João 11

Lisǎsè̌ Athè̌ - Kayǎ Ngó̤ (KYU) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Kayǎmwi̤ ná Lazarú hé yětôprè̤nuô aswí. È ná a vyá̤prè̤mò Maria ná Martha ma a o lahyǎ dố dò̌ Bethania.
1 Um homem chamado Lázaro estava doente. Ele era do povoado de Betânia, onde Maria e a sua irmã Marta moravam.
2 Maria yětôprè̤ ma má̤hò́ a lyátǎ̤ htyěnuô̤mû́ dố Byacè a khǎduôlo̤ rò a htû́plǐ ná akhuluô̤ nuôtôprè̤ hò́. Lazarú dố aswí yětôprè̤ nuôma a puố̤prè̤khǔ hò́.
2 (Esta Maria era a mesma que pôs perfume nos pés do Senhor Jesus e os enxugou com os seus cabelos. Era o irmão dela, Lázaro, que estava doente.)
3 A vyá̤prè̤mò yěthè́nyě̤ nò̌cuố héso ǔ ná Jesǔ, rò èthǐ cuố hé Jesǔ, “Byacè, nè̤ khǒbò́thyómo̤ Lazarú thè́swí hò́.”
3 As duas irmãs mandaram dizer a Jesus: — Senhor, o seu querido amigo Lázaro está doente!
4 Bí Jesǔ ní̤huô̌ tè̤ritè̤kyǎ yě akhè̌nuô, a hé, “Dố tè̤swíyě akhu-akhyě ǔ ki myáhtye Cò́marya alǐ atakhè̌ pǎ. Htuô̌to dố tè̤swíyě akhu-akhyěrò ǔ ki me̤lǐme̤takhè̌ kuô̌dû Cò́marya aphúkhǔ yěnuô pǎ.”
4 Quando Jesus recebeu a notícia, disse:
5 Jesǔ mo̤ní̤ lò̌plǐ Martha ná apuố̤prè̤mò, ná a puố̤prè̤khǔ Lazarú thè́thuô̌lò̌.
5 Jesus amava muito Marta, e a sua irmã, e também Lázaro.
6 Rò a ní̤huô̌ ná Lazarú swí tadû́rò a o tadû plehyǎpǎ bínuô nyě̤nyě.
6 Porém quando soube que Lázaro estava doente, ainda ficou dois dias onde estava.
7 Htuô̌rò a hé a khǒpacè̤̌ tahe, “Pè̤ ka̤ dố Judaké̤ pó꤮.”
7 Então disse aos seus discípulos:
8 Manárò a khǒpacè̤̌ tahe hé lǔ, “Thárá, dố pǎnunu꤮ huprè́ rò Judaphú tahe thè́zṳ̂́ pṳ̌ tá̤ nè̤ ná lò̤́ rò nè̤ kíré̤ ka̤khyětǒ khyěthyá èthǐ bínuô ò?”
8 Mas eles disseram: — Mestre, faz tão pouco tempo que o povo de lá queria matá-lo a pedradas, e o senhor quer voltar?
9 Jesǔ hésû èthǐ, “Tônyě ma a o shyényě̤mû̌ ha vǎhé? Kayǎ tôprè̤prè̤ dố a cuốklyá dố mò̤́sè̌klè̌ yěnuô, a taphò̌ lakhû́ náto, me̤těhérò a yǒ myáhtye hekhu atè̤lǐ nuô̌.
9 Jesus respondeu:
10 Manárò kayǎ tôprè̤prè̤ a ki cuố dố mò̤́khí hénuô, a ki taphò̌ lakhû́ pǎ, me̤těhérò a yǒ khí nuô̌.”
10 Mas, se anda de noite, tropeça porque nele não existe luz.
11 A héhtuô̌ phúyě rò, a hé plehyǎ pó̤ èthǐ, “Pè̤ khǒbò́thyó Lazarú omyění̤ sǒtapa̤ hò́, manárò vǎ ki cuố hturyǎ̤ ihtò lǔ.” A hé èthǐ phúnuô.
11 Jesus disse isso e depois continuou:
12 “A ki omyění̤ sǒtapa̤ prè́ hérò, a omo̤-oryá hyǎkhyě dû pǎ kǒkǒ,” a khǒpacè̤̌ hésû lǔ phúnuô.
12 — Senhor, se ele está dormindo, isso quer dizer que vai ficar bom! — disseram eles.
13 Jesǔ thè́zṳ̂́ hé angó̤lasá ná Lazarú thyě hò́ manárò èthǐ tane̤prè́ ná a omyění̤ phúnuôprè́.
13 Mas o que Jesus queria dizer era que Lázaro estava morto. Porém eles pensavam que ele estivesse falando do sono natural.
14 Yětôphuốrò a héluô̌lǐ pé̤ èthǐ, “Lazarú thyěhò́,
14 Então Jesus disse claramente:
15 manárò, vǎ okuô̌ ná Lazarú bínuô to rò vǎ thè́krṳ̂̌ prè́, me̤těhérò dố a htwǒhtya phúyě akhu-akhyě, thǐ tè̤zṳ̂́e vǎ ki duhtya ná duhtya pǎ. Tè̤yětahe htwǒhtya phúyě nuôma, a htwǒhtya dố a ki htwǒbwíhtwǒtaryě dố thǐgně prè́. Phúnuôrò cuố꤮, pè̤ cuốkuô̌ è pó꤮.”
15 mas eu estou alegre por não ter estado lá com ele, pois assim vocês vão crer. Vamos até a casa dele.
16 Thomazo dố ǔ è́pó̤ lǔmwi̤ ná Didymo yětôprè̤ hé Jesǔ a khǒpacè̤̌ tahe, “Pè̤ cuốthyě ró̤kuô̌ ná pè̤ Byacè pó!” A hé phúnuô.
16 Então Tomé, chamado “o Gêmeo”, disse aos outros discípulos: — Vamos nós também a fim de morrer com o Mestre!
17 Bí Byacè Jesǔ cuốtuố̤ dố dò̌ Bethania akhè̌nuô, ǔ iluố Lazarú nuô a ohò́ lwǐ̤nyě hò́.
17 Quando Jesus chegou, já fazia quatro dias que Lázaro havia sido sepultado.
18 Dò̌ Bethania yě a oye̤ ná vǐ̤ Jerusalem a phû꤮ o nyě̤mile.
18 Betânia ficava a menos de três quilômetros de Jerusalém,
19 Martha ná Maria yě a puố̤prè̤khǔ thyě akhu-akhyě, ǔ hyǎ ilò̌ èthǐ, ǔ hyǎ okruô̌olè̤ è́kuô̌ lǎ èthǐ.
19 e muitas pessoas tinham vindo visitar Marta e Maria para as consolarem por causa da morte do irmão.
20 Bí Martha ní̤huô̌ ná Byacè Jesǔ hyǎhò́ akhè̌nuô, a htecuố myásû lǔ. Manárò, Maria rò a okyǎ dố hi prè́.
20 Quando Marta soube que Jesus estava chegando, foi encontrar-se com ele. Porém Maria ficou sentada em casa.
21 Martha hé Byacè Jesǔ Krístu, “Byacè, nè̤ ki okuô̌ ná pè̤ bíyě hénuôma, vǎ puố̤prè̤khǔ thyě cyá̤ ǐtě.
21 Então Marta disse a Jesus: — Se o senhor estivesse aqui, o meu irmão não teria morrido!
22 Manárò, khǒnyá̤yě cò́ bèbè, vǎ thè́gně ná nè̤ kwǐ Cò́marya ǐtětě꤮ nuô, a ki dyé nè̤ prè́.”
22 Mas eu sei que, mesmo assim, Deus lhe dará tudo o que o senhor pedir a ele.
23 Jesǔ hésû lǔ, “Nè̤puố̤ ki htwǒprè̤ ka̤khyě khyěthyá pǎ.”
23 — O seu irmão vai ressuscitar! — disse Jesus.
24 Rò Martha hésû lǔ, “Bí ǔ pwǒ̤꤮ tôprè̤ ihtòka̤khyě lò̌ dố tè̤thyě dố khyělố tônyě pǎnuô, è ki thyěihtò ka̤kuô̌ pǎnuô vǎ thè́gně prè́,” a hésû lǔ phúnuô.
24 Marta respondeu: — Eu sei que ele vai ressuscitar no último dia!
25 Byacè Jesǔ hé lǔ, “Vǎ ma prè̤ dố a me̤htwǒprè̤ ka̤khyě kayǎthyě tahe. Vǎ ma prè̤ dố a dyé ǔ thè́htwǒprè̤. Kayǎ dố a zṳ̂́e vǎ tahenuô, a thyě cò́ tadû́rò a ki htwǒprè̤ ka̤khyě pǎ.
25 Então Jesus afirmou:
26 Me̤těhérò kayǎ dố a zṳ̂́e vǎ tahenuô, a ki ní̤bè thè́htwǒprè̤ tacṳ́prè̤ pǎ, a thyěpǎ tôphuố꤮ to. Vǎ héyě nè̤ zṳ̂́e è̌, Martha?”
26 e quem vive e crê em mim nunca morrerá. Você acredita nisso?
27 “Ò, vǎ zṳ̂́e vǎ, Byacè,” a hésû phúnuô. “Vǎ zṳ̂́e má̤lakǒ cò́ ná nè̤ ma Messia má̤hò́ Cò́marya a phúprè̤khǔ dố a kíré̤ hyǎ dố hekhu yětôprè̤ nuôhò́.”
27 — Sim, senhor! — disse ela. — Eu creio que o senhor é o Messias , o Filho de Deus, que devia vir ao mundo.
28 Martha héhtuô̌ phúnuôrò a ka̤ dố apuố̤ Maria o rò a ka̤ hébèhuô lǔ, “Thárá hyǎtuố̤ bíyě hò́, rò a sudyǎ ní̤dyé nè̤.”
28 Depois de dizer isso, Marta foi, chamou Maria, a sua irmã, e lhe disse em particular: — O Mestre chegou e está chamando você.
29 Maria ní̤huô̌ rò a tapluố̤taplyě htecuốtǒ Byacè Jesǔ.
29 Quando Maria ouviu isso, levantou-se depressa e foi encontrar-se com Jesus.
30 Manárò bínuô akhè̌nuô, Jesǔ nuô̌hí dố dò̌kǔ to. A opǎprè́ bí Martha lé̤cuố myáhtye tǎ̤sû lǔ nuôtôpho prè́.
30 Pois ele não tinha chegado ao povoado, mas ainda estava no lugar onde Marta o havia encontrado.
31 Bí Judaphú dố a hyǎ okruô̌olè̤, a hyǎ ilò̌ Maria thǐtahe myáhtye ná Maria ihtò htecuố tapluố̤taplyě akhè̌, èthǐ krwǒcuốkuô̌ lǔkhyě. Èthǐ tane̤ ná a kíré̤ hyǎnguố̤ dố luô̤̌khu.
31 As pessoas que estavam na casa com Maria, consolando-a, viram que ela se levantou e saiu depressa. Então foram atrás dela, pois pensavam que ela ia ao túmulo para chorar ali.
32 Bí Maria cuốmyáhtye ná Jesǔ akhè̌nuô, a hyǎdángṳ̂lya̤ dố lǔkhǎduô khǎshyé rò a hé lǔ, “Byacè꤮ ki nè̤ okuô̌ ná pè̤ bíyě hénuôma, vǎ puố̤prè̤khǔ thyě cyá̤ ǐtě?”
32 Maria chegou ao lugar onde Jesus estava e logo que o viu caiu aos pés dele e disse: — Se o senhor tivesse estado aqui, o meu irmão não teria morrido!
33 Bí Jesǔ myáhtye Maria ná Judaphú dố a krwǒ hyǎkuô̌ lǔ tahe nguố̤ akhè̌nuô, a thè́plè̤̌, a thè́muố̤ rò a thè́plòmo̤to.
33 Jesus viu Maria chorando e viu as pessoas que estavam com ela chorando também. Então ficou muito comovido e aflito
34 A sudyǎ èthǐ, “Thǐ cuố iluốtǒ lǔ bítě?”
34 e perguntou: — Venha ver, senhor! — responderam.
35 Rò Jesǔ nguố̤.
35 Jesus chorou.
36 Rò Judaphú tahe hé lahyǎ, “Myámò̌lé, a mo̤ cò́ lǔ bá꤮ těnuô.”
36 Então as pessoas disseram: — Vejam como ele amava Lázaro!
37 Manárò tahehe rò a hé, “A me̤ lǐ cyá̤ cò́ ǔmèthè vǎ hé rò a cuố plwǒthyětuố̤ kayǎ yětôprè̤ phútě?”
37 Mas algumas delas disseram: — Ele curou o cego. Será que não poderia ter feito alguma coisa para que Lázaro não morresse?
38 Jesǔ thè́plè̤̌ thè́muố̤ khyěthyá rò a cuốtǒ dố ǔ lé̤iluố nuô̌ lǔ dố lò̤́kǔ yěnuô a o. Luô̤̌kǔ yěnuô ǔ htulò̌bí lǔ ná lò̤́du tômě.
38 Jesus ficou outra vez muito comovido. Ele foi até o túmulo, que era uma gruta com uma pedra colocada na entrada,
39 Rò a hé ǔ, “Htulò̌ taphǎkyǎ lò̤́du yěnuô.”
39 e ordenou: Marta, a irmã do morto, disse: — Senhor, ele está cheirando mal, pois já faz quatro dias que foi sepultado!
40 “Vǎ héhtuô̌hò́ nè̤, nè̤ ki zṳ̂́e rò nè̤ ki myáhtye Cò́marya a tè̤lǐtè̤takhè̌ pǎ, vǎhéto?” Byacè Jesǔ hé èthǐ phúnuô.
40 Jesus respondeu:
41 Phúnuôrò èthǐ htulò̌ taphǎkyǎ lò̤́du nuôtômě. Rò Jesǔ tṳ́htya dố mò́lè̤̌ rò a hé, “Kố꤮ Phè̌, nè̤ ní̤dǎ vǎ tè̤kwǐcò́bè̌ akhu-akhyě, vǎ hébwíhétaryě nè̤.
41 Então tiraram a pedra. Jesus olhou para o céu e disse:
42 Vǎ thè́gně ná nè̤ ní̤dǎ vǎ tè̤kwǐcò́bè̌ pwǒ̤꤮ phuố. Manárò vǎ myá dố a ki htwǒbwí htwǒtaryě pé̤ kayǎ dố a ihtò bíyě tahe agně, rò thyáphú èthǐ ki zṳ̂́e ná nè̤ nò̌hyǎ vǎ agněnuôrò, vǎ hé phúyě prè́.”
42 Eu sei que sempre me ouves; mas eu estou dizendo isso por causa de toda esta gente que está aqui, para que eles creiam que tu me enviaste.
43 Bí Byacè Jesǔ kwǐcò́bè̌ htuô̌nuô, a è́htǒhtya, “Lazarú! Htemò̌!”
43 Depois de dizer isso, gritou:
44 Rò kayǎ thyě yětôprè̤ hte. Atakhu khǎduô tahenuô a talǔoma lò̌pǎ ná ikè̤̌ báplǐ rò amèthè nuô a bo tava̤bí lò̌pǎ ná ikè̤̌.
44 E o morto saiu. Os seus pés e as suas mãos estavam enfaixados com tiras de pano, e o seu rosto estava enrolado com um pano. Então Jesus disse:
45 Judaphú dố a hyǎ olě kuô̌ Maria tahe myáhtye Jesǔ me̤yě akhu-akhyě a zṳ̂́ka̤nyá̤ka̤ è́lǎ Jesǔ.
45 Muitas pessoas que tinham ido visitar Maria viram o que Jesus tinha feito e creram nele.
46 Manárò tahehe nuô a cuố dố Pharisěophú tahe a o rò a cuố hésoluô̌ pé̤ èthǐ ná Jesǔ me̤tè̤yě.
46 Mas algumas pessoas voltaram e contaram aos fariseus o que ele havia feito.
47 Phúnuôrò bwídukhu tahe ná Pharisěophú tahe è́plò́ Judaphú khuklò́khuklyǎ dố aruô tahe rò okúokyá ní̤dyé lǔ.
47 Então os fariseus e os chefes dos sacerdotes se reuniram com o Conselho Superior e disseram: — O que é que nós vamos fazer? Esse homem está fazendo muitos milagres!
48 Pè̤ ki dya-o tadû è phúyě hénuôma, ǔ zṳ̂́e kuô̌lò̌ lǔ hò́. Htuô̌pǎrò Roma klyěphú tahe ki hyǎ pǎ rò hyǎ me̤pruốkyǎ lò̌ pè̤ tè̤lǔhǒduhǒ, pè̤ myěcôphúphú nyě̤côlò̌ pǎ.”
48 Se deixarmos que ele continue fazendo essas coisas, todos vão crer nele. Aí as autoridades romanas agirão contra nós e destruirão o Templo e o nosso país.
49 Yětôphuốrò dố èthǐ aklè̌ nuô, kayǎmwi̤ ná Caipha otôprè̤. Bínuô tôna ma a htwǒ bwídukhulố. Rò a héhtya, “Thǐ thè́gně lahyǎ tôcô꤮ to.
49 Então Caifás, que naquele ano era o Grande Sacerdote , disse: — Vocês não sabem nada!
50 Dố Judaphú myěcô yětômuố̤ tôcôlò̌ kíré̤pyékíré̤kyǎ lò̌ agněnuô, kayǎ yětôprè̤ ki thyěkyǎ dố Judaphú yětahe agně nuô aryáklò̌ nuôma, thǐ thè́gněto è̌?”
50 Será que não entendem que para vocês é melhor que morra apenas um homem pelo povo do que deixar que o país todo seja destruído?
51 A hé phúyě nuôma a hé ní̤dyédû ná a tè̤cyá̤tè̤dè nuômá̤to. Cò́marya nò̌hébè lǔ prè́. Bínuô tôna akǔnuô, è yǒ htwǒ bwídukhulố rò a hépro̤ one ré̤ ná Jesǔ ki thyě dố Juda myěcôphú tahe agně pǎ, phúnuôprè́.
51 Naquele momento Caifás não estava falando por si mesmo. Mas, como ele era o Grande Sacerdote naquele ano, estava profetizando que Jesus ia morrer pela nação.
52 Htuô̌rò a tè̤hépro̤ yěnuô, a tǒprè́tû́ Jesǔ ki thyě pé̤ dố Judaphú tahe agně nuômá̤to, a ki thyětuố̤ pé̤kuô̌ Cò́marya aphúalye̤ dố a o lahyǎ dố htyěké̤ aruô tahe agněgně. Thyáphú a ki me̤htwǒhtya kayǎ yětahe tômṳtuô̌ pǎ agněnuô, ǔ bè me̤thyě lǔ pǎ.
52 E não somente pela nação, mas também para reunir em um só corpo todos os filhos de Deus que estão espalhados por toda parte.
53 Phúnuôrò, cáhtya bínuô tônyě tǎ̤plehyǎ rò kayǎ htwǒ Judaphú khuklò́khuklyǎ tahenuô, a pṳ̌ kreme̤thyě lahyǎ hò́ Jesǔ.
53 Então, daquele dia em diante, os líderes judeus fizeram planos para matar Jesus.
54 Phúnuôrò, Jesǔ cuố nuô̌lá̤nuô̌lǐ pǎ dố Judaphú tahe aklè̌ to. A cuố okhókyǎ dố ké̤sè̌htyěkya̤ lò̤́tamákhu akhǎshyé khǎlé̤ tôpho. A cuố o ní̤dyé dò̌ yětôdò̌ nuôma ǔ è́ ná dò̌ Ephraim, a cuố otố̤ró̤ kuô̌ ná a khǒpacè̤̌ tahe bínuô.
54 Por isso ele já não andava publicamente na Judeia, mas foi para uma região perto do deserto, a uma cidade chamada Efraim, e ficou ali com os seus discípulos.
55 Judaphú pwè̌ dố ǔ è́ ná tè̤cuốtalwó pwè̌duyě a phûhyǎhò́ rò, kayǎ dò̌phúsophú otavǐtava̤ bínuô tahe htyaró̤ è́kú꤮ lǎ lahyǎ dố vǐ̤ Jerusalem. Bí pwè̌ bètyahíto akhè̌nuô, thyáphú èthǐ ki me̤ mwǒ̤plǐré̤ lahyǎ athè́plò phú tè̤cò́bè̌ lé̤klǒ o nuô rò a cuố ré̤ lahyǎ dố vǐ̤ Jerusalem prè́.
55 Faltava pouco tempo para a Festa da Páscoa . Muitos judeus foram a Jerusalém antes da festa para tomar parte na cerimônia de purificação .
56 Èthǐ myápṳ̌ lahyǎ Jesǔ. Rò bí èthǐ oplò́ tố̤lǔ dố tè̤lǔtyǎ hǒkǔ akhè̌nuô, a sudyǎ ní̤dyé khyělǔ tôprè̤ ná tôprè̤ rò a hé, “Thǐ tane̤ phútě? A hyǎ pwè̌ pǎ vǎhé?”
56 Eles procuravam Jesus e, no pátio do Templo, perguntavam uns aos outros: — O que é que vocês acham? Será que ele vem à festa?
57 Bínuôakhè̌ prè̤lǔtyǎ khuklò́ tahe ná Pharisěophú tahenuô a hétǎ̤ lahyǎ angó̤, thyáphú pè̤ ki pṳ̂́ní̤ Jesǔ nuô rò, kayǎ dố a myáhtye lǔ tôprè̤prè̤ nuô, a tǒbè hésoluô̌ pé̤ pè̤.
57 Os chefes dos sacerdotes e os fariseus queriam prender Jesus. Por isso tinham dado ordem para que, se alguém soubesse, contasse onde ele estava.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 11, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.