Atos 27
Lisǎsè̌ Athè̌ - Kayǎ Ngó̤ (KYU) vs NVT
1 Bí ǔ héplû́héhtuô̌ hò́ ngó̤ dố pè̤ bè sidyání̤ thòklyědu rò bè htecuố dố Italy ké̤ akhè̌, Paulu ná kayǎ aruô dố ǔ dò́tǎ̤ èthǐ dố htò̌kǔ tahenuô, ǔ dyétǎ̤kyǎ èthǐ dố Julius a takhukǔ. Julius ma klyětôzè̤ akhuklò́ tôprè̤. È ma a o panuô̌tố̤ kuô̌ dố Roma klyěphú dố a o aprè̤ tôrí tômṳ, rò ǔ è́ ná “Augusta aklyě bè́mṳdu.”
1 Quando chegou a hora, zarpamos para a Itália. Paulo e muitos outros prisioneiros foram colocados sob a guarda de um oficial romano chamado Júlio, capitão do Regimento Imperial.
2 Thòklyědu tôbè a o dố vǐ̤ Adramytium rò a hyǎ. Rò a kíré̤ htecuố dố vǐ̤ dố a orwó htyědutava̤htû̌ dố Asia ké̤kǔ tahe rò pè̤ htya sidyání̤ lǔ. Kayǎ mwi̤ ná Aristarko dố a o dố vǐ̤ Thessalonia, dố Macedoniaké̤ a tè̤pốalè̤̌ otôprè̤ rò a cuố tố̤kuô̌ ná pè̤.
2 Aristarco, um macedônio de Tessalônica, nos acompanhou. Partimos num navio que tinha vindo do porto de Adramítio, no litoral noroeste da província da Ásia. Estavam previstas diversas paradas em portos ao longo da costa.
3 Shyéparǒ nuô, pè̤ cuốtuố̤ dố vǐ̤ Sido. Julius thè́zò̤ ní̤dyé Paulu. Rò thyáphú a khǒbò́thyó tahe ki dyépé̤ kuô̌ lǔ tè̤ dố a lo tahenuô rò a plwǒcuốolě kuô̌ lǔ dố a khǒbò́thyó tahe a o.
3 No dia seguinte, quando ancoramos em Sidom, Júlio demonstrou bondade a Paulo permitindo-lhe que desembarcasse para visitar amigos e receber ajuda material deles.
4 Pè̤ obínuô htecuố rò ké̤lathè́ htò̌hyǎsû pè̤ akhu-akhyě, pè̤ cuố tadwǒbíkyǎ ná Cyprú klû́ dố cíhtǒ tôkyě.
4 Quando partimos de lá, fomos costeando a ilha de Chipre, devido aos ventos contrários que tornavam difícil manter o rumo.
5 Pè̤ cuố talwókyǎ Cilicia ké̤ ná Pamphylia ké̤ a htyědutava̤ rò pè̤ cuốtuố̤ dố vǐ̤ Myra, Lycia ké̤kǔnuô.
5 Prosseguindo por mar aberto, passamos pelo litoral da Cilícia e da Panfília, chegando a Mirra, na província de Lícia.
6 Bínuôkhè̌ klyětôzè̤ akhuklò́ nuôtôprè̤ myáhtye thòklyědu o dố vǐ̤ Alexandria hyǎ rò a kíré̤ cuố dố Italy ké̤ tôbè, rò a nò̌htyasidyá cuốkuô̌ pè̤ ná thòklyědu yětôbè.
6 Ali, o oficial no comando encontrou um navio egípcio de Alexandria que estava de partida para a Itália e nos fez embarcar.
7 A cuốzò̌ pé̤ sû́lû̌ pè̤ rò mò̤́nyěmò̤́thè̌ nyě̤hyǎhò́ rò dốkhyěnuô pè̤ cuốtuố̤ pyá̤sè̌nyacò́ dố khǎlé̤ tôpho, bí aphû ná vǐ̤ Cida nuô. Ké̤lathè́ yǒ htò̌sû pè̤ rò pè̤ cuố plehyǎ cyá̤pǎto akhu-akhyě, pè̤ cuố tadwǒhò́ dố Crete klû́ cílya̤ tôkyě. Crete klû́ yěnuô a o tǒdè̌cuố ná Salmone klû́ tanò̌phú nuôtôklû́.
7 Navegamos vagarosamente por vários dias e, depois de muita dificuldade, nos aproximamos de Cnido. Por causa dos ventos contrários, atravessamos para Creta, acompanhando o litoral menos exposto da ilha, defronte ao cabo de Salmona.
8 Pè̤ cuốrwó htyědutava̤htû̌ yěnuô apyá̤asè̌ nyacò́ pè̤. Rò pè̤ hyǎtuố̤ dố khǎlé̤ tôpho dố ǔ è́ lǔ ná Lé̤okuố khǎlé̤mo̤ héyěnuô tôpho. Khǎlé̤ yěnuô a ophû ná vǐ̤ Lasea.
8 Costeamos a ilha com grande esforço, até que chegamos a Bons Portos, perto da cidade de Laseia.
9 Pè̤ cuố yěnuô, mò̤́nyěmò̤́thè̌ nyě̤lǎhò́ akhu-akhyě pè̤ ki cuố plehyǎ pó̤ dố nyě hénuô tè̤pyá̤tè̤sè̌ ohtya cyá̤dè pǎ, me̤těhérò, tè̤plwǒkyǎ tè̤thû́ pwè̌yěnuô amò̤́nyěmò̤́thè̌ talwókyǎhò́ akhu-akhyě Paulu dyérò̤dyéryě̤ èthǐ rò a hé,
9 Havíamos perdido muito tempo. As condições climáticas estavam se tornando perigosas para a navegação, pois se aproximava o fim do outono, e Paulo tratou dessa questão com os oficiais do navio.
10 “Khǒbò́thyó thǐ꤮, vǎ myáhtye ná ki pè̤ htecuố hénuô, cáhtya bíyě tǎ̤plehyǎ tuố̤ dố nyě nuôpǎma tè̤pyétè̤kyǎ ki ohtya pǎ, rò tè̤lacṳ́laprò̤ ki ohtya è́nyacò́ pǎ. Pè̤ ki lacṳ́laprò̤ tû́prè́ thòklyědu ná tǎ̤muô̌tǎ̤tè̤ o dố thòklyědukǔ yěnuôtahe tû́dû má̤to. Pè̤ thè́plò htwǒprè̤ tahe ki lacṳ́laprò̤kyǎ kuô̌ pǎpǎ.”
10 Disse ele: “Senhores, se prosseguirmos, vejo que teremos problemas adiante. Haverá grande prejuízo para o navio e para a carga, e perigo para nossa vida”.
11 Manárò klyětôzè̤ akhuklò́ yětôprè̤nuô a ní̤dǎkuô̌ Paulu angó̤ to. A ní̤dǎ prè́tû́ thòklyědu a khuklò́du yětôprè̤ ná thòklyědu abyacè angó̤ prè́.
11 Mas o oficial encarregado dos prisioneiros deu mais ouvidos ao capitão e ao proprietário do navio que a Paulo.
12 Shyé꤮ ké̤ró̤khè̌ hyǎtuố̤pǎnuô, lé̤báokuố thòklyědu khǎlé̤ bíyě nuôma a tǎ̤tǒtǎ̤bè to. Èthǐ thè́plòtǒ è́klò̌ ná ki htecuốkyǎ bíyě, rò ki yácû́ cuốtuố̤bè́ dố vǐ̤ Phoeni hénuô, shyé꤮ ké̤ró̤khè̌ pǎrò ki cuốokuốré̤ bínuô pǎ. Vǐ̤ Phoeni ma má̤dû thòklyědu bí Crete klû́ nuôtahe lé̤ka̤báokuố tadwǒryá akhǎlé̤. Vǐ̤yěnuô, a o tǒdè̌cuố dố cínuô̌ cílya̤ ná cínuô̌ cíhtya tôkyě.
12 E, uma vez que Bons Portos era uma enseada aberta, um péssimo lugar para passar o inverno, a maioria da tripulação desejava ir a Fenice, que ficava mais adiante na costa de Creta, e passar o inverno ali. Fenice era um bom porto, com abertura apenas para o sudoeste e o noroeste.
13 Ké̤ cáhtya lathè́ thè́dǒthè́dǒ hyǎ dố cílya̤ tôkyě rò kayǎ tahe tane̤ lahyǎ ná yětôphuốrò, ki htecuố ma aní̤ hò́ a tane̤ lahyǎ phúnuô, rò èthǐ cû́htyakyǎ lò̤́ dố ǔ lé̤cû́ okuốma ná thòklyěduyě rò a plwǒkuô̌cuốkyǎ thòklyěduyě rwó Crete klû́htû̌ nuôtôkyě.
13 Quando um vento leve começou a soprar do sul, os marinheiros pensaram que conseguiriam chegar lá a salvo. Por isso, levantaram âncora e foram costeando Creta.
14 Manárò nyě̤tyatonuô, ké̤lathè́ hyǎsò̌ dố ǔ è́ lǔ ná “Cíhtya cíhte ké̤lathè́” nuô a o dố klû́khu tôkyě rò a hyǎtǒ dố èthǐ o.
14 Mas o tempo mudou de repente, e um vento com força de furacão, chamado Nordeste, soprou sobre a ilha e nos empurrou para o mar aberto.
15 Ké̤lathè́ hyǎhtò̌ thòklyěduyě rò èthǐ buô̌pé̤ ní̤dyé pǎ a thòklyědu akhuklò́ to akhu-akhyě, pè̤ plwǒ htò̌cuốkyǎ lǔ ná ké̤lathè́.
15 Como os marinheiros não conseguiam manobrar o navio para ficar de frente para o vento, desistiram e deixaram que fosse levado pela tempestade.
16 Bí pè̤ cuốtadwǒhò́ ná Cauda klû́phú akhè̌nuô, thyáphú a thòklyěphú dố thòklyědu cwicuốní̤ lǔ yětôbè ki phè́pyékyǎ tǎmé̤ nuô, pè̤ yácû́-yáre pṳ̂́cuố ní̤dyé khyěthyá è dố tè̤pyá̤tè̤sè̌ akǔcò́.
16 Navegamos pelo lado menos exposto de uma pequena ilha chamada Cauda, onde, com muito custo, conseguimos içar para bordo o barco salva-vidas que viajava rebocado.
17 Èthǐ cwihtya thòklyěphú yětôbè dố thòklyědu akǔ, htuô̌rò thyáphú thòklyědu yětôbè ki phè́kyǎ tǎmé̤nuô, èthǐ phyé suplye̤du rò a cò̌tarǎ tava̤ma ná thòklyědu. Thè́isě ná thòklyěduyě locuố tabò otyá̤ dố Syrti hethǒkhu nuôrò, èthǐ htò́tǎ̤kyǎ thòklyědu a ikè̤̌badu lé̤plwǒhtò̌ ná ké̤lathè́ yěnuô rò a plwǒ locuốkyǎ thòklyědu yě, cṳ́꤮ dûhò́ ké̤lathè́ htò̌cuố è phúnuô prè́.
17 Então os marinheiros amarraram cordas em volta do casco do navio para reforçá-lo. Temiam ser arrastados para os bancos de areia de Sirte, diante do litoral africano, por isso baixaram a âncora flutuante para desacelerar o navio e deixaram que fosse levado pelo vento.
18 Ké̤lathè́shyo lathè́sò̌ pǎ akhu-akhyě, ano tônyěnuô èthǐ tá̤tǎ̤kyǎ tǎ̤muô̌tǎ̤tè̤ dố thòklyědukǔ yětahe dố htyěkǔ.
18 No dia seguinte, como ventos com força de vendaval continuavam a castigar o navio, a tripulação começou a lançar a carga ao mar.
19 Dốkhyěpó̤ tônyěnuô, èthǐ ané̤byacè ní̤dû tá̤tǎ̤kyǎ kuô̌pó̤ thòklyědu krṳ̂krò̤̌ tahe dố htyěkǔkǔ.
19 No terceiro dia, removeram até mesmo parte do equipamento do navio e o jogaram fora.
20 Tamò̤́ bèbè, sè bèbè, pè̤ myáhtyenò́ pǎ to nuô, mò̤́nyěmò̤́thè̌ nyě̤lǎhò́, ké̤lathè́ lalyǎ hyǎsò̌pǎ nyacò́ rò pè̤ myásû̌ dố pè̤ lé̤siplè́ nuô a o pǎto.
20 A tempestade terrível prosseguiu por muitos dias, escondendo o sol e as estrelas, até que perdemos todas as esperanças.
21 Bí kayǎ yětahe enò́ǒnò́ pǎto nyě̤lǎhò́ akhè̌nuô, Paulu ihtò dố èthǐ nyěhyǎ rò a hé èthǐ, “Khǒbò́thyó thǐ꤮ bí pè̤ o dố Crete klû́ akhè̌nuô, thǐ tǒkò htecuố to vǎ hé thǐ akhè̌nuô, thǐ tǒkò ní̤dǎ sálé̤ vǎngó̤. Thǐ ki ní̤dǎ vǎngó̤ hénuôma, thǐ kíré̤pyékíré̤kyǎ, kíré̤ lacṳ́laprò̤ lò̌kyǎ phúyě to.
21 Fazia tempo que ninguém comia. Por fim, Paulo reuniu a tripulação e disse: “Os senhores deveriam ter me dado ouvidos no princípio e não ter deixado Bons Portos. Teriam evitado todo este prejuízo e esta perda.
22 Manárò khǒnyá̤yě vǎ kwǐthè́zò̤ thǐ, beshyobesò̌ lahyǎ thǐ thè́plò, thǐ thè́htwǒprè̤ tǒbè lacṳ́kyǎní̤ tôprè̤꤮ to. A ki pyékyǎ prè́tû́ thòklyědu yětôbè pǎ prè́.
22 Mas tenham bom ânimo! O navio afundará, mas nenhum de vocês perderá a vida.
23 Me̤těhérò, yětôthè̌, Cò́marya dố vǎ htwǒhò́ atè̤ rò vǎ me̤hò́ atè̤me̤ yětôprè̤ a tanémò́khuphú hyǎ kahtòo dố vǎ khǎshyé,
23 Pois, ontem à noite, um anjo do Deus a quem pertenço e sirvo se pôs ao meu lado
24 rò a hé vǎ, ‘Paulu꤮, thè́isě tǎmé̤. Nè̤ bè hyǎ kahtòo tuố̤bè́ ní̤dû dố Khwídu Caesare a mèthènyě pǎ, rò a ki cirya sudyǎsuce̤myá dû nè̤ pǎ. Cò́marya yǒ myá nè̤mèthè rò a me̤bwíme̤taryě ní̤dû nè̤ akhu-akhyě, a ki me̤siplè́ nè̤ ná kayǎ dố a sidyá tố̤kuô̌ thòklyědu ná nè̤ yětahe lò̌꤮ plǐ pǎ.’
24 e disse: ‘Não tenha medo, Paulo! É preciso que você compareça diante de César. E Deus, em sua bondade, concedeu proteção a todos que navegam com você’.
25 Phúnuô akhu-akhyě, khǒbò́thyó thǐ꤮, besò̌ lahyǎ thǐ thè́plò ní꤮, me̤těhérò vǎ zṳ̂́ení̤dû Cò́marya yětôprè̤ ná a ki me̤phú a héhtuô̌hò́ vǎ nuô pǎ.
25 Portanto, tenham bom ânimo! Creio em Deus; tudo ocorrerá exatamente como ele disse.
26 Phútětě꤮ bèbè, ké̤lathè́yě klyá htò̌cuố dyahtya nyǎ pè̤ dố klû́ tôměmě akhu pǎ.”
26 É necessário, porém, que sejamos impulsionados para uma ilha”.
27 Bí shyélwǐ̤thè̌ tôthè̌nuô, ké̤lathè́duyě a htò̌cuố pè̤ dố Adria htyědutava̤ yěnuô akǔ. Atǒ bí mò̤́ kíré̤ phûne̤hò́ akhè̌nuô, prè̤me̤tè̤phú dố thòklyědu akǔ yětahe thè́gně ná a cô ná a locuốphûhò́ ná khǒkhu tôphopho hò́.
27 Por volta da meia-noite, na décima quarta noite de tempestade, enquanto éramos levados de um lado para o outro no mar Adriático, os marinheiros perceberam que estávamos perto de terra firme.
28 Phúnuô akhu-akhyě, èthǐ těmyá htyěyě rò a zǎ̤ aklǐ nyě̤shyě, rò o taplô̤du nuô èthǐ těmyákhyě htyě rò a oprè́ aklǐ shyényǎ̤ prè́.
28 Lançaram a sonda e verificaram que a água tinha 37 metros de profundidade. Um pouco depois, lançaram a sonda novamente e encontraram apenas 27 metros.
29 Èthǐ bèzò̤ ná thè́isě thòklyědu cuốtá̤bè ná lò̤́ rò a cya̤tǎ̤ lò̤́ lé̤me̤-okuố thòklyědu lwǐ̤mě dố htyěkǔ rò a kwǐcò́bè̌ lahyǎ ná mò̤́ ki lǐ pryǎ pé̤ èthǐ.
29 Temiam que, se continuássemos assim, seríamos atirados contra as rochas na praia. Por isso, lançaram quatro âncoras da parte de trás do navio e ansiavam para que o dia chegasse logo.
30 Prè̤me̤tè̤phú dố thòklyědukǔ tahe pṳ̌ lahyǎ klyá dố a ki klyaplè́kyǎ agně rò èthǐ dyatǎ̤ thòklyěphú nuôtôbè dố htyěkǔ rò a dyatǎ̤ kho lahyǎ lé̤me̤-okuố thòklyědu yětahe dố htyěkǔ dố thòklyědu yě anyěhyǎ.
30 Dando a entender que iriam lançar as âncoras da parte da frente, os marinheiros baixaram o barco salva-vidas, na tentativa de abandonar o navio.
31 Rò Paulu hé klyětôzè̤ akhuklò́ yětôprè̤ ná klyěphú tahe ná prè̤me̤tè̤phú dố thòklyědukǔ yětahe, “Thǐ ki o lahyǎ dố thòklyědu akǔ to hénuôma thǐ siplè́cyá̤ tôprè̤꤮ to.”
31 Paulo, então, disse ao oficial no comando e aos soldados: “Se os marinheiros não permanecerem a bordo, vocês não conseguirão se salvar”.
32 Phúnuô akhu-akhyě, klyěphú tahe pǎ̤tṳ̂̌kyǎ suplye̤ dố ǔ cò̌ma ná thòklyěphú yětôbè tahe rò a plwǒ locuốkyǎ thòklyěphú yě.
32 Então os soldados cortaram as cordas do barco salva-vidas e o deixaram à deriva.
33 Mò̤́ kíré̤ lǐbǔhò́ akhè̌nuô, Paulu kwǐthè́zò̤ tadû lò̌plǐ èthǐ ná a kie kiǒ khyěthyá lahyǎ. “Khǒnyá̤rò thǐ thǎklyǎ talá cò́ shyélwǐ̤thè̌ cò́hò́, rò thǐethǐǒ nò́hí tôcô꤮ to.
33 Enquanto amanhecia, Paulo insistiu que todos comessem. “De tão preocupados, vocês não se alimentam há duas semanas”, disse ele.
34 Phúnuôrò, vǎ kwǐthè́zò̤ thǐ ná thǐ kiekiǒ lahyǎ sètôcôcô. Thyáphú thǐ ki htwǒprè̤ lahyǎ nuô, thǐ loe lahyǎ sè. Khuluô̤ prè́ tôbǒ dố thǐ khuklò́lo̤ prè́nuô a bè lamé̤kyǎní̤ tôbǒ꤮ to.”
34 “Por favor, comam alguma coisa agora, para seu próprio bem. Pois nem um fio de cabelo de sua cabeça se perderá.”
35 Paulu héhtuô̌ èthǐ phúyě rò, a phyéní̤ khò́mǔ rò a hébwíhétaryě Cò́marya dố èthǐ lò̌꤮ plǐ a mèthènyě. Htuô̌rò a ibimû khò́mǔ rò a e lahyǎ.
35 Em seguida, tomou um pão, deu graças a Deus na presença de todos, partiu-o em pedaços e comeu.
36 Phúnuôrò èthǐ thè́plòshyo thè́plòsò̌ ka̤khyě lò̌khyěthyá rò a ekuô̌ lò̌khyěthyá sè pwǒ̤꤮ tôprè̤.
36 Todos se animaram e começaram a comer.
37 Kayǎ o dố thòklyědu akǔ lò̌꤮ plǐ nuôma a o nyě̤zè̤ ná thuô̌thyótôshyě ná prè̤ thuô̌thyó.
37 Havia um total de 276 pessoas a bordo.
38 Ǔ ekò́ǒbǎ htuô̌lò̌hò́ sè pwǒ̤꤮ tôprè̤ rò thyáphú thòklyědu ki phwǐhyǎ agně nuô, èthǐ tá̤tǎ̤kyǎlò̌ buốkǔlǎ tahe dố htyědutava̤ akǔ.
38 Depois de se alimentar, a tripulação aliviou o peso do navio mais um pouco, atirando ao mar toda a carga de trigo.
39 Bí mò̤́lǐbǔhò́ akhè̌nuô, èthǐ myáhtye luô̌hò́ khǒkhu tadû́rò èthǐ cuốtuố̤tǒ bítě tôphotě nuô a thè́gně lahyǎ to. Manárò èthǐ myáhtye htyědutava̤ a tanò̤̌nuô̌ otôpho akhu-akhyě, èthǐ ki cuốtuố̤cyá̤ bínuô hénuôma, a thè́zṳ̂́cuố báokuố lahyǎ a thòklyědu bínuô.
39 Ao amanhecer, não reconheceram a terra, mas viram uma enseada com uma praia e cogitaram se seria possível chegar ali e atracar o navio.
40 Phúnuô akhu-akhyě èthǐ pǎ̤tṳ̂̌kyǎ suplye̤ dố ǔ cò̌klò̤ma ná lò̤́ lé̤me̤-okuố thòklyědu yěnuôtahe htuô̌rò a plwǒ lacû́ tǎ̤kyǎ lò̌ lò̤́yětahe dố htyědutava̤kǔ. Tôphuốtuô̌ èthǐ ilyěkyǎ suplye̤ dố ǔ cò̌klò̤ma ná lé̤pè̤ thòklyědu nuôtahe. Htuô̌rò èthǐ cò̌tadyǎhtya ikè̤̌badu dố thòklyědu nyěhyǎ tôkyě rò èthǐ plwǒhtò̌cuố ná ké̤lathè́ dố htyěhtû̌ tôkyě.
40 Então cortaram as âncoras e as deixaram no mar. Depois, afrouxaram as cordas que controlavam os lemes, levantaram a vela da frente e foram rumo à praia,
41 Manárò thòklyědu htya-otyá̤ dố hethǒkhu tôpho. Thòklyědu akhuklò́ sáma nyétaklố cò́ rò a kazuô̤̌ pé̤pǎto. Dố thòklyědu aipè̤ tôkyěnuô, htyěháhó plyá̤shyo talwósû́lû̌ rò a phè́kyǎhò́.
41 mas o navio foi apanhado entre duas correntezas contrárias e encalhou antes do esperado. A parte da frente se encravou e ficou imóvel, enquanto a parte de trás, atingida pela força das ondas, começou a se partir.
42 Pǎma lò̌꤮ kayǎ dố ǔ dò́tǎ̤ èthǐ dố htò̌kǔ yětahe izǒhte lò̌ dố khǒkhu rò hteklya plè́cuốkyǎ lò̌ he, klyěphú tahe a tane̤ rò, èthǐ dyalya̤ lahyǎ hò́ athè́plò ná a ki me̤thyěkyǎ lò̌ èthǐ.
42 Os soldados queriam matar os prisioneiros para que não nadassem até a praia e depois fugissem.
43 Manárò klyětôzè̤ a khuklò́yě a thè́zṳ̂́ me̤siplè́ Paulu akhu-akhyě, hé dídyǎtǎ̤tṳ̂̌ klyěphú tahe ná a ki me̤thyě tǎ èthǐ tôprè̤꤮ tǎmé̤. Phúnuô akhu-akhyě a hétǎ̤ angó̤ ná kayǎ dố a izǒcyá̤ htyě tahenuô pá̤tǎ̤ ré̤lốmò̌ dố htyěkǔnuô rò izǒhteré̤mò̌ dố khǒkhu nuô.
43 O oficial no comando, porém, desejava poupar a vida de Paulo e não permitiu que executassem seu plano. Ordenou aos que sabiam nadar que saltassem ao mar primeiro e fossem em direção a terra.
44 Kayǎ dố a okyǎ tahenuô, sidyání̤ thòbye tahe, má̤torò sidyání̤ lahyǎ thòklyědu phè́ khakǐkhǎkwo yětahe rò krwǒ izǒhte kuô̌ lahyǎ. Rò èthǐ me̤ lò̌ lahyǎ phú a hé nuôrò èthǐ htetuố̤ ryáryádèdè lò̌plǐ dố khǒkhu pwǒ̤꤮ tôprè̤.
44 Os outros se agarraram a tábuas ou pedaços do navio destruído. Assim, todos chegaram à praia em segurança.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.