Lucas 1
Lisǎsè̌ Athè̌ - Kayǎ Ngó̤ (KYU) vs NTLH
1 Kayǎ è́prè̤ yácû́ rǎmárǎdyǎ lahyǎ tè̤ dố a htwǒhtya bí pè̤klè̌ yětahe ari-akyǎ.
1 Prezado Teófilo, Muitas pessoas têm se esforçado para escrever a história das coisas que aconteceram entre nós.
2 Èthǐ krwǒrǎkuô̌ prè́ phú kayǎ dố a myáhtye ná ané̤ dố kalúkhè̌ rò a hésodônyǎ luô̌ pé̤ ǔ ná tè̤ritè̤kyǎ nuôtahe héso dǐtû́ pé̤ pè̤ nuôtahe prè́.
2 Elas escreveram o que foi contado por aqueles que viram essas coisas desde o começo e anunciaram a mensagem do evangelho .
3 Phúnuô akhu-akhyě, Thárádu Theophilo꤮, vǎ myápṳ̌ thè́gně tǎ̤te̤ htuô̌lò̌ hò́ tè̤htwǒhtya dố a khǎshyékhǎrya̤ tahehò́ akhu-akhyě, vǎ dyalya̤ hò́ vǎ thè́plò ná vǎ ki rǎ pé̤ nè̤ phú a htwǒhtya tôtó̤ htuô̌ tôtó̤ hénuôma a klyá ryá nyǎ prè́ vǎ tane̤ phúyě.
3 Portanto, Excelência, eu estudei com todo o cuidado como foi que essas coisas aconteceram desde o princípio e achei que seria bom escrever tudo em ordem para o senhor,
4 Thyáphú nè̤ ki thè́gně tǎ̤te̤ lò̌lá̤takli lò̌ tè̤ritè̤kyǎ má̤lakǒ phú nè̤ ithyónò́ htuô̌hò́ nuôtahe agněnuôrò, vǎ rǎ phúnuô prè́.
4 a fim de que o senhor pudesse conhecer toda a verdade sobre os ensinamentos que recebeu.
5 Bí Khwí Herodè htwǒ khwí dố Juda ké̤kǔ akhè̌nuô, bwídu dố amwi̤ ná Zekaria otôprè̤. Rò ènuô a opatố̤kuô̌ dố prè̤lǔtyǎ aplò́amṳ dố ǔ è́ lǔmwi̤ ná Abijah mú꤮ nukhè̌ nuôtômṳ akǔ, rò amě mwi̤ ná Elizabeth. È ma aklwǐalyǎ ícû̌tố̤ ná bwídu tahe.
5 Quando Herodes era o rei da terra de Israel, havia um sacerdote chamado Zacarias, que era do grupo dos sacerdotes de Abias. A esposa dele se chamava Isabel e também era de uma família de sacerdotes.
6 Èthǐ thè́nyě̤ lò̌ a ohtwǒprè̤ cò́te̤ryá lò̌ cò́ dố Cò́marya a mèthènyě cò́ rò phú Byacè Cò́marya a tè̤thyótè̤thya ná a tè̤mekyǎngó̤ tahe héonuô èthǐ cṳ̌e me̤lốme̤bǎ lò̌plǐ cò́.
6 Esse casal vivia a vida que para Deus é correta, obedecendo fielmente a todas as leis e mandamentos do Senhor.
7 Elizabeth sǒphú akhu-akhyě èthǐ phúo kuô̌ lahyǎ ǔ to, htuô̌to èthǐ thè́nyě̤lò̌ a muố̤prè̤́ lǎhò́.
7 Mas não tinham filhos porque Isabel não podia ter filhos e porque os dois já eram muito velhos.
8 Tônyěnuô, shuốkhè̌ tuố̤hò́ dố Zekaria tǒ phyéní̤ tè̤me̤ dố a lya̤bè lǔ yě. A me̤ tè̤me̤ phú bwídu tôprè̤ dố tè̤lǔhǒdu akǔ.
8 Certo dia no Templo de Jerusalém, Zacarias estava fazendo o seu trabalho de sacerdote, pois era a sua vez de fazer aquele trabalho diário.
9 Phú bwídu tahe lé̤klǒ onuô, ǔ nwóhtya hò́ è ná a tǒbè sû́û̌htya tè̤nuô̤mû́ dố tè̤lǔtyǎ hǒkǔ bínuô tônyě akhu-akhyě, a cuốnuô̌ dố tè̤lǔtyǎ hǒkǔ.
9 Conforme o costume dos sacerdotes, ele havia sido escolhido por sorteio para queimar o incenso no altar e por isso entrou no Templo do Senhor.
10 Bí a sû́û̌htya tè̤nuô̤mû́ akhè̌nuô, dố aklò̌nuô, ǔ kwǐcò́bè̌ró̤cò́bè̌è́ nyacò́.
10 Durante o tempo em que o incenso queimava, o povo lá fora fazia orações.
11 Cò́marya tanémò́khuphú tôprè̤ oluô̌htya pé̤ dố Zekaria anyěhyǎ rò a kahtò o bí lé̤sû́û̌htya tè̤nuô̤mû́ akhǎlé̤ dố cò́htwó nuôtôkyě.
11 Então um anjo do Senhor apareceu em frente de Zacarias, de pé, do lado direito do altar.
12 Bí Zekaria myáhtye tanémò́khuphú akhè̌nuô, a khyé rò a thè́isě.
12 Quando Zacarias o viu, ficou com medo e não sabia o que fazer.
13 Manárò tanémò́khuphú hé lǔ, “Zekaria꤮ thè́isě tǎmé̤! Cò́marya ní̤huô̌ hò́ nè̤ tè̤kwǐcò́bè̌ akhu-akhyě nè̤mě Elizabeth ki phúo pé̤ nè̤ phúprè̤khǔ tôprè̤ pǎ rò nè̤ tǒbè è́ amwǐ̤ ná Giovanni pǎ.
13 Mas o anjo lhe disse: — Não tenha medo, Zacarias, pois Deus ouviu a sua oração! A sua esposa vai ter um filho, e você porá nele o nome de João.
14 Shyé꤮ a o pacè̤̌lya̤ pǎ ma a ki me̤ thè́krṳ̂̌thè́lò̌ nè̤ pǎ rò kayǎ ki thè́krṳ̂̌plu thè́krṳ̂̌phè kuô̌lò̌ ná nè̤ pǎ.
14 O nascimento dele vai trazer alegria e felicidade para você e para muita gente,
15 È ma a ki htwǒ du dố Cò́marya a mèthènyě pǎ tôprè̤. Thòbǐthèhtyězǎ̤ bèbè, htyěsípré̤ bèbè a tǒbè eǒní̤ tôcô꤮ to. A ki lốbǎ ná Thè́ Sǎsè̌ Byacè dố a muố̤hò́kǔ akhè̌ cò́ pǎ.
15 pois para o Senhor Deus ele será um grande homem. Ele não deverá beber vinho nem cerveja. Ele será cheio do Espírito Santo desde o nascimento
16 Rò a ki thǔ ka̤khyě è́nyacò́ Israelphú tahe dố èthǐ Byacè Cò́marya a o pǎ.
16 e levará muitos israelitas ao Senhor, o Deus de Israel.
17 A ki hyǎ ré̤ ná Byacè pǎ, rò athè́plò ki hè̌shyoresò̌ rò a ki o ná taryěshyosò̌ phú Prè̤pro̤ Elia nuô pǎ. A ki me̤rè̤̌ ka̤khyě khyěthyá phè̌tahe ná phútahe pǎ. A ki buô̌tarí ka̤khyětǒ khyěthyá kayǎ ní̤dǎ kuô̌ǔ ngó̤ to nuôtahe dố prè̤cò́prè̤te̤ tahe a klyádè̌kǔ pǎ. Thyáphú kayǎ tahe ki otaritaryǎsû Byacè atè̤hyǎ pǎ yěnuôrò, a ki taritaryǎ one pé̤ kayǎ tômṳ dố Byacè agně pǎ.”
17 Ele será mandado por Deus como mensageiro e será forte e poderoso como o profeta Elias. Ele fará com que pais e filhos façam as pazes e que os desobedientes voltem a andar no caminho direito. E conseguirá preparar o povo de Israel para a vinda do Senhor.
18 Zekaria sudyǎ tanémò́khuphú, “Yěnuôma amá̤ è̌, amá̤to è̌ nuô, vǎ ki thè́gně myálwó cyá̤ phútě? Vǎ rò vǎ muố̤prè̤́ lǎ hò́hò́, vǎmě rò a muố̤prè̤́ lǎhò́hò́.”
18 Então Zacarias perguntou ao anjo: — Como é que eu vou saber que isso é verdade? Estou muito velho, e a minha mulher também.
19 Rò tanémò́khuphú hésû lǔ, “Vǎ ma Gabrielè, vǎ kahtò dố Cò́marya a mèthènyě rò a nò̌hyǎlya̤ vǎ dố vǎ ki hyǎ héso pé̤ nè̤ ná tè̤thè́krṳ̂̌mila yětôcô nuôprè́.
19 O anjo respondeu: — Eu sou Gabriel,
20 Vǎ hyǎ héso pé̤ nè̤ rò nè̤ zṳ̂́eto akhu-akhyě, nè̤ ki pè́ tuố̤dố a htwǒhtya phú vǎ ò́lya̤kyǎ nè̤ nuôtônyě pǎ. Shyé꤮ ashuốakhè̌ bè pǎnuô, a ki lốhtyabǎhtya dû phú vǎ hénuô pǎ.”
20 Você não está acreditando no que eu disse, mas isso acontecerá no tempo certo. E, porque você não acreditou, você ficará mudo e não poderá falar até o dia em que o seu filho nascer.
21 Bínuôkhè̌ dố aklò̌nuô ǔ opò̤́ è́nyacò́ Zekaria rò a cuốnuô̌ onyě̤ nyacò́ dố tè̤lǔtyǎ hǒkǔ mame̤tě èthǐ tane̤ lahyǎ phúnuô.
21 Enquanto isso, o povo estava esperando Zacarias, e todos estavam admirados com a demora dele no Templo.
22 Bí a hte tuố̤dố aklò̌ khè̌nuô a hébè cyá̤ pǎ èthǐ to rò èthǐ thè́gně ná a klyá myáhtye nyǎ tè̤myáhtyelwó tôcôcô dố tè̤lǔhǒdu akǔ nuô hò́. A hébè cyá̤ pǎ ná akhǎu tômû̌꤮ to rò a vû́vyá̤luô̌ prè́ ná takhukhadǎ prè́.
22 Quando saiu, Zacarias não podia falar. Então perceberam que ele havia tido uma visão no Templo. Sem poder falar, ele fazia sinais com as mãos para o povo.
23 Rò bí a tè̤phyétè̤me̤ dố tè̤lǔtyǎ hǒkǔ htuô̌hò́ akhè̌nuô, Zekaria ka̤ dố ahi.
23 Quando terminaram os seus dias de serviço no Templo, Zacarias voltou para casa.
24 Nyě̤tyatonuô amě Elizabeth muố̤dò̌htya rò a owóouố dố hikǔ nyǎ̤lè̌ khǎlé̤ cò́.
24 Pouco tempo depois Isabel, a sua esposa, ficou grávida e durante cinco meses não saiu de casa. E ela disse:
25 Rò a hé, “Khǒnyá̤yě Byacè me̤cwó̤ hò́ vǎ hò́. A phyékyǎ pé̤ hò́ vǎ tè̤thè́tarè̤̌ dố ǔ pacyé̤ishyé vǎ nuôtahe hò́.”
25 — Agora que o Senhor me ajudou, ninguém mais vai me desprezar por eu não ter filhos.
26 Bí Elizabeth muố̤dò̌ bǎhò́ lè̌thuô̌thyó akhè̌nuô, Cò́marya nò̌hyǎlya̤ tanémò́khuphú Gabrielè dố vǐ̤ Nazarè dố a o dố Galilea ké̤ nuôtôvǐ̤ akǔ.
26 Quando Isabel estava no sexto mês de gravidez, Deus enviou o anjo Gabriel a uma cidade da Galileia chamada Nazaré.
27 A phyéhyǎ ní̤pé̤ prè̤mòphúthè dố amwi̤ ná Maria yěnuô tôprè̤ a tè̤ritè̤kyǎ. Maria yěnuô a ò́lya̤ htuô̌hò́ dố a ki phyé ná prè̤khǔ dố amwi̤ ná Joseph yěnuô tôprè̤ hò́. Joseph ma Khwí Davi aklwǐlyǎ tǎ̤lya̤ dǐtû́ tôprè̤.
27 O anjo levava uma mensagem para uma virgem que tinha casamento contratado com um homem chamado José, descendente do rei Davi. Ela se chamava Maria.
28 Tanémò́khuphú hyǎ dố a o rò a hé lǔ, “Cò́marya myádu khóní̤dûhò́ nè̤ hò́, rò Byacè ki okuô̌dû ná nè̤ ní꤮.”
28 O anjo veio e disse: — Que a paz esteja com você, Maria! Você é muito abençoada. O Senhor está com você.
29 Mò́khutanéphú hyǎ hésoluô̌ pé̤ Maria tè̤ritè̤kyǎ yěnuô, a tane̤plǒ ní̤dyé angó̤lasá to, a tane̤pyá̤tane̤sè̌ ní̤dyé nyacò́.
29 Porém Maria, quando ouviu o que o anjo disse, ficou sem saber o que pensar. E, admirada, ficou pensando no que ele queria dizer.
30 Tanémò́khuphú hé lǔ, “Maria꤮ thè́isě tǎmé̤ ní! Cò́marya me̤bwíme̤taryě hò́ nè̤ hò́.
30 Então o anjo continuou: — Não tenha medo, Maria! Deus está contente com você.
31 Nè̤ ki muố̤dò̌htya pǎ rò nè̤ ki phúo ní̤dyé pacè̤̌ prè̤khǔphú tôprè̤ pǎ, rò è́ amwǐ̤ ná Jesǔ ní꤮.
31 Você ficará grávida, dará à luz um filho e porá nele o nome de Jesus .
32 È ma kayǎ dố abwídu-ataryěhtǔ tôprè̤ pǎ rò ǔ ki è́ è ná tè̤dutè̤htǔ tadû Cò́marya aphúkhǔ tôprè̤ pǎ. Byacè Cò́marya ki dyé htwǒ è ná khwí tôprè̤ phú aklwǐalyǎ Davi nuô pǎ.
32 Ele será um grande homem e será chamado de Filho do Deus Altíssimo. Deus, o Senhor, vai fazê-lo rei, como foi o antepassado dele, o rei Davi.
33 Htuô̌rò a ki htwǒhtya Israelphú tahe akhwí pwǒ̤tôhtû̌ pwǒ̤taple pǎ rò ahtyěaké̤ nuô atadû pé̤ cyá̤ pǎ cò́ to.”
33 Ele será para sempre rei dos descendentes de Jacó, e o Reino dele nunca se acabará.
34 Rò Maria hésû tanémò́khuphú, “Vǎ phúthè prè́yě, vǎ ki muố̤dò̌ rò ki phúo cyá̤ phútě?”
34 Então Maria disse para o anjo: — Isso não é possível, pois eu sou virgem!
35 Rò tanémò́khuphú hésû è, “Thè́ Sǎsè̌ Byacè ki hyǎlya̤ dû dố nè̤lo̤ pǎ rò dố tè̤dutè̤htǔ tadû Cò́marya a tè̤pro̤tè̤prya̤ akhu-akhyě pǎ rò pacè̤̌phú tôprè̤ ki hyǎo pacè̤̌lya̤ pǎ. Dố tè̤ritè̤kyǎ yě akhu-akhyěrò pacè̤̌sǎsè̌ yětôprè̤nuô ǔ ki è́ lǔ ná Cò́marya aphúkhǔ pǎ.
35 O anjo respondeu: — O Espírito Santo virá sobre você, e o poder do Deus Altíssimo a envolverá com a sua sombra. Por isso o menino será chamado de santo e Filho de Deus.
36 Tane̤tuố̤dû nè̤ tôpuố̤bǔ Elizabeth nuô, a muố̤prè̤́ lǎhò́. Ǔ hé lǔ ná aphú o cyá̤ pǎto hò́ tadû́rò, khǒnyá̤yě a muố̤dò̌ bǎhò́ lè̌thuô̌thyó hò́.
36 Fique sabendo que a sua parenta Isabel está grávida, mesmo sendo tão idosa. Diziam que ela não podia ter filhos, no entanto agora ela já está no sexto mês de gravidez.
37 Cò́marya me̤cyá̤ tè̤pwǒ̤tôcô.”
37 Porque para Deus nada é impossível.
38 Rò Maria hésû, “Vǎ ma Byacè a lulémuố̤ tôprè̤ prè́. A ki htwǒhtyadû phú nè̤ hénuô pǎ ní꤮.” Rò tanémò́khuphú htecuố taphǎkyǎ ná lǔ.
38 Maria respondeu: — Eu sou uma E o anjo foi embora.
39 Nyě̤tyato nuô, Maria otaritaryǎ ané̤ rò a htetalwǒ̤ cuố dố vǐ̤ dố a o dố solo̤ nuôtôvǐ̤, bí Judaké̤kǔ nuô.
39 Alguns dias depois, Maria se aprontou e foi depressa para uma cidade que ficava na região montanhosa da Judeia.
40 A cuốnuô̌ dố Zekaria a hidò́kǔ rò a hémo̤héryá avyá̤ Elizabeth.
40 Entrou na casa de Zacarias e cumprimentou Isabel.
41 Rò bí Elizabeth ní̤huô̌ Maria hémo̤héryá lǔ akhè̌nuô, pacè̤̌phú dố ahò́kǔ yětôprè̤nuô, a kṳ́ká̤htya. Rò Elizabeth yěnuô a lốbǎhtya ná Thè́ Sǎsè̌ Byacè.
41 Quando Isabel ouviu a saudação de Maria, a criança se mexeu na barriga dela. Então, cheia do poder do Espírito Santo,
42 Rò a hébèshyo, “Dố prè̤mò lò̌꤮ plǐ aklè̌nuô nè̤ ma prè̤mò dố a ní̤bè lốhò́ ǔ tè̤sò̌ri tôprè̤ hò́ rò pacè̤̌phú dố nè̤ ki phúo ní̤dyé lǔ pǎ yětôprè̤nuô a ní̤bè kuô̌dûhò́ tè̤sò̌ri hò́.
42 Isabel disse bem alto: — Você é a mais abençoada de todas as mulheres, e a criança que você vai ter é abençoada também!
43 Vǎ Byacè amuố̤ cuốhyǎtuố̤ dố vǎ o me̤tě? Vǎ cuố ní̤bè khódû tè̤myádu vǎ me̤tě?
43 Quem sou eu para que a mãe do meu Senhor venha me visitar?!
44 Vǎ ní̤huô̌ nè̤ hémo̤héryá vǎvǎ ná pacè̤̌phú o dố vǎhò́kǔ yětôprè̤ kṳ́ká̤htya thè́krṳ̂̌thè́lò̌ cò́.
44 Quando ouvi você me cumprimentar, a criança ficou alegre e se mexeu dentro da minha barriga.
45 Nè̤ zṳ̂́e ná Byacè a tè̤ritè̤kyǎ yě ki hyǎ lốhtyabǎhtya má̤lakǒ dố nè̤gně pǎ akhu-akhyě nè̤ ní̤bèhò́ tè̤sò̌ri hò́!”
45 Você é abençoada, pois acredita que vai acontecer o que o Senhor lhe disse.
46 Maria hé,
46 Então Maria disse:
47 Cò́marya ma prè̤me̤lwóhteka̤ vǎ tôprè̤ htuô̌to è ma vǎ Byacè tôprè̤ akhu-akhyě vǎ thè́krṳ̂̌thè́lò̌ nyacò́.
47 — A minha alma anuncia a grandeza do Senhor. O meu espírito está alegre por causa de Deus, o meu Salvador.
48 Vǎ ma a lulémuố̤ dố amèthè okuô̌ǔ to tôprè̤ manárò a thè́né̤htyabè tuố̤ vǎ. Cáhtya khǒnyá̤yě tǎ̤plehyǎnuô myěcô pwǒ̤꤮ tôcô ki è́ vǎ ná prè̤mò dố a ní̤bè tè̤sò̌ri tôprè̤ pǎ.
48 Pois ele lembrou de mim, sua humilde De agora em diante todos vão me chamar de mulher abençoada,
49 Me̤těhérò Cò́marya dố ashyo-asò̌ yětôprè̤ dyéo htwǒhtya pé̤hò́ vǎ tè̤acò́azǎ̤ tadû yěnuô ná a tè̤pro̤tè̤prya̤ tahe dố vǎgně hò́. Amwi̤ ma asǎsè̌.
49 porque o Deus Poderoso fez grandes coisas por mim. O seu nome é santo,
50 Aphúalye̤ dố a dyaduzṳ̂́nyá̤ lǔ tahenuô, a ki thè́zò̤klabèní̤ èthǐ tôhtû̌ htuô̌ tôhtû̌ pǎ.
50 e ele mostra a sua bondade a todos os que o em todas as
51 Bí a zó̤htya atakhu dố ashyo-asò̌ yě akhè̌, kayǎ dố a tane̤du ní̤dyé ané̤ tahenuô, a ki lṳpruốlṳpryǎkyǎ lò̌ pǎ.
51 Deus levanta a sua mão poderosa e derrota os orgulhosos com todos os planos deles.
52 A dyatǎ̤kyǎ khwí shyosò̌ tahe dố èthǐ akhǎlé̤ rò a dyahtyalô̌ tapleke kayǎ dố amèthè okuô̌ǔ to nuôtahe hò́.
52 Derruba dos seus tronos reis poderosos e põe os humildes em altas posições.
53 A dyéekò́ dyéǒbǎ hò́ kayǎ dố a ovǐ̤okò̌ tahe rò a plwǒka̤ kazuô̌kyǎ kayǎ duzá̤htyathè̌ tahe hò́.
53 Dá fartura aos que têm fome e manda os ricos embora com as mãos vazias. que fez aos nossos antepassados e ajudou o povo de Israel, seu servo. Lembrou de mostrar a sua bondade a Abraão e a todos os seus descendentes, para sempre.
54 A thè́né̤htya tuố̤bèhò́ tè̤ dố a ò́lya̤ htuô̌hò́ ná pè̤phyěpè̤phuô̌ dố꤮ nyénu nuôtahe rò a hyǎme̤cwó̤ hò́ alulé Israelphú tahe hò́.
54 — ausente —
55 Thyáphú a ki thè́zò̤klabèní̤ Abraham ná aklwǐalyǎ yětahe tôhtû̌ htuô̌ tôhtû̌ agněnuôrò, a thè́né̤htya ní̤dyé hò́.”
55 — ausente —
56 Maria cuốokuốkuô̌ ná Elizabeth yěnuô a phûbǎ cò́ thuô̌lè̌ hò́ rò a ka̤no dố ahi prè́.
56 Maria ficou mais ou menos três meses com Isabel e depois voltou para casa.
57 Bí Elizabeth ahò́athè́ tǒlè̌ hò́ akhè̌nuô, aphú oní̤ phúprè̤khǔ tôprè̤.
57 Chegou o tempo de Isabel ter a criança, e ela deu à luz um menino.
58 Kayǎ ophûowó ná lǔ bínuô tahe ná aklwǐalyǎ phûwó tahe ní̤huô̌ ná Byacè dyéluô̌ hò́ a tè̤thè́zò̤ní̤ lakǒ lǔ akhè̌nuô, èthǐ thè́krṳ̂̌thè́lò̌ kuô̌lò̌ lǔ pwǒ̤꤮ tôprè̤.
58 Os vizinhos e parentes ouviram falar da grande bondade do Senhor para com Isabel, e todos ficaram alegres com ela.
59 Èthǐ lé̤klǒ o ná ki pacè̤̌ bǎhò́ agně lwǐ̤thyó hénuô, ǔ bè dû́talí ní̤pé̤ lǔphá. Bí atǒ dû́talíphá akhè̌nuô, aklwǐalyǎ tahe hyǎkuô̌ lahyǎ rò èthǐ thè́zṳ̂́ pó̤ní̤ lahyǎ amwǐ̤ ná aphè̌ Zekaria amwi̤ ní̤dû.
59 Quando o menino estava com oito dias, vieram circuncidá-lo e queriam lhe dar o nome do pai, isto é, Zacarias.
60 Manárò amuố̤ hé, “Má̤to! Tǒbè pó̤ní̤ lǔmwǐ̤ ná Giovanni.”
60 Mas a sua mãe disse: — Não. O nome dele vai ser João.
61 Èthǐ hésû amuố̤, “Dố thǐklwǐthǐlyǎ aklè̌nuô, amwi̤ ná Giovanni nuô a o tôprè̤꤮ to.”
61 Então disseram: — Mas você não tem nenhum parente com esse nome!
62 Aphè̌ thè́zṳ̂́ è́ amwǐ̤ ná ǔpěnuô èthǐ thè́zṳ̂́ thè́gně akhu-akhyě, èthǐ dyéluô̌ lahyǎ a takhukhadǎ rò sudyǎ lǔ.
62 Aí fizeram sinais ao pai, perguntando que nome ele queria pôr no menino.
63 Aphè̌ kwǐ lò̤́ba rò a rǎtǎ̤, “Amwi̤ ma Giovanni.” Rò èthǐ khyéthukhyéthè́ lò̌plǐ cò́.
63 Zacarias pediu uma tabuinha de escrever e escreveu: “O nome dele é João.” E todos ficaram muito admirados.
64 Bínuô tôphuốtuô̌ Zekaria hébè cyá̤ ka̤khyě rò a htuthè́htya Cò́marya.
64 Nesse momento Zacarias pôde falar novamente e começou a louvar a Deus.
65 Kayǎ ophûowó bínuô tahe khyéthukhyéthè́ lò̌plǐ cò́, rò tè̤htwǒhtya phúyěnuô a luô̌pasǐ cuốlò̌ cò́ Judaké̤ tôké̤lè̤̌ cò́.
65 Os vizinhos ficaram com muito medo, e as notícias dessas coisas se espalharam por toda a região montanhosa da Judeia.
66 Byacè a tè̤pro̤tè̤prya̤ yǒ okuô̌ ná pacè̤̌phú yětôprè̤ akhu-akhyě, lò̌꤮ kayǎ dố a ní̤huô̌ tè̤ritè̤kyǎ yětahenuô a khyéthukhyéthè́ rò a hé lahyǎ, “Pacè̤̌phú yětôprè̤nuô a ki htwǒhtya ǐtě pǎ ha?” phúnuô.
66 Todos os que ouviam essas coisas e pensavam nelas perguntavam: — O que será que esse menino vai ser? Pois, de fato, o poder do Senhor estava com ele.
67 Giovanni aphè̌ Zekaria lốbǎhtya ná Thè́ Sǎsè̌ Byacè rò a hépro̤ one ré̤ Cò́marya ari-akyǎ,
67 Zacarias, o pai de João, cheio do Espírito Santo, começou a profetizar . Ele disse:
68 “Pè̤ ki htuthè́htya ró̤lǔ Israel a Byacè Cò́marya pó꤮. Me̤těhérò a hyǎhò́ dố akayǎ tahe a o hò́ rò a hyǎ me̤lwóhteka̤ hò́ akayǎ hò́.
68 — Louvemos o Senhor, o Deus de Israel, pois ele veio ajudar o seu povo e lhe dar a liberdade.
69 Dố Cò́marya a prè̤me̤tè̤phú Davi aklwǐalyǎ akǔnuô, Cò́marya dyéohtwǒhtya pé̤ hò́ pè̤ prè̤me̤lwóhteka̤ Byacè dố a o ná a taryěshyosò̌ yětôprè̤ hò́.
69 Enviou para nós um poderoso Salvador, aquele que é descendente do seu
70 Cò́marya ò́lya̤ one htuô̌hò́ ná aprè̤pro̤ sǎsè̌ dố nuôkhè̌ tahe,
70 Faz muito tempo que Deus disse isso por meio dos seus santos
71 è ki me̤lwóhteka̤ pè̤ dố khura tahe ná kayǎ dố a thè́hte pè̤ nuôtahe a takhukǔ pǎ.
71 Ele prometeu nos salvar dos nossos inimigos e nos livrar do poder de todos os que nos odeiam.
72 A hé ná a ki dyéluô̌ a tè̤thè́zò̤klabè dố pè̤phyěpè̤phuô̌ tahe alo̤ pǎ, htuô̌to a ki thè́né̤htya bètuố̤ khyěthyá a tè̤ò́lya̤ sǎsè̌ nuôtahe pǎ.
72 Disse que ia mostrar a sua bondade aos nossos antepassados e lembrar da sua santa ao nosso antepassado Abraão; prometeu que nos livraria dos nossos inimigos e que ia nos deixar servi-lo sem medo,
75 — ausente —
75 para que sejamos somente dele e façamos o que ele quer em todos os dias da nossa vida.
76 Zekaria hé aphú, “Vǎphúkhǔ, ǔ ki è́ nè̤ ná tè̤dutè̤htǔ tadû Cò́marya aprè̤pro̤ tôprè̤ pǎ, me̤těhérò nè̤ ki hyǎ taritaryǎ one ré̤ pé̤ Byacè lé̤hyǎklyá agně pǎ.
76 E você, menino, será chamado de profeta do Deus Altíssimo e irá adiante do Senhor a fim de preparar o caminho para ele.
77 Nè̤ ki héso pé̤ Byacè akayǎ è́prè̤ ná Cò́marya ki plwǒkyǎ èthǐ tè̤thû́tè̤ora pǎ, rò èthǐ ki ní̤bè tè̤me̤lwóhteka̤ pǎ.
77 Você anunciará ao povo de Deus a salvação que virá por meio do perdão dos pecados deles.
78 Me̤těhérò pè̤ Cò́marya yěnuô, a thè́zò̤ní̤ nyacò́ ǔ rò a khyáthè́dǒ nyacò́. A nò̌hyǎlya̤hò́ kayǎ o dố mò́khu tôprè̤ ki hyǎ me̤lwóhteka̤ hò́ pè̤, prè̤me̤lwóhteka̤ pè̤ yětôprè̤nuô, a thyáhò́ ná tamò̤́ lǐhtyaré̤ dố mò̤́lǐbǔkhè̌ nuôhò́.
78 Pois o nosso Deus é misericordioso e bondoso. Ele fará brilhar sobre nós a sua luz
79 Rò tamò̤́yě a htya dố mò́lè̤̌ rò a ki lǐtakhè̌tǎ̤ pé̤ kayǎ o dố tè̤khítè̤lò̤, tè̤thyě azo̤uô akǔ nuôtahe lò̌꤮ plǐ pǎ, rò a ki zṳ̌klyázṳ̌klǒ cuố ní̤pé̤dû pè̤ tè̤ohtwǒprè̤ dố tè̤kacṳ́kabè́ aklyákǔ pǎ.”
79 e do céu iluminará todos os que vivem na escuridão da sombra da morte, para guiar os nossos passos no caminho da paz.
80 Bí Giovanni duhtyahò́ akhè̌nuô, Cò́marya a Thè́ Sǎsè̌ dyé lǔ tè̤taryěshyosò̌. Bí a cáhtya me̤luô̌ tyahí atè̤me̤ dố Israelphú tahe a mèthènyě híto akhè̌nuô, a cuốo prè́ dố ké̤sè̌htyěkya̤ lò̤́tamákhu akǔ prè́.
80 O menino cresceu e ficou forte de espírito. E viveu no deserto até o dia em que apareceu diante do povo de Israel.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 1, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.