Hebreus 12
Lisǎsè̌ Athè̌ - Kayǎ Ngó̤ (KYU) vs NVT
1 Phúnuôrò, kayǎ dố a dyéluô̌ní̤ pé̤ pè̤ ná a tè̤zṳ̂́tè̤nyá̤ yětahenuô, a o tava̤plutava̤phè cò́ ná pè̤. Phúnuô akhu-akhyě, pè̤ ki vǐkyǎ kyǎ tè̤pwǒ̤꤮ tôcô dố a me̤ dídyǎ tǎ̤tṳ̂̌ pè̤ tahe ná tè̤thû́ dố a me̤ taphuô lakhû́kyǎ pè̤ yětahe pó꤮! Rò pè̤ myáró̤lǔ ǔ dyé pé̤ pè̤ mábǒ dố pè̤nyěhyǎ yě rò pè̤ ki khyáthè́plòhtǔ klyahyǎtuố̤ dố a o nuô pó꤮.
1 Portanto, uma vez que estamos rodeados de tão grande multidão de testemunhas, livremo-nos de todo peso que nos torna vagarosos e do pecado que nos atrapalha, e corramos com perseverança a corrida que foi posta diante de nós.
2 Athyáná kayǎ klya tahe myátǒdè̌ hyǎtǒ tû́prè́ tè̤me̤pé̤mábǒ yěnuôhò́, phúnuôrò pè̤ ki myátǒdè̌ hyǎ prè́tû́ Jesǔ pó꤮. Me̤těhérò è ma pè̤ tè̤zṳ̂́tè̤nyá̤ a khǎshyékhǎrya̤ tôprè̤. Htuô̌to, è ma prè̤ dố a me̤lốme̤bǎ pé̤ hò́ pè̤ tè̤zṳ̂́tè̤nyá̤ tôprè̤. A khyáthyě htuô̌pǎma, a thè́gně one htuô̌hò́ ná a ki ní̤bè tè̤thè́luố̤phòphû̌ pǎ akhu-akhyě, a tǒbè khyáthyě cò́ dố krusulo̤ cò́ tadû́rò a thè́tarè̤̌ tôcô꤮ to. Khǒnyá̤rò a onyǎo hò́ dố Cò́marya a lé̤onyǎ htyalô̌ dố cò́htwó nuôtôkyě hò́.
2 Mantenhamos o olhar firme em Jesus, o líder e aperfeiçoador de nossa fé. Por causa da alegria que o esperava, ele suportou a cruz sem se importar com a vergonha. Agora ele está sentado no lugar de honra à direita do trono de Deus.
3 Thyáphú thǐ me̤ tè̤ryá rò thǐ ki thè́práladyá tǎmé̤, rò thǐ ki thè́plòpyékyǎ tǎmé̤ agněnuô, tane̤myá lahyǎmò̌ Byacè Jesǔ ari-akyǎ yěnuô, prè̤oraphú tahe thè́htethè́takhǒ lǔ me̤takhwótakè nyacò́ lǔ tadû́rò a khyáthè́plòhtǔ nyacò́ dố èthǐkhu.
3 Pensem em toda a hostilidade que ele suportou dos pecadores; desse modo, vocês não ficarão cansados nem desanimados.
4 Thǐ sásû ná tè̤thû́tè̤ora yětahe tadû́rò thǐ khyábè tè̤cyě̤tè̤cṳ̂ tuố̤ cò́ dố ǔ bème̤thyě thǐnuô, a o hí tôprè̤꤮ to.
4 Afinal, ainda não chegaram a arriscar a vida na luta contra o pecado.
5 Cò́marya dyéhè̌dyére thǐ phú aphú ná ané̤ nuôma thǐ sǒtapa̤ hò́ è̌? A hé thǐ,
5 Acaso vocês se esqueceram das palavras de ânimo que Deus lhes dirigiu como filhos dele? Ele disse: “Meu filho, não despreze a disciplina do Senhor; não desanime quando ele o corrigir.
6 Me̤těhérò, Cò́marya thè́prwǒ̤ ithyóryáka̤ kayǎ dố a mo̤ ní̤dyé nuôtahe. Rò lò̌꤮ kayǎ dố Cò́marya dya hò́ èthǐ ná aphú nuôtahenuô, a plí ní̤dyé lǔ.”
6 Pois o Senhor disciplina quem ele ama e castiga todo aquele que aceita como filho”.
7 Thǐ khyábè tè̤tahenuô, khyáthè́plòhtǔ rò dya è phú Phè̌ Cò́marya ithyóryáka̤ ní̤dyé thǐ prè́ nuô ní꤮. Cò́marya thè́prwǒ̤ ithyóryáka̤ ní̤dyé aphú ná ané̤ nuôtahe prè́. Phè̌ dố a thè́prwǒ̤ ithyó ryáka̤ní̤ dyékuô̌ aphú tahe to nuôma a o nyǎ tôprè̤prè̤ è̌?
7 Enquanto suportam essa disciplina de Deus, lembrem-se de que ele os trata como filhos. Quem já ouviu falar de um filho que nunca foi disciplinado pelo pai?
8 Cò́marya ithyóithya ryáka̤ ní̤dyé lò̌ aphú pwǒ̤꤮ tôprè̤. Ki a thè́prwǒ̤ ithyóryáka̤ ní̤dyé kuô̌ thǐ to hénuô, thǐ htwǒ má̤lakǒ hí aphú má̤to. Thǐ má̤prè́ phú dố a sǒdǒ è́phè̌ nuôtahe prè́.
8 Se Deus não os disciplina como faz com todos os seus filhos, significa que vocês não são filhos de verdade, mas ilegítimos.
9 Pè̤ o ná pè̤muố̤pè̤phè̌ dố hekhuyě tahe rò a thè́prwǒ̤ ithyóithya ryáka̤ ní̤dyé pè̤ rò pè̤ bezṳ̂́ ní̤dyé èthǐ. A thyá phúnuôhò́ pè̤ o ná pè̤phè̌ dố mò́khu yětôprè̤ akhu-akhyě, pè̤ tǒ shyalya̤ní̤ lốklò̌pǎ cò́ pè̤ thè́plò dố èlè̤̌ yěnuô cò́. Rò pè̤ ki ní̤bè tè̤htwǒprè̤ pǎ.
9 Uma vez que respeitávamos nossos pais terrenos que nos disciplinavam, não devemos nos submeter ainda mais à disciplina do Pai de nosso espírito e, assim, obter vida?
10 Pè̤phè̌ dố hekhu yětahe thè́prwǒ̤ ithyóithya ryáka̤ pè̤ ana-alè̌ amò̤́nyěmò̤́thè̌ thǐ tahenuô, a nyě̤to, taplô̤phúprè́ rò a dya lahyǎ ná a me̤ tè̤ yěnuôma aryá prè́ a tane̤ rò a ithyó pè̤ prè́. Thyáphú pè̤ ki sǎsè̌ thyákuô̌ phú pè̤ Phè̌ Cò́marya yěnuôrò, a thè́prwǒ̤ ithyóithya ryáka̤ ní̤dyé pè̤ tè̤ dố a ki htwǒbwíhtwǒtaryě ní̤dyédû dố pè̤gně yěnuôtahe prè́.
10 Pois nossos pais nos disciplinaram por alguns anos como julgaram melhor, mas a disciplina de Deus é sempre para o nosso bem, a fim de que participemos de sua santidade.
11 Bí Cò́marya thè́prwǒ̤ ithyó ryáka̤ ní̤dyé pè̤ akhè̌nuô, a cô ná thè́plè̤̌thè́zò̤ lǎ nuô, a cô ná tè̤thè́krṳ̂̌thè́lò̌ o tôcô꤮ to. Manárò kayǎ dố a khyábènò́ ǔ thè́prwǒ̤ ithyóithya ryáka̤ ní̤dyé hò́ lǔ yětahenuô dốkhyěpǎ rò a ki ní̤bè ke khwókè pǎnuôma má̤hò́ tè̤ohtwǒprè̤ dố acò́ate̤ rò a ki ní̤bè thè́plò kacṳ́kabè́ pǎ.
11 Nenhuma disciplina é agradável no momento em que é aplicada; ao contrário, é dolorosa. Mais tarde, porém, produz uma colheita de vida justa e de paz para os que assim são corrigidos.
12 Phúnuôrò, me̤sò̌htya khyě thǐ takhu dố a tazè̤́ la̤la̤ yěnuô tahe, rò me̤shyohtya khyěthyá thǐkhamǎ̤ dố a tanyǎ̤tadè yěnuôtahe.
12 Portanto, revigorem suas mãos cansadas e seus joelhos enfraquecidos.
13 Tarú krwǒplehyǎ tadûkuô̌ tè̤má̤tè̤cò́ aklyá yěnuô ní꤮. Kayǎ dố atè̤zṳ̂́ patí tahenuô athyáná kayǎ khǎduôdá nuôtahe hò́. Thyáphú kayǎ dố a khǎduôdá yětahe ki sítakluô̌ tǎmé̤, htuô̌rò thyáphú èthǐ khǎduô ki ryáka̤khyě agněnuô, tarú krwǒ plehyǎ tadûlǎ kuô̌pó̤ lahyǎ ní꤮.
13 Façam caminhos retos para seus pés a fim de que os mancos não caiam, mas sejam fortalecidos.
14 Yácû́ okrṳ̂̌oklè̌ kuô̌ ná ǔ pwǒ̤꤮ tôprè̤ ní꤮. Yácû́ ohtwǒprè̤ sǎsè̌ lahyǎ ní꤮. Me̤těhérò tè̤ohtwǒprè̤ sǎsè̌ ki oto hénuô, ǔ myáhtyecyá̤ Byacè tôprè̤꤮ to.
14 Esforcem-se para viver em paz com todos e procurem ter uma vida santa, sem a qual ninguém verá o Senhor.
15 Thyáphú thǐ pwǒ̤꤮ tôprè̤ ki ní̤bè kuô̌ lahyǎ Cò́marya abwíataryě yěnuôrò, rò̤ní̤ lahyǎ thǐné̤ ní꤮. Nò̌htwǒhtya tǎ lahyǎ thǐné̤ phú thòmò̤́ dố ǔ e è rò a mṳ̂thyěcyá̤ ǔ nuôtahe tôprè̤꤮ tǎmé̤ ní꤮. Kayǎ dố athyáná thòmò̤́ dố a me̤ mṳ̂thyěcyá̤ ǔ yětahenuô a ki dyáhtya dố thǐklè̌ rò a ki me̤pyá̤me̤sè̌ ǔ è́prè̤ ná a tè̤mṳ̂thyě yěnuô pǎ.
15 Cuidem uns dos outros para que nenhum de vocês deixe de experimentar a graça de Deus. Fiquem atentos para que não brote nenhuma raiz venenosa de amargura que cause perturbação, contaminando muitos.
16 Nò̌htwǒhtya tǎ lahyǎ thǐ né̤klò̤́ yěnuô ná kayǎ dố a cuốthû́ prè̤mòprè̤khǔ nuôtahe tǎmé̤ ní꤮. Htwǒhtya thyá lahyǎ tǎ phú Esau dố a be zṳ̂́ kuô̌ǔ Cò́marya angó̤ to rò a isè̌e ní̤dyékyǎ avyá̤prè̤́ ucè̌tazè̌ ná ithwí tôbě nuôtôprè̤꤮ tǎmé̤ ní꤮.
16 Vigiem para que ninguém seja imoral ou profano, como Esaú, que trocou seus direitos como filho mais velho por uma simples refeição.
17 Phú thǐ thè́gně htuô̌dû nuôhò́, dốkhyě rò bí a thè́zṳ̂́ hyǎ phyékuô̌ tè̤sò̌ri dố aphè̌ o akhè̌nuô, aphè̌ dyé pǎ lǔ to. A myápṳ̌ cò́ tè̤sò̌ri ná amèthèhtyě cò́ tadû́rò, dố a isè̌e htuô̌hò́ phúvyá̤prè̤́ a ucè̌tazè̌ yě akhu-akhyě, a htulya taple khócyá̤ pǎto.
17 Como vocês sabem, mais tarde, quando ele quis a bênção do pai, foi rejeitado. Era tarde para que houvesse arrependimento, embora ele tivesse implorado com lágrimas.
18 — ausente —
18 Vocês não chegaram a um monte que se pode tocar, a um lugar de fogo ardente, escuridão, trevas e vendaval,
19 — ausente —
19 ao toque da trombeta e à voz tão terrível que aqueles que a ouviram suplicaram que nada mais lhes fosse dito,
20 Me̤těhérò, ngó̤pra̤htya rò a hé, “Tè̤phútè̤lye̤ cò́ bèbè a ki hyǎ me̤bè soyětômě hénuô, bè tá̤thyěkyǎ è ná lò̤́,” ngó̤ pra̤tǎ̤ yětômû̌nuô èthǐ khyápé̤ pǎ cò́to cò́.
20 pois não podiam suportar a ordem que recebiam: “Se até mesmo um animal tocar no monte, deve ser apedrejado”.
21 Èthǐ myáhtye lahyǎ tè̤ htwǒhtya phúyě dố èthǐ nyěhyǎ rò, èthǐ thè́isě nyacò́ akhu-akhyě, “Vǎ thè́isě tanyǎ̤tadè cò́” Mosè hé phúnuô.
21 O próprio Moisés ficou tão assustado com o que viu a ponto de dizer: “Fiquei apavorado e tremendo de medo”.
22 Manárò, thǐ kuô̌ke rò thǐ hyǎtuố̤hò́ dố Zion so hò́. So yětôměnuô ma má̤hò́ Cò́marya dố a htwǒprè̤ yětôprè̤ avǐ̤ tôvǐ̤ dố ǔ è́ ná vǐ̤ Jerusalem dố mò́khu yěnuô tôvǐ̤ hò́. Cò́marya amò́khu tanéphú dố a o cò́ dố athǐ ná athǐkǔ tahe hyǎoplò́ thè́luố̤phòphû̌ ró̤kuô̌ lò̌ lǔ bínuô. Rò thǐ hyǎ otố̤kuô̌ ná amò́khu tanéphú yětahe hò́.
22 Vocês, porém, chegaram ao monte Sião, à cidade do Deus vivo, à Jerusalém celestial, aos incontáveis milhares de anjos em alegre reunião,
23 Thǐ hyǎtuố̤hò́ dố Cò́marya a phúvyá̤prè̤́ tahe lé̤hyǎ oplò́ tố̤lǔ akhǎlé̤ yěnuôhò́. Ǔ rǎnuô̌má ohò́ èthǐmwi̤ dố mò́khu hò́. Thǐ hyǎtuố̤ lahyǎ hò́ dố Cò́marya dố a ki cirya ní̤dû ǔ pwǒ̤꤮ tôprè̤ ná ané̤ yětôprè̤ anyěhyǎ hò́. Thǐ hyǎtuố̤hò́ dố kayǎcò́kayǎte̤ dố nuôkhè̌ tahe a thè́htwǒprè̤ dố Cò́marya me̤lốbǎ htuô̌hò́ lǔ yětahe a o hò́.
23 à congregação dos filhos mais velhos, cujos nomes estão escritos no céu, e a Deus, que é juiz de todos, aos espíritos dos justos no céu, agora aperfeiçoados,
24 Thǐ hyǎtuố̤hò́ dố Jesǔ a o hò́. Tè̤ô̌lya̤ athè̌ dố prè̤lukayǎ ná Cò́marya aplèkǔ yěnuô è htwǒ pé̤ hò́ prè̤me̤tè̤ dố aplèkǔ tôprè̤ hò́. Htuô̌to thǐ hyǎtuố̤hò́ dố Byacè Jesǔ athwi lé̤htwítǎ̤ akhǎlé̤ dố aryá lốklò̌ pǎ cò́ ná Abělè athwiyě nuô a o hò́.
24 a Jesus, o mediador da nova aliança, e ao sangue aspergido, que fala de coisas melhores do que falava o sangue de Abel.
25 Phúnuôrò, thyáphú thǐ ki htwǒ tǎ kayǎ dố a ní̤huô̌ Cò́marya angó̤pra̤htya rò a htésûkyǎ Cò́marya nuôtahe tǎmé̤nuô, rò̤ní̤ lahyǎ thǐné̤ ní꤮. Bí Israelphú tahe ní̤huô̌ tè̤dyérò̤ èthǐ dố hekhuyě akhè̌nuô, èthǐ ní̤dǎ lahyǎ lǔngó̤ to. Phúnuôrò a klya siplè́bè́ lahyǎ ná tè̤cirya to. Ki me̤phúnuôrò ki pè̤ htésûkyǎ dố mò́khu yětôprè̤ dyérò̤ pè̤yě kihérò, tane̤myámò̌, thǐ klya siplè́ bè́cyá̤ pǎ cò́nyǎ ná Cò́marya a tè̤cirya taki꤮ cò́ nyǎtohò́.
25 Tenham cuidado para não se recusarem a ouvir aquele que fala. Porque, se aqueles que se recusaram a ouvir o mensageiro terreno não escaparam, certamente não escaparemos se rejeitarmos aquele que nos fala do céu.
26 Bínuôakhè̌ Cò́marya angó̤ yěnuô apra̤ kazuô̤̌ lò̌ cò́ hekhu tôba cò́. Manárò khǒnyá̤rò a ò́lya̤, “Vǎ ki me̤ kazuô̤̌ pó̤ khyěthyá pǎ tôphuố, rò vǎ me̤ kazuô̤̌ tû́ hekhu yěnuô to, vǎ me̤ kazuô̤̌tố̤ kuô̌pó̤ lò̌ cò́ mò́lè̤̌ tahe pǎ,” a hé phúnuô.
26 Quando Deus falou naquela ocasião, sua voz fez a terra tremer, mas agora ele promete: “Mais uma vez, farei tremer não só a terra, mas também os céus”.
27 A hé, “Pó̤khyěthyá pǎ,” angó̤lasá ma, a héluô̌plǒ cò́hò́ ná Cò́marya ki me̤ kazuô̤̌htya lò̌lò̌꤮ tè̤bèbyá nuôtahe pǎ, rò a ki lamé̤kyǎlǎ lò̌ pǎ. A kazuô̤̌ cyá̤to tahe ki okyǎ tû́dûprè́ agněnuô, Cò́marya me̤kazuô̤̌ phúnuôprè́.
27 Isso significa que toda a criação será abalada e removida, de modo que permaneçam apenas as coisas inabaláveis.
28 Phúnuôrò, pè̤ hébwíhétaryě ró̤lǔ Cò́marya pó꤮, me̤těhérò pè̤ ní̤bèhò́ htyěké̤ dố a kazuô̤̌ cyá̤to yětôké̤hò́. Pè̤ ki cò́bè̌htya Cò́marya ná tè̤cò́bè̌ dố atǒ ná lǔthè́plò ná tè̤thè́isě dyadudyahtǔ lǔ akǔ yěnuô pó꤮.
28 Uma vez que recebemos um reino inabalável, sejamos gratos e agrademos a Deus adorando-o com reverência e santo temor.
29 Me̤těhérò pè̤ Cò́marya ma athyáná mikyǎ̤rahtǒ dố a û̌thyěkyǎ ǔ yěnuôhò́.
29 Porque nosso Deus é um fogo consumidor.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Hebreus 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.