Lucas 9

Lisǎsè̌ Athè̌ - Kayǎ Ngó̤ (KYU) vs ARC

Sair da comparação
ARC Almeida Revista e Corrigida 2009
1 Jesǔ è́hyǎ plò́lò̌ a khǒpacè̤̌ shyéthè́nyě̤ rò thyáphú prè̤dônyǎphú yětahe ki vè̤́htekyǎbè́ lò̌ khǐnétahe rò a ki zasǐmé̤bè́ lò̌ tè̤swítè̤sè̌ tahe agněnuôrò, a dyé pé̤ èthǐ tè̤pro̤tè̤prya̤ ná tè̤taryěshyosò̌ tahe.
1 E, convocando os seus doze discípulos, deu-lhes virtude e poder sobre todos os demônios e para curarem enfermidades;
2 Htuô̌rò a plwǒcuố èthǐ dố a ki cuố hésodônyǎ pé̤ ǔ ná Cò́marya ahtyěaké̤, rò a ki zasǐmé̤ pé̤ kayǎswíkayǎsè̌ tahe.
2 e enviou-os a pregar o Reino de Deus e a curar os enfermos.
3 Jesǔ hé èthǐ, “Thǐ cuốklyá rò phyécuốní̤ tǎ tôcô꤮ tǎmé̤ ní꤮, ihtyábǒ bèbè, pyě̤ bèbè, sèe bèbè, rû̌htè̌ bèbè phyéní̤ tǎmé̤. Phyécuốlốphyécuốklò̌ tǎ ca̤ tôpṳ̂꤮ tǎmé̤.
3 E disse-lhes: Nada leveis convosco para o caminho, nem bordões, nem alforje, nem pão, nem dinheiro, nem tenhais duas vestes.
4 Otadûkuô̌ bí hi dố a è́mo̤sû thǐ nuôtômě akǔ tuố̤dố thǐ htecuốkyǎ bí vǐ̤kǔnuô pǎní꤮.
4 E, em qualquer casa em que entrardes, ficai ali e de lá saireis.
5 Ǔ ki è́mo̤sû thǐ tôpho꤮ to hénuô, thuô̌tǎ̤kyǎ hemû dố thǐ khǎduôlo̤ nuôtahe rò htecuốkyǎ dố vǐ̤nuô tôvǐ̤ akǔ ní꤮. Thǐ ki me̤phúnuô héma athyáná thǐ dyéluô̌kyǎhò́ tè̤mátè̤dyǎ tôcô dố Cò́marya ki cirya èthǐ pǎ nuôhò́.”
5 E, se em qualquer cidade vos não receberem, saindo vós dali, sacudi o pó dos vossos pés, em testemunho contra eles.
6 Prè̤dônyǎphú tahe htecuố rò a cuốnuô̌ tôdò̌ htuô̌ tôdò̌ rò a cuố hésodônyǎ pé̤ ǔ tè̤thè́krṳ̂̌mila, rò a cuố zasǐmé̤ pé̤ ǔ tè̤swítè̤sè̌ dố khǎlé̤ pwǒ̤꤮ tôpho.
6 E, saindo eles, percorreram todas as aldeias, anunciando o evangelho e fazendo curas por toda a parte.
7 Bínuôakhè̌ Galilea ké̤ a Khwí Herodè ní̤huô̌ ná Jesǔ me̤tè̤ yětahe, rò a súsá lò̌ lǔ thè́plò, me̤těhérò, kayǎ tahehe hé ná Giovanni Baptista thyěihtòka̤khyě hò́.
7 E o tetrarca Herodes ouvia tudo o que se passava e estava em dúvida, porque diziam alguns que João ressuscitara dos mortos,
8 Tahe kuô̌ke rò a hé ná Elia hyǎoluô̌htya khyěthyáhò́, tahehe rò a hé kuô̌ke ná prè̤pro̤ dố꤮ nyénu aklè̌ tôprè̤prè̤ htwǒprè̤ ka̤khyě khyěthyá hò́.
8 e outros, que Elias tinha aparecido, e outros, que um profeta dos antigos havia ressuscitado.
9 Rò Khwí Herodè hé, “Vǎ nò̌pǎ̤tṳ̂̌kyǎ htuô̌hò́ Giovanni akhuklò́ hò́ rò kayǎ dố vǎ ní̤huô̌ ari-akyǎ yětôprè̤ nuôma ǔpěpě è̌?” Rò, “Vǎ ki myáhtye cyá̤ Jesǔ phútětě,” a tane̤ phúnuô.
9 E disse Herodes: A João mandei eu degolar; quem é, pois, este de quem ouço dizer tais coisas? E procurava vê-lo.
10 Prè̤dônyǎphú tahe ka̤khyě rò ka̤héso pé̤lò̌ Jesǔ ná lò̌꤮ èthǐ me̤htuô̌hò́ tè̤nuôtahe ari-akyǎ. Jesǔ è́ní̤ èthǐ rò a htecuố tû́dû lahyǎ dố vǐ̤tôvǐ̤ dố ǔ è́ ná Bethsaida nuôtôvǐ̤.
10 E, regressando os apóstolos, contaram-lhe tudo o que tinham feito. E, tomando-os consigo, retirou-se para um lugar deserto de uma cidade chamada Betsaida.
11 Bí kayǎ bè́mṳ ní̤huô̌ ná Byacè Jesǔ ná a khǒpacè̤̌ tahe cuốhò́ dố vǐ̤ nuôtôvǐ̤ akhè̌, èthǐ krwǒcuốkuô̌ lahyǎ bínuô. Jesǔ è́mo̤sû èthǐ rò hésodônyǎ pé̤ èthǐ ná Cò́marya ahtyěaké̤ ari-akyǎ rò a zasǐmé̤ pé̤ kayǎ tahe a tè̤swítè̤sè̌.
11 E, sabendo- o a multidão, o seguiu; e ele os recebeu, e falava-lhes do Reino de Deus, e sarava os que necessitavam de cura.
12 Bí mò̤́ kíré̤ tǎ̤ hò́ akhè̌nuô, a khǒpacè̤̌ shyéthè́nyě̤yě hyǎ dố lǔo rò a hyǎhé lǔ, “Thyáphú èthǐ ki cuố myápṳ̌e myápṳ̌ǒ, ki cuốmyápṳ̌ ní̤dyé lahyǎ dû èthǐ lé̤omyě khǎlé̤khǎbya agněnuôrò, nò̌ka̤kyǎ mò̌ èthǐ dố dò̌kǔsokǔ dố a o tavǐtava̤ bíyě tôpho nuô, me̤těhérò khǎlé̤ bíyětôphoma dò̌ ophû tôdò̌꤮ to.”
12 E já o dia começava a declinar; então, chegando-se a ele os doze, disseram-lhe: Despede a multidão, para que, indo aos campos e aldeias ao redor, se agasalhem e achem o que comer, porque aqui estamos em lugar deserto.
13 Manárò Jesǔ hé èthǐ, “Myá dyéedyéǒ pé̤ èthǐ tôcôcô nuô.”
13 Mas ele lhes disse: Dai-lhes vós de comer. E eles disseram: Não temos senão cinco pães e dois peixes, salvo se nós próprios formos comprar comida para todo este povo.
14 Dyáshuô̌shuô̌prè́ prè̤khǔdu yětahenuô a phû꤮ odû nyǎ̤rí cò́.
14 Porquanto estavam ali quase cinco mil homens. Disse, então, aos seus discípulos: Fazei-os assentar, em grupos de cinquenta em cinquenta.
15 A khǒpacè̤̌ tahe nò̌onyǎo kayǎ bè́mṳ phú a hétǎ̤ èthǐ nuô.
15 E assim o fizeram, fazendo- os assentar a todos.
16 Rò Jesǔ phyé khò́mǔnuô nyǎ̤klò̤́ ná tè̤̌phúnuô nyě̤bè rò a tṳ́htya dố mò́lè̤̌ rò a hébwíhétaryěhtya Cò́marya. Htuô̌rò a ibikyě khò́mǔ ná tè̤̌phúyě rò a dyétǎ̤ ná a khǒpacè̤̌ nuôtahe. Rò a khǒpacè̤̌ tahe zṳ́tǎ̤e pé̤ ná kayǎ bè́mṳ yětahe.
16 E, tomando os cinco pães e os dois peixes e olhando para o céu, abençoou-os, e partiu-os, e deu-os aos seus discípulos para os porem diante da multidão.
17 Èthǐ e pòepòǒ ekò́ǒbǎ lò̌plǐ cò́ pwǒ̤꤮ tôprè̤ cò́ rò a khǒpacè̤̌ tahe phyédwóplò́ khyěthyá khò́mǔ ná tè̤̌phú dố a ibikyě rò a okyǎlố tahenuô a obǎ pǎ cò́ ná krí̤nuô shyényě̤mě cò́.
17 E comeram todos e saciaram-se; e levantaram, do que lhes sobejou, doze cestos de pedaços.
18 Tônyěkhè̌ bí Jesǔ kwǐcò́bè̌ tû́dû tôprè̤ akhè̌nuô, a khǒpacè̤̌ tahe ophû ná lǔ rò Byacè sudyǎ èthǐ, “Kayǎ bè́mṳ tahe hékryá lahyǎ vǎ ná vǎ maǔpě?”
18 E aconteceu que, estando ele orando em particular, estavam com ele os discípulos; e perguntou-lhes, dizendo: Quem diz a multidão que eu sou?
19 Rò èthǐ hésû, “Taheherò a hé nè̤ ná Giovanni Baptista, tahehe kuô̌kerò a hé ná Prè̤pro̤ Elia, taheherò a hé ná prè̤pro̤ dố꤮ nyénu tahe aklè̌ tôprè̤prè̤ ihtòhtwǒprè̤ ka̤khyě prè́,” a hé lahyǎ phúnuô.
19 E, respondendo eles, disseram: João Batista; outros, Elias, e outros, que um dos antigos profetas ressuscitou.
20 Rò Jesǔ sudyǎke èthǐ, rò a hé èthǐ, “Thǐ kuô̌kelé꤮, thǐ hé vǎ ná ǔpě?”
20 E disse-lhes: E vós quem dizeis que eu sou? E, respondendo Pedro, disse: O Cristo de Deus.
21 Rò Jesǔ mekyǎ tǎ̤te̤kyǎ angó̤ rò a hé èthǐ ná thǐ bè cuố hésoluô̌ní̤ pé̤ ǔ tôprè̤꤮ to ní꤮.
21 E, admoestando-os, mandou que a ninguém referissem isso,
22 Htuô̌rò a hé pé̤ pó̤ èthǐ, “Prè̤lu aphúkhǔ má̤ vǎyě, a bè khyábè nyǎ tè̤cyě̤tè̤cṳ̂ è́myěè́cô pǎ, rò Judaphú aplò́amṳ akhuklò́ tahe ná bwídukhu tahe ná prè̤ithyó tè̤thyótè̤thya athárá tahe ki cṳ̌ vǎ to, a ki thò́taná̤kyǎ vǎ pǎ. Ǔ me̤thyěkyǎ vǎ pǎ rò thuô̌nyětônyě pǎnuô Cò́marya ki me̤htwǒprè̤ ka̤khyě khyěthyá vǎ pǎ.”
22 dizendo: É necessário que o Filho do Homem padeça muitas
23 Htuô̌rò Jesǔ héso pé̤ èthǐ pwǒ̤꤮ tôprè̤, “Kayǎ tôprè̤prè̤ ki thè́zṳ̂́ krwǒ vǎkhyě hénuô, a tǒbè me̤ phú vǎ thè́zṳ̂́nò̌me̤ lǔ nuôtahe, a me̤ cṳ́꤮ dû athè́plò ma aní̤ to. A bè záhtya ní̤dyédû a krusu pwǒ̤꤮ tônyě rò a bè krwǒ vǎkhyě.
23 E dizia a todos: Se alguém quer vir após mim, negue-se a si mesmo, e tome cada dia a sua cruz, e siga-me.
24 Me̤těhérò kayǎ dố a thè́zṳ̂́ me̤lwóhteka̤ ní̤dyé a thè́plòhtwǒprè̤ tôprè̤prè̤ nuô, a thè́plòhtwǒprè̤ ki lamé̤kyǎ pǎ. Manárò dố vǎkhuvǎkhyě rò kayǎ tôprè̤prè̤ ki dyélya̤kyǎ a thè́plòhtwǒprè̤ ní̤dû hénuô, a ki ní̤bè thè́htwǒprè̤ tacṳ́prè̤ pǎ.
24 Porque qualquer que quiser salvar a sua vida perdê-la-á; mas qualquer que, por amor de mim, perder a sua vida a salvará.
25 Kayǎ tôprè̤prè̤ ki ní̤bè lò̌ cò́ hekhusǐba a tè̤duzá̤htyathè̌ tahe cò́ tadû́rò a ki lacṳ́kyǎ a thè́htwǒprè̤ tacṳ́prè̤ yě hénuô abwío dố lǔgně ǐtě?
25 Porque que aproveita ao homem granjear o mundo todo, perdendo-se ou prejudicando-se a si mesmo?
26 Kayǎ tôprè̤prè̤ dố a thè́tarè̤̌ vǎ ná vǎlǎ̤vǎngó̤ yětahe tôprè̤prè̤ nuô, shyé꤮ prè̤lukayǎ aphúkhǔ má̤hò́ vǎyě ki hyǎhò́ ná a taryědutaryěhtǔ ná aphè̌ a taryědutaryěhtǔ ná tanémò́khuphú sǎsè̌ tahe a taryědutaryěhtǔ hò́pǎ akhè̌nuô, vǎ ki thè́tarè̤̌ kuô̌ke lǔ pǎ.
26 Porque qualquer que de mim e das minhas palavras se envergonhar, dele se envergonhará o Filho do Homem, quando vier na sua glória e
27 Vǎ hé má̤lakǒ cò́ thǐ, kayǎ dố a ihtòo bí thǐklè̌yě tahehenuô, bí èthǐ thyě tyahí tokhè̌, èthǐ ki myáhtyenò́ lahyǎ Cò́marya hyǎ pốhtyěpốké̤ pǎ.”
27 E em verdade vos digo que, dos que aqui estão, alguns há que não provarão a morte até que vejam o Reino de Deus.
28 Bí Jesǔ hébèhtuô̌ phúyě dốkhyě a phû bǎhò́ nyělwǐ̤thyó akhè̌nuô, a è́ní̤ Petru, Giovanni ná Jakomo rò a cuốhtya dố so tômě alo̤ rò Byacè Jesǔ kíré̤ cuốkwǐcò́bè̌ bínuô.
28 E aconteceu que, quase oito dias depois dessas palavras, tomou consigo a Pedro, a João e a Tiago e subiu ao monte a orar.
29 Bí a kwǐcò́bè̌ akhè̌nuô, amèthè htulyahtya khólò̌ rò a hyeca̤ tahenuô abǔplyatakhè̌htya lò̌plǐ cò́.
29 E, estando ele orando, transfigurou-se a aparência do seu rosto, e as suas vestes ficaram brancas e mui resplandecentes.
30 Kayǎ hyǎ oluô̌htyakhyé bínuô thè́nyě̤ rò a hébè ná Jesǔ. Èthǐ ma Mosè ná Prè̤pro̤ Elia.
30 E eis que estavam falando com ele dois varões, que eram Moisés e Elias,
31 Rò a oluô̌htya tố̤ ná mò́khu a tè̤lǐtè̤takhè̌ tahe rò a hébè ná Jesǔ. Èthǐ hébè ní̤dyélǔ ná nyě̤tyato pǎnuô Jesǔ ki me̤lốme̤bǎhtya Cò́marya a tè̤taze-one yěnuô pǎ, rò a ki thyěkyǎ bí vǐ̤ Jerusalem akǔnuô pǎ ari-akyǎ.
31 os quais apareceram com glória e falavam da sua morte, a qual havia de cumprir-se em Jerusalém.
32 Petru ná a khǒbò́thyó tahe omyění̤sè̌ tadû́rò bí èthǐ thè́né̤htya akhè̌nuô, a myáhtye Jesǔ a taryědutaryěhtǔ tahe htuô̌ná kayǎ thè́nyě̤ ihtò otố̤kuô̌ ná lǔ.
32 E Pedro e os que estavam com ele estavam carregados de sono; e, quando despertaram, viram a sua glória e aqueles dois varões que estavam com ele.
33 Bí Mosè ná Prè̤pro̤ Elia htecuốkyǎ hò́ akhè̌nuô, Petru hé Jesǔ, “Byacè꤮, khǎlé̤ bíyě tôpho rò atwó̤ mo̤ryá lǎ. Pè̤ ki isò́pé̤ thǐ lé̤thû thuô̌mě, tôměrò nè̤gně, tôměrò Mosè agně, tôměrò Prè̤pro̤ Elia agně.” (A hé phúyě tadû́rò a hékryá꤮ ǐtěnuô a thè́gně ní̤dyé to.)
33 E aconteceu que, quando aqueles se apartaram dele, disse Pedro a Jesus: Mestre, bom é que nós estejamos aqui e façamos três tendas, uma para ti, uma para Moisés e uma para Elias, não sabendo o que dizia.
34 Bí Petru hébè pǎprè́ akhè̌nuô, ò́luố̤ tôba hyǎ oluô̌htya rò a lapò̤ tǎ̤bíkyǎ èthǐ. Bí ò́luố̤ lapò̤bí èthǐ akhè̌nuô, a khǒpacè̤̌ tahe thè́isě lò̌plǐ cò́.
34 E, dizendo ele isso, veio uma nuvem que os cobriu com a sua sombra; e, entrando eles na nuvem, temeram.
35 Rò ngó̤pra̤hte dố ò́luố̤ akǔ rò a hé, “È ma vǎphúkhǔ dố vǎ nwóhtya htuô̌hò́ è tôprè̤. Ní̤dǎ lahyǎ angó̤ ní꤮.”
35 E saiu da nuvem uma voz que dizia: Este é o meu Filho amado; a ele ouvi.
36 Bí ngó̤pra̤ okuốhò́ akhè̌nuô, a khǒpacè̤̌ yěthè́thuô̌ myáhtye ná Jesǔ okyǎ tû́dûprè́ tôprè̤ prè́. Lò̌꤮ tè̤ritè̤kyǎ dố èthǐ myáhtye a htwǒhtya yětahenuô a hésoluô̌ pé̤ ǔ tôprè̤꤮ to, bínuôkhè̌ èthǐ othuôtakrû́ ní̤dyé lò̌plǐ prè́.
36 E, tendo soado aquela voz, Jesus foi achado só; e eles calaram-se e, por aqueles dias, não contaram a ninguém nada do que tinham visto.
37 Dốkhyětônyě, bí èthǐ o dố sokhu hítǎ̤ akhè̌nuô, kayǎ bè́mṳdu hyǎmyásû cò́ èthǐ tôplutôphè.
37 E aconteceu, no dia seguinte, que, descendo eles do monte, lhes saiu ao encontro uma grande multidão.
38 Dố kayǎ bè́mṳ aklè̌ tôprè̤nuô a è́htǒ, “Thárá꤮! Vǎ kwǐthè́zò̤ nè̤, nè̤ myámò̌ vǎphúkhǔ yělé. Vǎphúkhǔ oprè́ tôprè̤꤮ tuô̌ prè́.
38 E eis que um homem da multidão clamou, dizendo, Mestre, peço-te que olhes para meu filho, porque é o único que eu tenho.
39 Khǐnékhǐnò̌ me̤bè lǔ rò a è́htǒhtyakhyé. Htuô̌rò a me̤taryé lǔ rò akyǎ̤kǔ bò́bè́hte. Khǐnékhǐnò̌ yětôduô̌nuô, pwǒ̤phuốphuố꤮ a me̤bè lǔ rò a htecuố zǔnyé to, a me̤cyě̤me̤cṳ̂ me̤ thè́práladyá lò̌ lǔ.
39 Eis que um espírito o toma, e de repente clama, e o despedaça até espumar; e só o larga depois de o ter quebrantado.
40 Vǎ kwǐthè́zò̤ nè̤ khǒpacè̤̌ tahe ki vè̤́htekyǎ pé̤ lǔ khǐnékhǐnò̌yě tadû́rò èthǐ vè̤́htekyǎ bè́to.”
40 E roguei aos teus discípulos que o expulsassem, e não puderam.
41 Byacè Jesǔ hé èthǐ, “Thǐ tè̤zṳ̂́tè̤nyá̤ oto, thǐ khǎlèduô̌ nyacò́! Vǎ bè onyě̤ tố̤kuô̌pǎ ná thǐ bátě pǎ? Vǎ tǒbè khyáthè́dǒ nyě̤pé̤kuô̌pǎ thǐ bátě?” A héhtuô̌ phúnuôrò a héke kayǎphè̌ nuôtôprè̤, “È́hyǎ nè̤ phúkhǔ bíyě.”
41 E Jesus, respondendo, disse: Ó geração incrédula e perversa! Até quando estarei ainda convosco e vos sofrerei? Traze-me cá o teu filho.
42 Bí pacè̤̌phè̌ yětôprè̤ hyǎ akhè̌nuô, khǐnékhǐnò̌ me̤lakhû́tǎ̤ lǔ dố hekhu rò a me̤taryé lǔ. Rò Jesǔ thè́prwǒ̤ khǐnéyě, rò a zasǐmé̤kyǎ pé̤ lǔ, rò a dyéka̤khyě khyěthyá ná aphè̌.
42 E, quando vinha chegando, o demônio o derribou e convulsionou; porém Jesus repreendeu o espírito imundo, e curou o menino, e o entregou a seu pai.
43 Kayǎ o bínuô pwǒ̤꤮ tôprè̤ khyéthukhyéthè́ lò̌plǐ cò́ Cò́marya a tè̤pro̤tè̤prya̤ shyosò̌ yěnuô cò́.
43 E todos pasmavam da majestade de Deus. E, maravilhando-se todos de todas as
44 “Ní̤dǎ tǎ̤te̤ lahyǎ ngó̤ dố vǎ ki hésoluô̌ pé̤ thǐ khǒnyá̤ yětahe ní꤮. Prè̤lukayǎ aphúkhǔ má̤hò́ vǎyě, ǔ ki isè̌ tǎ̤kyǎ è dố prè̤lukayǎ a takhukǔ pǎ.”
44 Ponde vós estas palavras em vossos ouvidos, porque o Filho do Homem será entregue nas mãos dos homens.
45 Manárò a khǒpacè̤̌ tahe thè́gněplǒ lǔ tè̤hébè yětômû̌ angó̤lasá to. Thyáphú èthǐ ki thè́gně tǎmé̤ nuô, ǔ beuốbebíkyǎ angó̤lasá prè́. Èthǐ sudyǎbû Byacè Jesǔ tôprè̤꤮ to.
45 Mas eles não entendiam essa palavra, que lhes era encoberta, para que a não compreendessem; e temiam interrogá-lo acerca dessa palavra.
46 Byacè a khǒpacè̤̌ tahe krékryá̤ ní̤dyélǔ ná dố èthǐ aklè̌nuô, ǔpě ki htwǒdulố ǔ pǎpě, phúnuô.
46 E suscitou-se entre eles uma discussão sobre qual deles seria o maior.
47 Jesǔ thè́gně èthǐ atè̤tane̤ dố a thè́plòkǔ tahe akhu-akhyě a è́hyǎ pacè̤̌ tôprè̤ rò a nò̌hyǎ kahtòo lǔ dố akhǎshyé,
47 Mas Jesus, vendo o pensamento do coração deles, tomou uma criança, pô-la junto a si
48 rò a hé èthǐ, “Kayǎ dố a myá vǎmèthè rò a ki è́mo̤sû pacè̤̌phú thyáná yětôprè̤ tôprè̤prè̤nuô a è́mo̤sû hò́ vǎ hò́. Rò kayǎ tôprè̤prè̤ dố a è́sû vǎ nuôma a è́sû prè̤ dố a nò̌hyǎlya̤ vǎ yětôprè̤nuô hò́. Me̤těhérò, kayǎ dố a tane̤patí ní̤dyélố ané̤ dố thǐklè̌ tôprè̤prè̤ nuôma kayǎ dố a htwǒdulố ǔ hò́.”
48 e disse-lhes: Qualquer que receber esta criança em meu nome recebe-me a mim; e qualquer que me recebe a mim recebe o que me enviou; porque aquele que entre vós todos for o menor, esse mesmo é grande.
49 Giovanni héhte, “Byacè꤮ pè̤ myáhtye kayǎ tôprè̤ dố a cuố vè̤́htekyǎ khǐnékhǐnò̌ tahe ná nè̤mwi̤. A yǒ otố̤kuô̌ dố pè̤amṳkǔ má̤to rò pè̤ hé tǎ̤tṳ̂̌kyǎ lǔ.”
49 E, respondendo João, disse: Mestre, vimos um que em teu nome expulsava os demônios, e lho proibimos, porque não te segue conosco.
50 Manárò Jesǔ hésû Giovanni, “Cuốpṳ̌ me̤tǎ̤tṳ̂̌ tǎ è tǎmé̤. Me̤těhérò kayǎ dố a htésû thǐ to tahe nuôma kayǎ dố a pó̤ ní̤dyé thǐ hò́.”
50 E Jesus lhes disse: Não o proibais, porque quem não é contra nós é por nós.
51 Bí mò̤́nyěmò̤́thè̌ phûhyǎhò́ dố ǔ ki è́htyahò́ Jesǔ dố mò́khu akhè̌nuô, a belya̤ athè́plò ná a ki cuố dố vǐ̤ Jerusalem.
51 E aconteceu que, completando-se os dias para a sua assunção, manifestou o firme propósito de ir a Jerusalém.
52 Jesǔ nò̌cuốone ré̤ prè̤thǔ tè̤ritè̤kyǎ tahe dố nyě, rò thyáphú èthǐ ki taritaryǎ one pé̤ Byacè agně lò̌꤮ plǐ nuôrò, èthǐ htecuố nuô̌ okuốlá dố Samaria dò̌tôdò̌ akǔ.
52 E mandou mensageiros diante da sua face; e, indo eles, entraram numa aldeia de samaritanos, para lhe prepararem pousada.
53 Manárò dò̌phúsophú tahe è́mo̤sû Jesǔ to, me̤těhérò èthǐ thè́gně tǎ̤te̤hò́ ná è ki cuố hò́ dố vǐ̤ Jerusalem hò́.
53 Mas não o receberam, porque o seu aspecto era como de quem ia a Jerusalém.
54 Bí a khǒpacè̤̌ Jakomo ná Giovanni myáhtye èthǐ me̤phúyě rò, èthǐ hé Byacè, “Byacè, pè̤ è́tǎ̤ mi dố mò́khu rò nò̌hyǎlya̤ û̌kyǎ lò̌ èthǐ pǎ nuôma nè̤ thè́plò o to è̌?”
54 E os discípulos Tiago e João, vendo isso, disseram: Senhor, queres que digamos que desça fogo do céu e os consuma, como Elias também fez?
55 Jesǔ tarí ka̤khyě rò a thè́prwǒ̤ èthǐ.
55 Voltando-se, porém, repreendeu-os e disse: Vós não sabeis de que espírito sois.
56 Rò èthǐ htecuố plehyǎ khókyǎ dố aruô tôdò̌.
56 Porque o Filho do Homem não veio para destruir as almas dos homens, mas para salvá- E foram para outra aldeia.
57 Bí èthǐ cuố dố klyálo̤ akhè̌nuô, kayǎ tôprè̤ hé Jesǔ, “Nè̤ cuố bítě꤮ tôpho bèbè, vǎ ki krwǒcuốkuô̌ ná nè̤ rò vǎ htwǒkuô̌ nè̤ khǒpacè̤̌.”
57 E aconteceu que, indo eles pelo caminho, lhe disse um: Senhor, seguir-te-ei para onde quer que fores.
58 Rò Jesǔ hésû è, “Htwimi̤ tahe o ná akǔ, htuphú tahe o ná apwi̤, tadû́rò prè̤lukayǎ aphúkhǔ má̤hò́ vǎyě, bí vǎ lé̤omyě kuố tabè́thè́prá khǎlé̤ agně prè́nuô a o tôpho꤮ to.”
58 E disse-lhe Jesus: As raposas têm covis, e as aves do céu, ninhos, mas o Filho do Homem não tem onde reclinar a cabeça.
59 A hé kuô̌ke kayǎ dố aruôtôprè̤, “Krwǒkuô̌ vǎkhyě rò htwǒkuô̌ vǎ khǒpacè̤̌.”
59 E disse a outro: Segue-me. Mas ele respondeu: Senhor, deixa que primeiro eu vá enterrar meu pai.
60 Jesǔ hésû lǔ, “Kayǎthyě yětahenuô, nò̌iluố ní̤dyédû ná kayǎ dố a thyě lahyǎ nuôtahe. Manárò nè̤yě, cuố hésodônyǎ pé̤ré̤ ǔ ná Cò́marya htyěké̤ ari-akyǎ.”
60 Mas Jesus lhe observou: Deixa aos mortos o enterrar os seus mortos; porém tu, vai e anuncia o Reino de Deus.
61 Dố aruô pó̤ke tôprè̤ rò a hé, “Byacè꤮ vǎ htwǒkuô̌ nè̤ khǒpacè̤̌, manárò plwǒka̤ hémo̤héryá kuô̌ré̤ vǎ ná vǎ hiphúphyǎphú tahe.”
61 Disse também outro: Senhor, eu te seguirei, mas deixa-me despedir primeiro dos que estão em minha casa.
62 Jesǔ hésû è, “Kayǎ tôprè̤prè̤ dố a pṳ̂́htáhtè̌ rò a tarí ka̤khyě nuô, abwítaryě o dố Cò́marya ahtyěaké̤ agně tôcô꤮ to.”
62 E Jesus lhe disse: Ninguém que lança mão do arado e olha para trás é apto para o Reino de Deus.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 9, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.