João 11
Lisǎsè̌ Athè̌ - Kayǎ Ngó̤ (KYU) vs VC
1 Kayǎmwi̤ ná Lazarú hé yětôprè̤nuô aswí. È ná a vyá̤prè̤mò Maria ná Martha ma a o lahyǎ dố dò̌ Bethania.
1 Lázaro caiu doente em Betânia, onde estavam Maria e sua irmã Marta.
2 Maria yětôprè̤ ma má̤hò́ a lyátǎ̤ htyěnuô̤mû́ dố Byacè a khǎduôlo̤ rò a htû́plǐ ná akhuluô̤ nuôtôprè̤ hò́. Lazarú dố aswí yětôprè̤ nuôma a puố̤prè̤khǔ hò́.
2 Maria era quem ungira o Senhor com o óleo perfumado e lhe enxugara os pés com os seus cabelos. E Lázaro, que estava enfermo, era seu irmão.
3 A vyá̤prè̤mò yěthè́nyě̤ nò̌cuố héso ǔ ná Jesǔ, rò èthǐ cuố hé Jesǔ, “Byacè, nè̤ khǒbò́thyómo̤ Lazarú thè́swí hò́.”
3 Suas irmãs mandaram, pois, dizer a Jesus: Senhor, aquele que tu amas está enfermo.
4 Bí Jesǔ ní̤huô̌ tè̤ritè̤kyǎ yě akhè̌nuô, a hé, “Dố tè̤swíyě akhu-akhyě ǔ ki myáhtye Cò́marya alǐ atakhè̌ pǎ. Htuô̌to dố tè̤swíyě akhu-akhyěrò ǔ ki me̤lǐme̤takhè̌ kuô̌dû Cò́marya aphúkhǔ yěnuô pǎ.”
4 A estas palavras, disse-lhes Jesus: Esta enfermidade não causará a morte, mas tem por finalidade a glória de Deus. Por ela será glorificado o Filho de Deus.
5 Jesǔ mo̤ní̤ lò̌plǐ Martha ná apuố̤prè̤mò, ná a puố̤prè̤khǔ Lazarú thè́thuô̌lò̌.
5 Ora, Jesus amava Marta, Maria, sua irmã, e Lázaro.
6 Rò a ní̤huô̌ ná Lazarú swí tadû́rò a o tadû plehyǎpǎ bínuô nyě̤nyě.
6 Mas, embora tivesse ouvido que ele estava enfermo, demorou-se ainda dois dias no mesmo lugar.
7 Htuô̌rò a hé a khǒpacè̤̌ tahe, “Pè̤ ka̤ dố Judaké̤ pó꤮.”
7 Depois, disse a seus discípulos: Voltemos para a Judéia.
8 Manárò a khǒpacè̤̌ tahe hé lǔ, “Thárá, dố pǎnunu꤮ huprè́ rò Judaphú tahe thè́zṳ̂́ pṳ̌ tá̤ nè̤ ná lò̤́ rò nè̤ kíré̤ ka̤khyětǒ khyěthyá èthǐ bínuô ò?”
8 Mestre, responderam eles, há pouco os judeus te queriam apedrejar, e voltas para lá?
9 Jesǔ hésû èthǐ, “Tônyě ma a o shyényě̤mû̌ ha vǎhé? Kayǎ tôprè̤prè̤ dố a cuốklyá dố mò̤́sè̌klè̌ yěnuô, a taphò̌ lakhû́ náto, me̤těhérò a yǒ myáhtye hekhu atè̤lǐ nuô̌.
9 Jesus respondeu: Não são doze as horas do dia? Quem caminha de dia não tropeça, porque vê a luz deste mundo.
10 Manárò kayǎ tôprè̤prè̤ a ki cuố dố mò̤́khí hénuô, a ki taphò̌ lakhû́ pǎ, me̤těhérò a yǒ khí nuô̌.”
10 Mas quem anda de noite tropeça, porque lhe falta a luz.
11 A héhtuô̌ phúyě rò, a hé plehyǎ pó̤ èthǐ, “Pè̤ khǒbò́thyó Lazarú omyění̤ sǒtapa̤ hò́, manárò vǎ ki cuố hturyǎ̤ ihtò lǔ.” A hé èthǐ phúnuô.
11 Depois destas palavras, ele acrescentou: Lázaro, nosso amigo, dorme, mas vou despertá-lo.
12 “A ki omyění̤ sǒtapa̤ prè́ hérò, a omo̤-oryá hyǎkhyě dû pǎ kǒkǒ,” a khǒpacè̤̌ hésû lǔ phúnuô.
12 Disseram-lhe os seus discípulos: Senhor, se ele dorme, há de sarar.
13 Jesǔ thè́zṳ̂́ hé angó̤lasá ná Lazarú thyě hò́ manárò èthǐ tane̤prè́ ná a omyění̤ phúnuôprè́.
13 Jesus, entretanto, falara da sua morte, mas eles pensavam que falasse do sono como tal.
14 Yětôphuốrò a héluô̌lǐ pé̤ èthǐ, “Lazarú thyěhò́,
14 Então Jesus lhes declarou abertamente: Lázaro morreu.
15 manárò, vǎ okuô̌ ná Lazarú bínuô to rò vǎ thè́krṳ̂̌ prè́, me̤těhérò dố a htwǒhtya phúyě akhu-akhyě, thǐ tè̤zṳ̂́e vǎ ki duhtya ná duhtya pǎ. Tè̤yětahe htwǒhtya phúyě nuôma, a htwǒhtya dố a ki htwǒbwíhtwǒtaryě dố thǐgně prè́. Phúnuôrò cuố꤮, pè̤ cuốkuô̌ è pó꤮.”
15 Alegro-me por vossa causa, por não ter estado lá, para que creiais. Mas vamos a ele.
16 Thomazo dố ǔ è́pó̤ lǔmwi̤ ná Didymo yětôprè̤ hé Jesǔ a khǒpacè̤̌ tahe, “Pè̤ cuốthyě ró̤kuô̌ ná pè̤ Byacè pó!” A hé phúnuô.
16 A isso Tomé, chamado Dídimo, disse aos seus condiscípulos: Vamos também nós, para morrermos com ele.
17 Bí Byacè Jesǔ cuốtuố̤ dố dò̌ Bethania akhè̌nuô, ǔ iluố Lazarú nuô a ohò́ lwǐ̤nyě hò́.
17 À chegada de Jesus, já havia quatro dias que Lázaro estava no sepulcro.
18 Dò̌ Bethania yě a oye̤ ná vǐ̤ Jerusalem a phû꤮ o nyě̤mile.
18 Ora, Betânia distava de Jerusalém cerca de quinze estádios.
19 Martha ná Maria yě a puố̤prè̤khǔ thyě akhu-akhyě, ǔ hyǎ ilò̌ èthǐ, ǔ hyǎ okruô̌olè̤ è́kuô̌ lǎ èthǐ.
19 Muitos judeus tinham vindo a Marta e a Maria, para lhes apresentar condolências pela morte de seu irmão.
20 Bí Martha ní̤huô̌ ná Byacè Jesǔ hyǎhò́ akhè̌nuô, a htecuố myásû lǔ. Manárò, Maria rò a okyǎ dố hi prè́.
20 Mal soube Marta da vinda de Jesus, saiu-lhe ao encontro. Maria, porém, estava sentada em casa.
21 Martha hé Byacè Jesǔ Krístu, “Byacè, nè̤ ki okuô̌ ná pè̤ bíyě hénuôma, vǎ puố̤prè̤khǔ thyě cyá̤ ǐtě.
21 Marta disse a Jesus: Senhor, se tivesses estado aqui, meu irmão não teria morrido!
22 Manárò, khǒnyá̤yě cò́ bèbè, vǎ thè́gně ná nè̤ kwǐ Cò́marya ǐtětě꤮ nuô, a ki dyé nè̤ prè́.”
22 Mas sei também, agora, que tudo o que pedires a Deus, Deus to concederá.
23 Jesǔ hésû lǔ, “Nè̤puố̤ ki htwǒprè̤ ka̤khyě khyěthyá pǎ.”
23 Disse-lhe Jesus: Teu irmão ressurgirá.
24 Rò Martha hésû lǔ, “Bí ǔ pwǒ̤꤮ tôprè̤ ihtòka̤khyě lò̌ dố tè̤thyě dố khyělố tônyě pǎnuô, è ki thyěihtò ka̤kuô̌ pǎnuô vǎ thè́gně prè́,” a hésû lǔ phúnuô.
24 Respondeu-lhe Marta: Sei que há de ressurgir na ressurreição no último dia.
25 Byacè Jesǔ hé lǔ, “Vǎ ma prè̤ dố a me̤htwǒprè̤ ka̤khyě kayǎthyě tahe. Vǎ ma prè̤ dố a dyé ǔ thè́htwǒprè̤. Kayǎ dố a zṳ̂́e vǎ tahenuô, a thyě cò́ tadû́rò a ki htwǒprè̤ ka̤khyě pǎ.
25 Disse-lhe Jesus: Eu sou a ressurreição e a vida. Aquele que crê em mim, ainda que esteja morto, viverá.
26 Me̤těhérò kayǎ dố a zṳ̂́e vǎ tahenuô, a ki ní̤bè thè́htwǒprè̤ tacṳ́prè̤ pǎ, a thyěpǎ tôphuố꤮ to. Vǎ héyě nè̤ zṳ̂́e è̌, Martha?”
26 E todo aquele que vive e crê em mim, jamais morrerá. Crês nisto?
27 “Ò, vǎ zṳ̂́e vǎ, Byacè,” a hésû phúnuô. “Vǎ zṳ̂́e má̤lakǒ cò́ ná nè̤ ma Messia má̤hò́ Cò́marya a phúprè̤khǔ dố a kíré̤ hyǎ dố hekhu yětôprè̤ nuôhò́.”
27 Respondeu ela: Sim, Senhor. Eu creio que tu és o Cristo, o Filho de Deus, aquele que devia vir ao mundo.
28 Martha héhtuô̌ phúnuôrò a ka̤ dố apuố̤ Maria o rò a ka̤ hébèhuô lǔ, “Thárá hyǎtuố̤ bíyě hò́, rò a sudyǎ ní̤dyé nè̤.”
28 A essas palavras, ela foi chamar sua irmã Maria, dizendo-lhe baixinho: O Mestre está aí e te chama.
29 Maria ní̤huô̌ rò a tapluố̤taplyě htecuốtǒ Byacè Jesǔ.
29 Apenas ela o ouviu, levantou-se imediatamente e foi ao encontro dele.
30 Manárò bínuô akhè̌nuô, Jesǔ nuô̌hí dố dò̌kǔ to. A opǎprè́ bí Martha lé̤cuố myáhtye tǎ̤sû lǔ nuôtôpho prè́.
30 {Pois Jesus não tinha chegado à aldeia, mas estava ainda naquele lugar onde Marta o tinha encontrado.}
31 Bí Judaphú dố a hyǎ okruô̌olè̤, a hyǎ ilò̌ Maria thǐtahe myáhtye ná Maria ihtò htecuố tapluố̤taplyě akhè̌, èthǐ krwǒcuốkuô̌ lǔkhyě. Èthǐ tane̤ ná a kíré̤ hyǎnguố̤ dố luô̤̌khu.
31 Os judeus que estavam com ela em casa, em visita de pêsames, ao verem Maria levantar-se depressa e sair, seguiram-na, crendo que ela ia ao sepulcro para ali chorar.
32 Bí Maria cuốmyáhtye ná Jesǔ akhè̌nuô, a hyǎdángṳ̂lya̤ dố lǔkhǎduô khǎshyé rò a hé lǔ, “Byacè꤮ ki nè̤ okuô̌ ná pè̤ bíyě hénuôma, vǎ puố̤prè̤khǔ thyě cyá̤ ǐtě?”
32 Quando, porém, Maria chegou onde Jesus estava e o viu, lançou-se aos seus pés e disse-lhe: Senhor, se tivesses estado aqui, meu irmão não teria morrido!
33 Bí Jesǔ myáhtye Maria ná Judaphú dố a krwǒ hyǎkuô̌ lǔ tahe nguố̤ akhè̌nuô, a thè́plè̤̌, a thè́muố̤ rò a thè́plòmo̤to.
33 Ao vê-la chorar assim, como também todos os judeus que a acompanhavam, Jesus ficou intensamente comovido em espírito. E, sob o impulso de profunda emoção,
34 A sudyǎ èthǐ, “Thǐ cuố iluốtǒ lǔ bítě?”
34 perguntou: Onde o pusestes? Responderam-lhe: Senhor, vinde ver.
35 Rò Jesǔ nguố̤.
35 Jesus pôs-se a chorar.
36 Rò Judaphú tahe hé lahyǎ, “Myámò̌lé, a mo̤ cò́ lǔ bá꤮ těnuô.”
36 Observaram por isso os judeus: Vede como ele o amava!
37 Manárò tahehe rò a hé, “A me̤ lǐ cyá̤ cò́ ǔmèthè vǎ hé rò a cuố plwǒthyětuố̤ kayǎ yětôprè̤ phútě?”
37 Mas alguns deles disseram: Não podia ele, que abriu os olhos do cego de nascença, fazer com que este não morresse?
38 Jesǔ thè́plè̤̌ thè́muố̤ khyěthyá rò a cuốtǒ dố ǔ lé̤iluố nuô̌ lǔ dố lò̤́kǔ yěnuô a o. Luô̤̌kǔ yěnuô ǔ htulò̌bí lǔ ná lò̤́du tômě.
38 Tomado, novamente, de profunda emoção, Jesus foi ao sepulcro. Era uma gruta, coberta por uma pedra.
39 Rò a hé ǔ, “Htulò̌ taphǎkyǎ lò̤́du yěnuô.”
39 Jesus ordenou: Tirai a pedra. Disse-lhe Marta, irmã do morto: Senhor, já cheira mal, pois há quatro dias que ele está aí...
40 “Vǎ héhtuô̌hò́ nè̤, nè̤ ki zṳ̂́e rò nè̤ ki myáhtye Cò́marya a tè̤lǐtè̤takhè̌ pǎ, vǎhéto?” Byacè Jesǔ hé èthǐ phúnuô.
40 Respondeu-lhe Jesus: Não te disse eu: Se creres, verás a glória de Deus? Tiraram, pois, a pedra.
41 Phúnuôrò èthǐ htulò̌ taphǎkyǎ lò̤́du nuôtômě. Rò Jesǔ tṳ́htya dố mò́lè̤̌ rò a hé, “Kố꤮ Phè̌, nè̤ ní̤dǎ vǎ tè̤kwǐcò́bè̌ akhu-akhyě, vǎ hébwíhétaryě nè̤.
41 Levantando Jesus os olhos ao alto, disse: Pai, rendo-te graças, porque me ouviste.
42 Vǎ thè́gně ná nè̤ ní̤dǎ vǎ tè̤kwǐcò́bè̌ pwǒ̤꤮ phuố. Manárò vǎ myá dố a ki htwǒbwí htwǒtaryě pé̤ kayǎ dố a ihtò bíyě tahe agně, rò thyáphú èthǐ ki zṳ̂́e ná nè̤ nò̌hyǎ vǎ agněnuôrò, vǎ hé phúyě prè́.”
42 Eu bem sei que sempre me ouves, mas falo assim por causa do povo que está em roda, para que creiam que tu me enviaste.
43 Bí Byacè Jesǔ kwǐcò́bè̌ htuô̌nuô, a è́htǒhtya, “Lazarú! Htemò̌!”
43 Depois destas palavras, exclamou em alta voz: Lázaro, vem para fora!
44 Rò kayǎ thyě yětôprè̤ hte. Atakhu khǎduô tahenuô a talǔoma lò̌pǎ ná ikè̤̌ báplǐ rò amèthè nuô a bo tava̤bí lò̌pǎ ná ikè̤̌.
44 E o morto saiu, tendo os pés e as mãos ligados com faixas, e o rosto coberto por um sudário. Ordenou então Jesus: Desligai-o e deixai-o ir.
45 Judaphú dố a hyǎ olě kuô̌ Maria tahe myáhtye Jesǔ me̤yě akhu-akhyě a zṳ̂́ka̤nyá̤ka̤ è́lǎ Jesǔ.
45 Muitos dos judeus, que tinham vindo a Marta e Maria e viram o que Jesus fizera, creram nele.
46 Manárò tahehe nuô a cuố dố Pharisěophú tahe a o rò a cuố hésoluô̌ pé̤ èthǐ ná Jesǔ me̤tè̤yě.
46 Alguns deles, porém, foram aos fariseus e lhes contaram o que Jesus realizara.
47 Phúnuôrò bwídukhu tahe ná Pharisěophú tahe è́plò́ Judaphú khuklò́khuklyǎ dố aruô tahe rò okúokyá ní̤dyé lǔ.
47 Os pontífices e os fariseus convocaram o conselho e disseram: Que faremos? Esse homem multiplica os milagres.
48 Pè̤ ki dya-o tadû è phúyě hénuôma, ǔ zṳ̂́e kuô̌lò̌ lǔ hò́. Htuô̌pǎrò Roma klyěphú tahe ki hyǎ pǎ rò hyǎ me̤pruốkyǎ lò̌ pè̤ tè̤lǔhǒduhǒ, pè̤ myěcôphúphú nyě̤côlò̌ pǎ.”
48 Se o deixarmos proceder assim, todos crerão nele, e os romanos virão e arruinarão a nossa cidade e toda a nação.
49 Yětôphuốrò dố èthǐ aklè̌ nuô, kayǎmwi̤ ná Caipha otôprè̤. Bínuô tôna ma a htwǒ bwídukhulố. Rò a héhtya, “Thǐ thè́gně lahyǎ tôcô꤮ to.
49 Um deles, chamado Caifás, que era o sumo sacerdote daquele ano, disse-lhes: Vós não entendeis nada!
50 Dố Judaphú myěcô yětômuố̤ tôcôlò̌ kíré̤pyékíré̤kyǎ lò̌ agněnuô, kayǎ yětôprè̤ ki thyěkyǎ dố Judaphú yětahe agně nuô aryáklò̌ nuôma, thǐ thè́gněto è̌?”
50 Nem considerais que vos convém que morra um só homem pelo povo, e que não pereça toda a nação.
51 A hé phúyě nuôma a hé ní̤dyédû ná a tè̤cyá̤tè̤dè nuômá̤to. Cò́marya nò̌hébè lǔ prè́. Bínuô tôna akǔnuô, è yǒ htwǒ bwídukhulố rò a hépro̤ one ré̤ ná Jesǔ ki thyě dố Juda myěcôphú tahe agně pǎ, phúnuôprè́.
51 E ele não disse isso por si mesmo, mas, como era o sumo sacerdote daquele ano, profetizava que Jesus havia de morrer pela nação,
52 Htuô̌rò a tè̤hépro̤ yěnuô, a tǒprè́tû́ Jesǔ ki thyě pé̤ dố Judaphú tahe agně nuômá̤to, a ki thyětuố̤ pé̤kuô̌ Cò́marya aphúalye̤ dố a o lahyǎ dố htyěké̤ aruô tahe agněgně. Thyáphú a ki me̤htwǒhtya kayǎ yětahe tômṳtuô̌ pǎ agněnuô, ǔ bè me̤thyě lǔ pǎ.
52 e não somente pela nação, mas também para que fossem reconduzidos à unidade os filhos de Deus dispersos.
53 Phúnuôrò, cáhtya bínuô tônyě tǎ̤plehyǎ rò kayǎ htwǒ Judaphú khuklò́khuklyǎ tahenuô, a pṳ̌ kreme̤thyě lahyǎ hò́ Jesǔ.
53 E desde aquele momento resolveram tirar-lhe a vida.
54 Phúnuôrò, Jesǔ cuố nuô̌lá̤nuô̌lǐ pǎ dố Judaphú tahe aklè̌ to. A cuố okhókyǎ dố ké̤sè̌htyěkya̤ lò̤́tamákhu akhǎshyé khǎlé̤ tôpho. A cuố o ní̤dyé dò̌ yětôdò̌ nuôma ǔ è́ ná dò̌ Ephraim, a cuố otố̤ró̤ kuô̌ ná a khǒpacè̤̌ tahe bínuô.
54 Em conseqüência disso, Jesus já não andava em público entre os judeus. Retirou-se para uma região vizinha do deserto, a uma cidade chamada Efraim, e ali se detinha com seus discípulos.
55 Judaphú pwè̌ dố ǔ è́ ná tè̤cuốtalwó pwè̌duyě a phûhyǎhò́ rò, kayǎ dò̌phúsophú otavǐtava̤ bínuô tahe htyaró̤ è́kú꤮ lǎ lahyǎ dố vǐ̤ Jerusalem. Bí pwè̌ bètyahíto akhè̌nuô, thyáphú èthǐ ki me̤ mwǒ̤plǐré̤ lahyǎ athè́plò phú tè̤cò́bè̌ lé̤klǒ o nuô rò a cuố ré̤ lahyǎ dố vǐ̤ Jerusalem prè́.
55 Estava próxima a Páscoa dos judeus, e muita gente de todo o país subia a Jerusalém antes da Páscoa para se purificar.
56 Èthǐ myápṳ̌ lahyǎ Jesǔ. Rò bí èthǐ oplò́ tố̤lǔ dố tè̤lǔtyǎ hǒkǔ akhè̌nuô, a sudyǎ ní̤dyé khyělǔ tôprè̤ ná tôprè̤ rò a hé, “Thǐ tane̤ phútě? A hyǎ pwè̌ pǎ vǎhé?”
56 Procuravam Jesus e falavam uns com os outros no templo: Que vos parece? Achais que ele não virá à festa?
57 Bínuôakhè̌ prè̤lǔtyǎ khuklò́ tahe ná Pharisěophú tahenuô a hétǎ̤ lahyǎ angó̤, thyáphú pè̤ ki pṳ̂́ní̤ Jesǔ nuô rò, kayǎ dố a myáhtye lǔ tôprè̤prè̤ nuô, a tǒbè hésoluô̌ pé̤ pè̤.
57 Mas os sumos sacerdotes e os fariseus tinham dado ordem para que todo aquele que soubesse onde ele estava o denunciasse, para o prenderem.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 11, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.