Atos 22
Lisǎsè̌ Athè̌ - Kayǎ Ngó̤ (KYU) vs ARIB
1 Rò Paulu hé pé̤ èthǐ, “Puố̤vyá̤ muố̤phè̌ thǐ꤮, ní̤dǎ lahyǎ vǎ tè̤hébèsiplè́ vǎné̤ dố thǐ mèthènyě yě.”
1 Irmãos e pais, ouvi a minha defesa, que agora faço perante vós.
2 Bí èthǐ ní̤huô̌ a hébè èthǐ ná Hebreo ngó̤ akhè̌nuô, èthǐ lé̤othuô ryáklò̌lố pǎpǎ.
2 Ora, quando ouviram que lhes falava em língua hebraica, guardaram ainda maior silêncio. E ele prosseguiu:
3 “Vǎ ma Judaphú tôprè̤, vǎ opacè̤̌lya̤ dố vǐ̤ Tarso, dố Cilicia ké̤ a tè̤pốalè̤̌, manárò vǎ duhtya dố vǐ̤ Jerusalem. Gamalie ma vǎ Thárá rò ǔ ithyó tǎ̤te̤ nyacò́ vǎ ná tè̤thyótè̤thya dố muố̤phè̌phyěphuô̌ dố꤮ nyénu tahe krwǒme̤kuô̌ htuô̌hò́ nuôtahe. Vǎ thè́plòshyo me̤lò̌thulò̌thè́ nyacò́ Cò́marya a tè̤phyétè̤me̤ thyáná thǐ dố a o bíyě tahe pwǒ̤prè̤ thè́plòshyo nyacò́ khǒnyá̤ yěnuôhò́.
3 Eu sou judeu, nascido em Tarso da Cilícia, mas criado nesta cidade, instruído aos pés de Gamaliel, conforme a precisão da lei de nossos pais, sendo zeloso para com Deus, assim como o sois todos vós no dia de hoje.
4 Kayǎ dố a krwǒkuô̌ klyá dố Jesǔ Krístu dyéluô̌ yěnuô, vǎ me̤cyě̤me̤cṳ̂ cò́ èthǐ bá꤮ tě hénuô, vǎ me̤cyě̤me̤cṳ̂ tuố̤ cò́ èthǐ dố a thyě cò́. Htuô̌rò vǎ pṳ̂́ lò̌ prè̤mòprè̤khǔ tahe rò vǎ dò́tǎ̤lò̌ èthǐ dố htò̌kǔ.
4 E persegui este Caminho até a morte, algemando e metendo em prisões tanto a homens como a mulheres,
5 Vǎ hébècò́hébète̤ prè́ nuôma, bwídukhulố yěnuô ná Judaphú dố a htwǒ khuklò́khuklyǎ lò̌꤮ plǐ tahe khyábè́ athè́ dố vǎgně prè́. Me̤těhérò, thyáphú vǎ ki cuốpṳ̂́ kayǎ dố a krwǒkuô̌ Jesǔ Krístu akhyě nuôtahe rò vǎ ki cò̌klò̤ èthǐ ná suplye̤tò̤́htè́, htuô̌pǎrò vǎ ki è́ka̤ cirya èthǐ dố vǐ̤ Jerusalem pǎ nuôrò, èthǐ htwǒ khuklò́khuklyǎ nuôtahe rǎcuốní̤ litahe rò a dyécuố ná vǎ. Li yětahenuô, a rǎcuố pé̤ apuố̤vyá̤ Judaphú dố a htwǒ khuklò́khuklyǎ rò a o lahyǎ dố vǐ̤ Damasco dố vǎ kíré̤ cuố vǐ̤yě tôvǐ̤ akǔ nuôtahe a o.”
5 do que também o sumo sacerdote me é testemunha, e assim todo o conselho dos anciãos; e, tendo recebido destes cartas para os irmãos, seguia para Damasco, com o fim de trazer algemados a Jerusalém aqueles que ali estivessem, para que fossem castigados.
6 “Bí vǎ hyǎ phûhò́ ná vǐ̤ Damasco bí mò̤́htuôhò́ akhè̌nuô, tè̤lǐtakhè̌ rasǒ tôkuô o dố mò́khu hyǎlya̤ lǐtava̤ htyakhyé dố vǎ khǎshyé.
6 Aconteceu, porém, que, quando caminhava e ia chegando perto de Damasco, pelo meio-dia, de repente, do céu brilhou-me ao redor uma grande luz.
7 Vǎ lakhû́tǎ̤ dố hekhu rò vǎ ní̤huô̌ ngó̤ pra̤htya rò a hé vǎ, ‘Saulu꤮, Saulu꤮, mame̤těrò nè̤ cuố me̤cyě̤me̤cṳ̂ vǎ me̤tě?’
7 Caí por terra e ouvi uma voz que me dizia: Saulo, Saulo, por que me persegues?
8 “Rò vǎ sudyǎsû è, ‘Byacè, nè̤ ma ǔpě?’
8 Eu respondi: Quem és tu, Senhor? Disse-me: Eu sou Jesus, o nazareno, a quem tu persegues.
9 Kayǎ dố a krwǒcuốkuô̌ ná vǎ tahe myáhtye tè̤lǐ nuôtôkuô tadû́rò a ní̤huô̌ lahyǎ ngó̤ dố a hébè ná vǎ yěnuô to.
9 E os que estavam comigo viram, em verdade, a luz, mas não entenderam a voz daquele que falava comigo.
10 “‘Byacè꤮, vǎ tǒbè me̤phútě?’ Vǎ sudyǎsû è phúnuô.
10 Então perguntei: Senhor que farei? E o Senhor me disse: Levanta-te, e vai a Damasco, onde se te dirá tudo o que te é ordenado fazer.
11 Tè̤lǐtakhè̌ nuôtôkuô akhu-akhyěrò vǎ mèthèkhíkyǎ. Vǎkhǒvǎthyó tahe cwinuô̌thǔnuô̌ prè́ vǎ dố vǐ̤ Damasco akǔ prè́.
11 Como eu nada visse por causa do esplendor daquela luz, guiado pela mão dos que estavam comigo cheguei a Damasco.
12 “Kayǎ amwi̤ ná Anania o tôprè̤, è ma kayǎ tôprè̤ dố a mo̤nyacò́ Cò́marya, rò a lṳ̂ krwǒme̤kuô̌ phú tè̤thyótè̤thya o nuô. Rò Judaphú o bí vǐ̤ Damasco akǔ nuôtahe dyaduzṳ̂́nyá̤ nyacò́ lǔ cò́.
12 Um certo Ananias, varão piedoso conforme a lei, que tinha bom testemunho de todos os judeus que ali moravam,
13 A hyǎ ihtòo dố vǎ khǎshyé rò a hé vǎ, ‘Puố̤vyá̤ Saulu꤮, myáhtye ka̤khyě khyěthyámò̌,’ a hé rò, vǎmèthè lǐka̤ tôphuố lǐka̤khyěcò́, rò vǎ myáhtyerè̤̌ è.
13 vindo ter comigo, de pé ao meu lado, disse-me: Saulo, irmão, recobra a vista. Naquela mesma hora, recobrando a vista, eu o vi.
14 “Rò Anania hé vǎ, ‘Cò́marya dố pè̤phè̌ dố꤮ nyénu tahe cò́bè̌htya è tôprè̤nuô, a nwóhtyahò́ nè̤ dố nè̤ ki thè́gně tè̤ dố atǒ lǔthè́plò tahe, htuô̌rò nè̤ ki myáhtye a prè̤me̤tè̤phú cò́te̤ tôprè̤, rò nè̤ ki ní̤huô̌bè dû ngó̤ dố a hébè ní̤dû nè̤ ná ané̤ yěnuô pǎ.
14 Disse ele: O Deus de nossos pais de antemão te designou para conhecer a sua vontade, ver o Justo, e ouvir a voz da sua boca.
15 Me̤těhérò nè̤ ki htwǒhtya prè̤khyáthè́ tôprè̤ dố lǔgně pǎ, rò nè̤ ki héso pé̤ ǔ pwǒ̤꤮ tôprè̤ ná tè̤ dố nè̤ myáhtye, ní̤huô̌bè nuôtahe pǎ.
15 Porque hás de ser sua testemunha para com todos os homens do que tens visto e ouvido.
16 Nè̤ me̤ pyá̤zè̤́ nè̤né̤ me̤tě? Ihtòmò̌ rò plwǒka̤mò̌ nè̤né̤ ná htyěnuô, rò kwǐcò́bè̌htya mò̌ è dố a ki sǐplǐkyǎ nè̤ tè̤thû́ yěnuô,’” Paulu hé pé̤ èthǐ phúnuô.
16 Agora por que te demoras? Levanta-te, batiza-te e lava os teus pecados, invocando o seu nome.
17 Paulu hé pó̤, “Vǎ ka̤khyě khyěthyá dố vǐ̤ Jerusalem rò bí vǎ kwǐcò́bè̌ dố tè̤lǔtyǎ hǒkǔ akhè̌nuô, vǎ myáhtyelwó tè̤tôcô.
17 Aconteceu que, tendo eu voltado para Jerusalém, enquanto orava no templo, achei-me em êxtase,
18 Dố vǎ tè̤myáhtyelwó yěakǔnuô, vǎ myáhtye Byacè rò a hé vǎ, ‘Htecuốkyǎ pryǎpryǎmò̌ dố vǐ̤ Jerusalem yěakǔnuô, me̤těhérò nè̤ khyáluô̌ nè̤thè́ ná vǎrivǎkyǎ yětahenuô kayǎ bè́mṳ bíyě tahe ní̤dǎkuô̌ nè̤tè̤ to.’
18 e vi aquele que me dizia: Apressa-te e sai logo de Jerusalém; porque não receberão o teu testemunho acerca de mim.
19 “Vǎ hésû è, ‘Byacè꤮, èthǐ thè́gně tǎ̤te̤ cò́hò́ ná vǎ cuố dố tè̤cò́bè̌hǒkǔ tômě htuô̌ tômě rò kayǎ dố a zṳ̂́ka̤nyá̤ka̤ nè̤ tahenuô, tahehe rò vǎmṳ̂̌vǎpò̤ èthǐ, tahehe rò vǎ dò́tǎ̤ èthǐ dố htò̌kǔ hò́.
19 Disse eu: Senhor, eles bem sabem que eu encarcerava e açoitava pelas sinagogas os que criam em ti.
20 Rò bí ǔ me̤thyě Stephano dố a khyáathè́ ná nè̤rinè̤kyǎ yětôprè̤ akhè̌nuô, vǎ okuô̌ bínuô, rò vǎ krwǒpó̤ ní̤dyé kuô̌ ná kayǎ dố a me̤thyě lǔ nuôtahe tôkyě rò vǎ opò̤́myání̤ pé̤kuô̌ kayǎ dố a me̤thyě lǔ nuôtahe aca̤klò̌ tahe.’
20 E quando se derramava o sangue de Estêvão, tua testemunha, eu também estava presente, consentindo na sua morte e guardando as capas dos que o matavam.
21 “Byacè hé vǎ, ‘Cuốmò̌! Me̤těhérò, vǎ ki nò̌cuố taphǎye̤kyǎ nè̤ dố Judaphú má̤to tahe a o.’”
21 Disse-me ele: Vai, porque eu te enviarei para longe, aos gentios.
22 Bí Paulu hébè tuố̤hò́ bíyě akhè̌nuô, kayǎ bè́mṳ yětahe ní̤dǎ khyǎpǎto rò èthǐ cyé̤pryě̤ è́htǒhtya lahyǎ, “Me̤thyěkyǎ è! A kò ohtwǒprè̤ pǎ to hò́!”
22 Ora, escutavam-no até esta palavra, mas então levantaram a voz, dizendo: Tira do mundo tal homem, porque não convém que viva.
23 Èthǐ è́htǒè́mo̤, vû́vyá̤htya lò̌ ahyeca̤ rò pruốhtyamò́ lò̌plǐ hemû.
23 Gritando eles e arrojando de si as capas e lançando pó para o ar,
24 Judaphú yětahe cuố è́htǒè́mo̤ lahyǎ cò́ katè̤́yě rò ma, tè̤ritè̤kyǎ cò́phútětěnuô, Roma klyětôrí akhuklò́ yětôprè̤ thè́zṳ̂́ thè́gně kuô̌ akhu-akhyě, a hétǎ̤ a khǒpacè̤̌ tahe ná a ki thǔcuố Paulu dố klyěphú tahe lé̤o ahikǔ, rò a ki nò̌tǎ̤ aklyěphú tahe ki mṳ̂̌ Paulu rò ki ce̤myá lǔ pǎ.
24 o comandante mandou que levassem Paulo para dentro da fortaleza, ordenando que fosse interrogado debaixo de açoites, para saber por que causa assim clamavam contra ele.
25 Manárò bí èthǐ cò̌klò̤ Paulu dố a ki mṳ̂̌ lǔ ná iplírwí̤ akhè̌nuô, Paulu hé klyětôzè̤ akhuklò́ dố a kahtò obínuô tôprè̤, “Roma htyěphúké̤phú tôprè̤nuô atè̤thû́ o è̌, ma a oto è̌ nuô, thǐ cirya htû́ce̤myá htuô̌híto rò thǐ kíré̤ mṳ̂̌ è nuôma atǒ sálé̤ nyǎ ná tè̤thyótè̤thya è̌?”
25 Quando o haviam atado com as correias, disse Paulo ao centurião que ali estava: É-vos lícito açoitar um cidadão romano, sem ser ele condenado?
26 Bí klyětôzè̤ akhuklò́ yětôprè̤ ní̤huô̌ tè̤yě akhè̌nuô, a cuố héso dǐtû́ pé̤ ná klyětôrí akhuklò́ rò a cuốsudyǎ klyětôrí akhuklò́ yě, “Nè̤ kíré̤ me̤ è phútě pǎ? È ma Roma htyěphúké̤phú tôprè̤ vǎ!”
26 Ouvindo isto, foi o centurião ter com o comandante e o avisou, dizendo: Vê o que estás para fazer, pois este homem é romano.
27 Dố tè̤ritè̤kyǎ yě akhu-akhyěrò, klyětôrí akhuklò́ yětôprè̤ cuố dố Paulu a o rò a cuố sudyǎ lǔ, “Hépé̤myá vǎ, nè̤ ma Roma htyěphúké̤phú tôprè̤ è̌?”
27 Vindo o comandante, perguntou-lhe: Dize-me: és tu romano? Respondeu ele: Sim sou.
28 Rò klyětôrí akhuklò́ yětôprè̤ hé lǔ, “Thyáphú vǎ htwǒní̤kuô̌ Roma htyěphúké̤phú tôprè̤ nuôrò, vǎ dyébè è́ nyacò́ rû̌ cò́.”
28 Tornou o comandante: Eu por grande soma de dinheiro adquiri este direito de cidadão. Paulo disse: Mas eu o sou de nascimento.
29 Tôphuốtuô̌, kayǎ dố a kíré̤ htû́ce̤myá lǔ tahenuô, a cuố taphǎkyǎ lò̌ ná lǔ. Htuô̌rò klyětôrí akhuklò́ yětôprè̤nuô, a thè́isě ní̤dyé khyě nyacò́, me̤těhérò a thè́gně hyǎ ná Paulu ma Roma htyěphúké̤phú tôprè̤cò́, manárò a yǒ cuốnò̌ cò̌klò̤mathû́ htuô̌hò́ ǔ ná suplye̤tò̤́htè́ tahe akhu-akhyě, a thè́isě ní̤dyé khyě nyacò́.
29 Imediatamente, pois se apartaram dele aqueles que o iam interrogar; e até o comandante, tendo sabido que Paulo era romano, atemorizou-se porque o havia ligado.
30 Judaphú tahe cuốbetuố̤ tè̤thû́ dố Paulu alo̤ me̤těnuô, klyětôrí akhuklò́ yětôprè̤ thè́zṳ̂́ thè́gně tǎ̤te̤ryá akhu-akhyě, mò̤́lǐbǔrò, a nò̌cuố ilyěkyǎ suplye̤tò̤́htè́ dố Paulu alo̤. Htuô̌rò a dyétǎ̤ angó̤ ná a nò̌okúokyá lò̌lò̌꤮ kayǎ dố a htwǒ prè̤lǔtyǎ khuklò́ tahe ná Judaphú dố a htwǒ khuklò́khuklyǎ nuôtahe. Htuô̌rò a è́ Paulu rò a nò̌ihtòo lǔ dố èthǐ amèthènyě.
30 No dia seguinte, querendo saber ao certo a causa por que ele era acusado pelos judeus, soltou-o das prisões, e mandou que se reunissem os principais sacerdotes e todo o sinédrio; e, trazendo Paulo, apresentou-o diante deles.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.