Atos 27

Lisǎsè̌ Athè̌ - Kayǎ Ngó̤ (KYU) vs ACF

Sair da comparação
ACF Almeida Corrigida Fiel
1 Bí ǔ héplû́héhtuô̌ hò́ ngó̤ dố pè̤ bè sidyání̤ thòklyědu rò bè htecuố dố Italy ké̤ akhè̌, Paulu ná kayǎ aruô dố ǔ dò́tǎ̤ èthǐ dố htò̌kǔ tahenuô, ǔ dyétǎ̤kyǎ èthǐ dố Julius a takhukǔ. Julius ma klyětôzè̤ akhuklò́ tôprè̤. È ma a o panuô̌tố̤ kuô̌ dố Roma klyěphú dố a o aprè̤ tôrí tômṳ, rò ǔ è́ ná “Augusta aklyě bè́mṳdu.”
1 E, como se determinou que havíamos de navegar para a Itália, entregaram Paulo, e alguns outros presos, a um centurião por nome Júlio, da coorte augusta.
2 Thòklyědu tôbè a o dố vǐ̤ Adramytium rò a hyǎ. Rò a kíré̤ htecuố dố vǐ̤ dố a orwó htyědutava̤htû̌ dố Asia ké̤kǔ tahe rò pè̤ htya sidyání̤ lǔ. Kayǎ mwi̤ ná Aristarko dố a o dố vǐ̤ Thessalonia, dố Macedoniaké̤ a tè̤pốalè̤̌ otôprè̤ rò a cuố tố̤kuô̌ ná pè̤.
2 E, embarcando nós em um navio adramitino, partimos navegando pelos lugares da costa da Ásia, estando conosco Aristarco, macedônio, de Tessalônica.
3 Shyéparǒ nuô, pè̤ cuốtuố̤ dố vǐ̤ Sido. Julius thè́zò̤ ní̤dyé Paulu. Rò thyáphú a khǒbò́thyó tahe ki dyépé̤ kuô̌ lǔ tè̤ dố a lo tahenuô rò a plwǒcuốolě kuô̌ lǔ dố a khǒbò́thyó tahe a o.
3 E chegamos no dia seguinte a Sidom, e Júlio, tratando Paulo humanamente, lhe permitiu ir ver os amigos, para que cuidassem dele.
4 Pè̤ obínuô htecuố rò ké̤lathè́ htò̌hyǎsû pè̤ akhu-akhyě, pè̤ cuố tadwǒbíkyǎ ná Cyprú klû́ dố cíhtǒ tôkyě.
4 E, partindo dali, fomos navegando abaixo de Chipre, porque os ventos eram contrários.
5 Pè̤ cuố talwókyǎ Cilicia ké̤ ná Pamphylia ké̤ a htyědutava̤ rò pè̤ cuốtuố̤ dố vǐ̤ Myra, Lycia ké̤kǔnuô.
5 E, tendo atravessado o mar, ao longo da Cilícia e Panfília, chegamos a Mirra, na Lícia.
6 Bínuôkhè̌ klyětôzè̤ akhuklò́ nuôtôprè̤ myáhtye thòklyědu o dố vǐ̤ Alexandria hyǎ rò a kíré̤ cuố dố Italy ké̤ tôbè, rò a nò̌htyasidyá cuốkuô̌ pè̤ ná thòklyědu yětôbè.
6 E, achando ali o centurião um navio de Alexandria, que navegava para a Itália, nos fez embarcar nele.
7 A cuốzò̌ pé̤ sû́lû̌ pè̤ rò mò̤́nyěmò̤́thè̌ nyě̤hyǎhò́ rò dốkhyěnuô pè̤ cuốtuố̤ pyá̤sè̌nyacò́ dố khǎlé̤ tôpho, bí aphû ná vǐ̤ Cida nuô. Ké̤lathè́ yǒ htò̌sû pè̤ rò pè̤ cuố plehyǎ cyá̤pǎto akhu-akhyě, pè̤ cuố tadwǒhò́ dố Crete klû́ cílya̤ tôkyě. Crete klû́ yěnuô a o tǒdè̌cuố ná Salmone klû́ tanò̌phú nuôtôklû́.
7 E, como por muitos dias navegássemos vagarosamente, havendo chegado apenas defronte de Cnido, não nos permitindo o vento ir mais adiante, navegamos abaixo de Creta, junto de Salmone.
8 Pè̤ cuốrwó htyědutava̤htû̌ yěnuô apyá̤asè̌ nyacò́ pè̤. Rò pè̤ hyǎtuố̤ dố khǎlé̤ tôpho dố ǔ è́ lǔ ná Lé̤okuố khǎlé̤mo̤ héyěnuô tôpho. Khǎlé̤ yěnuô a ophû ná vǐ̤ Lasea.
8 E, consteando-a dificilmente, chegamos a um lugar chamando Bons Portos, perto do qual estava a cidade de Laséia.
9 Pè̤ cuố yěnuô, mò̤́nyěmò̤́thè̌ nyě̤lǎhò́ akhu-akhyě pè̤ ki cuố plehyǎ pó̤ dố nyě hénuô tè̤pyá̤tè̤sè̌ ohtya cyá̤dè pǎ, me̤těhérò, tè̤plwǒkyǎ tè̤thû́ pwè̌yěnuô amò̤́nyěmò̤́thè̌ talwókyǎhò́ akhu-akhyě Paulu dyérò̤dyéryě̤ èthǐ rò a hé,
9 E, passado muito tempo, e sendo já perigosa a navegação, pois, também o jejum já tinha passado, Paulo os admoestava,
10 “Khǒbò́thyó thǐ꤮, vǎ myáhtye ná ki pè̤ htecuố hénuô, cáhtya bíyě tǎ̤plehyǎ tuố̤ dố nyě nuôpǎma tè̤pyétè̤kyǎ ki ohtya pǎ, rò tè̤lacṳ́laprò̤ ki ohtya è́nyacò́ pǎ. Pè̤ ki lacṳ́laprò̤ tû́prè́ thòklyědu ná tǎ̤muô̌tǎ̤tè̤ o dố thòklyědukǔ yěnuôtahe tû́dû má̤to. Pè̤ thè́plò htwǒprè̤ tahe ki lacṳ́laprò̤kyǎ kuô̌ pǎpǎ.”
10 Dizendo-lhes: Senhores, vejo que a navegação há de ser incômoda, e com muito dano, não só para o navio e carga, mas também para as nossas vidas.
11 Manárò klyětôzè̤ akhuklò́ yětôprè̤nuô a ní̤dǎkuô̌ Paulu angó̤ to. A ní̤dǎ prè́tû́ thòklyědu a khuklò́du yětôprè̤ ná thòklyědu abyacè angó̤ prè́.
11 Mas o centurião cria mais no piloto e no mestre, do que no que dizia Paulo.
12 Shyé꤮ ké̤ró̤khè̌ hyǎtuố̤pǎnuô, lé̤báokuố thòklyědu khǎlé̤ bíyě nuôma a tǎ̤tǒtǎ̤bè to. Èthǐ thè́plòtǒ è́klò̌ ná ki htecuốkyǎ bíyě, rò ki yácû́ cuốtuố̤bè́ dố vǐ̤ Phoeni hénuô, shyé꤮ ké̤ró̤khè̌ pǎrò ki cuốokuốré̤ bínuô pǎ. Vǐ̤ Phoeni ma má̤dû thòklyědu bí Crete klû́ nuôtahe lé̤ka̤báokuố tadwǒryá akhǎlé̤. Vǐ̤yěnuô, a o tǒdè̌cuố dố cínuô̌ cílya̤ ná cínuô̌ cíhtya tôkyě.
12 E, como aquele porto não era cômodo para invernar, os mais deles foram de parecer que se partisse dali para ver se podiam chegar a Fenice, que é um porto de Creta que olha para o lado do vento da África e do Coro, e invernar ali.
13 Ké̤ cáhtya lathè́ thè́dǒthè́dǒ hyǎ dố cílya̤ tôkyě rò kayǎ tahe tane̤ lahyǎ ná yětôphuốrò, ki htecuố ma aní̤ hò́ a tane̤ lahyǎ phúnuô, rò èthǐ cû́htyakyǎ lò̤́ dố ǔ lé̤cû́ okuốma ná thòklyěduyě rò a plwǒkuô̌cuốkyǎ thòklyěduyě rwó Crete klû́htû̌ nuôtôkyě.
13 E, soprando o sul brandamente, lhes pareceu terem já o que desejavam e, fazendo-se de vela, foram de muito perto costeando Creta.
14 Manárò nyě̤tyatonuô, ké̤lathè́ hyǎsò̌ dố ǔ è́ lǔ ná “Cíhtya cíhte ké̤lathè́” nuô a o dố klû́khu tôkyě rò a hyǎtǒ dố èthǐ o.
14 Mas não muito depois deu nela um pé de vento, chamado Euro-aquilão.
15 Ké̤lathè́ hyǎhtò̌ thòklyěduyě rò èthǐ buô̌pé̤ ní̤dyé pǎ a thòklyědu akhuklò́ to akhu-akhyě, pè̤ plwǒ htò̌cuốkyǎ lǔ ná ké̤lathè́.
15 E, sendo o navio arrebatado, e não podendo navegar contra o vento, dando de mão a tudo, nos deixamos ir à toa.
16 Bí pè̤ cuốtadwǒhò́ ná Cauda klû́phú akhè̌nuô, thyáphú a thòklyěphú dố thòklyědu cwicuốní̤ lǔ yětôbè ki phè́pyékyǎ tǎmé̤ nuô, pè̤ yácû́-yáre pṳ̂́cuố ní̤dyé khyěthyá è dố tè̤pyá̤tè̤sè̌ akǔcò́.
16 E, correndo abaixo de uma pequena ilha chamada Clauda, apenas pudemos ganhar o batel.
17 Èthǐ cwihtya thòklyěphú yětôbè dố thòklyědu akǔ, htuô̌rò thyáphú thòklyědu yětôbè ki phè́kyǎ tǎmé̤nuô, èthǐ phyé suplye̤du rò a cò̌tarǎ tava̤ma ná thòklyědu. Thè́isě ná thòklyěduyě locuố tabò otyá̤ dố Syrti hethǒkhu nuôrò, èthǐ htò́tǎ̤kyǎ thòklyědu a ikè̤̌badu lé̤plwǒhtò̌ ná ké̤lathè́ yěnuô rò a plwǒ locuốkyǎ thòklyědu yě, cṳ́꤮ dûhò́ ké̤lathè́ htò̌cuố è phúnuô prè́.
17 E, levado este para cima, usaram de todos os meios, cingindo o navio; e, temendo darem à costa na Sirte, amainadas as velas, assim foram à toa.
18 Ké̤lathè́shyo lathè́sò̌ pǎ akhu-akhyě, ano tônyěnuô èthǐ tá̤tǎ̤kyǎ tǎ̤muô̌tǎ̤tè̤ dố thòklyědukǔ yětahe dố htyěkǔ.
18 E, andando nós agitados por uma veemente tempestade, no dia seguinte aliviaram o navio.
19 Dốkhyěpó̤ tônyěnuô, èthǐ ané̤byacè ní̤dû tá̤tǎ̤kyǎ kuô̌pó̤ thòklyědu krṳ̂krò̤̌ tahe dố htyěkǔkǔ.
19 E ao terceiro dia nós mesmos, com as nossas próprias mãos, lançamos ao mar a armação do navio.
20 Tamò̤́ bèbè, sè bèbè, pè̤ myáhtyenò́ pǎ to nuô, mò̤́nyěmò̤́thè̌ nyě̤lǎhò́, ké̤lathè́ lalyǎ hyǎsò̌pǎ nyacò́ rò pè̤ myásû̌ dố pè̤ lé̤siplè́ nuô a o pǎto.
20 E, não aparecendo, havia já muitos dias, nem sol nem estrelas, e caindo sobre nós uma não pequena tempestade, fugiu-nos toda a esperança de nos salvarmos.
21 Bí kayǎ yětahe enò́ǒnò́ pǎto nyě̤lǎhò́ akhè̌nuô, Paulu ihtò dố èthǐ nyěhyǎ rò a hé èthǐ, “Khǒbò́thyó thǐ꤮ bí pè̤ o dố Crete klû́ akhè̌nuô, thǐ tǒkò htecuố to vǎ hé thǐ akhè̌nuô, thǐ tǒkò ní̤dǎ sálé̤ vǎngó̤. Thǐ ki ní̤dǎ vǎngó̤ hénuôma, thǐ kíré̤pyékíré̤kyǎ, kíré̤ lacṳ́laprò̤ lò̌kyǎ phúyě to.
21 E, havendo já muito que não se comia, então Paulo, pondo-se em pé no meio deles, disse: Fora, na verdade, razoável, ó senhores, ter-me ouvido a mim e não partir de Creta, e assim evitariam este incômodo e esta perda.
22 Manárò khǒnyá̤yě vǎ kwǐthè́zò̤ thǐ, beshyobesò̌ lahyǎ thǐ thè́plò, thǐ thè́htwǒprè̤ tǒbè lacṳ́kyǎní̤ tôprè̤꤮ to. A ki pyékyǎ prè́tû́ thòklyědu yětôbè pǎ prè́.
22 Mas agora vos admoesto a que tenhais bom ânimo, porque não se perderá a vida de nenhum de vós, mas somente o navio.
23 Me̤těhérò, yětôthè̌, Cò́marya dố vǎ htwǒhò́ atè̤ rò vǎ me̤hò́ atè̤me̤ yětôprè̤ a tanémò́khuphú hyǎ kahtòo dố vǎ khǎshyé,
23 Porque esta mesma noite o anjo de Deus, de quem eu sou, e a quem sirvo, esteve comigo,
24 rò a hé vǎ, ‘Paulu꤮, thè́isě tǎmé̤. Nè̤ bè hyǎ kahtòo tuố̤bè́ ní̤dû dố Khwídu Caesare a mèthènyě pǎ, rò a ki cirya sudyǎsuce̤myá dû nè̤ pǎ. Cò́marya yǒ myá nè̤mèthè rò a me̤bwíme̤taryě ní̤dû nè̤ akhu-akhyě, a ki me̤siplè́ nè̤ ná kayǎ dố a sidyá tố̤kuô̌ thòklyědu ná nè̤ yětahe lò̌꤮ plǐ pǎ.’
24 Dizendo: Paulo, não temas; importa que sejas apresentado a César, e eis que Deus te deu todos quantos navegam contigo.
25 Phúnuô akhu-akhyě, khǒbò́thyó thǐ꤮, besò̌ lahyǎ thǐ thè́plò ní꤮, me̤těhérò vǎ zṳ̂́ení̤dû Cò́marya yětôprè̤ ná a ki me̤phú a héhtuô̌hò́ vǎ nuô pǎ.
25 Portanto, ó senhores, tende bom ânimo; porque creio em Deus, que há de acontecer assim como a mim me foi dito.
26 Phútětě꤮ bèbè, ké̤lathè́yě klyá htò̌cuố dyahtya nyǎ pè̤ dố klû́ tôměmě akhu pǎ.”
26 É contudo necessário irmos dar numa ilha.
27 Bí shyélwǐ̤thè̌ tôthè̌nuô, ké̤lathè́duyě a htò̌cuố pè̤ dố Adria htyědutava̤ yěnuô akǔ. Atǒ bí mò̤́ kíré̤ phûne̤hò́ akhè̌nuô, prè̤me̤tè̤phú dố thòklyědu akǔ yětahe thè́gně ná a cô ná a locuốphûhò́ ná khǒkhu tôphopho hò́.
27 E, quando chegou a décima quarta noite, sendo impelidos de um e outro lado no mar Adriático, lá pela meia-noite suspeitaram os marinheiros que estavam próximos de alguma terra.
28 Phúnuô akhu-akhyě, èthǐ těmyá htyěyě rò a zǎ̤ aklǐ nyě̤shyě, rò o taplô̤du nuô èthǐ těmyákhyě htyě rò a oprè́ aklǐ shyényǎ̤ prè́.
28 E, lançando o prumo, acharam vinte braças; e, passando um pouco mais adiante, tornando a lançar o prumo, acharam quinze braças.
29 Èthǐ bèzò̤ ná thè́isě thòklyědu cuốtá̤bè ná lò̤́ rò a cya̤tǎ̤ lò̤́ lé̤me̤-okuố thòklyědu lwǐ̤mě dố htyěkǔ rò a kwǐcò́bè̌ lahyǎ ná mò̤́ ki lǐ pryǎ pé̤ èthǐ.
29 E, temendo ir dar em alguns rochedos, lançaram da popa quatro âncoras, desejando que viesse o dia.
30 Prè̤me̤tè̤phú dố thòklyědukǔ tahe pṳ̌ lahyǎ klyá dố a ki klyaplè́kyǎ agně rò èthǐ dyatǎ̤ thòklyěphú nuôtôbè dố htyěkǔ rò a dyatǎ̤ kho lahyǎ lé̤me̤-okuố thòklyědu yětahe dố htyěkǔ dố thòklyědu yě anyěhyǎ.
30 Procurando, porém, os marinheiros fugir do navio, e tendo já deitado o batel ao mar, como que querendo lançar as âncoras pela proa,
31 Rò Paulu hé klyětôzè̤ akhuklò́ yětôprè̤ ná klyěphú tahe ná prè̤me̤tè̤phú dố thòklyědukǔ yětahe, “Thǐ ki o lahyǎ dố thòklyědu akǔ to hénuôma thǐ siplè́cyá̤ tôprè̤꤮ to.”
31 Disse Paulo ao centurião e aos soldados: Se estes não ficarem no navio, não podereis salvar-vos.
32 Phúnuô akhu-akhyě, klyěphú tahe pǎ̤tṳ̂̌kyǎ suplye̤ dố ǔ cò̌ma ná thòklyěphú yětôbè tahe rò a plwǒ locuốkyǎ thòklyěphú yě.
32 Então os soldados cortaram os cabos do batel, e o deixaram cair.
33 Mò̤́ kíré̤ lǐbǔhò́ akhè̌nuô, Paulu kwǐthè́zò̤ tadû lò̌plǐ èthǐ ná a kie kiǒ khyěthyá lahyǎ. “Khǒnyá̤rò thǐ thǎklyǎ talá cò́ shyélwǐ̤thè̌ cò́hò́, rò thǐethǐǒ nò́hí tôcô꤮ to.
33 E, entretanto que o dia vinha, Paulo exortava a todos a que comessem alguma coisa, dizendo: É já hoje o décimo quarto dia que esperais, e permaneceis sem comer, não havendo provado nada.
34 Phúnuôrò, vǎ kwǐthè́zò̤ thǐ ná thǐ kiekiǒ lahyǎ sètôcôcô. Thyáphú thǐ ki htwǒprè̤ lahyǎ nuô, thǐ loe lahyǎ sè. Khuluô̤ prè́ tôbǒ dố thǐ khuklò́lo̤ prè́nuô a bè lamé̤kyǎní̤ tôbǒ꤮ to.”
34 Portanto, exorto-vos a que comais alguma coisa, pois é para a vossa saúde; porque nem um cabelo cairá da cabeça de qualquer de vós.
35 Paulu héhtuô̌ èthǐ phúyě rò, a phyéní̤ khò́mǔ rò a hébwíhétaryě Cò́marya dố èthǐ lò̌꤮ plǐ a mèthènyě. Htuô̌rò a ibimû khò́mǔ rò a e lahyǎ.
35 E, havendo dito isto, tomando o pão, deu graças a Deus na presença de todos; e, partindo-o, começou a comer.
36 Phúnuôrò èthǐ thè́plòshyo thè́plòsò̌ ka̤khyě lò̌khyěthyá rò a ekuô̌ lò̌khyěthyá sè pwǒ̤꤮ tôprè̤.
36 E, tendo já todos bom ânimo, puseram-se também a comer.
37 Kayǎ o dố thòklyědu akǔ lò̌꤮ plǐ nuôma a o nyě̤zè̤ ná thuô̌thyótôshyě ná prè̤ thuô̌thyó.
37 E éramos ao todo, no navio, duzentas e setenta e seis almas.
38 Ǔ ekò́ǒbǎ htuô̌lò̌hò́ sè pwǒ̤꤮ tôprè̤ rò thyáphú thòklyědu ki phwǐhyǎ agně nuô, èthǐ tá̤tǎ̤kyǎlò̌ buốkǔlǎ tahe dố htyědutava̤ akǔ.
38 E, refeitos com a comida, aliviaram o navio, lançando o trigo ao mar.
39 Bí mò̤́lǐbǔhò́ akhè̌nuô, èthǐ myáhtye luô̌hò́ khǒkhu tadû́rò èthǐ cuốtuố̤tǒ bítě tôphotě nuô a thè́gně lahyǎ to. Manárò èthǐ myáhtye htyědutava̤ a tanò̤̌nuô̌ otôpho akhu-akhyě, èthǐ ki cuốtuố̤cyá̤ bínuô hénuôma, a thè́zṳ̂́cuố báokuố lahyǎ a thòklyědu bínuô.
39 E, sendo já dia, não conheceram a terra; enxergaram, porém, uma enseada que tinha praia, e consultaram-se sobre se deveriam encalhar nela o navio.
40 Phúnuô akhu-akhyě èthǐ pǎ̤tṳ̂̌kyǎ suplye̤ dố ǔ cò̌klò̤ma ná lò̤́ lé̤me̤-okuố thòklyědu yěnuôtahe htuô̌rò a plwǒ lacû́ tǎ̤kyǎ lò̌ lò̤́yětahe dố htyědutava̤kǔ. Tôphuốtuô̌ èthǐ ilyěkyǎ suplye̤ dố ǔ cò̌klò̤ma ná lé̤pè̤ thòklyědu nuôtahe. Htuô̌rò èthǐ cò̌tadyǎhtya ikè̤̌badu dố thòklyědu nyěhyǎ tôkyě rò èthǐ plwǒhtò̌cuố ná ké̤lathè́ dố htyěhtû̌ tôkyě.
40 E, levantando as âncoras, deixaram-no ir ao mar, largando também as amarras do leme; e, alçando a vela maior ao vento, dirigiram-se para a praia.
41 Manárò thòklyědu htya-otyá̤ dố hethǒkhu tôpho. Thòklyědu akhuklò́ sáma nyétaklố cò́ rò a kazuô̤̌ pé̤pǎto. Dố thòklyědu aipè̤ tôkyěnuô, htyěháhó plyá̤shyo talwósû́lû̌ rò a phè́kyǎhò́.
41 Dando, porém, num lugar de dois mares, encalharam ali o navio; e, fixa a proa, ficou imóvel, mas a popa abria-se com a força das ondas.
42 Pǎma lò̌꤮ kayǎ dố ǔ dò́tǎ̤ èthǐ dố htò̌kǔ yětahe izǒhte lò̌ dố khǒkhu rò hteklya plè́cuốkyǎ lò̌ he, klyěphú tahe a tane̤ rò, èthǐ dyalya̤ lahyǎ hò́ athè́plò ná a ki me̤thyěkyǎ lò̌ èthǐ.
42 Então a idéia dos soldados foi que matassem os presos para que nenhum fugisse, escapando a nado.
43 Manárò klyětôzè̤ a khuklò́yě a thè́zṳ̂́ me̤siplè́ Paulu akhu-akhyě, hé dídyǎtǎ̤tṳ̂̌ klyěphú tahe ná a ki me̤thyě tǎ èthǐ tôprè̤꤮ tǎmé̤. Phúnuô akhu-akhyě a hétǎ̤ angó̤ ná kayǎ dố a izǒcyá̤ htyě tahenuô pá̤tǎ̤ ré̤lốmò̌ dố htyěkǔnuô rò izǒhteré̤mò̌ dố khǒkhu nuô.
43 Mas o centurião, querendo salvar a Paulo, lhes estorvou este intento; e mandou que os que pudessem nadar se lançassem primeiro ao mar, e se salvassem em terra;
44 Kayǎ dố a okyǎ tahenuô, sidyání̤ thòbye tahe, má̤torò sidyání̤ lahyǎ thòklyědu phè́ khakǐkhǎkwo yětahe rò krwǒ izǒhte kuô̌ lahyǎ. Rò èthǐ me̤ lò̌ lahyǎ phú a hé nuôrò èthǐ htetuố̤ ryáryádèdè lò̌plǐ dố khǒkhu pwǒ̤꤮ tôprè̤.
44 E os demais, uns em tábuas e outros em coisas do navio. E assim aconteceu que todos chegaram à terra a salvo.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.