Atos 20
Lisǎsè̌ Athè̌ - Kayǎ Ngó̤ (KYU) vs ARIB
1 Bí tè̤súsá othuô htuô̌hò́ akhè̌nuô, Paulu è́plò́ prè̤zṳ̂́etè̤phú tahe rò a dyéhè̌dyére èthǐ, a hémo̤héryákyǎ èthǐ htuô̌rò a htecuố dố Macedonia ké̤kǔ.
1 Depois que cessou o alvoroço, Paulo mandou chamar os discípulos e, tendo-os exortado, despediu-se e partiu para a Macedônia.
2 Bí a cuốrwó dò̌ o bí klyálo̤ tahe akhè̌nuô, a dyéhè̌dyére cuố è́pé̤ lǎ ǔ. Htuô̌rò a cuố plehyǎ pó̤ dố Greece ké̤.
2 E, havendo andado por aquelas regiões, exortando os discípulos com muitas palavras, veio à Grécia.
3 A cuốo bínuô thuô̌lè̌ htuô̌rò a o taritaryǎhò́ ané̤ ná a ki htecuố dố Syria ké̤ ná thòklyědu tadû́rò a thè́gně ná Judaphú tahe kre me̤thyě lǔ akhu-akhyě, a belya̤ khyěthyá athè́plò ná a ki kanuô̌ cuốtalwó khyěthyá Macedoniaké̤ ná akhǎduô.
3 Depois de passar ali três meses, visto terem os judeus armado uma cilada contra ele quando ia embarcar para a Síria, determinou voltar pela Macedônia.
4 Vǐ̤ Beroeaphú Pyrrho aphúkhǔ Sopater ná vǐ̤ Thessaloniaphú Aristarko ná Secundo, htuô̌rò vǐ̤ Derbephú Gaio, ná Timothy, ná Asia ké̤phú Tykico ná Trophimo tahe krwǒcuố kuô̌ná lǔ.
4 Acompanhou-o Sópater de Beréia, filho de Pirro; bem como dos de Tessalônica, Aristarco e Segundo; Gaio de Derbe e Timóteo; e dos da Ásia, Tíquico e Trófimo.
5 Èthǐ cuốopò̤́ré̤ pè̤ dố vǐ̤ Troa akǔ.
5 Estes porém, foram adiante e nos esperavam em Trôade.
6 Pwè̌ khò́mǔ sǒdǒ huô̌mûtapho htuô̌hò́hò́ná, pè̤ htyasidyání̤ thòklyědu bí vǐ̤ Philippi nuô rò pè̤ hyǎmyáhtye ná èthǐ dố vǐ̤ Troa. Pè̤ hyǎ dố klyálo̤ nuô a o cò́ nyǎ̤thè̌ cò́. Rò pè̤ hyǎ onyě̤ bínuô thuô̌thyótônyě.
6 E nós, depois dos dias dos pães ázimos, navegamos de Filipos, e em cinco dias fomos ter com eles em Trôade, onde nos detivemos sete dias.
7 Bí mò̤́katò̤ mò̤́hé akhè̌nuô, pè̤ oplò́otố̤ khyěthyálǔ ná ki ibikyě khò́mǔ agně. Parǒpǎ nuô Paulu kíré̤ htecuốhò́ akhu-akhyě a hébè tuố̤ cò́ kayǎ bè́mṳ yětahenuô dố mò̤́ne̤khè̌ cò́.
7 No primeiro dia da semana, tendo-nos reunido a fim de partir o pão, Paulo, que havia de sair no dia seguinte, falava com eles, e prolongou o seu discurso até a meia-noite.
8 Hidò́kǔ dố akhutôtó̤ bí pè̤ lé̤okúní̤ lǔ akhǎlé̤ nuô, ǔ isǐlǐ è́lǎ mi.
8 Ora, havia muitas luzes no cenáculo onde estávamos reunidos.
9 Pacè̤̌ prè̤khǔ phúthèphú dố amwi̤ ná Eutyko héyě tôprè̤nuô a onyǎo dố kadǎphúkhu. Paulu dônyǎ nyě̤nyacò́ rò Eutyko omyěkhǎ rò a omyění̤ hyǎlǎ. Yětôphuốrò a odố hikhu thuô̌tó̤tôtó̤ rò a latǎ̤ tuố̤dố hekhu. Bí ǔ cuố phyáhtya lǔ akhè̌nuô, a thyěhò́.
9 E certo jovem, por nome Êutico, que estava sentado na janela, tomado de um sono profundo enquanto Paulo prolongava ainda mais o seu sermão, vencido pelo sono caiu do terceiro andar abaixo, e foi levantado morto.
10 Rò Paulu hítǎ̤ dố hilè̤̌ rò a ngò̤tǎ̤ phyábû́ lǔ rò a hé, “Bèzò̤ tǎmé̤. A htwǒprè̤pǎ prè́!”
10 Tendo Paulo descido, debruçou-se sobre ele e, abraçando-o, disse: Não vos perturbeis, pois a sua alma está nele.
11 Htuô̌rò a kahtya khyěthyá dố hidò́kǔ rò a htya-ibikyě khò́mǔ rò a ki etố̤ǒtố̤kuô̌ tè̤ ná prè̤zṳ̂́etè̤phú tahe. A hébènyě̤ tố̤kuô̌ ná èthǐ tuố̤dố mò̤́lǐbǔ rò a htecuốkyǎ no prè́.
11 Então subiu, e tendo partido o pão e comido, ainda lhes falou largamente até o romper do dia; e assim partiu.
12 Èthǐ ka̤thǔ pacè̤̌ prè̤khǔphúthè Eútychus yě dố ahi. A htwǒprè̤ pǎprè́ akhu-akhyě, a mo̤khyě nyacò́ èthǐ thè́plò.
12 E levaram vivo o jovem e ficaram muito consolados.
13 Paulu mekyǎ pè̤ ná cuốsidyá thòklyědu rò htecuố ré̤ dố vǐ̤ Asso nuô, rò Paulu ki cuố sidyá kuô̌ pè̤ bínuô pǎ. Me̤těhénuô è rò a ki cuố ná akhǎduô dố khǒkhu tôkyě pǎ.
13 Nós, porém, tomando a dianteira e embarcando, navegamos para Assôs, onde devíamos receber a Paulo, porque ele, havendo de ir por terra, assim o ordenara.
14 Pè̤ myáhtyesû lǔ dố vǐ̤ Asso, rò pè̤ sidyácuố ró̤lǔ thòklyědu dố vǐ̤ Mitylene.
14 E, logo que nos alcançou em Assôs, recebemo-lo a bordo e fomos a Mitilene;
15 Pè̤ sidyá cuố thòklyěduyě rò parǒ tônyěnuô, pè̤ cuốtuố̤ dố Chio klû́. Dốkhyětônyě rò pè̤ cuốtuố̤ke dố Samo klû́. Dốkhyětônyě pó̤ rò pè̤ cuốtuố̤ dố vǐ̤ Mileto.
15 e navegando dali, chegamos no dia imediato defronte de Quios, no outro aportamos a Samos e {e tendo-nos demorado em Trogílio, chegamos,} no dia seguinte a Mileto.
16 Thyáphú tè̤shuốtè̤khè̌ ki lò̌kyǎdě tǎ bí Asia ké̤kǔ yě tǎmé̤nuô, Paulu dyalya̤ athè́plò ná a ki cuố talwókyǎ vǐ̤ Epheso. Ki aryání̤ rò Paulu thè́zṳ̂́ cuốtuố̤ pryǎlè́ kuô̌ Pentecostopwè̌ ashuốakhè̌ bí vǐ̤ Jerusalem akǔnuô.
16 Porque Paulo havia determinado passar ao largo de Éfeso, para não se demorar na Ásia; pois se apressava para estar em Jerusalém no dia de Pentecostes, se lhe fosse possível.
17 Bí Paulu obí vǐ̤ Mileto akhè̌nuô, a mehyǎ prè̤zṳ̂́etè̤plò́mṳ muố̤prû̌muố̤prè̤́ dố a htwǒ khuklò́khuklyǎ rò a o lahyǎ dố vǐ̤ Epheso akǔ nuôtahe dố a o. Rò a hé èthǐ ná a ki hyǎ myáhtye tǎ̤sû lǔ bí vǐ̤ Mileto akǔyě.
17 De Mileto mandou a Éfeso chamar os anciãos da igreja.
18 Bí èthǐ hyǎtuố̤hò́ akhè̌nuô, Paulu hé èthǐ, “Cáhtya bí vǎ hyǎtuố̤lú dố Asia ké̤ nuôtônyě tǎ̤plehyǎnuô, vǎ ihtòonyǎ tố̤ná thǐ phútěphútěnuô thǐ thè́gně htuô̌dûhò́.
18 E, tendo eles chegado, disse-lhes: Vós bem sabeis de que modo me tenho portado entre vós sempre, desde o primeiro dia em que entrei na Ásia,
19 Bí vǎ myáhtyebè cò́ ná tè̤pyá̤tè̤sè̌ dố Judaphú tahe kreme̤ mǔmyá̤ricyá̤ cò́ vǎ akhè̌nuô tadû́rò vǎ yǒ me̤tè̤ dố Cò́marya agně akhu-akhyě vǎ bè mèthèhtyě tǎ̤ cò́. Htuô̌to vǎ bè shyalya̤ tadû cò́ vǎ thè́plò.
19 servindo ao Senhor com toda a humildade, e com lágrimas e provações que pelas ciladas dos judeus me sobrevieram;
20 Thǐ thè́gnědûhò́ ná tè̤hésodônyǎ tôcôcô dố a ki htwǒhtya tè̤me̤cwó̤ dố thǐgně hénuô, vǎ me̤bíme̤uốkyǎ ná tôcô꤮ to. Rò dố kayǎ bè́mṳ aklè̌ bèbè, dố thǐhithǐphyǎ akǔ bèbè, vǎ ithyóithya pé̤ htuô̌hò́ thǐ hò́.
20 como não me esquivei de vos anunciar coisa alguma que útil seja, ensinando-vos publicamente e de casa em casa,
21 Judaphú tahe bèbè, Judaphú má̤to tahe bèbè, vǎ hétǎ̤sò̌ nyacò́ èthǐ nyě̤mṳlò̌, za̤ ní̤dû lahyǎ thǐné̤ rò zṳ̂́ka̤nyá̤ka̤ kuô̌ lahyǎ Byacè Jesǔ, vǎ hé pé̤ èthǐ phúnuô nuô.
21 testificando, tanto a judeus como a gregos, o arrependimento para com Deus e a fé em nosso Senhor Jesus.
22 “Khǒnyá̤yě, vǎ ní̤dǎ Thè́ Sǎsè̌ Byacè angó̤ rò vǎ ki cuố dố vǐ̤ Jerusalem. Bínuôpǎrò tè̤ kíré̤ me̤-ané̤ ná vǎ phútěphútě pǎnuô, vǎ thè́gněto.
22 Agora, eis que eu, constrangido no meu espírito, vou a Jerusalém, não sabendo o que ali acontecerá,
23 Vǎ thè́gně prè́ tôcôcô꤮ tuô̌, dố vǐ̤ pwǒ̤tôvǐ̤ akǔnuô, Thè́ Sǎsè̌ Byacè dyérò̤ vǎ ná ǔ bè cò̌klò̤ma vǎ pǎ, rò prè̤ me̤pyá̤me̤sè̌ vǎ tahenuô, a opò̤́ onehò́ vǎklyá hò́.
23 senão o que o Espírito Santo me testifica, de cidade em cidade, dizendo que me esperam prisões e tribulações,
24 Manárò thyáphú vǎ ki me̤htuô̌kyǎ tè̤me̤ dố Byacè Jesǔ dyélya̤kyǎ vǎyě agněnuô, vǎ dyadu thè́lǒ ní̤dyé pǎ cò́ vǎ thè́plò htwǒprè̤ yěnuô to hò́. Tè̤me̤ dố a nò̌me̤ vǎ yětahe nuôma má̤hò́ vǎ bè khyá vǎthè́ ná Cò́marya abwíataryě a tè̤thè́krṳ̂̌mila yě ari-akyǎ yěnuô hò́.
24 mas em nada tenho a minha vida como preciosa para mim, contando que complete a minha carreira e o ministério que recebi do Senhor Jesus, para dar testemunho do evangelho da graça de Deus.
25 “Khǒnyá̤yě vǎ thè́gněhò́ ná lò̌꤮ thǐ dố vǎ hésodônyǎ pé̤htuô̌ lò̤́hò́ ná Cò́marya ahtyěaké̤ ari-akyǎ yětahe nuô, cáhtya khǒnyá̤yě tǎ̤plehyǎ nuô thǐ myáhtye pǎ vǎ tôprè̤꤮ to hò́.
25 E eis agora, sei que nenhum de vós, por entre os quais passei pregando o reino de Deus, jamais tornará a ver o meu rosto.
26 Phúnuô akhu-akhyě, yětônyě, vǎ ki héluô̌ thè́gně tǎ̤te̤kyǎ pé̤ thǐ ná lò̌꤮ thǐ yětahenuô, thǐ ki thè́htwǒprè̤ pyékyǎ tôprè̤prè̤ kihénuôma vǎ tè̤thû́ má̤ pǎto hò́.
26 Portanto, no dia de hoje, vos protesto que estou limpo do sangue de todos.
27 Me̤těhérò lò̌꤮ tè̤ dố Cò́marya taze-one tahenuô, vǎ dò́uốdò́bí ná tôcô꤮ to. Vǎ hésothè́gně pé̤ htuô̌lò̌hò́ thǐ hò́.
27 Porque não me esquivei de vos anunciar todo o conselho de Deus.
28 Myákhwè ní̤dyédû lahyǎ thǐné̤ rò myákhwè ní̤dyé lahyǎ lò̌꤮ thímí dố Thè́ Sǎsè̌ dyétǎ̤kyǎ pé̤ thǐ dố thǐ bè myákhwèní̤ yěnuô tahe ní꤮. Htwǒ lahyǎ prè̤kyě̤thímíphú dố a myákhwèní̤ athímí yětahe nuô tahe ní꤮. Myákhwèní̤ lahyǎ Cò́marya a prè̤zṳ̂́etè̤ plò́mṳphú dố aphúkhǔ ipri̤ka̤ htuô̌hò́ ná athwi ní̤dû yěnuô ní꤮.
28 Cuidai pois de vós mesmos e de todo o rebanho sobre o qual o Espírito Santo vos constituiu bispos, para apascentardes a igreja de Deus, que ele adquiriu com seu próprio sangue.
29 Vǎ htecuốkyǎ htuô̌hò́ pǎnuô, vǎ thè́gně ná kayǎ dố a thyá ná htwimi̤ dố acyě̤ahǎ tahe ki hyǎnuô̌ dố thǐklè̌ pǎ, rò a ki nuô̌me̤bèsè̌ lò̌ thímí muố̤mṳ yětahe pǎ.
29 Eu sei que depois da minha partida entrarão no meio de vós lobos cruéis que não pouparão rebanho,
30 Rò dố thǐklè̌nuô kayǎ ki oluô̌htya tahehe pǎ. Rò thyáphú èthǐ ki ilò̌ilyá cuốní̤ prè̤zṳ̂́etè̤phú tahe agně nuôrò, a ilolahǒ cuố èthǐ pǎ.
30 e que dentre vós mesmos se levantarão homens, falando coisas perversas para atrair os discípulos após si.
31 Phúnuô akhu-akhyě, rò̤ryě̤ní̤ lahyǎ thǐné̤ ní꤮. Rò vǎ ithyóithyaní̤ thǐ mò̤́khíkhí mò̤́sè̌klè̌klè̌ thuô̌na akǔ cò́. Htuô̌to pwǒ̤꤮ phuốphuố꤮ vǎ mèthèhtyětǎ̤ dố thǐgně è́nyacò́nuô thè́né̤htyabè lahyǎ dûní꤮.
31 Portanto vigiai, lembrando-vos de que por três anos não cessei noite e dia de admoestar com lágrimas a cada um de vós.
32 “Khǒnyá̤yě, vǎ dyétǎ̤kyǎ thǐ dố Cò́marya a tè̤myátè̤khwè akǔ ná abwídu-ataryěhtǔ a tè̤ritè̤kyǎ yěnuô akǔ hò́. A tè̤ritè̤kyǎ yěnuô a me̤duhtyahtǔhtya cyá̤ thǐ rò a ki dyé thǐ ucè̌tazè̌ dố a bedwó one pé̤ ná a kayǎsǎsè̌ lò̌꤮ plǐ yětahe agně nuô pǎ.
32 Agora pois, vos encomendo a Deus e à palavra da sua graça, àquele que é poderoso para vos edificar e dar herança entre todos os que são santificados.
33 Rû̌ bèbè, htè̌ bèbè, hyeca̤ lé̤kû̌lé̤thyá bèbè, vǎ thè́zṳ̂́thè́lò̌ nò́kuô̌ ná ǔtè̤ tôprè̤꤮ to.
33 De ninguém cobicei prata, nem ouro, nem vestes.
34 Lò̌꤮ tè̤ dố vǎ ná vǎ khǒbò́thyó lobè tahenuô, vǎ me̤cwó̤ ní̤dyédû ná vǎné̤ nuôma thǐ thè́gně lò̌dûhò́.
34 Vós mesmos sabeis que estas mãos proveram as minhas necessidades e as dos que estavam comigo.
35 Thyáphú pè̤ ki me̤cwó̤ bè́kuô̌ kayǎ dố a hè̌cè̤́recè̤́ tahenuôrò, vǎ me̤ byábû̌ pé̤lò̌ htuô̌hò́ thǐ pwǒ̤꤮ tôcô ná pè̤ tǒbè krṳ̂̌ekrṳ̂̌rya̤ tè̤, phúnuô. Rò thè́né̤htyabè lahyǎ Byacè Jesǔ a tè̤hébè dố a hé, ‘Dyétè̤ nuô tè̤sò̌ri bè è́klò̌ pǎ cò́ ná ní̤bètè̤ cò́,’” Paulu hé pé̤ èthǐ phúnuô.
35 Em tudo vos dei o exemplo de que assim trabalhando, é necessário socorrer os enfermos, recordando as palavras do Senhor Jesus, porquanto ele mesmo disse: Coisa mais bem-aventurada é dar do que receber.
36 Bí Paulu hébèhtuô̌hò́ akhè̌nuô, a dángṳ̂lya̤ tố̤kuô̌lò̌ ná èthǐ pwǒ̤꤮ tôprè̤ rò a kwǐcò́bè̌.
36 Havendo dito isto, pôs-se de joelhos, e orou com todos eles.
37 Rò èthǐ phyábû́ nuô̤mû́ hémo̤héryákyǎ Paulu rò a nguố̤ lahyǎ cò́ pwǒ̤꤮ tôprè̤.
37 E levantou-se um grande pranto entre todos, e lançando-se ao pescoço de Paulo, beijavam-no.
38 Èthǐ thè́plè̤̌nebè lốmahò́ Paulu hé èthǐ ná thǐ myáhtyenò́ pǎ vǎ tôphuố꤮ to pǎ, a hé èthǐ yětômû̌ nuôhò́. Rò èthǐ thǔcuố lǔ dố ǔ lé̤báo thòklyědu khǎlé̤.
38 Entristecendo-se principalmente pela palavra que dissera, que não veriam mais o seu rosto. E eles o acompanharam até o navio.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.