João 11
Lisǎsè̌ Athè̌ - Kayǎ Ngó̤ (KYU) vs NVT
1 Kayǎmwi̤ ná Lazarú hé yětôprè̤nuô aswí. È ná a vyá̤prè̤mò Maria ná Martha ma a o lahyǎ dố dò̌ Bethania.
1 Um homem chamado Lázaro estava doente. Ele morava em Betânia com suas irmãs, Maria e Marta.
2 Maria yětôprè̤ ma má̤hò́ a lyátǎ̤ htyěnuô̤mû́ dố Byacè a khǎduôlo̤ rò a htû́plǐ ná akhuluô̤ nuôtôprè̤ hò́. Lazarú dố aswí yětôprè̤ nuôma a puố̤prè̤khǔ hò́.
2 Foi Maria, a irmã de Lázaro, que mais tarde derramou perfume caro nos pés do Senhor e os enxugou com os cabelos.
3 A vyá̤prè̤mò yěthè́nyě̤ nò̌cuố héso ǔ ná Jesǔ, rò èthǐ cuố hé Jesǔ, “Byacè, nè̤ khǒbò́thyómo̤ Lazarú thè́swí hò́.”
3 As duas irmãs enviaram um recado a Jesus, dizendo: “Senhor, seu amigo querido está muito doente”.
4 Bí Jesǔ ní̤huô̌ tè̤ritè̤kyǎ yě akhè̌nuô, a hé, “Dố tè̤swíyě akhu-akhyě ǔ ki myáhtye Cò́marya alǐ atakhè̌ pǎ. Htuô̌to dố tè̤swíyě akhu-akhyěrò ǔ ki me̤lǐme̤takhè̌ kuô̌dû Cò́marya aphúkhǔ yěnuô pǎ.”
4 Quando Jesus ouviu isso, disse: “A doença de Lázaro não acabará em morte. Ela aconteceu para a glória de Deus, para que o Filho de Deus receba glória por meio dela”.
5 Jesǔ mo̤ní̤ lò̌plǐ Martha ná apuố̤prè̤mò, ná a puố̤prè̤khǔ Lazarú thè́thuô̌lò̌.
5 Jesus amava Marta, Maria e Lázaro.
6 Rò a ní̤huô̌ ná Lazarú swí tadû́rò a o tadû plehyǎpǎ bínuô nyě̤nyě.
6 Ouvindo, portanto, que Lázaro estava doente, ficou mais dois dias onde estava.
7 Htuô̌rò a hé a khǒpacè̤̌ tahe, “Pè̤ ka̤ dố Judaké̤ pó꤮.”
7 Depois, disse a seus discípulos: “Vamos voltar para a Judeia”.
8 Manárò a khǒpacè̤̌ tahe hé lǔ, “Thárá, dố pǎnunu꤮ huprè́ rò Judaphú tahe thè́zṳ̂́ pṳ̌ tá̤ nè̤ ná lò̤́ rò nè̤ kíré̤ ka̤khyětǒ khyěthyá èthǐ bínuô ò?”
8 Os discípulos se opuseram, dizendo: “Rabi, apenas alguns dias atrás o povo da Judeia tentou apedrejá-lo. Ainda assim, o senhor vai voltar para lá?”.
9 Jesǔ hésû èthǐ, “Tônyě ma a o shyényě̤mû̌ ha vǎhé? Kayǎ tôprè̤prè̤ dố a cuốklyá dố mò̤́sè̌klè̌ yěnuô, a taphò̌ lakhû́ náto, me̤těhérò a yǒ myáhtye hekhu atè̤lǐ nuô̌.
9 Jesus respondeu: “Há doze horas de claridade todos os dias. Durante o dia, as pessoas podem andar com segurança. Conseguem enxergar, pois têm a luz deste mundo.
10 Manárò kayǎ tôprè̤prè̤ a ki cuố dố mò̤́khí hénuô, a ki taphò̌ lakhû́ pǎ, me̤těhérò a yǒ khí nuô̌.”
10 À noite, porém, correm o risco de tropeçar, pois não há luz”.
11 A héhtuô̌ phúyě rò, a hé plehyǎ pó̤ èthǐ, “Pè̤ khǒbò́thyó Lazarú omyění̤ sǒtapa̤ hò́, manárò vǎ ki cuố hturyǎ̤ ihtò lǔ.” A hé èthǐ phúnuô.
11 E acrescentou: “Nosso amigo Lázaro adormeceu, mas agora vou despertá-lo”.
12 “A ki omyění̤ sǒtapa̤ prè́ hérò, a omo̤-oryá hyǎkhyě dû pǎ kǒkǒ,” a khǒpacè̤̌ hésû lǔ phúnuô.
12 Os discípulos disseram: “Senhor, se ele dorme é porque logo vai melhorar!”.
13 Jesǔ thè́zṳ̂́ hé angó̤lasá ná Lazarú thyě hò́ manárò èthǐ tane̤prè́ ná a omyění̤ phúnuôprè́.
13 Pensavam que Jesus falava apenas do repouso do sono, mas ele se referia à morte de Lázaro.
14 Yětôphuốrò a héluô̌lǐ pé̤ èthǐ, “Lazarú thyěhò́,
14 Então ele disse claramente: “Lázaro está morto.
15 manárò, vǎ okuô̌ ná Lazarú bínuô to rò vǎ thè́krṳ̂̌ prè́, me̤těhérò dố a htwǒhtya phúyě akhu-akhyě, thǐ tè̤zṳ̂́e vǎ ki duhtya ná duhtya pǎ. Tè̤yětahe htwǒhtya phúyě nuôma, a htwǒhtya dố a ki htwǒbwíhtwǒtaryě dố thǐgně prè́. Phúnuôrò cuố꤮, pè̤ cuốkuô̌ è pó꤮.”
15 E, por causa de vocês, eu me alegro por não ter estado lá, pois agora vocês vão crer de fato. Venham, vamos até ele”.
16 Thomazo dố ǔ è́pó̤ lǔmwi̤ ná Didymo yětôprè̤ hé Jesǔ a khǒpacè̤̌ tahe, “Pè̤ cuốthyě ró̤kuô̌ ná pè̤ Byacè pó!” A hé phúnuô.
16 Tomé, apelidado de Gêmeo, disse aos outros discípulos: “Vamos até lá também para morrer com Jesus”.
17 Bí Byacè Jesǔ cuốtuố̤ dố dò̌ Bethania akhè̌nuô, ǔ iluố Lazarú nuô a ohò́ lwǐ̤nyě hò́.
17 Quando Jesus chegou a Betânia, disseram-lhe que Lázaro estava no túmulo havia quatro dias.
18 Dò̌ Bethania yě a oye̤ ná vǐ̤ Jerusalem a phû꤮ o nyě̤mile.
18 Betânia ficava a cerca de três quilômetros de Jerusalém,
19 Martha ná Maria yě a puố̤prè̤khǔ thyě akhu-akhyě, ǔ hyǎ ilò̌ èthǐ, ǔ hyǎ okruô̌olè̤ è́kuô̌ lǎ èthǐ.
19 e muitos moradores da região tinham vindo consolar Marta e Maria pela perda do irmão.
20 Bí Martha ní̤huô̌ ná Byacè Jesǔ hyǎhò́ akhè̌nuô, a htecuố myásû lǔ. Manárò, Maria rò a okyǎ dố hi prè́.
20 Quando Marta soube que Jesus estava chegando, foi ao seu encontro. Maria, porém, ficou em casa.
21 Martha hé Byacè Jesǔ Krístu, “Byacè, nè̤ ki okuô̌ ná pè̤ bíyě hénuôma, vǎ puố̤prè̤khǔ thyě cyá̤ ǐtě.
21 Marta disse a Jesus: “Se o Senhor estivesse aqui, meu irmão não teria morrido.
22 Manárò, khǒnyá̤yě cò́ bèbè, vǎ thè́gně ná nè̤ kwǐ Cò́marya ǐtětě꤮ nuô, a ki dyé nè̤ prè́.”
22 Mas sei que, mesmo agora, Deus lhe dará tudo que pedir”.
23 Jesǔ hésû lǔ, “Nè̤puố̤ ki htwǒprè̤ ka̤khyě khyěthyá pǎ.”
23 Jesus lhe disse: “Seu irmão vai ressuscitar”.
24 Rò Martha hésû lǔ, “Bí ǔ pwǒ̤꤮ tôprè̤ ihtòka̤khyě lò̌ dố tè̤thyě dố khyělố tônyě pǎnuô, è ki thyěihtò ka̤kuô̌ pǎnuô vǎ thè́gně prè́,” a hésû lǔ phúnuô.
24 “Sim”, respondeu Marta. “Ele vai ressuscitar quando todos ressuscitarem, no último dia.”
25 Byacè Jesǔ hé lǔ, “Vǎ ma prè̤ dố a me̤htwǒprè̤ ka̤khyě kayǎthyě tahe. Vǎ ma prè̤ dố a dyé ǔ thè́htwǒprè̤. Kayǎ dố a zṳ̂́e vǎ tahenuô, a thyě cò́ tadû́rò a ki htwǒprè̤ ka̤khyě pǎ.
25 Então Jesus disse: “Eu sou a ressurreição e a vida. Quem crê em mim viverá, mesmo depois de morrer.
26 Me̤těhérò kayǎ dố a zṳ̂́e vǎ tahenuô, a ki ní̤bè thè́htwǒprè̤ tacṳ́prè̤ pǎ, a thyěpǎ tôphuố꤮ to. Vǎ héyě nè̤ zṳ̂́e è̌, Martha?”
26 Quem vive e crê em mim jamais morrerá. Você crê nisso, Marta?”.
27 “Ò, vǎ zṳ̂́e vǎ, Byacè,” a hésû phúnuô. “Vǎ zṳ̂́e má̤lakǒ cò́ ná nè̤ ma Messia má̤hò́ Cò́marya a phúprè̤khǔ dố a kíré̤ hyǎ dố hekhu yětôprè̤ nuôhò́.”
27 “Sim, Senhor”, respondeu ela. “Eu creio que o senhor é o Cristo, o Filho de Deus, aquele que veio ao mundo da parte de Deus.”
28 Martha héhtuô̌ phúnuôrò a ka̤ dố apuố̤ Maria o rò a ka̤ hébèhuô lǔ, “Thárá hyǎtuố̤ bíyě hò́, rò a sudyǎ ní̤dyé nè̤.”
28 Em seguida, voltou para casa. Chamou Maria à parte e disse: “O Mestre está aqui e quer ver você”.
29 Maria ní̤huô̌ rò a tapluố̤taplyě htecuốtǒ Byacè Jesǔ.
29 Maria se levantou de imediato e foi até ele.
30 Manárò bínuô akhè̌nuô, Jesǔ nuô̌hí dố dò̌kǔ to. A opǎprè́ bí Martha lé̤cuố myáhtye tǎ̤sû lǔ nuôtôpho prè́.
30 Jesus tinha ficado fora do povoado, no lugar onde Marta havia se encontrado com ele.
31 Bí Judaphú dố a hyǎ okruô̌olè̤, a hyǎ ilò̌ Maria thǐtahe myáhtye ná Maria ihtò htecuố tapluố̤taplyě akhè̌, èthǐ krwǒcuốkuô̌ lǔkhyě. Èthǐ tane̤ ná a kíré̤ hyǎnguố̤ dố luô̤̌khu.
31 Quando as pessoas que estavam na casa viram Maria sair apressadamente, imaginaram que ela ia ao túmulo de Lázaro chorar e a seguiram.
32 Bí Maria cuốmyáhtye ná Jesǔ akhè̌nuô, a hyǎdángṳ̂lya̤ dố lǔkhǎduô khǎshyé rò a hé lǔ, “Byacè꤮ ki nè̤ okuô̌ ná pè̤ bíyě hénuôma, vǎ puố̤prè̤khǔ thyě cyá̤ ǐtě?”
32 Assim que chegou ao lugar onde Jesus estava e o viu, caiu a seus pés e disse: “Se o Senhor estivesse aqui, meu irmão não teria morrido”.
33 Bí Jesǔ myáhtye Maria ná Judaphú dố a krwǒ hyǎkuô̌ lǔ tahe nguố̤ akhè̌nuô, a thè́plè̤̌, a thè́muố̤ rò a thè́plòmo̤to.
33 Quando Jesus viu Maria chorar, e o povo também, sentiu profunda indignação e grande angústia.
34 A sudyǎ èthǐ, “Thǐ cuố iluốtǒ lǔ bítě?”
34 “Onde vocês o colocaram?”, perguntou. Eles responderam: “Senhor, venha e veja”.
35 Rò Jesǔ nguố̤.
35 Jesus chorou.
36 Rò Judaphú tahe hé lahyǎ, “Myámò̌lé, a mo̤ cò́ lǔ bá꤮ těnuô.”
36 As pessoas que estavam por perto disseram: “Vejam como ele o amava!”.
37 Manárò tahehe rò a hé, “A me̤ lǐ cyá̤ cò́ ǔmèthè vǎ hé rò a cuố plwǒthyětuố̤ kayǎ yětôprè̤ phútě?”
37 Outros, porém, disseram: “Este homem curou um cego. Não poderia ter impedido que Lázaro morresse?”.
38 Jesǔ thè́plè̤̌ thè́muố̤ khyěthyá rò a cuốtǒ dố ǔ lé̤iluố nuô̌ lǔ dố lò̤́kǔ yěnuô a o. Luô̤̌kǔ yěnuô ǔ htulò̌bí lǔ ná lò̤́du tômě.
38 Jesus, sentindo-se novamente indignado, chegou ao túmulo, uma gruta com uma pedra fechando a entrada.
39 Rò a hé ǔ, “Htulò̌ taphǎkyǎ lò̤́du yěnuô.”
39 “Rolem a pedra para o lado”, ordenou. “Senhor, ele está morto há quatro dias”, disse Marta, a irmã do falecido. “O mau cheiro será terrível.”
40 “Vǎ héhtuô̌hò́ nè̤, nè̤ ki zṳ̂́e rò nè̤ ki myáhtye Cò́marya a tè̤lǐtè̤takhè̌ pǎ, vǎhéto?” Byacè Jesǔ hé èthǐ phúnuô.
40 Jesus respondeu: “Eu não lhe disse que, se você cresse, veria a glória de Deus?”.
41 Phúnuôrò èthǐ htulò̌ taphǎkyǎ lò̤́du nuôtômě. Rò Jesǔ tṳ́htya dố mò́lè̤̌ rò a hé, “Kố꤮ Phè̌, nè̤ ní̤dǎ vǎ tè̤kwǐcò́bè̌ akhu-akhyě, vǎ hébwíhétaryě nè̤.
41 Então rolaram a pedra para o lado. Jesus olhou para o céu e disse: “Pai, eu te agradeço porque me ouviste.
42 Vǎ thè́gně ná nè̤ ní̤dǎ vǎ tè̤kwǐcò́bè̌ pwǒ̤꤮ phuố. Manárò vǎ myá dố a ki htwǒbwí htwǒtaryě pé̤ kayǎ dố a ihtò bíyě tahe agně, rò thyáphú èthǐ ki zṳ̂́e ná nè̤ nò̌hyǎ vǎ agněnuôrò, vǎ hé phúyě prè́.”
42 Tu sempre me ouves, mas eu disse isso por causa de todas as pessoas que estão aqui, para que elas creiam que tu me enviaste”.
43 Bí Byacè Jesǔ kwǐcò́bè̌ htuô̌nuô, a è́htǒhtya, “Lazarú! Htemò̌!”
43 Então Jesus gritou: “Lázaro, venha para fora!”.
44 Rò kayǎ thyě yětôprè̤ hte. Atakhu khǎduô tahenuô a talǔoma lò̌pǎ ná ikè̤̌ báplǐ rò amèthè nuô a bo tava̤bí lò̌pǎ ná ikè̤̌.
44 E o morto saiu, com as mãos e os pés presos com faixas e o rosto envolto num pano. Jesus disse: “Desamarrem as faixas e deixem-no ir!”.
45 Judaphú dố a hyǎ olě kuô̌ Maria tahe myáhtye Jesǔ me̤yě akhu-akhyě a zṳ̂́ka̤nyá̤ka̤ è́lǎ Jesǔ.
45 Muitos dos judeus que estavam com Maria creram em Jesus quando viram isso.
46 Manárò tahehe nuô a cuố dố Pharisěophú tahe a o rò a cuố hésoluô̌ pé̤ èthǐ ná Jesǔ me̤tè̤yě.
46 Alguns, no entanto, foram aos fariseus e contaram o que Jesus tinha feito.
47 Phúnuôrò bwídukhu tahe ná Pharisěophú tahe è́plò́ Judaphú khuklò́khuklyǎ dố aruô tahe rò okúokyá ní̤dyé lǔ.
47 Então os principais sacerdotes e fariseus reuniram o conselho dos líderes do povo. “Que vamos fazer?”, perguntavam uns aos outros. “Sem dúvida, este homem realiza muitos sinais.
48 Pè̤ ki dya-o tadû è phúyě hénuôma, ǔ zṳ̂́e kuô̌lò̌ lǔ hò́. Htuô̌pǎrò Roma klyěphú tahe ki hyǎ pǎ rò hyǎ me̤pruốkyǎ lò̌ pè̤ tè̤lǔhǒduhǒ, pè̤ myěcôphúphú nyě̤côlò̌ pǎ.”
48 Se permitirmos que continue assim, logo todos crerão nele. Então o exército romano virá e destruirá nosso templo e nossa nação.”
49 Yětôphuốrò dố èthǐ aklè̌ nuô, kayǎmwi̤ ná Caipha otôprè̤. Bínuô tôna ma a htwǒ bwídukhulố. Rò a héhtya, “Thǐ thè́gně lahyǎ tôcô꤮ to.
49 Caifás, o sumo sacerdote naquele ano, disse: “Vocês não sabem o que estão dizendo!
50 Dố Judaphú myěcô yětômuố̤ tôcôlò̌ kíré̤pyékíré̤kyǎ lò̌ agněnuô, kayǎ yětôprè̤ ki thyěkyǎ dố Judaphú yětahe agně nuô aryáklò̌ nuôma, thǐ thè́gněto è̌?”
50 Não percebem que é melhor para vocês que um homem morra pelo povo em vez de a nação inteira ser destruída?”.
51 A hé phúyě nuôma a hé ní̤dyédû ná a tè̤cyá̤tè̤dè nuômá̤to. Cò́marya nò̌hébè lǔ prè́. Bínuô tôna akǔnuô, è yǒ htwǒ bwídukhulố rò a hépro̤ one ré̤ ná Jesǔ ki thyě dố Juda myěcôphú tahe agně pǎ, phúnuôprè́.
51 Não disse isso por si mesmo, mas, sendo o sumo sacerdote naquele ano, profetizou que Jesus morreria pela nação inteira.
52 Htuô̌rò a tè̤hépro̤ yěnuô, a tǒprè́tû́ Jesǔ ki thyě pé̤ dố Judaphú tahe agně nuômá̤to, a ki thyětuố̤ pé̤kuô̌ Cò́marya aphúalye̤ dố a o lahyǎ dố htyěké̤ aruô tahe agněgně. Thyáphú a ki me̤htwǒhtya kayǎ yětahe tômṳtuô̌ pǎ agněnuô, ǔ bè me̤thyě lǔ pǎ.
52 E não apenas por aquela nação, mas para reunir em um só corpo todos os filhos de Deus espalhados ao redor do mundo.
53 Phúnuôrò, cáhtya bínuô tônyě tǎ̤plehyǎ rò kayǎ htwǒ Judaphú khuklò́khuklyǎ tahenuô, a pṳ̌ kreme̤thyě lahyǎ hò́ Jesǔ.
53 Daquele dia em diante, começaram a tramar a morte de Jesus.
54 Phúnuôrò, Jesǔ cuố nuô̌lá̤nuô̌lǐ pǎ dố Judaphú tahe aklè̌ to. A cuố okhókyǎ dố ké̤sè̌htyěkya̤ lò̤́tamákhu akhǎshyé khǎlé̤ tôpho. A cuố o ní̤dyé dò̌ yětôdò̌ nuôma ǔ è́ ná dò̌ Ephraim, a cuố otố̤ró̤ kuô̌ ná a khǒpacè̤̌ tahe bínuô.
54 Por essa razão, Jesus parou de andar no meio do povo. Foi para um lugar próximo do deserto, para o povoado de Efraim, onde permaneceu com seus discípulos.
55 Judaphú pwè̌ dố ǔ è́ ná tè̤cuốtalwó pwè̌duyě a phûhyǎhò́ rò, kayǎ dò̌phúsophú otavǐtava̤ bínuô tahe htyaró̤ è́kú꤮ lǎ lahyǎ dố vǐ̤ Jerusalem. Bí pwè̌ bètyahíto akhè̌nuô, thyáphú èthǐ ki me̤ mwǒ̤plǐré̤ lahyǎ athè́plò phú tè̤cò́bè̌ lé̤klǒ o nuô rò a cuố ré̤ lahyǎ dố vǐ̤ Jerusalem prè́.
55 Faltava pouco tempo para a festa judaica da Páscoa, e muita gente de toda a região chegou a Jerusalém para participar da cerimônia de purificação, antes que a Páscoa começasse.
56 Èthǐ myápṳ̌ lahyǎ Jesǔ. Rò bí èthǐ oplò́ tố̤lǔ dố tè̤lǔtyǎ hǒkǔ akhè̌nuô, a sudyǎ ní̤dyé khyělǔ tôprè̤ ná tôprè̤ rò a hé, “Thǐ tane̤ phútě? A hyǎ pwè̌ pǎ vǎhé?”
56 Continuavam procurando Jesus e, estando eles no templo, perguntavam uns aos outros: “O que vocês acham? Será que ele virá para a Páscoa?”.
57 Bínuôakhè̌ prè̤lǔtyǎ khuklò́ tahe ná Pharisěophú tahenuô a hétǎ̤ lahyǎ angó̤, thyáphú pè̤ ki pṳ̂́ní̤ Jesǔ nuô rò, kayǎ dố a myáhtye lǔ tôprè̤prè̤ nuô, a tǒbè hésoluô̌ pé̤ pè̤.
57 Enquanto isso, os principais sacerdotes e fariseus deram ordem para que, se alguém soubesse onde Jesus estava, o denunciasse de imediato, a fim de que o prendessem.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 11, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.