Atos 22
Lisǎsè̌ Athè̌ - Kayǎ Ngó̤ (KYU) vs ARC
1 Rò Paulu hé pé̤ èthǐ, “Puố̤vyá̤ muố̤phè̌ thǐ꤮, ní̤dǎ lahyǎ vǎ tè̤hébèsiplè́ vǎné̤ dố thǐ mèthènyě yě.”
1 Varões irmãos e pais, ouvi agora a minha defesa perante vós.
2 Bí èthǐ ní̤huô̌ a hébè èthǐ ná Hebreo ngó̤ akhè̌nuô, èthǐ lé̤othuô ryáklò̌lố pǎpǎ.
2 (E, quando ouviram falar-lhes em língua hebraica, maior silêncio guardaram.) E disse:
3 “Vǎ ma Judaphú tôprè̤, vǎ opacè̤̌lya̤ dố vǐ̤ Tarso, dố Cilicia ké̤ a tè̤pốalè̤̌, manárò vǎ duhtya dố vǐ̤ Jerusalem. Gamalie ma vǎ Thárá rò ǔ ithyó tǎ̤te̤ nyacò́ vǎ ná tè̤thyótè̤thya dố muố̤phè̌phyěphuô̌ dố꤮ nyénu tahe krwǒme̤kuô̌ htuô̌hò́ nuôtahe. Vǎ thè́plòshyo me̤lò̌thulò̌thè́ nyacò́ Cò́marya a tè̤phyétè̤me̤ thyáná thǐ dố a o bíyě tahe pwǒ̤prè̤ thè́plòshyo nyacò́ khǒnyá̤ yěnuôhò́.
3 Quanto a mim, sou varão judeu, nascido em Tarso da Cilícia, mas criado nesta cidade aos pés de Gamaliel, instruído conforme a verdade da lei de nossos pais, zeloso para com Deus, como todos vós hoje sois.
4 Kayǎ dố a krwǒkuô̌ klyá dố Jesǔ Krístu dyéluô̌ yěnuô, vǎ me̤cyě̤me̤cṳ̂ cò́ èthǐ bá꤮ tě hénuô, vǎ me̤cyě̤me̤cṳ̂ tuố̤ cò́ èthǐ dố a thyě cò́. Htuô̌rò vǎ pṳ̂́ lò̌ prè̤mòprè̤khǔ tahe rò vǎ dò́tǎ̤lò̌ èthǐ dố htò̌kǔ.
4 Persegui este Caminho até à morte, prendendo e metendo em prisões, tanto homens como mulheres,
5 Vǎ hébècò́hébète̤ prè́ nuôma, bwídukhulố yěnuô ná Judaphú dố a htwǒ khuklò́khuklyǎ lò̌꤮ plǐ tahe khyábè́ athè́ dố vǎgně prè́. Me̤těhérò, thyáphú vǎ ki cuốpṳ̂́ kayǎ dố a krwǒkuô̌ Jesǔ Krístu akhyě nuôtahe rò vǎ ki cò̌klò̤ èthǐ ná suplye̤tò̤́htè́, htuô̌pǎrò vǎ ki è́ka̤ cirya èthǐ dố vǐ̤ Jerusalem pǎ nuôrò, èthǐ htwǒ khuklò́khuklyǎ nuôtahe rǎcuốní̤ litahe rò a dyécuố ná vǎ. Li yětahenuô, a rǎcuố pé̤ apuố̤vyá̤ Judaphú dố a htwǒ khuklò́khuklyǎ rò a o lahyǎ dố vǐ̤ Damasco dố vǎ kíré̤ cuố vǐ̤yě tôvǐ̤ akǔ nuôtahe a o.”
5 como também o sumo sacerdote me é testemunha, e todo o conselho dos anciãos; e, recebendo destes cartas para os irmãos, fui a Damasco, para trazer manietados para Jerusalém aqueles que ali estivessem, a fim de que fossem castigados.
6 “Bí vǎ hyǎ phûhò́ ná vǐ̤ Damasco bí mò̤́htuôhò́ akhè̌nuô, tè̤lǐtakhè̌ rasǒ tôkuô o dố mò́khu hyǎlya̤ lǐtava̤ htyakhyé dố vǎ khǎshyé.
6 Ora, aconteceu que, indo eu já de caminho e chegando perto de Damasco, quase ao meio-dia, de repente me rodeou uma grande luz do céu.
7 Vǎ lakhû́tǎ̤ dố hekhu rò vǎ ní̤huô̌ ngó̤ pra̤htya rò a hé vǎ, ‘Saulu꤮, Saulu꤮, mame̤těrò nè̤ cuố me̤cyě̤me̤cṳ̂ vǎ me̤tě?’
7 E caí por terra e ouvi uma voz que me dizia: Saulo, Saulo, por que me persegues?
8 “Rò vǎ sudyǎsû è, ‘Byacè, nè̤ ma ǔpě?’
8 E eu respondi: Quem és, Senhor? E disse-me: Eu sou Jesus, o Nazareno, a quem tu persegues.
9 Kayǎ dố a krwǒcuốkuô̌ ná vǎ tahe myáhtye tè̤lǐ nuôtôkuô tadû́rò a ní̤huô̌ lahyǎ ngó̤ dố a hébè ná vǎ yěnuô to.
9 E os que estavam comigo viram, em verdade, a luz, e se atemorizaram muito; mas não ouviram a voz daquele que falava comigo.
10 “‘Byacè꤮, vǎ tǒbè me̤phútě?’ Vǎ sudyǎsû è phúnuô.
10 Então, disse eu: Senhor, que farei? E o Senhor disse-me: Levanta-te e vai a Damasco, e ali se te dirá tudo o que te é ordenado fazer.
11 Tè̤lǐtakhè̌ nuôtôkuô akhu-akhyěrò vǎ mèthèkhíkyǎ. Vǎkhǒvǎthyó tahe cwinuô̌thǔnuô̌ prè́ vǎ dố vǐ̤ Damasco akǔ prè́.
11 E, como eu não via por causa do esplendor daquela luz, fui levado pela mão dos que estavam comigo e cheguei a Damasco.
12 “Kayǎ amwi̤ ná Anania o tôprè̤, è ma kayǎ tôprè̤ dố a mo̤nyacò́ Cò́marya, rò a lṳ̂ krwǒme̤kuô̌ phú tè̤thyótè̤thya o nuô. Rò Judaphú o bí vǐ̤ Damasco akǔ nuôtahe dyaduzṳ̂́nyá̤ nyacò́ lǔ cò́.
12 E um certo Ananias, varão piedoso conforme a lei, que tinha bom testemunho de todos os judeus que ali moravam,
13 A hyǎ ihtòo dố vǎ khǎshyé rò a hé vǎ, ‘Puố̤vyá̤ Saulu꤮, myáhtye ka̤khyě khyěthyámò̌,’ a hé rò, vǎmèthè lǐka̤ tôphuố lǐka̤khyěcò́, rò vǎ myáhtyerè̤̌ è.
13 vindo ter comigo e apresentando-se, disse-me: Saulo, irmão, recobra a vista. E naquela mesma hora o vi.
14 “Rò Anania hé vǎ, ‘Cò́marya dố pè̤phè̌ dố꤮ nyénu tahe cò́bè̌htya è tôprè̤nuô, a nwóhtyahò́ nè̤ dố nè̤ ki thè́gně tè̤ dố atǒ lǔthè́plò tahe, htuô̌rò nè̤ ki myáhtye a prè̤me̤tè̤phú cò́te̤ tôprè̤, rò nè̤ ki ní̤huô̌bè dû ngó̤ dố a hébè ní̤dû nè̤ ná ané̤ yěnuô pǎ.
14 E ele disse: O Deus de nossos pais de antemão te designou para que conheças a sua vontade, e vejas aquele Justo, e ouças a voz da sua boca.
15 Me̤těhérò nè̤ ki htwǒhtya prè̤khyáthè́ tôprè̤ dố lǔgně pǎ, rò nè̤ ki héso pé̤ ǔ pwǒ̤꤮ tôprè̤ ná tè̤ dố nè̤ myáhtye, ní̤huô̌bè nuôtahe pǎ.
15 Porque hás de ser sua testemunha para com todos os homens do que tens visto e ouvido.
16 Nè̤ me̤ pyá̤zè̤́ nè̤né̤ me̤tě? Ihtòmò̌ rò plwǒka̤mò̌ nè̤né̤ ná htyěnuô, rò kwǐcò́bè̌htya mò̌ è dố a ki sǐplǐkyǎ nè̤ tè̤thû́ yěnuô,’” Paulu hé pé̤ èthǐ phúnuô.
16 E, agora, por que te deténs? Levanta-te, e batiza-te, e lava os teus pecados, invocando o nome do Senhor.
17 Paulu hé pó̤, “Vǎ ka̤khyě khyěthyá dố vǐ̤ Jerusalem rò bí vǎ kwǐcò́bè̌ dố tè̤lǔtyǎ hǒkǔ akhè̌nuô, vǎ myáhtyelwó tè̤tôcô.
17 E aconteceu que, tornando eu para Jerusalém, quando orava no templo, fui arrebatado para fora de mim.
18 Dố vǎ tè̤myáhtyelwó yěakǔnuô, vǎ myáhtye Byacè rò a hé vǎ, ‘Htecuốkyǎ pryǎpryǎmò̌ dố vǐ̤ Jerusalem yěakǔnuô, me̤těhérò nè̤ khyáluô̌ nè̤thè́ ná vǎrivǎkyǎ yětahenuô kayǎ bè́mṳ bíyě tahe ní̤dǎkuô̌ nè̤tè̤ to.’
18 E vi aquele que me dizia: Dá-te pressa e sai apressadamente de Jerusalém, porque não receberão o teu testemunho acerca de mim.
19 “Vǎ hésû è, ‘Byacè꤮, èthǐ thè́gně tǎ̤te̤ cò́hò́ ná vǎ cuố dố tè̤cò́bè̌hǒkǔ tômě htuô̌ tômě rò kayǎ dố a zṳ̂́ka̤nyá̤ka̤ nè̤ tahenuô, tahehe rò vǎmṳ̂̌vǎpò̤ èthǐ, tahehe rò vǎ dò́tǎ̤ èthǐ dố htò̌kǔ hò́.
19 E eu disse: Senhor, eles bem sabem que eu lançava na prisão e açoitava nas sinagogas os que criam em ti.
20 Rò bí ǔ me̤thyě Stephano dố a khyáathè́ ná nè̤rinè̤kyǎ yětôprè̤ akhè̌nuô, vǎ okuô̌ bínuô, rò vǎ krwǒpó̤ ní̤dyé kuô̌ ná kayǎ dố a me̤thyě lǔ nuôtahe tôkyě rò vǎ opò̤́myání̤ pé̤kuô̌ kayǎ dố a me̤thyě lǔ nuôtahe aca̤klò̌ tahe.’
20 E, quando o sangue de Estêvão, tua testemunha, se derramava, também eu estava presente, e consentia na sua morte, e guardava as vestes dos que o matavam.
21 “Byacè hé vǎ, ‘Cuốmò̌! Me̤těhérò, vǎ ki nò̌cuố taphǎye̤kyǎ nè̤ dố Judaphú má̤to tahe a o.’”
21 E disse-me: Vai, porque hei de enviar-te aos gentios de longe.
22 Bí Paulu hébè tuố̤hò́ bíyě akhè̌nuô, kayǎ bè́mṳ yětahe ní̤dǎ khyǎpǎto rò èthǐ cyé̤pryě̤ è́htǒhtya lahyǎ, “Me̤thyěkyǎ è! A kò ohtwǒprè̤ pǎ to hò́!”
22 E ouviram-no até esta palavra e levantaram a voz, dizendo: Tira da terra um tal homem, porque não convém que viva!
23 Èthǐ è́htǒè́mo̤, vû́vyá̤htya lò̌ ahyeca̤ rò pruốhtyamò́ lò̌plǐ hemû.
23 E, clamando eles, e arrojando de si as vestes, e lançando pó para o ar,
24 Judaphú yětahe cuố è́htǒè́mo̤ lahyǎ cò́ katè̤́yě rò ma, tè̤ritè̤kyǎ cò́phútětěnuô, Roma klyětôrí akhuklò́ yětôprè̤ thè́zṳ̂́ thè́gně kuô̌ akhu-akhyě, a hétǎ̤ a khǒpacè̤̌ tahe ná a ki thǔcuố Paulu dố klyěphú tahe lé̤o ahikǔ, rò a ki nò̌tǎ̤ aklyěphú tahe ki mṳ̂̌ Paulu rò ki ce̤myá lǔ pǎ.
24 o tribuno mandou que o levassem para a fortaleza, dizendo que o examinassem com açoites, para saber por que causa assim clamavam contra ele.
25 Manárò bí èthǐ cò̌klò̤ Paulu dố a ki mṳ̂̌ lǔ ná iplírwí̤ akhè̌nuô, Paulu hé klyětôzè̤ akhuklò́ dố a kahtò obínuô tôprè̤, “Roma htyěphúké̤phú tôprè̤nuô atè̤thû́ o è̌, ma a oto è̌ nuô, thǐ cirya htû́ce̤myá htuô̌híto rò thǐ kíré̤ mṳ̂̌ è nuôma atǒ sálé̤ nyǎ ná tè̤thyótè̤thya è̌?”
25 E, quando o estavam atando com correias, disse Paulo ao centurião que ali estava: É-vos lícito açoitar um romano, sem ser condenado?
26 Bí klyětôzè̤ akhuklò́ yětôprè̤ ní̤huô̌ tè̤yě akhè̌nuô, a cuố héso dǐtû́ pé̤ ná klyětôrí akhuklò́ rò a cuốsudyǎ klyětôrí akhuklò́ yě, “Nè̤ kíré̤ me̤ è phútě pǎ? È ma Roma htyěphúké̤phú tôprè̤ vǎ!”
26 E, ouvindo isto, o centurião foi e anunciou ao tribuno, dizendo: Vê o que vais fazer, porque este homem é romano.
27 Dố tè̤ritè̤kyǎ yě akhu-akhyěrò, klyětôrí akhuklò́ yětôprè̤ cuố dố Paulu a o rò a cuố sudyǎ lǔ, “Hépé̤myá vǎ, nè̤ ma Roma htyěphúké̤phú tôprè̤ è̌?”
27 E, vindo o tribuno, disse-lhe: Dize-me, és tu romano? E ele disse: Sim.
28 Rò klyětôrí akhuklò́ yětôprè̤ hé lǔ, “Thyáphú vǎ htwǒní̤kuô̌ Roma htyěphúké̤phú tôprè̤ nuôrò, vǎ dyébè è́ nyacò́ rû̌ cò́.”
28 E respondeu o tribuno: Eu com grande soma de dinheiro alcancei este direito de cidadão. Paulo disse: Mas eu sou-o de nascimento.
29 Tôphuốtuô̌, kayǎ dố a kíré̤ htû́ce̤myá lǔ tahenuô, a cuố taphǎkyǎ lò̌ ná lǔ. Htuô̌rò klyětôrí akhuklò́ yětôprè̤nuô, a thè́isě ní̤dyé khyě nyacò́, me̤těhérò a thè́gně hyǎ ná Paulu ma Roma htyěphúké̤phú tôprè̤cò́, manárò a yǒ cuốnò̌ cò̌klò̤mathû́ htuô̌hò́ ǔ ná suplye̤tò̤́htè́ tahe akhu-akhyě, a thè́isě ní̤dyé khyě nyacò́.
29 E logo dele se apartaram os que o haviam de examinar; e até o tribuno teve temor, quando soube que era romano, visto que o tinha ligado.
30 Judaphú tahe cuốbetuố̤ tè̤thû́ dố Paulu alo̤ me̤těnuô, klyětôrí akhuklò́ yětôprè̤ thè́zṳ̂́ thè́gně tǎ̤te̤ryá akhu-akhyě, mò̤́lǐbǔrò, a nò̌cuố ilyěkyǎ suplye̤tò̤́htè́ dố Paulu alo̤. Htuô̌rò a dyétǎ̤ angó̤ ná a nò̌okúokyá lò̌lò̌꤮ kayǎ dố a htwǒ prè̤lǔtyǎ khuklò́ tahe ná Judaphú dố a htwǒ khuklò́khuklyǎ nuôtahe. Htuô̌rò a è́ Paulu rò a nò̌ihtòo lǔ dố èthǐ amèthènyě.
30 No dia seguinte, querendo saber ao certo a causa por que era acusado pelos judeus, soltou-o das prisões e mandou vir os principais dos sacerdotes e todo o seu conselho; e, trazendo Paulo, o apresentou diante deles.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.