Atos 27
Lisǎsè̌ Athè̌ - Kayǎ Ngó̤ (KYU) vs VC
1 Bí ǔ héplû́héhtuô̌ hò́ ngó̤ dố pè̤ bè sidyání̤ thòklyědu rò bè htecuố dố Italy ké̤ akhè̌, Paulu ná kayǎ aruô dố ǔ dò́tǎ̤ èthǐ dố htò̌kǔ tahenuô, ǔ dyétǎ̤kyǎ èthǐ dố Julius a takhukǔ. Julius ma klyětôzè̤ akhuklò́ tôprè̤. È ma a o panuô̌tố̤ kuô̌ dố Roma klyěphú dố a o aprè̤ tôrí tômṳ, rò ǔ è́ ná “Augusta aklyě bè́mṳdu.”
1 Logo que foi determinado que embarcássemos para a Itália, Paulo foi entregue com outros presos a um centurião da coorte Augusta, chamado Júlio.
2 Thòklyědu tôbè a o dố vǐ̤ Adramytium rò a hyǎ. Rò a kíré̤ htecuố dố vǐ̤ dố a orwó htyědutava̤htû̌ dố Asia ké̤kǔ tahe rò pè̤ htya sidyání̤ lǔ. Kayǎ mwi̤ ná Aristarko dố a o dố vǐ̤ Thessalonia, dố Macedoniaké̤ a tè̤pốalè̤̌ otôprè̤ rò a cuố tố̤kuô̌ ná pè̤.
2 Embarcamos num navio de Adramito que devia costear as terras da Ásia, e levantamos âncora. Em nossa companhia estava Aristarco, macedônio de Tessalônica.
3 Shyéparǒ nuô, pè̤ cuốtuố̤ dố vǐ̤ Sido. Julius thè́zò̤ ní̤dyé Paulu. Rò thyáphú a khǒbò́thyó tahe ki dyépé̤ kuô̌ lǔ tè̤ dố a lo tahenuô rò a plwǒcuốolě kuô̌ lǔ dố a khǒbò́thyó tahe a o.
3 No dia seguinte, fazendo escala em Sidônia, Júlio, usando de bondade com Paulo, permitiu-lhe ir ver os seus amigos e prover-se do que havia de necessário.
4 Pè̤ obínuô htecuố rò ké̤lathè́ htò̌hyǎsû pè̤ akhu-akhyě, pè̤ cuố tadwǒbíkyǎ ná Cyprú klû́ dố cíhtǒ tôkyě.
4 Dali, fazendo-nos ao mar, fomos navegando perto das costas de Chipre, por nos serem contrários os ventos.
5 Pè̤ cuố talwókyǎ Cilicia ké̤ ná Pamphylia ké̤ a htyědutava̤ rò pè̤ cuốtuố̤ dố vǐ̤ Myra, Lycia ké̤kǔnuô.
5 Tendo atravessado o mar da Cilícia e da Panfília, chegamos a Mira, cidade da Lícia.
6 Bínuôkhè̌ klyětôzè̤ akhuklò́ nuôtôprè̤ myáhtye thòklyědu o dố vǐ̤ Alexandria hyǎ rò a kíré̤ cuố dố Italy ké̤ tôbè, rò a nò̌htyasidyá cuốkuô̌ pè̤ ná thòklyědu yětôbè.
6 O centurião encontrou ali um navio de Alexandria, que rumava para a Itália, e fez-nos passar para ele.
7 A cuốzò̌ pé̤ sû́lû̌ pè̤ rò mò̤́nyěmò̤́thè̌ nyě̤hyǎhò́ rò dốkhyěnuô pè̤ cuốtuố̤ pyá̤sè̌nyacò́ dố khǎlé̤ tôpho, bí aphû ná vǐ̤ Cida nuô. Ké̤lathè́ yǒ htò̌sû pè̤ rò pè̤ cuố plehyǎ cyá̤pǎto akhu-akhyě, pè̤ cuố tadwǒhò́ dố Crete klû́ cílya̤ tôkyě. Crete klû́ yěnuô a o tǒdè̌cuố ná Salmone klû́ tanò̌phú nuôtôklû́.
7 Por muitos dias navegamos lentamente e com dificuldade até diante de Cnido, onde o vento não nos permitiu aportar.
8 Pè̤ cuốrwó htyědutava̤htû̌ yěnuô apyá̤asè̌ nyacò́ pè̤. Rò pè̤ hyǎtuố̤ dố khǎlé̤ tôpho dố ǔ è́ lǔ ná Lé̤okuố khǎlé̤mo̤ héyěnuô tôpho. Khǎlé̤ yěnuô a ophû ná vǐ̤ Lasea.
8 Fomos então costeando ao sul da ilha de Creta, junto ao cabo Salmona. Navegando com dificuldade ao longo da costa, chegamos afinal a um lugar, a que chamam Bons Portos, perto do qual está a cidade de Lasaia.
9 Pè̤ cuố yěnuô, mò̤́nyěmò̤́thè̌ nyě̤lǎhò́ akhu-akhyě pè̤ ki cuố plehyǎ pó̤ dố nyě hénuô tè̤pyá̤tè̤sè̌ ohtya cyá̤dè pǎ, me̤těhérò, tè̤plwǒkyǎ tè̤thû́ pwè̌yěnuô amò̤́nyěmò̤́thè̌ talwókyǎhò́ akhu-akhyě Paulu dyérò̤dyéryě̤ èthǐ rò a hé,
9 Passara o tempo - já havia passado a época do jejum - e a navegação se tornava perigosa. Paulo advertiu-os:
10 “Khǒbò́thyó thǐ꤮, vǎ myáhtye ná ki pè̤ htecuố hénuô, cáhtya bíyě tǎ̤plehyǎ tuố̤ dố nyě nuôpǎma tè̤pyétè̤kyǎ ki ohtya pǎ, rò tè̤lacṳ́laprò̤ ki ohtya è́nyacò́ pǎ. Pè̤ ki lacṳ́laprò̤ tû́prè́ thòklyědu ná tǎ̤muô̌tǎ̤tè̤ o dố thòklyědukǔ yěnuôtahe tû́dû má̤to. Pè̤ thè́plò htwǒprè̤ tahe ki lacṳ́laprò̤kyǎ kuô̌ pǎpǎ.”
10 Amigos, vejo que a navegação não se fará sem perigo e sem graves danos, não somente ao navio e à sua carga, mas ainda às nossas vidas.
11 Manárò klyětôzè̤ akhuklò́ yětôprè̤nuô a ní̤dǎkuô̌ Paulu angó̤ to. A ní̤dǎ prè́tû́ thòklyědu a khuklò́du yětôprè̤ ná thòklyědu abyacè angó̤ prè́.
11 O centurião, porém, dava mais crédito ao piloto e ao mestre do que ao que Paulo dizia.
12 Shyé꤮ ké̤ró̤khè̌ hyǎtuố̤pǎnuô, lé̤báokuố thòklyědu khǎlé̤ bíyě nuôma a tǎ̤tǒtǎ̤bè to. Èthǐ thè́plòtǒ è́klò̌ ná ki htecuốkyǎ bíyě, rò ki yácû́ cuốtuố̤bè́ dố vǐ̤ Phoeni hénuô, shyé꤮ ké̤ró̤khè̌ pǎrò ki cuốokuốré̤ bínuô pǎ. Vǐ̤ Phoeni ma má̤dû thòklyědu bí Crete klû́ nuôtahe lé̤ka̤báokuố tadwǒryá akhǎlé̤. Vǐ̤yěnuô, a o tǒdè̌cuố dố cínuô̌ cílya̤ ná cínuô̌ cíhtya tôkyě.
12 O porto era impróprio para passar o inverno, pelo que a maior parte deles foi de parecer que se retornasse ao mar, na esperança de chegar a Fenice, para passar ali o inverno, por ser esse um porto de Creta, abrigado dos ventos do sudeste e do nordeste.
13 Ké̤ cáhtya lathè́ thè́dǒthè́dǒ hyǎ dố cílya̤ tôkyě rò kayǎ tahe tane̤ lahyǎ ná yětôphuốrò, ki htecuố ma aní̤ hò́ a tane̤ lahyǎ phúnuô, rò èthǐ cû́htyakyǎ lò̤́ dố ǔ lé̤cû́ okuốma ná thòklyěduyě rò a plwǒkuô̌cuốkyǎ thòklyěduyě rwó Crete klû́htû̌ nuôtôkyě.
13 Soprava então brandamente o vento sul. Julgavam poder executar os seus planos. Levantaram a âncora e foram costeando de perto a ilha de Creta.
14 Manárò nyě̤tyatonuô, ké̤lathè́ hyǎsò̌ dố ǔ è́ lǔ ná “Cíhtya cíhte ké̤lathè́” nuô a o dố klû́khu tôkyě rò a hyǎtǒ dố èthǐ o.
14 Mas, não muito depois, veio do lado da ilha um tufão chamado Euroaquilão.
15 Ké̤lathè́ hyǎhtò̌ thòklyěduyě rò èthǐ buô̌pé̤ ní̤dyé pǎ a thòklyědu akhuklò́ to akhu-akhyě, pè̤ plwǒ htò̌cuốkyǎ lǔ ná ké̤lathè́.
15 Sem poder resistir à ventania, o navio foi arrebatado e deixamo-nos arrastar.
16 Bí pè̤ cuốtadwǒhò́ ná Cauda klû́phú akhè̌nuô, thyáphú a thòklyěphú dố thòklyědu cwicuốní̤ lǔ yětôbè ki phè́pyékyǎ tǎmé̤ nuô, pè̤ yácû́-yáre pṳ̂́cuố ní̤dyé khyěthyá è dố tè̤pyá̤tè̤sè̌ akǔcò́.
16 Impelidos rapidamente para uma pequena ilha chamada Cauda, conseguimos, com muito esforço, recolher o batel.
17 Èthǐ cwihtya thòklyěphú yětôbè dố thòklyědu akǔ, htuô̌rò thyáphú thòklyědu yětôbè ki phè́kyǎ tǎmé̤nuô, èthǐ phyé suplye̤du rò a cò̌tarǎ tava̤ma ná thòklyědu. Thè́isě ná thòklyěduyě locuố tabò otyá̤ dố Syrti hethǒkhu nuôrò, èthǐ htò́tǎ̤kyǎ thòklyědu a ikè̤̌badu lé̤plwǒhtò̌ ná ké̤lathè́ yěnuô rò a plwǒ locuốkyǎ thòklyědu yě, cṳ́꤮ dûhò́ ké̤lathè́ htò̌cuố è phúnuô prè́.
17 Içaram-no e, depois, como meio de segurança, cingiram o navio com cabos. Então, temendo encalhar em Sirte, arriaram as velas e entregaram-se à mercê dos ventos.
18 Ké̤lathè́shyo lathè́sò̌ pǎ akhu-akhyě, ano tônyěnuô èthǐ tá̤tǎ̤kyǎ tǎ̤muô̌tǎ̤tè̤ dố thòklyědukǔ yětahe dố htyěkǔ.
18 No dia seguinte, sendo a tempestade ainda mais violenta, atiraram fora a carga.
19 Dốkhyěpó̤ tônyěnuô, èthǐ ané̤byacè ní̤dû tá̤tǎ̤kyǎ kuô̌pó̤ thòklyědu krṳ̂krò̤̌ tahe dố htyěkǔkǔ.
19 No terceiro dia, atiramos para fora com as nossas próprias mãos os acessórios do navio.
20 Tamò̤́ bèbè, sè bèbè, pè̤ myáhtyenò́ pǎ to nuô, mò̤́nyěmò̤́thè̌ nyě̤lǎhò́, ké̤lathè́ lalyǎ hyǎsò̌pǎ nyacò́ rò pè̤ myásû̌ dố pè̤ lé̤siplè́ nuô a o pǎto.
20 Ora, não aparecendo por muitos dias nem sol nem estrelas e sendo batidos por forte tempestade, tínhamos por fim perdido toda a esperança de sermos salvos.
21 Bí kayǎ yětahe enò́ǒnò́ pǎto nyě̤lǎhò́ akhè̌nuô, Paulu ihtò dố èthǐ nyěhyǎ rò a hé èthǐ, “Khǒbò́thyó thǐ꤮ bí pè̤ o dố Crete klû́ akhè̌nuô, thǐ tǒkò htecuố to vǎ hé thǐ akhè̌nuô, thǐ tǒkò ní̤dǎ sálé̤ vǎngó̤. Thǐ ki ní̤dǎ vǎngó̤ hénuôma, thǐ kíré̤pyékíré̤kyǎ, kíré̤ lacṳ́laprò̤ lò̌kyǎ phúyě to.
21 Desde muito tempo ninguém havia comido nada. Paulo levantou-se no meio deles e disse: Amigos, deveras devíeis ter-me atendido e não ter saído de Creta, e assim evitar esse perigo e essas perdas.
22 Manárò khǒnyá̤yě vǎ kwǐthè́zò̤ thǐ, beshyobesò̌ lahyǎ thǐ thè́plò, thǐ thè́htwǒprè̤ tǒbè lacṳ́kyǎní̤ tôprè̤꤮ to. A ki pyékyǎ prè́tû́ thòklyědu yětôbè pǎ prè́.
22 Agora, porém, vos admoesto a que tenhais coragem, pois não perecerá nenhum de vós, mas somente o navio.
23 Me̤těhérò, yětôthè̌, Cò́marya dố vǎ htwǒhò́ atè̤ rò vǎ me̤hò́ atè̤me̤ yětôprè̤ a tanémò́khuphú hyǎ kahtòo dố vǎ khǎshyé,
23 Esta noite apareceu-me um anjo de Deus, a quem pertenço e a quem sirvo, o qual me disse:
24 rò a hé vǎ, ‘Paulu꤮, thè́isě tǎmé̤. Nè̤ bè hyǎ kahtòo tuố̤bè́ ní̤dû dố Khwídu Caesare a mèthènyě pǎ, rò a ki cirya sudyǎsuce̤myá dû nè̤ pǎ. Cò́marya yǒ myá nè̤mèthè rò a me̤bwíme̤taryě ní̤dû nè̤ akhu-akhyě, a ki me̤siplè́ nè̤ ná kayǎ dố a sidyá tố̤kuô̌ thòklyědu ná nè̤ yětahe lò̌꤮ plǐ pǎ.’
24 Não temas, Paulo. É necessário que compareças diante de César. Deus deu-te todos os que navegam contigo.
25 Phúnuô akhu-akhyě, khǒbò́thyó thǐ꤮, besò̌ lahyǎ thǐ thè́plò ní꤮, me̤těhérò vǎ zṳ̂́ení̤dû Cò́marya yětôprè̤ ná a ki me̤phú a héhtuô̌hò́ vǎ nuô pǎ.
25 Por isso, amigos, coragem! Eu confio em Deus que há de acontecer como me foi dito.
26 Phútětě꤮ bèbè, ké̤lathè́yě klyá htò̌cuố dyahtya nyǎ pè̤ dố klû́ tôměmě akhu pǎ.”
26 Vamos dar a uma ilha.
27 Bí shyélwǐ̤thè̌ tôthè̌nuô, ké̤lathè́duyě a htò̌cuố pè̤ dố Adria htyědutava̤ yěnuô akǔ. Atǒ bí mò̤́ kíré̤ phûne̤hò́ akhè̌nuô, prè̤me̤tè̤phú dố thòklyědu akǔ yětahe thè́gně ná a cô ná a locuốphûhò́ ná khǒkhu tôphopho hò́.
27 Já estávamos na décima quarta noite, pelo mar Adriático, quando, pela meia-noite, os marinheiros pressentiram que estavam perto de alguma terra.
28 Phúnuô akhu-akhyě, èthǐ těmyá htyěyě rò a zǎ̤ aklǐ nyě̤shyě, rò o taplô̤du nuô èthǐ těmyákhyě htyě rò a oprè́ aklǐ shyényǎ̤ prè́.
28 Então, atirando a sonda, perceberam que a profundidade era de vinte braças. Depois, um pouco mais adiante, viram que era de quinze braças.
29 Èthǐ bèzò̤ ná thè́isě thòklyědu cuốtá̤bè ná lò̤́ rò a cya̤tǎ̤ lò̤́ lé̤me̤-okuố thòklyědu lwǐ̤mě dố htyěkǔ rò a kwǐcò́bè̌ lahyǎ ná mò̤́ ki lǐ pryǎ pé̤ èthǐ.
29 Temendo que déssemos em algum recife, lançaram quatro âncoras da popa, esperando ansiosos que amanhecesse o dia.
30 Prè̤me̤tè̤phú dố thòklyědukǔ tahe pṳ̌ lahyǎ klyá dố a ki klyaplè́kyǎ agně rò èthǐ dyatǎ̤ thòklyěphú nuôtôbè dố htyěkǔ rò a dyatǎ̤ kho lahyǎ lé̤me̤-okuố thòklyědu yětahe dố htyěkǔ dố thòklyědu yě anyěhyǎ.
30 Imediatamente, os marinheiros procuraram fugir e, sob o pretexto de largar as âncoras da proa, lançaram o bote ao mar.
31 Rò Paulu hé klyětôzè̤ akhuklò́ yětôprè̤ ná klyěphú tahe ná prè̤me̤tè̤phú dố thòklyědukǔ yětahe, “Thǐ ki o lahyǎ dố thòklyědu akǔ to hénuôma thǐ siplè́cyá̤ tôprè̤꤮ to.”
31 Paulo disse ao centurião e aos soldados: Se estes homens não permanecerem no navio, não podereis salvar-vos.
32 Phúnuô akhu-akhyě, klyěphú tahe pǎ̤tṳ̂̌kyǎ suplye̤ dố ǔ cò̌ma ná thòklyěphú yětôbè tahe rò a plwǒ locuốkyǎ thòklyěphú yě.
32 Os soldados cortaram, então, os cabos do bote e deixaram-no cair.
33 Mò̤́ kíré̤ lǐbǔhò́ akhè̌nuô, Paulu kwǐthè́zò̤ tadû lò̌plǐ èthǐ ná a kie kiǒ khyěthyá lahyǎ. “Khǒnyá̤rò thǐ thǎklyǎ talá cò́ shyélwǐ̤thè̌ cò́hò́, rò thǐethǐǒ nò́hí tôcô꤮ to.
33 Enquanto ia amanhecendo, Paulo encorajou a todos que comessem alguma coisa, e disse: Já faz hoje catorze dias que estais em jejum, sem comer nada.
34 Phúnuôrò, vǎ kwǐthè́zò̤ thǐ ná thǐ kiekiǒ lahyǎ sètôcôcô. Thyáphú thǐ ki htwǒprè̤ lahyǎ nuô, thǐ loe lahyǎ sè. Khuluô̤ prè́ tôbǒ dố thǐ khuklò́lo̤ prè́nuô a bè lamé̤kyǎní̤ tôbǒ꤮ to.”
34 Rogo-vos que comais alguma coisa, no interesse de vossa vida, porque nem um cabelo da cabeça de alguém de vós perecerá.
35 Paulu héhtuô̌ èthǐ phúyě rò, a phyéní̤ khò́mǔ rò a hébwíhétaryě Cò́marya dố èthǐ lò̌꤮ plǐ a mèthènyě. Htuô̌rò a ibimû khò́mǔ rò a e lahyǎ.
35 Tendo dito isso, tomou do pão, pronunciou uma bênção na presença de todos e, depois de parti-lo, começou a comer.
36 Phúnuôrò èthǐ thè́plòshyo thè́plòsò̌ ka̤khyě lò̌khyěthyá rò a ekuô̌ lò̌khyěthyá sè pwǒ̤꤮ tôprè̤.
36 Com isso, todos cobraram ânimo e puseram-se igualmente a comer.
37 Kayǎ o dố thòklyědu akǔ lò̌꤮ plǐ nuôma a o nyě̤zè̤ ná thuô̌thyótôshyě ná prè̤ thuô̌thyó.
37 No navio éramos ao todo duzentas e setenta e seis pessoas.
38 Ǔ ekò́ǒbǎ htuô̌lò̌hò́ sè pwǒ̤꤮ tôprè̤ rò thyáphú thòklyědu ki phwǐhyǎ agně nuô, èthǐ tá̤tǎ̤kyǎlò̌ buốkǔlǎ tahe dố htyědutava̤ akǔ.
38 Depois de terem comido à vontade, aliviaram o navio, atirando o trigo ao mar.
39 Bí mò̤́lǐbǔhò́ akhè̌nuô, èthǐ myáhtye luô̌hò́ khǒkhu tadû́rò èthǐ cuốtuố̤tǒ bítě tôphotě nuô a thè́gně lahyǎ to. Manárò èthǐ myáhtye htyědutava̤ a tanò̤̌nuô̌ otôpho akhu-akhyě, èthǐ ki cuốtuố̤cyá̤ bínuô hénuôma, a thè́zṳ̂́cuố báokuố lahyǎ a thòklyědu bínuô.
39 Afinal, clareou o dia. Os marinheiros não reconheceram a terra, mas viram uma enseada com uma praia, na qual tencionavam encalhar o navio, caso o pudessem.
40 Phúnuô akhu-akhyě èthǐ pǎ̤tṳ̂̌kyǎ suplye̤ dố ǔ cò̌klò̤ma ná lò̤́ lé̤me̤-okuố thòklyědu yěnuôtahe htuô̌rò a plwǒ lacû́ tǎ̤kyǎ lò̌ lò̤́yětahe dố htyědutava̤kǔ. Tôphuốtuô̌ èthǐ ilyěkyǎ suplye̤ dố ǔ cò̌klò̤ma ná lé̤pè̤ thòklyědu nuôtahe. Htuô̌rò èthǐ cò̌tadyǎhtya ikè̤̌badu dố thòklyědu nyěhyǎ tôkyě rò èthǐ plwǒhtò̌cuố ná ké̤lathè́ dố htyěhtû̌ tôkyě.
40 Levantaram as âncoras e largaram ao mesmo tempo as amarras dos lemes. Desfraldaram ao vento a vela mestra e rumaram para a praia.
41 Manárò thòklyědu htya-otyá̤ dố hethǒkhu tôpho. Thòklyědu akhuklò́ sáma nyétaklố cò́ rò a kazuô̤̌ pé̤pǎto. Dố thòklyědu aipè̤ tôkyěnuô, htyěháhó plyá̤shyo talwósû́lû̌ rò a phè́kyǎhò́.
41 Mas deram numa língua de terra, e o navio encalhou aí. A proa, encalhada, permanecia imóvel, ao mesmo tempo que a popa se abria com a força do mar.
42 Pǎma lò̌꤮ kayǎ dố ǔ dò́tǎ̤ èthǐ dố htò̌kǔ yětahe izǒhte lò̌ dố khǒkhu rò hteklya plè́cuốkyǎ lò̌ he, klyěphú tahe a tane̤ rò, èthǐ dyalya̤ lahyǎ hò́ athè́plò ná a ki me̤thyěkyǎ lò̌ èthǐ.
42 Os soldados tencionavam matar os presos, por temerem que algum deles fugisse a nado.
43 Manárò klyětôzè̤ a khuklò́yě a thè́zṳ̂́ me̤siplè́ Paulu akhu-akhyě, hé dídyǎtǎ̤tṳ̂̌ klyěphú tahe ná a ki me̤thyě tǎ èthǐ tôprè̤꤮ tǎmé̤. Phúnuô akhu-akhyě a hétǎ̤ angó̤ ná kayǎ dố a izǒcyá̤ htyě tahenuô pá̤tǎ̤ ré̤lốmò̌ dố htyěkǔnuô rò izǒhteré̤mò̌ dố khǒkhu nuô.
43 O centurião, porém, querendo salvar Paulo, impediu que o fizessem e ordenou que aqueles que pudessem nadar fossem os primeiros a lançar-se ao mar e alcançar a terra.
44 Kayǎ dố a okyǎ tahenuô, sidyání̤ thòbye tahe, má̤torò sidyání̤ lahyǎ thòklyědu phè́ khakǐkhǎkwo yětahe rò krwǒ izǒhte kuô̌ lahyǎ. Rò èthǐ me̤ lò̌ lahyǎ phú a hé nuôrò èthǐ htetuố̤ ryáryádèdè lò̌plǐ dố khǒkhu pwǒ̤꤮ tôprè̤.
44 Os demais, uns atingiram a terra em tábuas, outros em cima dos destroços do navio. Desse modo, todos conseguiram chegar à terra, sãos e salvos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.