Lucas 7
Lisǎsè̌ Athè̌ - Kayǎ Ngó̤ (KYU) vs NVI
1 Bí Jesǔ hé pé̤ htuô̌lò̌ hò́ ǔ ná lò̌꤮ tè̤yětahe akhè̌nuô, a ka̤khyě dố vǐ̤ Capernaum.
1 Tendo terminado de dizer tudo isso ao povo, Jesus entrou em Cafarnaum.
2 Bí vǐ̤kǔnuô Roma klyěkhuklò́ o tôprè̤, rò alulé phè̌tôprè̤ dố a mo̤ní̤ nyacò́ lǔnuô, a swí rò a phû kíré̤ thyětalí lǎ cò́ hò́.
2 Ali estava doente, quase à morte, o servo de um centurião, a quem seu senhor estimava muito.
3 Bí klyěkhuklò́ yětôprè̤ ní̤huô̌ Jesǔ ari-akyǎ akhè̌nuô, a nò̌cuố Juda muố̤prû̌muố̤prè̤́ dố a htwǒ khuklò́khuklyǎ tahe dố Jesǔ a o rò a nò̌cuốkwǐthè́zò̤ lǔ ná a ki hyǎ zasǐmé̤ pé̤ lǔ lulé yětôprè̤.
3 Ele ouviu falar de Jesus e enviou-lhe alguns líderes religiosos dos judeus, pedindo-lhe que fosse curar o seu servo.
4 Bí èthǐ cuốtuố̤hò́ dố Jesǔ o akhè̌nuô, a kwǐthè́zò̤ tadû cò́ Jesǔ, “Nè̤ ki me̤cwó̤ klyěkhuklò́ yětôprè̤ hénuôma a kò prè́.
4 Chegando-se a Jesus, suplicaram-lhe com insistência: "Este homem merece que lhe faças isso,
5 Me̤těhérò a mo̤ní̤ pè̤ myěcôphú tahe, rò a isò́htya pé̤ pè̤ tè̤cò́bè̌hǒ tômě cò́ ni,”
5 porque ama a nossa nação e construiu a nossa sinagoga".
6 rò Jesǔ krwǒcuốkuô̌ èthǐ.
6 Jesus foi com eles. Já estava perto da casa quando o centurião mandou amigos dizerem a Jesus: "Senhor, não te incomodes, pois não mereço receber-te debaixo do meu teto.
7 Htuô̌to vǎ tane̤lya̤ ní̤dyé vǎné̤ ná vǎ hyǎmyáhtyesû prè́ nè̤ nuô vǎ kò ná nè̤ to. Manárò hétǎ̤ prè́ nè̤ngó̤ tômû̌ nuôma, vǎlulé tè̤swí klyá omo̤ka̤ nyǎ dû hò́.
7 Por isso, nem me considerei digno de ir ao teu encontro. Mas dize uma palavra, e o meu servo será curado.
8 Mame̤těrò vǎ hé phúyě hénuôma vǎ né̤byacè ní̤dû vǎ bè ní̤dǎ kayǎ dố aduklò̌ ná vǎ tahe angó̤. Phúnuôhò́ klyěphú dố a o dố vǎlè̤̌ tahenuô a bè ní̤dǎkuô̌dû vǎngó̤ phúnuônuô. Ki vǎ hé klyěphú tôprè̤prè̤, ‘cuốmò̌,’ hénuôma a bècuố prè́, ki vǎ hé ke dố aruôtôprè̤, ‘hyǎmò̌,’ hénuôma a bè hyǎ prè́. Htuô̌to vǎ ki hé vǎcṳ̂́, ‘me̤mò̌yě,’ hénuôma a bè me̤ prè́, klyěkhuklò́ nò̌hyǎ hé pè̤ phúyě.”
8 Pois eu também sou homem sujeito a autoridade, e com soldados sob o meu comando. Digo a um: ‘Vá’, e ele vai; e a outro: ‘Venha’, e ele vem. Digo a meu servo: ‘Faça isto’, e ele faz".
9 Bí Jesǔ ní̤huô̌ a hé phúyě akhè̌nuô, a khyéthukhyéthè́ cò́. A tarítǒ ka̤khyě ané̤ dố kayǎ krwǒkuô̌ lǔkhyě tahe a o rò a hé kayǎ bè́mṳ yětahe, “Vǎ hé pé̤ thǐ, tè̤zṳ̂́ phúyě nuô, vǎ myáhtyenò́ hí tôphuố꤮ to. Dố Israelphú tahe aklè̌ cò́bèbè, vǎ myáhtyenò́ hí tè̤zṳ̂́sò̌ phúyěnuô híto.”
9 Ao ouvir isso, Jesus admirou-se dele e, voltando-se para a multidão que o seguia, disse: "Eu lhes digo que nem em Israel encontrei tamanha fé".
10 Bí klyěkhuklò́ akhǒ yětahe ka̤tuố̤ dố klyěkhuklò́ yětôprè̤ ahi akhè̌nuô, èthǐ myáhtye ná alulé swí yětôprè̤ omo̤-oryá ka̤khyě khyěthyá hò́.
10 Então os homens que haviam sido enviados voltaram para casa e encontraram o servo restabelecido.
11 Nyě̤tyatorò, Jesǔ cuố dố vǐ̤ Nain rò a khǒpacè̤̌ tahe ná kayǎ bè́mṳ tahe krwǒcuốplu krwǒcuốphè kuô̌lò̌ lǔkhyě.
11 Logo depois, Jesus foi a uma cidade chamada Naim, e com ele iam os seus discípulos e uma grande multidão.
12 Bí a kíré̤ cuốtuố̤hò́ dố vǐ̤ kadǎhtû̌ akhè̌nuô, a cuố tǎ̤sû ná kayǎ tômṳ záhyǎ iluốluô̤̌. Luô̤̌ tato̤ yěnuôma má̤dû prè̤mò dố a okryá tû́dû ná a phúprè̤khǔ nuôtôprè̤ thyěkyǎ phe lǔ khǎlé̤. Kayǎ dò̌phúsophú tahe krwǒ hyǎpluhyǎphè kuô̌lò̌ ná prè̤mòokryá yětôprè̤.
12 Ao se aproximar da porta da cidade, estava saindo o enterro do filho único de uma viúva; e uma grande multidão da cidade estava com ela.
13 Bí Byacè myáhtye prè̤mòokryá yětôprè̤ akhè̌nuô, a thè́zò̤ ní̤dyé nyacò́ lǔ rò a hé lǔ, “Nguố̤ tǎmé̤ ní꤮.”
13 Ao vê-la, o Senhor se compadeceu dela e disse: "Não chore".
14 Rò Jesǔ cuốtǒ dố luô̤̌to̤ yě a o rò a cuốtô lǒnuô. Bínuôakhè̌ kayǎ dố a záhyǎ luô̤̌ tahe okuố. Rò Jesǔ hé, “Prè̤khǔphúthè ihtò mò̌.”
14 Depois, aproximou-se e tocou no caixão, e os que o carregavam pararam. Jesus disse: "Jovem, eu lhe digo, levante-se! "
15 Rò kayǎ thyě yětôprè̤ ihtòonyǎo, rò a hébè khyěthyá. Rò Jesǔ nò̌cuốtǒkhyě lǔ dố amuố̤ o.
15 Ele se levantou, sentou-se e começou a conversar, e Jesus o entregou à sua mãe.
16 Kayǎ bè́mṳ yětahe khyéthukhyéthè́ lò̌plǐ cò́ rò htuthè́htya lahyǎ Cò́marya rò a hé lahyǎ, “Prè̤pro̤du oluô̌htya hò́ dố pè̤klè̌ tôprè̤ hò́” rò “Cò́marya hyǎlya̤ me̤cwó̤ hò́ akayǎ hò́.”
16 Todos ficaram cheios de temor e louvavam a Deus. "Um grande profeta se levantou entre nós", diziam eles. "Deus interveio em favor do seu povo".
17 Kayǎ hésoluô̌ pasǐcuố lò̌ Jesǔ ari-akyǎyě dố Judaké̤ tôké̤lè̤̌ ná dò̌ o tavǐtava̤ bí Judaké̤ khǎsò̌khǎshyé nuôtahe.
17 Essas notícias sobre Jesus espalharam-se por toda a Judéia e regiões circunvizinhas.
18 Giovanni Baptista a khǒpacè̤̌ tahe héso pé̤ Giovanni ná lò̌꤮ tè̤ritè̤kyǎ yětahe.
18 Os discípulos de João contaram-lhe todas essas coisas. Chamando dois deles,
19 Rò Giovanni è́hyǎ dố a khǒpacè̤̌ aklè̌ yětahe thè́nyě̤ rò a nò̌cuố èthǐ dố Jesǔ a o rò a nò̌cuốsudyǎ lǔ, “Nè̤ ma Messia dố prè̤pro̤ tahe héone ná a ki hyǎ pǎ nuôtôprè̤ hò́ è̌? Má̤torò pè̤ tǒbè opò̤́myásû̌pǎ dố aruôtôprè̤ ki hyǎ pǎ agně nuô è̌? Cuốsudyǎ phúnuô ní,” a hécuố èthǐ phúnuô.
19 enviou-os ao Senhor para perguntarem: "És tu aquele que haveria de vir ou devemos esperar algum outro? "
20 Bí èthǐ hyǎtuố̤ dố Jesǔ o akhè̌nuô, èthǐ hé lǔ, “Giovanni Baptista nò̌hyǎ pè̤ rò a nò̌hyǎsudyǎ pè̤ ná nè̤rinè̤kyǎ rò a hé hyǎ pè̤, ‘Nè̤ ma Messia dố prè̤pro̤ tahe héone ná a ki hyǎ pǎ nuôtôprè̤ hò́ è̌? Má̤torò pè̤ tǒbè opò̤́myásû̌pǎ dố aruôtôprè̤ ki hyǎ pǎ agně nuô è̌? A hé pè̤ phúnuô.’”
20 Dirigindo-se a Jesus, aqueles homens disseram: "João Batista nos enviou para te perguntarmos: ‘És tu aquele que haveria de vir ou devemos esperar algum outro? ’ "
21 Bí èthǐ hyǎ akhè̌nuô, atǒ ná Jesǔ zasǐmé̤ka̤ è́nyacò́ kayǎ dố atè̤swí o tahe, kayǎ dố atè̤sè̌ o tahe, kayǎ dố khǐnékhǐnò̌ me̤bè lǔ tahe ná kayǎ dố a mèthèkhí tahe rò a me̤lǐka̤khyě pé̤ ǔ è́lǎ.
21 Naquele momento Jesus curou muitos que tinham males, doenças graves e espíritos malignos, e concedeu visão a muitos que eram cegos.
22 A hésû ka̤khyě pé̤ Giovanni nò̌hyǎ sudyǎ èthǐ tè̤ritè̤kyǎ yětahe, “Ka̤héso pé̤ Giovanni ná lò̌꤮ tè̤ dố thǐ myáhtye ní̤huô̌ yětahenuô ní꤮. Kayǎ mèthèkhí tahe myáhtye cyá̤hò́, kayǎ khǎduôdá tahe cuốcyá̤hò́, kayǎ tè̤sè̌mǔmyá̤ dố phálo̤ tahe sǐmé̤ ka̤khyě lò̌hò́, kayǎ khǎlèkaò̌ tahe khǎlèlǐ lò̌hò́, kayǎthyě tahe ihtòhtwǒprè̤ ka̤khyě khyěthyáhò́, kayǎ sǒrya̤sǒpháphú tahe ní̤huô̌bè kuô̌hò́ tè̤thè́krṳ̂̌mila hò́.
22 Então ele respondeu aos mensageiros: "Voltem e anunciem a João o que vocês viram e ouviram: os cegos vêem, os aleijados andam, os leprosos são purificados, os surdos ouvem, os mortos são ressuscitados e as boas novas são pregadas aos pobres;
23 Dố vǎkhuvǎkhyě rò kayǎ dố a thè́plòpyé pé̤to, a zṳ̂́e tadû plehyǎlǎ tahenuô a ki ní̤bè má̤lakǒ cò́ tè̤sò̌ri hò́.”
23 e feliz é aquele que não se escandaliza por minha causa".
24 Bí Giovanni aprè̤thǔ tè̤ritè̤kyǎ tahe hteka̤ htuô̌hò́ akhè̌nuô, Byacè Jesǔ cáhtya hébè pé̤ kayǎ bè́mṳ nuôtahe ná Giovanni ari-akyǎ. Rò a hé pé̤ èthǐ, “Thǐ htecuố lahyǎ dố ké̤sè̌htyěkya̤ lò̤́tamákhu nuôma, thǐ cuốmyá kryá꤮ ǔpě? Ma thǐ cuốmyá lahyǎ ké̤lathè́ kazuô̤̌ pǒ̤mò̤́ nuôtahe è̌?
24 Depois que os mensageiros de João foram embora, Jesus começou a falar à multidão a respeito de João: "O que vocês foram ver no deserto? Um caniço agitado pelo vento?
25 Phúnuô má̤to kihérò, ma thǐ htecuốmyá kryá꤮ ǐtě? Ma thǐ htecuốmyá prè́ lahyǎ kayǎ dố a kû̌thyá pé̤ thǐ hyeca̤ takhè̌plyarashyǐ tôprè̤prè̤ nuôprè́ è̌? Kayǎ dố a kû̌thyá phúnuô tahema kayǎ dố a duzá̤htyathè̌ nuôtahe prè́, phúnuô tahe ma nè̤ myáhtye cyá̤ prè́ dố khwíhǒ tahe akǔ prè́.
25 Ou, o que foram ver? Um homem vestido de roupas finas? Ora, os que vestem roupas esplêndidas e se entregam ao luxo estão nos palácios.
26 Hépé̤myá vǎ, thǐ htecuốmyá kryá꤮ ǐtětě? Thǐ htecuốmyá prè̤pro̤ tôprè̤prè̤ è̌? Thǐ ki cuốmyá prè̤pro̤ tôprè̤prè̤ hénuôma a má̤hò́. Vǎ hé thǐ, kayǎ dố aduklò̌lố cò́ ná prè̤pro̤nuô, thǐ myáhtye hò́ lǔ hò́.
26 Afinal, o que foram ver? Um profeta? Sim, eu lhes digo, e mais que profeta.
27 Giovanni ma kayǎ tôprè̤ dố Cò́marya héone lǔrilǔkyǎ,
27 Este é aquele a respeito de quem está escrito: ‘Enviarei o meu mensageiro à tua frente; ele preparará o teu caminho diante de ti’.
28 Jesǔ hé pó̤, “Vǎ hé pé̤ thǐ, lò̌꤮ kayǎ dố a opacè̤̌lya̤ tahe aklè̌nuô, adulốklò̌ cò́ ná prè̤plwǒhtyě Giovanni a o tôprè̤꤮ to. Manárò kayǎ dố a patílốǔ dố Cò́marya htyělé̤ké̤kǔ tôprè̤nuô, adulốklò̌ pǎ cò́ ná Giovanni cò́.”
28 Eu lhes digo que entre os que nasceram de mulher não há ninguém maior do que João; todavia, o menor no Reino de Deus é maior do que ele".
29 Lò̌꤮ kayǎ yětahe ná prè̤kwǐamo-arǎ tahenuô a yǒ plwǒré̤ htuô̌hò́ htyě dố Giovanni o akhu-akhyě, bí èthǐ ní̤huô̌ lahyǎ Jesǔ hébè phúyě akhè̌nuô, èthǐ cṳ̌e ná Cò́marya a tè̤mekyǎngó̤ yětahe nuôma acò́ate̤ prè́.
29 Todo o povo, até os publicanos, ouvindo as palavras de Jesus, reconheceram que o caminho de Deus era justo, sendo batizados por João.
30 Manárò Cò́marya taze-one pé̤ Pharisěophú ná prè̤ithyó tè̤thyótè̤thya athárá tahe agně yěnuô, èthǐ cṳ̌e kuô̌ǔ to me̤těhérò èthǐ plwǒ kuô̌ lahyǎ ané̤ ná htyě dố Giovanni a khadǎkǔ to.
30 Mas os fariseus e os peritos na lei rejeitaram o propósito de Deus para eles, não sendo batizados por João.
31 Jesǔ hé pó̤, “Kayǎ yětôhtû̌ tahe ma, a thyádû ná maǐtě? Vǎ kíré̤ těradû̌ dyéluô̌ byábû̌myá pé̤dû èthǐ ná maǐtě?
31 "A que posso, pois, comparar os homens desta geração? ", prosseguiu Jesus. "Com que se parecem?
32 Èthǐ ma athyáná pacè̤̌phú cuốonyǎ bè́mṳlǔ dố klè́dǎ nuôtahe prè́. Rò a è́htǒè́mo̤ cuố ní̤dyé lǔ tôprè̤ ná tôprè̤ rò a hé lahyǎ,
32 São como crianças que ficam sentadas na praça e gritam umas às outras: ‘Nós lhes tocamos flauta, mas vocês não dançaram; cantamos um lamento, mas vocês não choraram’.
33 “Giovanni Baptista hyǎduôe sèesèǒ, hyǎduôǒ thòbǐthèhtyězǎ̤ rò thǐ hé lǔ, ‘Khǐnékhǐnò̌ me̤bè lǔ hò́.’
33 Pois veio João Batista, que jejua e não bebe vinho, e vocês dizem: ‘Ele tem demônio’.
34 Prè̤lukayǎ aphúkhǔ má̤hò́ vǎyě hyǎehyǎǒ kuô̌ke rò thǐ hé, ‘Myámò̌ kayǎ yětôprè̤lé, a ǒshyo nyacò́ thòbǐthèhtyězǎ̤, a cuố bò́thyókhè́khǒ dûgně ná prè̤kwǐamo-arǎ ná prè̤oraphú nuôtahelé,’ thǐ hé phúnuô.
34 Veio o Filho do homem, comendo e bebendo, e vocês dizem: ‘Aí está um comilão e beberrão, amigo de publicanos e "pecadores" ’.
35 Manárò bí kayǎ tahehe ohtwǒprè̤ phú Cò́marya a tè̤thíphè́ yěakhè̌nuô, kayǎ dố aruô tahe ki myáhtye thè́gněhyǎ ná Cò́marya a tè̤thíphè́ yěnuôma a tǒprè́, phúnuô pǎ.”
35 Mas a sabedoria é comprovada por todos os seus discípulos".
36 Pharisěophú tôprè̤ hyǎè́e Jesǔ dǐmò̤́hé rò Jesǔ ka̤kuô̌ dố lǔhi rò ka̤-onyǎ ekuô̌ lǔ dố dǐrè̤́ khǎshyé.
36 Convidado por um dos fariseus para jantar, Jesus foi à casa dele e reclinou-se à mesa.
37 Bí vǐ̤ nuôtôvǐ̤ akǔnuô prè̤mò dố a me̤thû́tè̤ otôprè̤. A ní̤huô̌ ná Jesǔ hyǎedǐ bí Pharisěophúyě ahi rò a phyéhyǎní̤ pyǎ̤ dố ǔ me̤ ná lò̤́bǔ dố a obǎ ná htyěnuô̤mû́ tôpyǎ̤.
37 Ao saber que Jesus estava comendo na casa do fariseu, certa mulher daquela cidade, uma ‘pecadora’, trouxe um frasco de alabastro com perfume,
38 Rò a hyǎihtòo phûtatò dố Jesǔ akhyěkhu rò a nguố̤ rò a mèthèhtyě tǎ̤co lò̌plǐ cò́ Byacè Jesǔ akhǎduô. Rò a htû́thǔplǐ pé̤kyǎ Byacè Jesǔ khǎduôyě ná akhuluô̤, rò a nuô̤mû́ lǔ khǎduô. Htuô̌rò a lyátǎ̤ htyěnuô̤mû́yě dố lǔ khǎduôlo̤.
38 e se colocou atrás de Jesus, a seus pés. Chorando, começou a molhar-lhe os pés com as suas lágrimas. Depois os enxugou com seus cabelos, beijou-os e os ungiu com o perfume.
39 Bí Pharisěophú dố a è́mo̤sû Jesǔ yětôprè̤ myáhtye a me̤phúyě akhè̌nuô, a tane̤ dố a thè́plòkǔ, “Kayǎ yětôprè̤nuô, a ki má̤lakǒ prè̤pro̤ tôprè̤ kihérò, prè̤mò dố a tôbè lǔ yětôprè̤ nuôma prè̤mò phútě tôcôtě, rò dố aré̤ano nuôma a ohtwǒprè̤ me̤kryá꤮ phútěnuô a tǒ thè́gně vǎ,”
39 Ao ver isso, o fariseu que o havia convidado disse a si mesmo: "Se este homem fosse profeta, saberia quem nele está tocando e que tipo de mulher ela é: uma ‘pecadora’ ".
40 Rò Jesǔ hé lǔ, “Simonè, vǎ thè́zṳ̂́ hé nè̤ tè̤tôcô.”
40 Respondeu-lhe Jesus: "Simão, tenho algo a lhe dizer". "Dize, Mestre", disse ele.
41 Jesǔ hé lǔ, “Bètôphuố kayǎ othè́nyě̤, anuố̤asu o rò a tǒbè pláka̤khyě kayǎ dố a plwǒbò èthǐ rû̌ yětôprè̤. Tôprè̤nuô asu-o rû̌zye nyǎ̤cwè̤́, rò dố aruô tôprè̤nuô asu-o rû̌zye hákhya.
41 "Dois homens deviam a certo credor. Um lhe devia quinhentos denários e o outro, cinqüenta.
42 Èthǐ plá ka̤khyěbè́ pǎ asu tôprè̤꤮ to akhu-akhyě rû̌byacè yětôprè̤ dyalwókyǎ pé̤ èthǐsu yětahe. Ki me̤phúnuôrò, bítě tôprè̤ ki mo̤lốklò̌ lǔ pě?”
42 Nenhum dos dois tinha com que lhe pagar, por isso perdoou a dívida a ambos. Qual deles o amará mais? "
43 Rò Simonè hésû è, “Vǎ tane̤ myáma, kayǎ dố a plwǒlwókyǎ è́ pé̤klò̌ lǔsu nuôtôprè̤ mo̤ní̤ è́klò̌ lǔ kǒle.”
43 Simão respondeu: "Suponho que aquele a quem foi perdoada a dívida maior". "Você julgou bem", disse Jesus.
44 Htuô̌rò Byacè Jesǔ tarí ka̤khyětǒ dố prè̤mò yětôprè̤ a o rò a hé Simonè, “Nè̤ myáhtye sálé̤ prè̤mò yětôprè̤ è̌? Vǎ hyǎnuô̌ cò́ dố nè̤ hidò́kǔ cò́ rò, phú pè̤ lé̤klǒ o ná nè̤ tǒbè dyé vǎ htyě lé̤sǐplǐ khǎduô agněnuô nè̤ dyé vǎ to. Manárò èyěnuô a htû́plǐ cò́ vǎ khǎduô ná a mèthèhtyě cò́ rò a htû́thǔ cò́ ná akhuluô̤ cò́.
44 Em seguida, virou-se para a mulher e disse a Simão: "Vê esta mulher? Entrei em sua casa, mas você não me deu água para lavar os pés; ela, porém, molhou os meus pés com as suas lágrimas e os enxugou com os seus cabelos.
45 Nè̤ rò nè̤ nuô̤mû́sû vǎ to, manárò è rò cáhtya bí vǎ hyǎnuô̌ akhè̌, a nuô̤mû́ vǎ khǎduônuô a okuố cò́ tôphuố꤮ to.
45 Você não me saudou com um beijo, mas esta mulher, desde que entrei aqui, não parou de beijar os meus pés.
46 Phú pè̤ lé̤klǒlé̤khya onuô, nè̤ plò̤́ pé̤kuô̌ vǎ khuklò́ ná máǔhtyě to, manárò è rò a lyátǎ̤ cò́ htyěnuô̤mû́ dố vǎ khǎduôlo̤ cò́.
46 Você não ungiu a minha cabeça com óleo, mas ela derramou perfume nos meus pés.
47 Phúnuôrò vǎ hé nè̤, prè̤mò dố atè̤thû́ oè́ yětôprè̤nuô, Cò́marya plwǒkyǎ lò̌hò́ lǔtè̤thû́ hò́. Phúnuôrò a khyáluô̌ hò́ ná a mo̤ ní̤dyé nyacò́ vǎ hò́. Manárò kayǎ dố Cò́marya plwǒkyǎ patí prè́ lǔtè̤thû́ tahenuô a ki mo̤ní̤ ka̤khyěsû patíprè́ Cò́marya prè́.”
47 Portanto, eu lhe digo, os muitos pecados dela lhe foram perdoados, pelo que ela amou muito. Mas aquele a quem pouco foi perdoado, pouco ama".
48 Htuô̌rò Jesǔ hé prè̤mò nuôtôprè̤, “Vǎ plwǒkyǎ lò̌hò́ nè̤ tè̤thû́tè̤ora hò́.”
48 Então Jesus disse a ela: "Seus pecados estão perdoados".
49 Kayǎ dố a onyǎo tava̤kuô̌ ná Jesǔ bí lé̤edǐrè̤́ khǎshyé nuôtahe hé ní̤dyélǔ, “A cuố plwǒkyǎ cyá̤ cò́ ǔ tè̤thû́tè̤ora cò́ rò è ma kayǎ phútě tôprè̤ cò́tě?”
49 Os outros convidados começaram a perguntar: "Quem é este que até perdoa pecados? "
50 Manárò Jesǔ héní̤ prè̤mò nuôtôprè̤, “Nè̤ tè̤zṳ̂́tè̤nyá̤ nuô, a me̤lwóhteka̤ hò́ nè̤ hò́. Ka̤mo̤mo̤ ka̤ryáryá dû ní꤮.”
50 Jesus disse à mulher: "Sua fé a salvou; vá em paz".
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.