Atos 26
Lisǎsè̌ Athè̌ - Kayǎ Ngó̤ (KYU) vs ARC
1 Khwídu Agrippa hé Paulu, “Nè̤ ki thè́hébè ma aní̤ prè́.” Rò Paulu zó̤htya atakhu rò a hébèsiplè́ ní̤dyé ané̤ phúyě:
1 Depois, Agripa disse a Paulo: Permite-se-te que te defendas. Então, Paulo, estendendo a mão em sua defesa, respondeu:
2 Paulu hé khwídu Agrippa, “Khwídu Agrippa꤮, vǎ ní̤bè tè̤shuốtè̤khè̌ ryá dố vǎ tǒbè hébèsiplè́ ní̤dyé vǎné̤ dố nè̤ mèthènyě phúyě, htuô̌to vǎ tǒ htésû lò̌꤮ tè̤thû́ dố Judaphú kè̤lò̌ vǎ yětahe dố yětônyě akǔ akhu-akhyě, a mo̤nyacò́ vǎ cò́.
2 Tenho-me por venturoso, ó rei Agripa, de que perante ti me haja, hoje, de defender de todas as coisas de que sou acusado pelos judeus,
3 Me̤těhérò nè̤ thè́gně tǎ̤te̤ lò̌dûhò́ Judaphú a lé̤klǒlé̤khya tahe ná èthǐ atè̤klyétè̤ngǎ yětahe lò̌꤮ plǐ hò́ akhu-akhyě a mo̤lǎ vǎ. Phúnuôrò, vǎ kwǐthè́zò̤ dû nè̤ ná nè̤ ki khyáthè́plòhtǔ ní̤dǎ pé̤kuô̌ré̤ vǎ tè̤hébèyě ní꤮.
3 mormente sabendo eu que tens conhecimento de todos os costumes e questões que há entre os judeus; pelo que te rogo que me ouças com paciência.
4 “Cáhtya dố vǎ pacè̤̌khè̌, bí vǎ o ní̤dû dố vǎ ké̤kǔ akhè̌, rò dốkhyěnuô vǎ cuốo dố vǐ̤ Jerusalem rò vǎ ohtwǒprè̤ kryá꤮ phútěnuô, Judaphú tahe thè́gnělò̌ dûhò́ pwǒ̤꤮ tôprè̤.
4 A minha vida, pois, desde a mocidade, qual haja sido, desde o princípio, em Jerusalém, entre os da minha nação, todos os judeus a sabem.
5 Vǎ ma vǎ onuô̌tố̤kuô̌dû dố Pharisěophú aplò́amṳ dố a pṳ̂́ma sò̌nyacò́ tè̤cò́bucò́bè̌ a tè̤thyótè̤thya tahe tômṳ tôprè̤nuôma èthǐ thè́gně nyě̤lǎhò́ vǎ hò́. Ki èthǐ thè́zṳ̂́ khyáluô̌ vǎrivǎkyǎ hénuôma a thè́gně lò̌plǐ cò́.
5 Sabendo de mim, desde o princípio (se o quiserem testificar), que, conforme a mais severa seita da nossa religião, vivi fariseu.
6 Vǎ yǒ myásû̌ tè̤ dố Cò́marya ò́lya̤ one htuô̌hò́ pè̤ muố̤phè̌phyěphuô̌ dố꤮ nyénu nuôtahe akhu-akhyě, khǒnyá̤yě vǎ bè kahtòo bíyě rò ǔ bè sudyǎsuce̤ myáhò́ vǎ hò́.
6 E, agora, pela esperança da promessa que por Deus foi feita a nossos pais, estou aqui e sou julgado,
7 Cò́marya a tè̤ò́lya̤ yěnuôma má̤hò́ khǒnyá̤yě Judaphú shyényě̤muố̤ me̤ pé̤hò́ lǔ a tè̤phyétè̤me̤, rò èthǐ opò̤́myásû̌ ní̤dyéhò́ mò̤́hémò̤́lǐ dố athyáná vǎ myásû̌ yěnuô tôcôhò́. Phè̌khwídu꤮ dố vǎ myásû̌hò́ yěnuô akhu-akhyě, Judaphú tahe pṳ̌ kè̤ lò̌hò́ vǎ tè̤thû́ hò́.
7 à qual as nossas doze tribos esperam chegar, servindo a Deus continuamente, noite e dia. Por esta esperança, ó rei Agripa, eu sou acusado pelos judeus.
8 Cò́marya me̤htwǒprè̤ ka̤khyěcyá̤ kayǎthyě tahenuô, thǐ bíyě tahe cuốtane̤ tuố̤ lahyǎ ná a me̤cyá̤ kuô̌ǔ to phútě?
8 Pois quê? Julga-se coisa incrível entre vós que Deus ressuscite os mortos?
9 “Vǎ né̤byacè ní̤dû cò́, dố nuôkhè̌ vǎ tane̤tyá̤ htuô̌hò́ bí vǎ me̤bè́ tadûnuô, phútětě꤮ bèbè vǎ bè pṳ̌ htésûme̤sû ná kayǎ dố a zṳ̂́e vǐ̤ Nazarèphú Jesǔ amwi̤ yěnuôtahe, vǎ tane̤ htuô̌hò́ phúnuô.
9 Bem tinha eu imaginado que contra o nome de Jesus, o Nazareno, devia eu praticar muitos atos,
10 Phúyěnuô vǎ me̤htuô̌lò̌hò́ dố vǐ̤ Jerusalem akǔ nuôhò́. Vǎ phyéní̤ tè̤taryěshyosò̌ dố prè̤lǔtyǎ khuklò́ tahe a o rò vǎ dò́nuô̌ è́lǎ Cò́marya akayǎ sǎsè̌ tahe dố htò̌kǔ. Bí ǔ me̤thyě èthǐ akhè̌nuô, vǎ thè́plòo ò́lya̤ patố̤kuô̌ ná nò̌me̤thyěkyǎ ǔ.
10 o que também fiz em Jerusalém. E, havendo recebido poder dos principais dos sacerdotes, encerrei muitos dos santos nas prisões; e, quando os matavam, eu dava o meu voto contra eles.
11 Vǎmṳ̂̌vǎpò̤, me̤cyě̤me̤cṳ̂ nò́ è́lǎ èthǐ dố tè̤cò́bè̌hǒ tahe akǔ, rò vǎ hésò̌ èthǐ rò vǎ nò̌hé èthǐ, ‘Vǎ zṳ̂́e pǎ Jesǔ to’ phúnuô, rò vǎ thè́plòdu kanó̤꤮ èthǐ to. Tuố̤ cò́ dố vǎ ki htecuố dố myěcôruôphú o ní̤dyé vǐ̤tahe akǔ rò, vǎ ki cuố me̤cyě̤me̤cṳ̂ cò́ èthǐ cò́.”
11 E, castigando-os muitas vezes por todas as sinagogas, os obriguei a blasfemar. E, enfurecido demasiadamente contra eles, até nas cidades estranhas os persegui.
12 “Phúnuôrò tônyěkhè̌, vǎ cuố dố vǐ̤ Damasco. Rò vǎ phyécuốní̤ li tôba dố bwídukhu tahe dyétǎ̤ vǎ ná a taryěshyosò̌ tahe tôba.
12 Sobre o que, indo, então, a Damasco, com poder e comissão dos principais dos sacerdotes,
13 Kố꤮ phè̌ khwídu Agrippa, tônyěrò bí vǎ cuố dố klyálo̤ rò bí꤮ mò̤́htuô cò́ranè́ hò́ akhè̌nuô, vǎ myáhtye tè̤lǐ shyosò̌ tômě rò a takhè̌sò̌klò̌ cò́ ná tamò̤́nuô, a o dố mò́khu rò a sátakhè̌tǎ̤ tava̤ vǎ ná kayǎ dố a cuố tố̤kuô̌ ná vǎ tahe.
13 ao meio-dia, ó rei, vi no caminho uma luz do céu, que excedia o esplendor do sol, cuja claridade me envolveu a mim e aos que iam comigo.
14 Pè̤ lakhû́tǎ̤ lò̌ dố hekhu pwǒ̤꤮ tôprè̤ cò́, rò vǎ ní̤huô̌ ngó̤pra̤htya ná Hebreo ngó̤ tômû̌ rò a hé vǎ, ‘Kố꤮ Saulu꤮, Saulu꤮, nè̤ me̤cyě̤me̤cṳ̂ vǎ me̤tě? Nè̤ taphò̌sè̌ ní̤dyé khyědû nè̤ khǎduô ná tamò̌ dố athyáná pṳ́ tapè̤̌ ka̤khyě sè̌ ní̤dyé khyěthyádû a né̤byacè iplí nuôprè́,’ a hé vǎ ná Hebreo ngó̤ phúnuô.
14 E, caindo nós todos por terra, ouvi uma voz que me falava e, em língua hebraica, dizia: Saulo, Saulo, por que me persegues? Dura
15 “Rò vǎ sudyǎ ka̤khyěsû è, ‘Byacè꤮, nè̤ ma ǔpě?’
15 E disse eu: Quem és, Senhor? E ele respondeu: Eu sou Jesus, a quem tu persegues.
16 ‘Manárò tarú ihtò khyěthyámò̌, vǎ hyǎ oluô̌htya pé̤hò́ nè̤ ná vǎné̤ phúyě nuôma má̤hò́ dố vǎ ki nwóhtyahò́ nè̤ ná nè̤ ki htwǒhtyahò́ vǎ Prè̤dônyǎphú ná prè̤khyáthè́ tôprè̤ hò́. Yětônyě nè̤ myáhtyehò́ ná vǎ bíyě ari-akyǎ yětahe ná tè̤ dố vǎ kíré̤ zṳ̌luô̌ pé̤pó̤ nè̤ dốkhyě pǎ tahenuô, nè̤ bè cuốdyáluô̌ pé̤lò̌ ǔ pǎ꤮.
16 Mas levanta-te e põe-te sobre teus pés, porque te apareci por isto, para te pôr por ministro e testemunha tanto das
17 Vǎ ki nò̌thǔcuố nè̤ dố nè̤ myěcôní̤dû tahe ná Judaphú má̤to tahe aklè̌ pǎ. Rò vǎ ki me̤siplè́hte nè̤ dố èthǐ nuôtahe a takhukǔ pǎ.
17 livrando-te deste povo e
18 Nè̤ bè bámǒhtya pé̤ èthǐ tahe amèthè pǎ, htuô̌rò nè̤ nò̌tarí ka̤khyě khyěthyá èthǐ dố tè̤khítè̤tapa̤ alè̤̌ pǎ, rò nè̤ ki thǔcuố èthǐ dố tè̤lǐ pǎ, htuô̌to nè̤ ki thǔcuốnuô̌ èthǐ dố a o dố khǐnéricyá̤ khuklò́ a taryěshyosò̌ alè̤̌ yěnuôtahe dố Cò́marya a tè̤pro̤tè̤prya̤ alè̤̌ pǎ. Dố èthǐ zṳ̂́enyá̤e vǎ akhu-akhyě, Cò́marya ki plwǒkyǎ èthǐ tè̤thû́ pǎ, htuô̌to dố Cò́marya nwóhtya ní̤dyé akayǎ nuôtahe lé̤o akhǎlé̤ yěnuô, èthǐ ki ní̤bè kuô̌dû pǎ,’” a hé vǎ phúnuô.
18 para lhes abrires os olhos e das trevas e
19 “Khwídu Agrippa꤮ phúnuô akhu-akhyě, vǎ krwǒme̤kuô̌ phú tè̤myáhtyelwó dố a o dố mò́khu hyǎ yěnuôprè́.
19 Pelo que, ó rei Agripa, não fui desobediente à visão celestial.
20 Vǎ cuốlě hésodônyǎ ré̤lố pé̤ ǔ dố vǐ̤ Damasco htuô̌rò dố vǐ̤ Jerusalem akǔ, dốkhyěrò vǎ cuố dố Judaké̤ pwǒ̤꤮ tôpho, htuô̌to vǎ cuố kuô̌dû dố Judaphú má̤to tahe aklè̌klè̌. Rò thyáphú èthǐ ki za̤ ní̤dû lahyǎ a tè̤thû́tè̤ora tahe, htuô̌rò thyáphú èthǐ ki tarí ka̤khyětǒ khyěthyá ané̤ dố Cò́marya a o, htuô̌to thyáphú a ki dyéluô̌htya lahyǎ atè̤me̤ dố aryá tahe ná a za̤ ní̤dû htuô̌hò́ ané̤ agněnuô, vǎ hésodônyǎ pé̤hò́ èthǐ hò́.
20 Antes, anunciei primeiramente aos que estão em Damasco e em Jerusalém, e por toda a terra da Judeia, e aos gentios, que se emendassem e se convertessem a Deus, fazendo obras dignas de arrependimento.
21 Dố tè̤ritè̤kyǎ yě akhu-akhyě, bí vǎ o dố tè̤lǔtyǎ hǒkǔ akhè̌nuô, Judaphú tahe pṳ̂́ vǎ rò a pṳ̌ me̤thyě vǎ prè́.
21 Por causa disto, os judeus lançaram mão de mim no templo e procuraram matar- me.
22 Manárò, Cò́marya me̤cwó̤ vǎ akhu-akhyě, tuố̤dố yětônyě vǎ ihtò khyání̤ pé̤pǎ vǎthè́ ná kayǎ dố a o bíyě pwǒ̤꤮ tôprè̤. Kayǎ dố ǔ tane̤du lǔ bèbè, ǔ tane̤ patí lǔ bèbè vǎ hésoluô̌ thyápé̤ lò̌ lǔ. Tè̤ritè̤kyǎ dố vǎ hé pé̤ èthǐ yěnuôma, tôcôcô꤮ tuô̌ prè́ lǔ ná prè̤pro̤ tahe ná Mosè héso-one htuô̌hò́ nuôtahe prè́, rò a hé lahyǎ,
22 Mas, alcançando socorro de Deus, ainda até ao dia de hoje permaneço, dando testemunho, tanto a pequenos como a grandes, não dizendo nada mais do que o que os profetas e Moisés disseram que devia acontecer,
23 Krístu dố Cò́marya nwóhtya lǔ ná prè̤me̤lwóhteka̤ prè̤luhekhuphú yětôprè̤nuô, a ki khyábè tè̤me̤cyě̤me̤cṳ̂ pǎ rò è ma prè̤ dố a ihtò htwǒprè̤ ka̤khyě ré̤lố ǔ dố tè̤thyě tôprè̤ pǎ, phúnuô akhu-akhyě, a ki hésodônyǎ tè̤lǐ pé̤ Judaphú tahe ná Judaphú má̤to tahe pǎ,” Paulu hé pé̤ khwídu Agrippa phúnuô.
23 isto é, que o Cristo devia padecer e, sendo o primeiro da ressurreição dos mortos, devia anunciar a luz a este povo e aos gentios.
24 Bí Paulu hébèsiplè́ ané̤ phúyě akhè̌nuô, khwídu Festo cyé̤pryě̤ è́htǒ lǔ, “Paulu꤮, nè̤ tamwǐ prè́. Nè̤ tè̤thè́khuthè́gně dố adu-azǎ̤ tahe me̤tamwǐ lò̌ nè̤ hò́.”
24 E, dizendo ele isto em sua defesa, disse Festo em alta voz: Estás louco, Paulo! As muitas letras te fazem delirar!
25 Paulu hésû lǔ, “Phè̌ khwídu Festo꤮, vǎ tamwǐ má̤to. Vǎ hé yětahe nuôma tè̤má̤tè̤cò́ prè́.
25 Mas ele disse: Não deliro, ó potentíssimo Festo! Antes, digo palavras de verdade e de um são juízo.
26 Phè̌ khwídu Agrippa, vǎ hébè hǎ dố nè̤nyěhyǎ phúyě me̤těhérò, nè̤ thè́gnědûhò́ tè̤ritè̤kyǎ yětahe hò́. Me̤těhérò vǎ zṳ̂́e tǎ̤te̤ cò́ ná nè̤ klyá thè́gně htuô̌nyǎhò́ tè̤ritè̤kyǎ yě hò́, me̤těhérò tè̤ritè̤kyǎ yětahe nuôma a htwǒ htyahuôhtyathwè́ má̤to.
26 Porque o rei, diante de quem falo com ousadia, sabe estas coisas, pois não creio que nada disto lhe é oculto; porque isto não se fez em qualquer canto.
27 Phè̌ khwídu Agrippa꤮, ma nè̤ zṳ̂́e kuô̌ sálé̤ prè̤pro̤ a tè̤hébè nuôtahe è̌? Nè̤ zṳ̂́e prè́ nuôma vǎ thè́gně.”
27 Crês tu nos profetas, ó rei Agripa? Bem sei que crês.
28 Khwídu Agrippa hésû Paulu, “Dố tè̤shuốtè̤khè̌ taplô̤taplyáphú akǔ yěnuô, nè̤ tane̤ ná nè̤ ki ilò̌ní̤ vǎ dố vǎ ki htwǒhtyakuô̌ Krístuphú pǎ tôprè̤nuô è̌?”
28 E disse Agripa a Paulo: Por pouco me queres persuadir a que me faça cristão!
29 Paulu hésû, “Dố taplô̤phú akǔ bèbè, anyě̤ cò́ bèbè, a lodu náto. Vǎ kwǐcò́bè̌ pé̤tû́ nè̤tôprè̤ agně má̤to, vǎ kwǐcò́bè̌ ní̤pé̤lò̌ lò̌꤮ kayǎ dố a ní̤huô̌ vǎ tè̤hébè khǒnyá̤yě tahe ki htwǒhtyakuô̌ Krístuphú thyáná vǎyě, manárò tè̤ dố vǎ thè́zṳ̂́ nò̌sítôbèkuô̌ thǐ to nuôma a otû́prè́ phú ǔ dò́tǎ̤ vǎ dố htò̌kǔ rò ǔ cò̌ma vǎ ná suplye̤tò̤́htè́ yěnuôprè́.”
29 E disse Paulo: Prouvera a Deus que, ou por pouco ou por muito, não somente tu, mas também todos quantos hoje me estão ouvindo se tornassem tais qual eu sou, exceto estas cadeias.
30 Bínuôkhè̌ khwídu Agrippa ná khwí Festo ná khwídu Agrippa apuố̤ Bernice ná lò̌꤮ kayǎ onyǎ kuô̌ná èthǐ bínuô pwǒ̤꤮ tôprè̤ ihtòlò̌.
30 Dizendo ele isto, se levantou o rei, e o governador, e Berenice, e os que com eles estavam assentados.
31 Rò èthǐ htecuốkyǎ lò̌ dố aklò̌ rò a hé ní̤dyé khyělǔ tôprè̤ ná tôprè̤ phúyě, “Kayǎ yětôprè̤nuô atè̤thû́ dố bè cirya thyěkyǎ è nuôbèbè, má̤torò bè dò́nuô̌kyǎ è dố htò̌kǔ nuôbèbè, tè̤thû́ dố a me̤ talwótalye̤ phúyěnuô, a o tôcô꤮ to.”
31 E, apartando-se dali, falavam uns com os outros, dizendo: Este homem nada fez digno de morte ou de prisões.
32 Rò khwídu Agrippa héso khwídu Festo, “Kayǎ yětôprè̤ ki kwǐthè́zò̤ nò̌cirya ané̤ ná Khwídu Caesare to héma, tǒbè plwǒhtekyǎ lǔ hò́.”
32 E Agripa disse a Festo: Bem podia soltar-se este homem, se não houvera apelado para César.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 26, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.