Hebreus 12
Lisǎsè̌ Athè̌ - Kayǎ Ngó̤ (KYU) vs NTLH
1 Phúnuôrò, kayǎ dố a dyéluô̌ní̤ pé̤ pè̤ ná a tè̤zṳ̂́tè̤nyá̤ yětahenuô, a o tava̤plutava̤phè cò́ ná pè̤. Phúnuô akhu-akhyě, pè̤ ki vǐkyǎ kyǎ tè̤pwǒ̤꤮ tôcô dố a me̤ dídyǎ tǎ̤tṳ̂̌ pè̤ tahe ná tè̤thû́ dố a me̤ taphuô lakhû́kyǎ pè̤ yětahe pó꤮! Rò pè̤ myáró̤lǔ ǔ dyé pé̤ pè̤ mábǒ dố pè̤nyěhyǎ yě rò pè̤ ki khyáthè́plòhtǔ klyahyǎtuố̤ dố a o nuô pó꤮.
1 Assim nós temos essa grande multidão de testemunhas ao nosso redor. Portanto, deixemos de lado tudo o que nos atrapalha e o pecado que se agarra firmemente em nós e continuemos a correr, sem desanimar, a corrida marcada para nós.
2 Athyáná kayǎ klya tahe myátǒdè̌ hyǎtǒ tû́prè́ tè̤me̤pé̤mábǒ yěnuôhò́, phúnuôrò pè̤ ki myátǒdè̌ hyǎ prè́tû́ Jesǔ pó꤮. Me̤těhérò è ma pè̤ tè̤zṳ̂́tè̤nyá̤ a khǎshyékhǎrya̤ tôprè̤. Htuô̌to, è ma prè̤ dố a me̤lốme̤bǎ pé̤ hò́ pè̤ tè̤zṳ̂́tè̤nyá̤ tôprè̤. A khyáthyě htuô̌pǎma, a thè́gně one htuô̌hò́ ná a ki ní̤bè tè̤thè́luố̤phòphû̌ pǎ akhu-akhyě, a tǒbè khyáthyě cò́ dố krusulo̤ cò́ tadû́rò a thè́tarè̤̌ tôcô꤮ to. Khǒnyá̤rò a onyǎo hò́ dố Cò́marya a lé̤onyǎ htyalô̌ dố cò́htwó nuôtôkyě hò́.
2 Conservemos os nossos olhos fixos em Jesus, pois é por meio dele que a nossa fé começa, e é ele quem a aperfeiçoa. Ele não deixou que a cruz fizesse com que ele desistisse. Pelo contrário, por causa da alegria que lhe foi prometida, ele não se importou com a humilhação de morrer na cruz e agora está sentado do lado direito do trono de Deus.
3 Thyáphú thǐ me̤ tè̤ryá rò thǐ ki thè́práladyá tǎmé̤, rò thǐ ki thè́plòpyékyǎ tǎmé̤ agněnuô, tane̤myá lahyǎmò̌ Byacè Jesǔ ari-akyǎ yěnuô, prè̤oraphú tahe thè́htethè́takhǒ lǔ me̤takhwótakè nyacò́ lǔ tadû́rò a khyáthè́plòhtǔ nyacò́ dố èthǐkhu.
3 Pensem no sofrimento dele e como suportou com paciência o ódio dos pecadores. Assim, vocês, não desanimem, nem desistam.
4 Thǐ sásû ná tè̤thû́tè̤ora yětahe tadû́rò thǐ khyábè tè̤cyě̤tè̤cṳ̂ tuố̤ cò́ dố ǔ bème̤thyě thǐnuô, a o hí tôprè̤꤮ to.
4 Porque na luta contra o pecado vocês ainda não tiveram de combater até à morte.
5 Cò́marya dyéhè̌dyére thǐ phú aphú ná ané̤ nuôma thǐ sǒtapa̤ hò́ è̌? A hé thǐ,
5 Será que vocês já esqueceram as palavras de encorajamento que Deus lhes disse, como se vocês fossem filhos dele? Pois ele disse: “Preste atenção, meu filho, quando o Senhor o castiga, e não se desanime quando ele o repreende.
6 Me̤těhérò, Cò́marya thè́prwǒ̤ ithyóryáka̤ kayǎ dố a mo̤ ní̤dyé nuôtahe. Rò lò̌꤮ kayǎ dố Cò́marya dya hò́ èthǐ ná aphú nuôtahenuô, a plí ní̤dyé lǔ.”
6 Pois o Senhor corrige quem ele ama e castiga quem ele aceita como filho.”
7 Thǐ khyábè tè̤tahenuô, khyáthè́plòhtǔ rò dya è phú Phè̌ Cò́marya ithyóryáka̤ ní̤dyé thǐ prè́ nuô ní꤮. Cò́marya thè́prwǒ̤ ithyóryáka̤ ní̤dyé aphú ná ané̤ nuôtahe prè́. Phè̌ dố a thè́prwǒ̤ ithyó ryáka̤ní̤ dyékuô̌ aphú tahe to nuôma a o nyǎ tôprè̤prè̤ è̌?
7 Suportem o sofrimento com paciência como se fosse um castigo dado por um pai, pois o sofrimento de vocês mostra que Deus os está tratando como seus filhos. Será que existe algum filho que nunca foi corrigido pelo pai?
8 Cò́marya ithyóithya ryáka̤ ní̤dyé lò̌ aphú pwǒ̤꤮ tôprè̤. Ki a thè́prwǒ̤ ithyóryáka̤ ní̤dyé kuô̌ thǐ to hénuô, thǐ htwǒ má̤lakǒ hí aphú má̤to. Thǐ má̤prè́ phú dố a sǒdǒ è́phè̌ nuôtahe prè́.
8 Se vocês não são corrigidos como acontece com todos os filhos de Deus, então não são filhos de verdade, mas filhos ilegítimos.
9 Pè̤ o ná pè̤muố̤pè̤phè̌ dố hekhuyě tahe rò a thè́prwǒ̤ ithyóithya ryáka̤ ní̤dyé pè̤ rò pè̤ bezṳ̂́ ní̤dyé èthǐ. A thyá phúnuôhò́ pè̤ o ná pè̤phè̌ dố mò́khu yětôprè̤ akhu-akhyě, pè̤ tǒ shyalya̤ní̤ lốklò̌pǎ cò́ pè̤ thè́plò dố èlè̤̌ yěnuô cò́. Rò pè̤ ki ní̤bè tè̤htwǒprè̤ pǎ.
9 No caso dos nossos pais humanos, eles nos corrigiam, e nós os respeitávamos. Então devemos obedecer muito mais ainda ao nosso Pai celestial e assim viveremos.
10 Pè̤phè̌ dố hekhu yětahe thè́prwǒ̤ ithyóithya ryáka̤ pè̤ ana-alè̌ amò̤́nyěmò̤́thè̌ thǐ tahenuô, a nyě̤to, taplô̤phúprè́ rò a dya lahyǎ ná a me̤ tè̤ yěnuôma aryá prè́ a tane̤ rò a ithyó pè̤ prè́. Thyáphú pè̤ ki sǎsè̌ thyákuô̌ phú pè̤ Phè̌ Cò́marya yěnuôrò, a thè́prwǒ̤ ithyóithya ryáka̤ ní̤dyé pè̤ tè̤ dố a ki htwǒbwíhtwǒtaryě ní̤dyédû dố pè̤gně yěnuôtahe prè́.
10 Os nossos pais humanos nos corrigiam durante pouco tempo, pois achavam que isso era certo; mas Deus nos corrige para o nosso próprio bem, para que participemos da sua santidade .
11 Bí Cò́marya thè́prwǒ̤ ithyó ryáka̤ ní̤dyé pè̤ akhè̌nuô, a cô ná thè́plè̤̌thè́zò̤ lǎ nuô, a cô ná tè̤thè́krṳ̂̌thè́lò̌ o tôcô꤮ to. Manárò kayǎ dố a khyábènò́ ǔ thè́prwǒ̤ ithyóithya ryáka̤ ní̤dyé hò́ lǔ yětahenuô dốkhyěpǎ rò a ki ní̤bè ke khwókè pǎnuôma má̤hò́ tè̤ohtwǒprè̤ dố acò́ate̤ rò a ki ní̤bè thè́plò kacṳ́kabè́ pǎ.
11 Quando somos corrigidos, isso no momento nos parece motivo de tristeza e não de alegria. Porém, mais tarde, os que foram corrigidos recebem como recompensa uma vida correta e de paz.
12 Phúnuôrò, me̤sò̌htya khyě thǐ takhu dố a tazè̤́ la̤la̤ yěnuô tahe, rò me̤shyohtya khyěthyá thǐkhamǎ̤ dố a tanyǎ̤tadè yěnuôtahe.
12 Portanto, levantem as suas mãos cansadas e fortaleçam os seus joelhos enfraquecidos.
13 Tarú krwǒplehyǎ tadûkuô̌ tè̤má̤tè̤cò́ aklyá yěnuô ní꤮. Kayǎ dố atè̤zṳ̂́ patí tahenuô athyáná kayǎ khǎduôdá nuôtahe hò́. Thyáphú kayǎ dố a khǎduôdá yětahe ki sítakluô̌ tǎmé̤, htuô̌rò thyáphú èthǐ khǎduô ki ryáka̤khyě agněnuô, tarú krwǒ plehyǎ tadûlǎ kuô̌pó̤ lahyǎ ní꤮.
13 Andem por caminhos aplanados para que o pé aleijado não manque, mas seja curado.
14 Yácû́ okrṳ̂̌oklè̌ kuô̌ ná ǔ pwǒ̤꤮ tôprè̤ ní꤮. Yácû́ ohtwǒprè̤ sǎsè̌ lahyǎ ní꤮. Me̤těhérò tè̤ohtwǒprè̤ sǎsè̌ ki oto hénuô, ǔ myáhtyecyá̤ Byacè tôprè̤꤮ to.
14 Procurem ter paz com todos e se esforcem para viver uma vida completamente dedicada ao Senhor, pois sem isso ninguém o verá.
15 Thyáphú thǐ pwǒ̤꤮ tôprè̤ ki ní̤bè kuô̌ lahyǎ Cò́marya abwíataryě yěnuôrò, rò̤ní̤ lahyǎ thǐné̤ ní꤮. Nò̌htwǒhtya tǎ lahyǎ thǐné̤ phú thòmò̤́ dố ǔ e è rò a mṳ̂thyěcyá̤ ǔ nuôtahe tôprè̤꤮ tǎmé̤ ní꤮. Kayǎ dố athyáná thòmò̤́ dố a me̤ mṳ̂thyěcyá̤ ǔ yětahenuô a ki dyáhtya dố thǐklè̌ rò a ki me̤pyá̤me̤sè̌ ǔ è́prè̤ ná a tè̤mṳ̂thyě yěnuô pǎ.
15 Tomem cuidado para que ninguém abandone a graça de Deus. Cuidado, para que ninguém se torne como uma planta amarga que cresce e prejudica muita gente com o seu veneno.
16 Nò̌htwǒhtya tǎ lahyǎ thǐ né̤klò̤́ yěnuô ná kayǎ dố a cuốthû́ prè̤mòprè̤khǔ nuôtahe tǎmé̤ ní꤮. Htwǒhtya thyá lahyǎ tǎ phú Esau dố a be zṳ̂́ kuô̌ǔ Cò́marya angó̤ to rò a isè̌e ní̤dyékyǎ avyá̤prè̤́ ucè̌tazè̌ ná ithwí tôbě nuôtôprè̤꤮ tǎmé̤ ní꤮.
16 E tomem cuidado também para que ninguém se torne imoral ou perca o respeito pelas coisas sagradas, como Esaú, que, por causa de um prato de comida, vendeu os seus direitos de filho mais velho.
17 Phú thǐ thè́gně htuô̌dû nuôhò́, dốkhyě rò bí a thè́zṳ̂́ hyǎ phyékuô̌ tè̤sò̌ri dố aphè̌ o akhè̌nuô, aphè̌ dyé pǎ lǔ to. A myápṳ̌ cò́ tè̤sò̌ri ná amèthèhtyě cò́ tadû́rò, dố a isè̌e htuô̌hò́ phúvyá̤prè̤́ a ucè̌tazè̌ yě akhu-akhyě, a htulya taple khócyá̤ pǎto.
17 Como vocês sabem, depois ele quis receber a bênção do seu pai. Mas foi rejeitado porque não encontrou um modo de mudar o que havia feito, embora procurasse fazer isso até mesmo com lágrimas.
18 — ausente —
18 Vocês não foram como o povo de Israel. Vocês não chegaram perto de alguma coisa que se pode tocar, como o monte Sinai com o seu fogo destruidor, a escuridão e as trevas, a tempestade,
19 — ausente —
19 o barulho de trombeta e o som de uma voz. Quando os israelitas ouviram a voz, pediram que ela não dissesse mais nada,
20 Me̤těhérò, ngó̤pra̤htya rò a hé, “Tè̤phútè̤lye̤ cò́ bèbè a ki hyǎ me̤bè soyětômě hénuô, bè tá̤thyěkyǎ è ná lò̤́,” ngó̤ pra̤tǎ̤ yětômû̌nuô èthǐ khyápé̤ pǎ cò́to cò́.
20 pois eles não podiam suportar a ordem que dizia: “Até um animal, se tocar o monte, deverá ser morto a pedradas.”
21 Èthǐ myáhtye lahyǎ tè̤ htwǒhtya phúyě dố èthǐ nyěhyǎ rò, èthǐ thè́isě nyacò́ akhu-akhyě, “Vǎ thè́isě tanyǎ̤tadè cò́” Mosè hé phúnuô.
21 O que estavam vendo era tão terrível, que Moisés disse: “Estou tremendo de medo!”
22 Manárò, thǐ kuô̌ke rò thǐ hyǎtuố̤hò́ dố Zion so hò́. So yětôměnuô ma má̤hò́ Cò́marya dố a htwǒprè̤ yětôprè̤ avǐ̤ tôvǐ̤ dố ǔ è́ ná vǐ̤ Jerusalem dố mò́khu yěnuô tôvǐ̤ hò́. Cò́marya amò́khu tanéphú dố a o cò́ dố athǐ ná athǐkǔ tahe hyǎoplò́ thè́luố̤phòphû̌ ró̤kuô̌ lò̌ lǔ bínuô. Rò thǐ hyǎ otố̤kuô̌ ná amò́khu tanéphú yětahe hò́.
22 Pelo contrário, vocês chegaram ao monte Sião e à cidade do Deus vivo, a Jerusalém celestial com os seus milhares de anjos.
23 Thǐ hyǎtuố̤hò́ dố Cò́marya a phúvyá̤prè̤́ tahe lé̤hyǎ oplò́ tố̤lǔ akhǎlé̤ yěnuôhò́. Ǔ rǎnuô̌má ohò́ èthǐmwi̤ dố mò́khu hò́. Thǐ hyǎtuố̤ lahyǎ hò́ dố Cò́marya dố a ki cirya ní̤dû ǔ pwǒ̤꤮ tôprè̤ ná ané̤ yětôprè̤ anyěhyǎ hò́. Thǐ hyǎtuố̤hò́ dố kayǎcò́kayǎte̤ dố nuôkhè̌ tahe a thè́htwǒprè̤ dố Cò́marya me̤lốbǎ htuô̌hò́ lǔ yětahe a o hò́.
23 Vocês chegaram à reunião alegre dos filhos mais velhos de Deus, isto é, daqueles que têm o nome deles escrito no céu. Vocês chegaram até Deus, que é o juiz de todos, e chegaram também aos espíritos dos que são corretos e que foram aperfeiçoados.
24 Thǐ hyǎtuố̤hò́ dố Jesǔ a o hò́. Tè̤ô̌lya̤ athè̌ dố prè̤lukayǎ ná Cò́marya aplèkǔ yěnuô è htwǒ pé̤ hò́ prè̤me̤tè̤ dố aplèkǔ tôprè̤ hò́. Htuô̌to thǐ hyǎtuố̤hò́ dố Byacè Jesǔ athwi lé̤htwítǎ̤ akhǎlé̤ dố aryá lốklò̌ pǎ cò́ ná Abělè athwiyě nuô a o hò́.
24 Vocês chegaram até Jesus, que fez a nova aliança e que borrifou o sangue que fala de coisas muito melhores do que o sangue de Abel.
25 Phúnuôrò, thyáphú thǐ ki htwǒ tǎ kayǎ dố a ní̤huô̌ Cò́marya angó̤pra̤htya rò a htésûkyǎ Cò́marya nuôtahe tǎmé̤nuô, rò̤ní̤ lahyǎ thǐné̤ ní꤮. Bí Israelphú tahe ní̤huô̌ tè̤dyérò̤ èthǐ dố hekhuyě akhè̌nuô, èthǐ ní̤dǎ lahyǎ lǔngó̤ to. Phúnuôrò a klya siplè́bè́ lahyǎ ná tè̤cirya to. Ki me̤phúnuôrò ki pè̤ htésûkyǎ dố mò́khu yětôprè̤ dyérò̤ pè̤yě kihérò, tane̤myámò̌, thǐ klya siplè́ bè́cyá̤ pǎ cò́nyǎ ná Cò́marya a tè̤cirya taki꤮ cò́ nyǎtohò́.
25 Portanto, tenham cuidado e não recusem ouvir aquele que fala. Aqueles que recusaram ouvir a pessoa que entregou a mensagem divina na terra não puderam escapar. Por isso muito menos escaparemos nós se rejeitarmos aquele que lá do céu nos fala.
26 Bínuôakhè̌ Cò́marya angó̤ yěnuô apra̤ kazuô̤̌ lò̌ cò́ hekhu tôba cò́. Manárò khǒnyá̤rò a ò́lya̤, “Vǎ ki me̤ kazuô̤̌ pó̤ khyěthyá pǎ tôphuố, rò vǎ me̤ kazuô̤̌ tû́ hekhu yěnuô to, vǎ me̤ kazuô̤̌tố̤ kuô̌pó̤ lò̌ cò́ mò́lè̤̌ tahe pǎ,” a hé phúnuô.
26 Naquele tempo a voz de Deus fez com que a terra estremecesse, mas agora ele prometeu isto: “Mais uma vez farei com que trema não somente a terra, mas também o céu.”
27 A hé, “Pó̤khyěthyá pǎ,” angó̤lasá ma, a héluô̌plǒ cò́hò́ ná Cò́marya ki me̤ kazuô̤̌htya lò̌lò̌꤮ tè̤bèbyá nuôtahe pǎ, rò a ki lamé̤kyǎlǎ lò̌ pǎ. A kazuô̤̌ cyá̤to tahe ki okyǎ tû́dûprè́ agněnuô, Cò́marya me̤kazuô̤̌ phúnuôprè́.
27 As palavras “mais uma vez” mostram bem que as coisas criadas serão abaladas e mudadas, para que as que não podem ser abaladas continuem como estão.
28 Phúnuôrò, pè̤ hébwíhétaryě ró̤lǔ Cò́marya pó꤮, me̤těhérò pè̤ ní̤bèhò́ htyěké̤ dố a kazuô̤̌ cyá̤to yětôké̤hò́. Pè̤ ki cò́bè̌htya Cò́marya ná tè̤cò́bè̌ dố atǒ ná lǔthè́plò ná tè̤thè́isě dyadudyahtǔ lǔ akǔ yěnuô pó꤮.
28 Por isso sejamos agradecidos, pois já recebemos um Reino que não pode ser abalado. Sejamos agradecidos e adoremos a Deus de um modo que o agrade, com respeito e temor .
29 Me̤těhérò pè̤ Cò́marya ma athyáná mikyǎ̤rahtǒ dố a û̌thyěkyǎ ǔ yěnuôhò́.
29 Porque, na verdade, o nosso Deus é um fogo destruidor.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Hebreus 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.