olhou tudo em redor. Mas, como já era tarde, foi para o povoado de Betânia com os doze discípulos.
12 Dốkhyě tônyěnuô bí èthǐ o dố dò̌ Bethania hteka̤ dố klyálo̤ akhè̌, Jesǔ thè́e dǐ.
12 No dia seguinte, quando eles estavam voltando de Betânia, Jesus teve fome.
13 Rò a myáhtyecuốlǒ kadwímò̤́ dố alè tahuố tômò̤́. Ma athè o è̌ a tane̤ rò a cuốtǒ dố kadwímò̤́ o, manárò bí a cuốtuố̤ dố kadwímò̤́ o akhè̌nuô, a myáhtye athè tôplò꤮ to, ashuốakhè̌ tǒthè híto akhu-akhyě a o shuô̌shuô̌prè́ alè prè́.
13 Viu de longe uma figueira cheia de folhas e foi até lá para ver se havia figos. Quando chegou perto, encontrou somente folhas porque não era tempo de figos.
14 Jesǔ hé kadwímò̤́ nuôtômò̤́, “Tôprè̤꤮ ki enò́ kuô̌pǎ tǎ nè̤thè tǎmé̤ ní꤮” a hé phúyěnuô a khǒpacè̤̌ tahe ní̤huô̌ lahyǎ.
14 Então disse à figueira: E os seus discípulos ouviram isso.
15 Bí èthǐ cuốtuố̤ dố vǐ̤ Jerusalem akhè̌nuô, Jesǔ cuốnuô̌ dố tè̤lǔtyǎ hǒkǔ rò a cuốnuô̌ cáhtya vè̤́htekyǎ kayǎ ipri̤-isè̌tè̤ bínuô tahe rò a nuô̌htu laklò̤̌tǎ̤kyǎ ǔ lé̤htulya rû̌ a dǐrè̤́htyalô̌ nuôtahe ná khuklyáhtyalô̌ dố ǔ lé̤onyǎ isè̌ ná htulwí̤ nuôtahe.
15 Quando Jesus e os discípulos chegaram a Jerusalém, ele entrou no pátio do Templo e começou a expulsar todos os que compravam e vendiam naquele lugar. Derrubou as mesas dos que trocavam dinheiro e as cadeiras dos que vendiam pombas.
16 Ǔ o bí tè̤lǔhǒdu vǐ̤kǔ nuôrò ǔ kíré̤ cò̤̌cuốkhó ǔtǎ̤tè̤ dố aruô tôpho akhè̌ Jesǔ dyécò̤̌ cuốkhóǔ tôprè̤꤮ to.
16 E não deixava ninguém atravessar o pátio do Templo carregando coisas.
17 Htuô̌rò a ithyóithya èthǐ, “Dố lisǎsè̌kǔnuô, Cò́marya hé,
17 E ele ensinava a todos assim:
18 Bwídukhu tahe ná prè̤ithyó tè̤thyótè̤thya athárá tahe ní̤huô̌ Jesǔ hé phúyě rò èthǐ myápṳ̌ klyá dố a ki pṳ̌me̤thyě Jesǔ. Kayǎ bè́mṳ tahe yǒ khyéthukhyéthè́ lò̌plǐ Jesǔ a tè̤ithyóithya akhu-akhyě, èthǐ htwǒ khuklò́khuklyǎ nuôtahe thè́isě lahyǎ Jesǔ alé̤.
18 Os chefes dos sacerdotes e os mestres da Lei ouviram isso e começaram a procurar um jeito de matar Jesus. Mas tinham medo dele porque o povo admirava os seus ensinamentos.
19 Bí mò̤́tǎ̤ hò́ akhè̌nuô, Jesǔ ná a khǒpacè̤̌ tahe hteka̤kyǎ dố vǐ̤klò̌.
19 De tardinha, Jesus e os discípulos saíram da cidade.
20 Shyéparǒ mò̤́lǐro̤mû́ akhè̌nuô, èthǐ htecuố rwókhyě klyá nuôtôbǒ rò kadwímò̤́ dố Jesǔ isò̌kyǎ lǔ nuô tômò̤́nuô èthǐ myáhtye ná akrǎlò̌ sǐmò̤́ tuố̤ cò́ dố arwí̤ cò́.
20 No dia seguinte, de manhã cedo, Jesus e os discípulos passaram perto da figueira e viram que ela estava seca desde a raiz.
21 Rò Petru thè́né̤htyabè tuố̤ Jesǔ isò̌kyǎ thòmò̤́ yěnuô rò a hé lǔ, “Thárá꤮ myámò̌ dốnuô lé, kadwímò̤́ dố nè̤ isò̌kyǎ lǔ nuôtôthò a thyěkrǎkyǎ hò́.”
21 Então Pedro lembrou do que havia acontecido e disse a Jesus: — Olhe, Mestre! A figueira que o senhor amaldiçoou ficou seca.
22 Rò Jesǔ hésû lǔ, “Zṳ̂́e Cò́marya nuô.
22 Jesus respondeu:
23 Vǎ hécò́ cò́ nè̤, kayǎ tôprè̤prè̤ a ki hé soyětômě, ‘Thò́thû́ cuố taphǎkyǎ dố htyědutava̤ akǔnuô,’ rò a ki thè́plòrare to rò a ki zṳ̂́e má̤lakǒ hénuô, a ki htwǒhtya pé̤ lǔ phú a hé nuô pǎ.
23 Eu afirmo a vocês que isto é verdade: vocês poderão dizer a este monte: “Levante-se e jogue-se no mar.” Se não duvidarem no seu coração, mas crerem que vai acontecer o que disseram, então isso será feito.
24 Phúnuô akhu-akhyě vǎ hé thǐ, thǐ kwǐtè̤ dố Phè̌ Cò́marya a o ǐtětě꤮ bèbènuô zṳ̂́e ná thǐ ní̤bèhò́ nuô, rò thǐ ki ní̤bè má̤lakǒ pǎ.
24 Por isso eu afirmo a vocês: quando vocês orarem e pedirem alguma coisa, creiam que já a receberam, e assim tudo lhes será dado.
25 Bí thǐ kahtò kwǐcò́bè̌ akhè̌nuô, thǐ ki pṳ̂́o kayǎ tôprè̤prè̤ atè̤thû́ kihérò plwǒkyǎ ètè̤thû́nuô. Thǐ ki plwǒkyǎ tû́ma thǐphè̌ o dố mò́khu yětôprè̤ ki plwǒkyǎkuô̌ thǐ tè̤thû́ phúnuô pǎ.”
25 E, quando estiverem orando, perdoem os que os ofenderam, para que o Pai de vocês, que está no céu, perdoe as ofensas de vocês.
26 (“Manárò thǐ ki plwǒkyǎ ǔtè̤thû́ to kihérò, thǐphè̌ o dố mò́khu yětôprè̤ plwǒkyǎkuô̌ thǐ tè̤thû́ toto.”)
26 [Se não perdoarem os outros, o Pai de vocês, que está no céu, também não perdoará as ofensas de vocês.]
27 Jesǔ ná a khǒpacè̤̌ tahe cuốtuố̤ khyěthyá dố vǐ̤ Jerusalem rò bí Jesǔ lěcuố dố tè̤lǔtyǎ hǒkǔ akhè̌nuô, bwídukhu tahe ná prè̤ithyó tè̤thyótè̤thya athárá tahe, ná Judaphú khuklò́khuklyǎ tahe hyǎ dố lǔo,
27 Depois voltaram para Jerusalém. Quando Jesus estava andando pelo pátio do Templo, chegaram perto dele os chefes dos sacerdotes, os mestres da Lei e os líderes dos judeus que estavam ali
28 rò èthǐ sudyǎ Jesǔ, “Nè̤ cuốme̤tuố̤ tè̤phúyě tahe ròma nè̤ cuốme̤ ná ǔpě a taryěshyosò̌ pě? Nè̤ ki me̤tè̤ phúyětahe agněnuô ǔpě nò̌me̤ nè̤ pě?”
28 e perguntaram: — Com que autoridade você faz essas coisas? Quem lhe deu autoridade para fazer isso?
29 Jesǔ hésû èthǐ, “Vǎ sudyǎ kuô̌ thǐ ngó̤ tômû̌, rò hésû pé̤ kuô̌ vǎ, rò vǎ me̤ tè̤yětahe ná ǔpě a taryěshyosò̌ pěnuô vǎ ki héluô̌ pé̤kuô̌ thǐ pǎ.
29 Jesus respondeu:
30 Giovanni Baptista plwǒ pé̤ ǔ htyě yěnuôma Cò́marya dyé lǔ taryěshyosò̌ è̌? Má̤torò prè̤lukayǎ dyé lǔ è̌? Héso pé̤ myá vǎ.”
30 Respondam: quem deu autoridade a João para batizar? Foi Deus ou foram pessoas?
31 Rò èthǐ kré ní̤dyélǔ, “Pè̤ ki hé, ‘Cò́marya dyé lǔ’ kihérò, a klyá sudyǎ nyǎ hò́ pè̤, ‘Kihéphúnuôrò thǐ zṳ̂́e lǔ to me̤tě?’ Phúnuô hò́.
31 Aí eles começaram a dizer uns aos outros: — Se dissermos que foi Deus, ele vai perguntar: “Então por que vocês não creram em João?”
32 Rò pè̤ ki hé è, ‘Prè̤lukayǎ dyé lǔ’ kihérò, pè̤ thè́isě kayǎ bè́mṳ yětahe alé̤lé̤.” (Me̤těhérò kayǎ pwǒ̤꤮ tôprè̤ yǒ zṳ̂́e lò̌ ná Giovanni ma prè̤pro̤ má̤lakǒ tôprè̤.)
32 Mas, se dissermos que foram pessoas, ai de nós! Eles estavam com medo do povo, pois todos achavam que, de fato, João era
33 Phúnuô akhu-akhyě èthǐ hésû Jesǔ, “Pè̤ thè́gněto.”
33 Por isso responderam: — Não sabemos.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 11, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.