Atos 23

Lisǎsè̌ Athè̌ - Kayǎ Ngó̤ (KYU) vs ARC

Sair da comparação
ARC Almeida Revista e Corrigida 2009
1 Paulu myácuốtǒ Judaphú dố a htwǒduhtwǒkhu yětahe rò a hé èthǐ, “Vǎ puố̤vyá̤ thǐ꤮, dố vǎ thè́plòkǔnuô a dyéluô̌ vǎ ná vǎ tè̤ohtwǒprè̤ dố Cò́marya a mèthènyěyě, tuố̤khǒnyá̤nuô, amwǒ̤aplǐ lốbǎ lò̌plǐ prè́.”
1 E, pondo Paulo os olhos no conselho, disse: Varões irmãos, até ao dia de hoje tenho andado diante de Deus com toda a boa consciência.
2 Bwídukhulố Anania nò̌plyá̤ Paulu khǎu ná kayǎ dố a kahtòophû ná lǔ nuôtahe.
2 Mas o sumo sacerdote, Ananias, mandou aos que estavam junto dele que o ferissem na boca.
3 Htuô̌rò Paulu hésû è, “Kố꤮ dò́ dố ǔ plò̤́bǔ è꤮, Cò́marya ki plyá̤ nè̤ pǎ! Nè̤ onyǎo bínuô ná nè̤ ki cirya vǎ phú tè̤thyótè̤thya aklyá hyǎ nuô tadû́rò dố nè̤ nò̌plyá̤ ǔ ná vǎ khǎu akhu-akhyě nè̤ talwóhò́ tè̤thyótè̤thya hò́.”
3 Então, Paulo lhe disse: Deus te ferirá, parede branqueada! Tu estás aqui assentado para julgar-me conforme a lei e, contra a lei, me mandas ferir?
4 Kayǎ dố a ophû ná Paulu tahe hésû lǔ, “Kố꤮ nè̤ cuố hébè mǔmyá̤ricyá̤ bûtuố̤ cò́ Cò́marya a bwídukhulố yětôprè̤prè̤!”
4 E os que ali estavam disseram: Injurias o sumo sacerdote de Deus?
5 Rò Paulu hésû, “Vǎ puố̤vyá̤ thǐ꤮, vǎ thè́gně ná è ma a htwǒ bwídukhulố nuô má̤to. Lisǎsè̌ héone, ‘Kayǎ htwǒ khuklò́khuklyǎ dố a pốní̤ nè̤ kayǎ tahe yětôprè̤nuô, nè̤ tǒbè hé mǔmyá̤ricyá̤ ní̤ lǔ to,’” a hé phúnuô.
5 E Paulo disse: Não sabia, irmãos, que era o sumo sacerdote; porque está escrito: Não dirás mal do príncipe do teu povo.
6 Bí Paulu myáhtye ná kayǎ obínuô tahe ma tahehe rò Saducěophú, tahehe rò Pharisěophú akhu-akhyě, a è́htǒhtyaluô̌ pé̤ Judaphú dố a htwǒ khuklò́ tahe, “Vǎ puố̤vyá̤ thǐ꤮, vǎ ma Pharisěophú tôprè̤. Vǎ ma Pharisěophú tahe a phúprè̤khǔ ma amá̤má̤. Vǎ myásû̌ ná kayǎ dố a thyě tahenuô, a ki ihtòhtwǒprè̤ ka̤khyě khyěthyá pǎ akhu-akhyěrò thǐ htû́ce̤ vǎ.”
6 E Paulo, sabendo que uma parte era de saduceus, e outra, de fariseus, clamou no conselho: Varões irmãos, eu sou fariseu, filho de fariseu! No tocante à esperança e ressurreição dos mortos sou julgado!
7 Dố a héluô̌htya tè̤ phúyě akhu-akhyě, Pharisěophú ná Saducěophú tahe krékryá̤ khyělǔ rò èthǐ lṳpruốkyǎ lǔ nyě̤mṳ.
7 E, havendo dito isto, houve dissensão entre os fariseus e saduceus; e a multidão se dividiu.
8 (Me̤těhérò Saducěophú tahenuô, a hé lahyǎ, kayǎ thyě htuô̌hò́ tahenuô, a ihtòhtwǒprè̤ ka̤khyě pǎto. Htuô̌to tanémò́khuphú bèbè, zo̤ bèbè, a o tôcô꤮ to. Manárò Pharisěophú tahe ke rò, a zṳ̂́e lò̌ ke ná a olò̌ thuô̌cô.)
8 Porque os saduceus dizem que não há ressurreição, nem anjo, nem espírito; mas os fariseus reconhecem uma e outra coisa.
9 Yětôphuốrò ǔ lé꤮ è́htǒè́mo̤htya shyoshyo rò dố èthǐ aklè̌nuô kayǎ dố a thè́gně Cò́marya tè̤thyótè̤thya o tahe, èthǐ ma tômṳcû̌ ná Pharisěophú yětahe nuôhò́, rò dố èthǐklè̌ tahehenuô, a ihtò rò a kré ka̤khyěsû, “Pè̤ myáhtye kayǎ yětôprè̤ a tè̤me̤thû́ tôcô꤮ to. Taryáma thè́htwǒprè̤ má̤toma tanémò́khuphú nò̌hébè lakǒ è prè́ kǒle.”
9 E originou-se um grande clamor; e, levantando-se os escribas da parte dos fariseus, contendiam, dizendo: Nenhum mal achamos neste homem, e se algum espírito ou anjo lhe falou, não resistamos a Deus.
10 Tè̤klyétè̤ngǎ yě a shyohtya tuố̤ cò́ dố klyětôrí akhuklò́ yětôprè̤ bèzò̤ ná thè́isě ǔ htò́zǎ̤htò́mûkyǎ Paulu akhu-akhyě, a nò̌è́htekyǎ Paulu ná aklyěphú tahe dố èthǐ aklè̌, rò a thǔcuốkyǎ lǔ dố klyěphú tahe lé̤oní̤ hi nuôtahe akǔ.
10 E, havendo grande dissensão, o tribuno, temendo que Paulo fosse despedaçado por eles, mandou descer a soldadesca, para que o tirassem do meio deles e o levassem para a fortaleza.
11 Bí nuôtôthè̌, Byacè hyǎ kahtòo dố Paulu khǎshyé rò a hé lǔ, “Dyashyodyasò̌ nè̤ thè́plò ní꤮. Phú nè̤ khyá htuô̌hò́ nè̤thè́ ná vǎrivǎkyǎ bí vǐ̤ Jerusalem akǔ yěnuô, nè̤ ki khyání̤kuô̌ pó̤dû tè̤ritè̤kyǎ yěnuô dố vǐ̤ Roma akǔ nuôpǎ.”
11 E, na noite seguinte, apresentando-se-lhe o Senhor, disse: Paulo, tem ânimo! Porque, como de mim testificaste em Jerusalém, assim importa que testifiques também em Roma.
12 Shyéparǒ mò̤́lǐbǔ akhè̌nuô, Judaphú tahe hyǎokú hébè lǔ rò èthǐ hébè sukǔ ní̤dyé lǔ ngó̤ rò a byǎkhyělǔ, “Pè̤ ki me̤thyění̤ hí Paulu to nuô, pè̤epè̤ǒ tôcô꤮ to.”
12 Quando já era dia, alguns dos judeus fizeram uma conspiração e juraram dizendo que não comeriam nem beberiam enquanto não matassem a Paulo.
13 Kayǎ dố a sukǔhuô lǔ ngó̤ yětahenuô, a o kayǎ lwǐ̤shyě lốcò́.
13 E eram mais de quarenta os que fizeram esta conjuração.
14 Htuô̌rò èthǐ cuố dố bwídukhu tahe ná Judaphú muố̤prû̌muố̤prè̤́ dố a htwǒ khuklò́khuklyǎ tahe a o rò a hé, “Pè̤ byǎthyě htuô̌hò́ pè̤né̤ ná pè̤ ki me̤thyění̤ hí Paulu to hérò pè̤epè̤ǒ tôcô꤮ to.
14 Estes foram ter com os principais dos sacerdotes e anciãos e disseram: Conjuramo-nos, sob pena de maldição, a nada provarmos até que matemos a Paulo.
15 Phúnuô akhu-akhyě thǐ ná Judaphú dố a htwǒ khuklò́khuklyǎ tahe rǎcuố li tôba dố Roma klyětôrí akhuklò́ nuôtôprè̤ a o rò hé lǔ, nò̌thǔka̤khyě khyěthyá Paulu dố thǐ onuô. Rò cyé̤me̤ lahyǎ phú thǐ thè́zṳ̂́ thè́gně tǎ̤te̤ è́htyapó̤ tè̤ritè̤kyǎ yěnuô. Rò bí ǔ thǔka̤khyěhò́ lǔ dố klyálo̤ akhè̌ pǎnuô, pè̤ otaritaryǎ onedû pè̤né̤ pǎ rò pè̤ ki me̤thyěsû è pǎ.”
15 Agora, pois, vós, com o conselho, rogai ao tribuno que vo-lo traga amanhã, como querendo saber mais alguma coisa de seus negócios, e, antes que chegue, estaremos prontos para o matar.
16 Manárò Paulu apuố̤vyá̤ prè̤mò a phúprè̤khǔ ní̤huô̌ ná ǔ kíré̤ kreme̤thyě Paulu rò, a cuốnuô̌ dố klyěphú tahe lé̤ohiyě akǔ rò a cuốnuô̌ hésoluô̌ pé̤ Paulu ná tè̤ritè̤kyǎ yětôcô.
16 E o filho da irmã de Paulo, tendo ouvido acerca desta cilada, foi, e entrou na fortaleza, e o anunciou a Paulo.
17 Yětôphuốrò Paulu è́ klyětôzè̤ a khuklò́du tahe aklè̌ tôprè̤ rò a hé lǔ, “Thǔcuố pacè̤̌ prè̤khǔphú yětôprè̤ dố klyětôrí khuklò́ nuôtôprè̤ a o nuô. Tè̤ritè̤kyǎ dố a thè́zṳ̂́ hésoluô̌ pé̤ lǔ nuô, a o tôcô.”
17 E Paulo, chamando a si um dos centuriões, disse: Leva este jovem ao tribuno, porque tem alguma coisa que lhe comunicar.
18 Rò klyětôzè̤ khuklò́ tôprè̤ thǔcuố lǔ dố klyětôrí khuklò́ nuôtôprè̤ a o rò a hé lǔ, “Paulu dố ǔ dò́nuô̌ lǔ dố htò̌kǔ nuôtôprè̤ è́ vǎ rò a nò̌thǔcuố vǎ ná pacè̤̌ prè̤khǔphú yětôprè̤ dố nè̤o. A thè́zṳ̂́ hébè nè̤nuô, a o tôcô, a hé phúnuô.”
18 Tomando-o ele, pois, o levou ao tribuno e disse: O preso Paulo, chamando-me a si, me rogou que te trouxesse este jovem, que tem alguma coisa que dizer-te.
19 Klyětôrí khuklò́ cwiní̤ lǔtakhu rò a è́cuố lǔ dố khǎlé̤ tadwǒ tôpho rò a sudyǎhuô lǔ, “Tè̤ritè̤kyǎ dố nè̤ thè́zṳ̂́ hé vǎnuô ma ǐtě?”
19 E o tribuno, tomando- o pela mão e pondo-se à parte, perguntou-lhe em particular: Que tens que me contar?
20 Rò a héso pé̤ lǔ, “Judaphú tahe thè́plò nuô̌kǔ ró̤lò̌ lǔ ná shyéparǒ pǎnuô, èthǐ ki cyé̤me̤ ané̤ phú Juda kayǎ htwǒdu tahe thè́zṳ̂́ thè́gně tǎ̤te̤ Paulu ari-akyǎ pǎ rò a nò̌thǔhyǎ nè̤ ná Paulu yě dố Juda kayǎ htwǒdu nuôtahe a o pǎ.
20 E disse ele: Os judeus se concertaram rogar-te que amanhã leves Paulo ao conselho como tendo de inquirir dele mais alguma coisa ao certo.
21 Manárò cuốní̤dǎ tǎ èthǐngó̤ tǎmé̤ ní꤮, me̤těhérò kayǎ kíré̤ opò̤́ me̤thyěhuô è́nuô a o cò́ kayǎ lwǐ̤shyě lốcò́. Èthǐ byǎhtuô̌hò́ lǔngó̤ tôprè̤ ná tôprè̤, èthǐ ki me̤thyění̤ hí Paulu to hénuô, èthǐ eǒ tè̤ tôcô꤮ to, a hé lahyǎ phúnuô꤮. Khǒnyá̤yě èthǐ o taritaryǎ one lò̌hò́ ané̤ ná a ki me̤ lahyǎ phúyě akhu-akhyě, èthǐ opò̤́ ní̤dǎ prè́ nè̤ tè̤hé ka̤khyěsû phútě nuôprè́.”
21 Mas tu não os creias, porque mais de quarenta homens dentre eles lhe andam armando ciladas, os quais se obrigaram, sob pena de maldição, a não comerem nem beberem até que o tenham morto; e já estão apercebidos, esperando de ti promessa.
22 Klyětôrí akhuklò́ yětôprè̤ hé lǔ, “Nè̤ hésoluô̌ pé̤ vǎ tè̤ritè̤kyǎ yětôcô nuô, cuốhéso pé̤ tǎ ǔ tôprè̤꤮ tǎmé̤ ní꤮.” A héhtuô̌ phúnuô rò a plwǒka̤kyǎ prè̤khǔphú yětôprè̤.
22 Então, o tribuno despediu o jovem, mandando-lhe que a ninguém dissesse que lhe havia contado aquilo.
23 Phúnuô htuô̌rò, klyětôrí khuklò́ è́hyǎ klyětôzè̤ khuklò́ thè́nyě̤ rò a hé èthǐ, “Nò̌ o taritaryǎ one klyěphú nyě̤zè̤, rò nò̌cuố tố̤kuô̌ ná prè̤sidyá tathí aprè̤ thuô̌thyótôshyě, ná prè̤pṳ̂́ tabyǎ aprè̤ nyě̤zè̤ nuô, rò yětôthè̌ bí lwǐ̤thyótômû̌ bèhò́ pǎ akhè̌nuô, nò̌htecuố èthǐ dố vǐ̤ Caesarea pǎ ní꤮.
23 E, chamando dois centuriões, lhes disse: Aprontai para as três horas da noite duzentos soldados, e setenta de cavalo, e duzentos lanceiros para irem até Cesareia;
24 Taritaryǎ one pé̤ tathítahe dố Paulu agně pǎ ní꤮, rò thǔcuốtuố̤ mo̤mo̤ryáryá è dố khwídu Felice a o pǎ ní꤮, rò thǔsiplè́ cuốkyǎryá è ná prè̤ dố a thè́htethè́hǎ lǔ nuôtahe a takhukǔ ní꤮.”
24 e aparelhai cavalgaduras, para que, pondo nelas a Paulo, o levem salvo ao governador Félix.
25 A hé phúnuô htuô̌rò, klyětôrí khuklò́ yětôprè̤ rǎní̤ li tôba rò a hécuố phú dố alè̤̌ yěnuô,
25 E escreveu uma carta que continha isto:
26 Prè̤rǎliyě ma vǎ dố amwi̤ ná Claudio Lysia. Vǎ rǎcuố pé̤ nè̤ dố a má̤ Byacè khwídu Felice. Nè̤ ki omo̤-oryá dû ní꤮.
26 Cláudio Lísias a Félix, potentíssimo governador, saúde.
27 Judaphú tahe pṳ̂́maní̤ kayǎ yětôprè̤ rò a kíré̤ me̤thyě lǔ pǎ. Ǔ dyéthè́gně vǎ ná è ma Roma htyěphúké̤phú tôprè̤ akhu-akhyě, vǎ è́ní̤ vǎ klyěphú tahe rò vǎ cuố me̤lwóhteka̤kyǎ lǔ.
27 Este homem foi preso pelos judeus; e, estando já a ponto de ser morto por eles, sobrevim eu com a soldadesca e o livrei, informado de que era romano.
28 Èthǐ cuốbe tè̤thû́ lǔ ná tè̤ritè̤kyǎ ǐtěnuô, vǎ thè́zṳ̂́ thè́gně akhu-akhyě, vǎ thǔcuố è dố èthǐ Judaphú dố a htwǒduhtwǒkhu tahe a o.
28 Querendo saber a causa por que o acusavam, o levei ao seu conselho.
29 Atè̤thû́ dố a tuố̤ cò́ dố a tǒbè thyěcò́nuô bèbè, ǔ tǒbè dò́nuô̌ cò́ lǔ dố htò̌kǔ cò́nuô bèbè, vǎ myáhtye a o tôcô꤮ to. Ǔ behtya tè̤thû́ dố lǔlo̤ khǒnyá̤yě nuôma, má̤prè́ èthǐ atè̤thyótè̤thya ní̤dyédû nuôtahe prè́.
29 E achei que o acusavam de algumas questões da sua lei, mas que nenhum crime havia nele digno de morte ou de prisão.
30 Bí ǔ dyéthè́gněhò́ vǎ ná Judaphú tahe cuốokúokyá ní̤dyé lǔ rò èthǐ hébè sunuô̌kǔ khyělǔ ná èthǐ kíré̤ kreme̤thyě Paulu nuô, vǎ belya̤hò́ vǎ thè́plò ná vǎ ki nò̌thǔcuố pryǎkyǎ è dố nè̤o tôphuốtuô̌ cò́. Rò vǎ hédû kayǎ dố a be lǔ tè̤thû́ yěnuôtahe ná a ki hyǎdyahtyaluô̌ Paulu atè̤thû́ ari-akyǎ dố nè̤ mèthènyě pǎ.
30 E, sendo-me notificado que os judeus haviam de armar ciladas a esse homem, logo to enviei, mandando também aos acusadores que perante ti digam o que tiverem contra ele. Passa bem.
31 Rò klyěphú tahe me̤phú ǔ nò̌ èthǐ nuô. Rò èthǐ è́ní̤ Paulu rò a thǔcuố tuố̤ cò́ lǔ dố vǐ̤ Antipatri bínuô tôthè̌cò́.
31 Tomando, pois, os soldados a Paulo, como lhes fora mandado, o trouxeram de noite a Antipátride.
32 Dốkhyě tônyěnuô, klyěphú dố a cuố ná akhǎduô tahenuô a ka̤khyě khyěthyá dố klyěphú tahe lé̤oní̤ akhǎlé̤. Rò thyáphú prè̤sidyá tathí tahe ki cuố plehyǎ kuô̌pó̤ ná Paulu dố nyě tôkyě agněnuô, a nò̌okyǎkyǎ prè̤sidyá tathí tahe bínuô.
32 No dia seguinte, deixando aos de cavalo irem com ele, tornaram à fortaleza;
33 Èthǐ cuốtuố̤ dố vǐ̤ Caesarea rò, a cuốdyé li nuôtôba dố khwídu takhukǔ rò èthǐ thǔhtyakyǎ Paulu dố khwídu yětôprè̤ a o.
33 os quais, logo que chegaram a Cesareia e entregaram a carta ao governador, lhe apresentaram Paulo.
34 Khwídu hốmyáhtuô̌ liyě rò a sudyǎ Paulu ná a odố ké̤bítě tôké̤ hyǎtě, rò bí a thè́gněhò́ ná Paulu o dố Cilicia ké̤ hyǎ akhè̌nuô,
34 E o governador, lida a carta, perguntou de que província era; e, sabendo que era da Cilícia,
35 a hé lǔ, “Shyé꤮ kayǎ dố a be tè̤thû́ nè̤ nuôtahe ki hyǎtuố̤hò́ pǎ rò vǎ ki ní̤dǎ myámyá nè̤ tè̤hébè pǎ.” Htuô̌rò, a hétǎ̤ angó̤ dố klyěphú tahe alo̤ ná cuốdya Paulu dố Khwí Herodè me̤htya ní̤dyé ahǒ nuôtômě akǔnuô, rò opò̤́maní̤ lǔ ní꤮.
35 disse: Ouvir-te-ei quando também aqui vierem os teus acusadores. E mandou que o guardassem no pretório de Herodes.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 23, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.