Atos 26
Lisǎsè̌ Athè̌ - Kayǎ Ngó̤ (KYU) vs VC
1 Khwídu Agrippa hé Paulu, “Nè̤ ki thè́hébè ma aní̤ prè́.” Rò Paulu zó̤htya atakhu rò a hébèsiplè́ ní̤dyé ané̤ phúyě:
1 Agripa disse a Paulo: Tens permissão de fazer a tua defesa. Paulo então fez um gesto com a mão e começou a sua justificação:
2 Paulu hé khwídu Agrippa, “Khwídu Agrippa꤮, vǎ ní̤bè tè̤shuốtè̤khè̌ ryá dố vǎ tǒbè hébèsiplè́ ní̤dyé vǎné̤ dố nè̤ mèthènyě phúyě, htuô̌to vǎ tǒ htésû lò̌꤮ tè̤thû́ dố Judaphú kè̤lò̌ vǎ yětahe dố yětônyě akǔ akhu-akhyě, a mo̤nyacò́ vǎ cò́.
2 Julgo-me feliz de poder hoje fazer a minha defesa, na tua presença, ó rei Agripa, de tudo quanto me acusam os judeus,
3 Me̤těhérò nè̤ thè́gně tǎ̤te̤ lò̌dûhò́ Judaphú a lé̤klǒlé̤khya tahe ná èthǐ atè̤klyétè̤ngǎ yětahe lò̌꤮ plǐ hò́ akhu-akhyě a mo̤lǎ vǎ. Phúnuôrò, vǎ kwǐthè́zò̤ dû nè̤ ná nè̤ ki khyáthè́plòhtǔ ní̤dǎ pé̤kuô̌ré̤ vǎ tè̤hébèyě ní꤮.
3 porque tu conheces perfeitamente os seus costumes e controvérsias. Peço-te, pois, que me ouças com paciência.
4 “Cáhtya dố vǎ pacè̤̌khè̌, bí vǎ o ní̤dû dố vǎ ké̤kǔ akhè̌, rò dốkhyěnuô vǎ cuốo dố vǐ̤ Jerusalem rò vǎ ohtwǒprè̤ kryá꤮ phútěnuô, Judaphú tahe thè́gnělò̌ dûhò́ pwǒ̤꤮ tôprè̤.
4 Minha vida, desde a minha primeira juventude, tem decorrido no meio de minha pátria e em Jerusalém, e é conhecida dos judeus.
5 Vǎ ma vǎ onuô̌tố̤kuô̌dû dố Pharisěophú aplò́amṳ dố a pṳ̂́ma sò̌nyacò́ tè̤cò́bucò́bè̌ a tè̤thyótè̤thya tahe tômṳ tôprè̤nuôma èthǐ thè́gně nyě̤lǎhò́ vǎ hò́. Ki èthǐ thè́zṳ̂́ khyáluô̌ vǎrivǎkyǎ hénuôma a thè́gně lò̌plǐ cò́.
5 Sabem eles, desde longa data, e se quiserem poderão testemunhá-lo, que vivi segundo a seita mais rigorosa da nossa religião, isto é, como fariseu.
6 Vǎ yǒ myásû̌ tè̤ dố Cò́marya ò́lya̤ one htuô̌hò́ pè̤ muố̤phè̌phyěphuô̌ dố꤮ nyénu nuôtahe akhu-akhyě, khǒnyá̤yě vǎ bè kahtòo bíyě rò ǔ bè sudyǎsuce̤ myáhò́ vǎ hò́.
6 Mas agora sou acusado em juízo, por esperar a promessa que foi feita por Deus a nossos pais,
7 Cò́marya a tè̤ò́lya̤ yěnuôma má̤hò́ khǒnyá̤yě Judaphú shyényě̤muố̤ me̤ pé̤hò́ lǔ a tè̤phyétè̤me̤, rò èthǐ opò̤́myásû̌ ní̤dyéhò́ mò̤́hémò̤́lǐ dố athyáná vǎ myásû̌ yěnuô tôcôhò́. Phè̌khwídu꤮ dố vǎ myásû̌hò́ yěnuô akhu-akhyě, Judaphú tahe pṳ̌ kè̤ lò̌hò́ vǎ tè̤thû́ hò́.
7 e a qual as nossas doze tribos esperam alcançar, servindo a Deus noite e dia. Por essa esperança, ó rei, é que sou acusado pelos judeus.
8 Cò́marya me̤htwǒprè̤ ka̤khyěcyá̤ kayǎthyě tahenuô, thǐ bíyě tahe cuốtane̤ tuố̤ lahyǎ ná a me̤cyá̤ kuô̌ǔ to phútě?
8 Que pensais vós? É coisa incrível que Deus ressuscite os mortos?
9 “Vǎ né̤byacè ní̤dû cò́, dố nuôkhè̌ vǎ tane̤tyá̤ htuô̌hò́ bí vǎ me̤bè́ tadûnuô, phútětě꤮ bèbè vǎ bè pṳ̌ htésûme̤sû ná kayǎ dố a zṳ̂́e vǐ̤ Nazarèphú Jesǔ amwi̤ yěnuôtahe, vǎ tane̤ htuô̌hò́ phúnuô.
9 Também eu acreditei que devia fazer a maior oposição ao nome de Jesus de Nazaré.
10 Phúyěnuô vǎ me̤htuô̌lò̌hò́ dố vǐ̤ Jerusalem akǔ nuôhò́. Vǎ phyéní̤ tè̤taryěshyosò̌ dố prè̤lǔtyǎ khuklò́ tahe a o rò vǎ dò́nuô̌ è́lǎ Cò́marya akayǎ sǎsè̌ tahe dố htò̌kǔ. Bí ǔ me̤thyě èthǐ akhè̌nuô, vǎ thè́plòo ò́lya̤ patố̤kuô̌ ná nò̌me̤thyěkyǎ ǔ.
10 Assim procedi de fato em Jerusalém e tenho encerrado muitos irmãos em cárceres, havendo recebido para isso poder dos sumos sacerdotes; quando os sentenciavam à morte, eu dava a minha plena aprovação.
11 Vǎmṳ̂̌vǎpò̤, me̤cyě̤me̤cṳ̂ nò́ è́lǎ èthǐ dố tè̤cò́bè̌hǒ tahe akǔ, rò vǎ hésò̌ èthǐ rò vǎ nò̌hé èthǐ, ‘Vǎ zṳ̂́e pǎ Jesǔ to’ phúnuô, rò vǎ thè́plòdu kanó̤꤮ èthǐ to. Tuố̤ cò́ dố vǎ ki htecuố dố myěcôruôphú o ní̤dyé vǐ̤tahe akǔ rò, vǎ ki cuố me̤cyě̤me̤cṳ̂ cò́ èthǐ cò́.”
11 Muitas vezes, perseguindo-os por todas as sinagogas, eu os maltratava para obrigá-los a blasfemar. Enfurecendo-me mais e mais contra eles, eu os perseguia até no estrangeiro.
12 “Phúnuôrò tônyěkhè̌, vǎ cuố dố vǐ̤ Damasco. Rò vǎ phyécuốní̤ li tôba dố bwídukhu tahe dyétǎ̤ vǎ ná a taryěshyosò̌ tahe tôba.
12 Nesse intuito, fui a Damasco, com poder e comissão dos sumos sacerdotes.
13 Kố꤮ phè̌ khwídu Agrippa, tônyěrò bí vǎ cuố dố klyálo̤ rò bí꤮ mò̤́htuô cò́ranè́ hò́ akhè̌nuô, vǎ myáhtye tè̤lǐ shyosò̌ tômě rò a takhè̌sò̌klò̌ cò́ ná tamò̤́nuô, a o dố mò́khu rò a sátakhè̌tǎ̤ tava̤ vǎ ná kayǎ dố a cuố tố̤kuô̌ ná vǎ tahe.
13 Era meio-dia, ó rei. Eu estava a caminho quando uma luz do céu, mais fulgurante que o sol, brilhou em torno de mim e dos meus companheiros.
14 Pè̤ lakhû́tǎ̤ lò̌ dố hekhu pwǒ̤꤮ tôprè̤ cò́, rò vǎ ní̤huô̌ ngó̤pra̤htya ná Hebreo ngó̤ tômû̌ rò a hé vǎ, ‘Kố꤮ Saulu꤮, Saulu꤮, nè̤ me̤cyě̤me̤cṳ̂ vǎ me̤tě? Nè̤ taphò̌sè̌ ní̤dyé khyědû nè̤ khǎduô ná tamò̌ dố athyáná pṳ́ tapè̤̌ ka̤khyě sè̌ ní̤dyé khyěthyádû a né̤byacè iplí nuôprè́,’ a hé vǎ ná Hebreo ngó̤ phúnuô.
14 Caímos todos nós por terra, e ouvi uma voz que me dizia em língua hebraica: Saulo, Saulo, por que me persegues? Dura coisa te é recalcitrar contra o aguilhão.
15 “Rò vǎ sudyǎ ka̤khyěsû è, ‘Byacè꤮, nè̤ ma ǔpě?’
15 Então eu disse: Quem és, Senhor? O Senhor respondeu: Eu sou Jesus, a quem persegues.
16 ‘Manárò tarú ihtò khyěthyámò̌, vǎ hyǎ oluô̌htya pé̤hò́ nè̤ ná vǎné̤ phúyě nuôma má̤hò́ dố vǎ ki nwóhtyahò́ nè̤ ná nè̤ ki htwǒhtyahò́ vǎ Prè̤dônyǎphú ná prè̤khyáthè́ tôprè̤ hò́. Yětônyě nè̤ myáhtyehò́ ná vǎ bíyě ari-akyǎ yětahe ná tè̤ dố vǎ kíré̤ zṳ̌luô̌ pé̤pó̤ nè̤ dốkhyě pǎ tahenuô, nè̤ bè cuốdyáluô̌ pé̤lò̌ ǔ pǎ꤮.
16 Mas levanta-te e põe-te em pé, pois eu te apareci para te fazer ministro e testemunha das coisas que viste e de outras para as quais hei de manifestar-me a ti.
17 Vǎ ki nò̌thǔcuố nè̤ dố nè̤ myěcôní̤dû tahe ná Judaphú má̤to tahe aklè̌ pǎ. Rò vǎ ki me̤siplè́hte nè̤ dố èthǐ nuôtahe a takhukǔ pǎ.
17 Escolhi-te do meio do povo e dos pagãos, aos quais agora te envio
18 Nè̤ bè bámǒhtya pé̤ èthǐ tahe amèthè pǎ, htuô̌rò nè̤ nò̌tarí ka̤khyě khyěthyá èthǐ dố tè̤khítè̤tapa̤ alè̤̌ pǎ, rò nè̤ ki thǔcuố èthǐ dố tè̤lǐ pǎ, htuô̌to nè̤ ki thǔcuốnuô̌ èthǐ dố a o dố khǐnéricyá̤ khuklò́ a taryěshyosò̌ alè̤̌ yěnuôtahe dố Cò́marya a tè̤pro̤tè̤prya̤ alè̤̌ pǎ. Dố èthǐ zṳ̂́enyá̤e vǎ akhu-akhyě, Cò́marya ki plwǒkyǎ èthǐ tè̤thû́ pǎ, htuô̌to dố Cò́marya nwóhtya ní̤dyé akayǎ nuôtahe lé̤o akhǎlé̤ yěnuô, èthǐ ki ní̤bè kuô̌dû pǎ,’” a hé vǎ phúnuô.
18 para abrir-lhes os olhos, a fim de que se convertam das trevas à luz e do poder de Satanás a Deus, para que, pela fé em mim, recebam perdão dos pecados e herança entre os que foram santificados.
19 “Khwídu Agrippa꤮ phúnuô akhu-akhyě, vǎ krwǒme̤kuô̌ phú tè̤myáhtyelwó dố a o dố mò́khu hyǎ yěnuôprè́.
19 Desde então, ó rei, não fui desobediente à visão celestial.
20 Vǎ cuốlě hésodônyǎ ré̤lố pé̤ ǔ dố vǐ̤ Damasco htuô̌rò dố vǐ̤ Jerusalem akǔ, dốkhyěrò vǎ cuố dố Judaké̤ pwǒ̤꤮ tôpho, htuô̌to vǎ cuố kuô̌dû dố Judaphú má̤to tahe aklè̌klè̌. Rò thyáphú èthǐ ki za̤ ní̤dû lahyǎ a tè̤thû́tè̤ora tahe, htuô̌rò thyáphú èthǐ ki tarí ka̤khyětǒ khyěthyá ané̤ dố Cò́marya a o, htuô̌to thyáphú a ki dyéluô̌htya lahyǎ atè̤me̤ dố aryá tahe ná a za̤ ní̤dû htuô̌hò́ ané̤ agněnuô, vǎ hésodônyǎ pé̤hò́ èthǐ hò́.
20 Preguei primeiramente aos de Damasco e depois em Jerusalém e por toda a terra da Judéia, e aos pagãos, para que se arrependessem e se convertessem a Deus, fazendo dignas obras correspondentes.
21 Dố tè̤ritè̤kyǎ yě akhu-akhyě, bí vǎ o dố tè̤lǔtyǎ hǒkǔ akhè̌nuô, Judaphú tahe pṳ̂́ vǎ rò a pṳ̌ me̤thyě vǎ prè́.
21 Por isso, os judeus me prenderam no templo e tentaram matar-me.
22 Manárò, Cò́marya me̤cwó̤ vǎ akhu-akhyě, tuố̤dố yětônyě vǎ ihtò khyání̤ pé̤pǎ vǎthè́ ná kayǎ dố a o bíyě pwǒ̤꤮ tôprè̤. Kayǎ dố ǔ tane̤du lǔ bèbè, ǔ tane̤ patí lǔ bèbè vǎ hésoluô̌ thyápé̤ lò̌ lǔ. Tè̤ritè̤kyǎ dố vǎ hé pé̤ èthǐ yěnuôma, tôcôcô꤮ tuô̌ prè́ lǔ ná prè̤pro̤ tahe ná Mosè héso-one htuô̌hò́ nuôtahe prè́, rò a hé lahyǎ,
22 Mas, assistido do socorro de Deus, permaneço vivo até o dia de hoje. Dou testemunho a pequenos e a grandes, nada dizendo senão o que os profetas e Moisés disseram que havia de acontecer,
23 Krístu dố Cò́marya nwóhtya lǔ ná prè̤me̤lwóhteka̤ prè̤luhekhuphú yětôprè̤nuô, a ki khyábè tè̤me̤cyě̤me̤cṳ̂ pǎ rò è ma prè̤ dố a ihtò htwǒprè̤ ka̤khyě ré̤lố ǔ dố tè̤thyě tôprè̤ pǎ, phúnuô akhu-akhyě, a ki hésodônyǎ tè̤lǐ pé̤ Judaphú tahe ná Judaphú má̤to tahe pǎ,” Paulu hé pé̤ khwídu Agrippa phúnuô.
23 a saber: que Cristo havia de padecer e seria o primeiro que, pela ressurreição dos mortos, havia de anunciar a luz ao povo judeu e aos pagãos.
24 Bí Paulu hébèsiplè́ ané̤ phúyě akhè̌nuô, khwídu Festo cyé̤pryě̤ è́htǒ lǔ, “Paulu꤮, nè̤ tamwǐ prè́. Nè̤ tè̤thè́khuthè́gně dố adu-azǎ̤ tahe me̤tamwǐ lò̌ nè̤ hò́.”
24 Dizendo ele essas coisas em sua defesa, Festo exclamou em alta voz: Estás louco, Paulo! O teu muito saber tira-te o juízo.
25 Paulu hésû lǔ, “Phè̌ khwídu Festo꤮, vǎ tamwǐ má̤to. Vǎ hé yětahe nuôma tè̤má̤tè̤cò́ prè́.
25 Paulo, então, respondeu: Não estou louco, excelentíssimo Festo, mas digo palavras de verdade e de prudência.
26 Phè̌ khwídu Agrippa, vǎ hébè hǎ dố nè̤nyěhyǎ phúyě me̤těhérò, nè̤ thè́gnědûhò́ tè̤ritè̤kyǎ yětahe hò́. Me̤těhérò vǎ zṳ̂́e tǎ̤te̤ cò́ ná nè̤ klyá thè́gně htuô̌nyǎhò́ tè̤ritè̤kyǎ yě hò́, me̤těhérò tè̤ritè̤kyǎ yětahe nuôma a htwǒ htyahuôhtyathwè́ má̤to.
26 Pois dessas coisas tem conhecimento o rei, em cuja presença falo com franqueza. Sei que nada disso lhe é oculto, porque nenhuma dessas coisas se fez ali ocultamente.
27 Phè̌ khwídu Agrippa꤮, ma nè̤ zṳ̂́e kuô̌ sálé̤ prè̤pro̤ a tè̤hébè nuôtahe è̌? Nè̤ zṳ̂́e prè́ nuôma vǎ thè́gně.”
27 Crês, ó rei, nos profetas? Bem sei que crês!
28 Khwídu Agrippa hésû Paulu, “Dố tè̤shuốtè̤khè̌ taplô̤taplyáphú akǔ yěnuô, nè̤ tane̤ ná nè̤ ki ilò̌ní̤ vǎ dố vǎ ki htwǒhtyakuô̌ Krístuphú pǎ tôprè̤nuô è̌?”
28 Disse então Agripa a Paulo: Por pouco não me persuades a fazer-me cristão!
29 Paulu hésû, “Dố taplô̤phú akǔ bèbè, anyě̤ cò́ bèbè, a lodu náto. Vǎ kwǐcò́bè̌ pé̤tû́ nè̤tôprè̤ agně má̤to, vǎ kwǐcò́bè̌ ní̤pé̤lò̌ lò̌꤮ kayǎ dố a ní̤huô̌ vǎ tè̤hébè khǒnyá̤yě tahe ki htwǒhtyakuô̌ Krístuphú thyáná vǎyě, manárò tè̤ dố vǎ thè́zṳ̂́ nò̌sítôbèkuô̌ thǐ to nuôma a otû́prè́ phú ǔ dò́tǎ̤ vǎ dố htò̌kǔ rò ǔ cò̌ma vǎ ná suplye̤tò̤́htè́ yěnuôprè́.”
29 Respondeu Paulo: Prouvera a Deus que, por pouco e por muito, não somente tu, senão também quantos me ouvem, se fizessem hoje tal qual eu sou... menos estas algemas!
30 Bínuôkhè̌ khwídu Agrippa ná khwí Festo ná khwídu Agrippa apuố̤ Bernice ná lò̌꤮ kayǎ onyǎ kuô̌ná èthǐ bínuô pwǒ̤꤮ tôprè̤ ihtòlò̌.
30 Então o rei, o governador, Berenice e os que estavam sentados com eles se levantaram.
31 Rò èthǐ htecuốkyǎ lò̌ dố aklò̌ rò a hé ní̤dyé khyělǔ tôprè̤ ná tôprè̤ phúyě, “Kayǎ yětôprè̤nuô atè̤thû́ dố bè cirya thyěkyǎ è nuôbèbè, má̤torò bè dò́nuô̌kyǎ è dố htò̌kǔ nuôbèbè, tè̤thû́ dố a me̤ talwótalye̤ phúyěnuô, a o tôcô꤮ to.”
31 Retirando-se, comentavam uns com os outros: Esse homem não fez coisa que mereça a morte ou prisão.
32 Rò khwídu Agrippa héso khwídu Festo, “Kayǎ yětôprè̤ ki kwǐthè́zò̤ nò̌cirya ané̤ ná Khwídu Caesare to héma, tǒbè plwǒhtekyǎ lǔ hò́.”
32 Agripa ainda disse a Festo: Ele poderia ser solto, se não tivesse apelado para César.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 26, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.