Atos 16
Lisǎsè̌ Athè̌ - Kayǎ Ngó̤ (KYU) vs NVT
1 Paulu cuố plehyǎ pó̤ dố nyě rò a cuốtuố̤ dố vǐ̤ Derbe ná vǐ̤ Lystra. Bí vǐ̤ Lystra akǔnuô, kayǎ zṳ̂́ka̤nyá̤ka̤tè̤ otôprè̤ rò amwi̤ ná Timothy. Rò amuố̤ ma Judaphú dố a zṳ̂́enyá̤etè̤ tôprè̤, manárò aphè̌ ma Greek myěcôphú tôprè̤.
1 Paulo foi primeiro a Derbe e depois a Listra, onde havia um jovem discípulo chamado Timóteo. A mãe dele era uma judia convertida, e o pai era grego.
2 Prè̤zṳ̂́etè̤phú dố a o lahyǎ bí vǐ̤ Lystra ná vǐ̤ Iconio nuôtahe htuthè́ ní̤dyé nyacò́ lǔ cò́.
2 Os irmãos em Listra e em Icônio o tinham em alta consideração,
3 Paulu thè́zṳ̂́ è́krwǒcuốní̤ Timothy akhu-akhyě, a dû́talí pé̤ lǔ phá. A cuốme̤ phúyě me̤těhérò, Judaphú dố a o lahyǎ bínuôtahe thè́gně lò̌plǐ ná Timothy aphè̌ nuôma Greek myěcôphú tôprè̤ akhu-akhyě tû́rò a dû́talí pé̤ lǔ phá prè́.
3 de modo que Paulo pediu que ele os acompanhasse em sua viagem. Em respeito aos judeus da região, providenciou que Timóteo fosse circuncidado antes de partirem, pois todos sabiam que o pai dele era grego.
4 Bí èthǐ cuố nuô̌tôvǐ̤ htetôvǐ̤ akhè̌nuô, a cuố ithyóithya htuô̌kyǎ pé̤ lò̌ hò́ prè̤zṳ̂́etè̤phú dố a o lahyǎ bí vǐ̤ nuôtahe akǔ nuôtahe hò́. Rò a ithyóithya pé̤ èthǐ phú Prè̤dônyǎphú ná prè̤zṳ̂́etè̤plò́mṳ muố̤prû̌muố̤prè̤́ khuklò́khuklyǎ dố a o lahyǎ dố vǐ̤ Jerusalem akǔ nuôtahe héklò̤héma betǎ̤bete̤ htuô̌hò́ tè̤mekyǎngó̤ nuôtahe hò́.
4 Em toda cidade por onde passavam, instruíam os irmãos a seguirem as decisões tomadas pelos apóstolos e presbíteros em Jerusalém.
5 Phúnuô akhu-akhyě, prè̤zṳ̂́etè̤ plò́mṳphú tahe a tè̤zṳ̂́tè̤nyá̤ ashyo-asò̌ hyǎtó̤, htuô̌to prè̤zṳ̂́etè̤phú tahe oró̤htya ná oró̤htya cò́ pwǒ̤꤮ tônyěcò́.
5 Assim, as igrejas eram fortalecidas na fé e cresciam em número a cada dia.
6 Bí Asia ké̤kǔ nuô Thè́ Sǎsè̌ Byacè nò̌cuố hésodônyǎ èthǐ ná Cò́marya alǎ̤angó̤ to akhu-akhyě èthǐ cuốkhó rò cuốplúbè́kyǎ ná Phrygia ké̤ ná Galasia ké̤.
6 Em seguida, Paulo e Silas viajaram pela região da Frígia e da Galácia, pois o Espírito Santo os impediu de pregar a palavra na província da Ásia.
7 Bí èthǐ cuốtuố̤ dố Mysia ké̤kû̌ akhè̌nuô, èthǐ yácû́ cuốnuô̌ dố Bithynia ké̤kǔ tadû́rò Jesǔ a Thè́ Sǎsè̌ nò̌cuốnuô̌ èthǐ to.
7 Então, chegando à fronteira da Mísia, tentaram ir para o norte, em direção à Bitínia, mas o Espírito de Jesus não permitiu.
8 Phúnuô akhu-akhyě, èthǐ cuố talwókyǎ Mysia ké̤ rò cuố dố vǐ̤ Troa akǔ prè́.
8 Assim, seguiram viagem pela Mísia até o porto de Trôade.
9 Bínuôtôthè̌, Paulu myáhtyelwó tè̤tôcô. Rò a myáhtyelwó ná Macedonia ké̤phú tôprè̤ hyǎkahtò kwǐthè́zò̤ lǔ, “Hyǎnuô̌ me̤cwó̤ pé̤kuô̌ré̤ pè̤ dố Macedonia ké̤kǔyě.”
9 Naquela noite, Paulo teve uma visão, na qual um homem da Macedônia em pé lhe suplicava: “Venha para a Macedônia e ajude-nos!”.
10 Paulu myáhtyelwó htuô̌ tè̤ yěyě, pè̤ otaritaryǎ pè̤né̤ ná pè̤ ki htecuố dố Macedonia ké̤, me̤těhérò pè̤ zṳ̂́e ná Cò́marya è́ pè̤ ná pè̤ ki cuố hésodônyǎ pé̤kuô̌ Macedonia ké̤phú tahe ná tè̤thè́krṳ̂̌mila ari-akyǎ.
10 Então decidimos partir de imediato para a Macedônia, concluindo que Deus nos havia chamado para anunciar ali as boas-novas.
11 Pè̤ o bí vǐ̤ Troa nuô rò pè̤ sidyání̤ thòklyědu rò pè̤ htecuố tǒdè̌ cò́cò́ dố Samothrace klû́ oní̤ nuôtôpho, parǒ tônyěnuô, pè̤ cuố plehyǎ pó̤ dố vǐ̤ Neapoli.
11 Embarcamos em Trôade e navegamos diretamente para a ilha de Samotrácia e, no dia seguinte, chegamos a Neápolis.
12 Pè̤ o bínuô rò, pè̤ htecuố dǐtû́pó̤ dố vǐ̤ Philippi. Vǐ̤yě tôvǐ̤ ma vǐ̤du tôvǐ̤ dố a o dố Macedonia ké̤kǔ rò kayǎ bínuô tahe ma Roma a htyěphúké̤phú lò̌ pwǒ̤꤮ tôprè̤ cò́. Rò pè̤ o bínuô thuô̌lwǐ̤nyǎ̤nyě.
12 Dali, alcançamos Filipos, cidade importante dessa região da Macedônia e colônia romana, e ali permanecemos vários dias.
13 Bí Judaphú Mò̤́nyěduô bèhò́ akhè̌nuô, pè̤ htecuố dố vǐ̤klò̌ rò pè̤ cuố dǐtû́ dố htyěklǒhtû̌. Bínuôma Judaphú tahe lé̤kwǐcò́bè̌ akhǎlé̤ okǒle pè̤ ne rò pè̤ cuố꤮, rò prè̤mò tahe hyǎoplò́ one ré̤ lahyǎ bínuô rò pè̤ onyǎhébè ná èthǐ.
13 No sábado, saímos da cidade e fomos à margem do rio, onde esperávamos encontrar um lugar de oração. Sentamo-nos e começamos a conversar com algumas mulheres ali reunidas.
14 Prè̤mò dố a ní̤dǎ pè̤ tè̤hébè yě aklè̌ tôprè̤nuô, amwi̤ ná Lydia, è ma vǐ̤ Thyatiraphú tôprè̤ rò a isè̌ ikè̤̌ li̤lò́thò̌ ngṳdu tahe. È ma prè̤mò tôprè̤ dố a cò́bucò́bè̌ Cò́marya. Rò thyáphú a ki zṳ̂́ekuô̌ Paulu a tè̤dônyǎhébè pé̤ ǔ yětahe agněnuôrò, Cò́marya bámǒ pé̤ lǔthè́plò.
14 Uma delas era uma mulher temente a Deus chamada Lídia, da cidade de Tiatira, comerciante de tecido de púrpura. Enquanto ela nos ouvia, o Senhor lhe abriu o coração, e ela aceitou aquilo que Paulo estava dizendo.
15 È ná a hiphúphyǎphú ná kayǎ o lǎkuô̌ bí Lydia ahikǔ nuôtahe plwǒ lahyǎ ané̤ ná htyě. Htuô̌rò a è́ka̤ pè̤ rò a hé, “Thǐ ki dyanyǎhò́ vǎ ná vǎ ma kayǎ tôprè̤ dố a zṳ̂́enyá̤e tǎ̤te̤ tôprè̤ hò́ hérò thǐ bè ka̤-olě tuố̤kuô̌ dố vǎhi,” a hé rò a è́tadû pè̤, rò pè̤ bè ka̤kuô̌ cò́ lǔ.
15 Foi batizada, junto com sua família, e pediu que nos hospedássemos em sua casa. “Se concordam que creio de fato no Senhor, venham ficar em minha casa”, disse ela, e insistiu até que aceitamos.
16 Tônyěkhè̌ bí pè̤ cuố dố tè̤kwǐcò́bè̌ akhǎlé̤ tôpho akhè̌nuô, pè̤ myáhtye tǎ̤sû ná cṳ̂́muố̤ pacè̤̌phú tôprè̤, cṳ̂́muố̤phú yětôprè̤nuô khǐnékhǐnò̌ o dố lǔkǔ rò a nò̌hé lǔ, tè̤shuốtè̤khè̌ dố a ki hyǎhtwǒhtya dố nyě pǎ nuôtahe ari-akyǎ. Dố a héso pé̤ ǔ phúnuô akhu-akhyě abyacè tahe ní̤bè è́nyacò́ rû̌ ná èkhukhyě cò́.
16 Certo dia, enquanto íamos ao lugar de oração, veio ao nosso encontro uma escrava possuída por um espírito pelo qual ela predizia o futuro. Com suas adivinhações, ganhava muito dinheiro para seus senhores.
17 A krwǒcuốkuô̌ Paulu ná pè̤ tahe akhyě rò, a è́htǒhtya, “Prè̤khǔ yětahe ma Cò́marya dố adu-ahtǔ tadû yětôprè̤ alulé tahe hò́. A hésodônyǎ luô̌ pé̤ thǐ ná Cò́marya me̤lwóhteka̤ thǐ ari-akyǎ hò́.”
17 Ela seguia Paulo e a nós, gritando: “Estes homens são servos do Deus Altíssimo e vieram anunciar como vocês podem ser salvos!”.
18 A hé phúnuô mò̤́nyěmò̤́thè̌ nyě̤hò́ rò a súsádídyǎ nyacò́ Paulu athè́plò rò a tarí ka̤khyětǒ lǔ rò a hé khǐnékhǐnò̌yě, “Dố Jesǔ Krístu amwi̤ akǔnuô, vǎ nò̌htecuốkyǎ nè̤ dố prè̤mò yětôprè̤ akǔ,” a héhtuô̌ tôphuốtuô̌ khǐnékhǐnò̌ yětôduô̌ htecuốkyǎ dố lǔkǔ.
18 Isso continuou por vários dias, até que Paulo, indignado, se voltou e disse ao espírito dentro da jovem: “Eu ordeno em nome de Jesus Cristo que saia dela”. E, no mesmo instante, o espírito a deixou.
19 Bí pacè̤̌muố̤phú yětôprè̤ abyacè thè́gněhò́ ná a lé̤ní̤bèrû̌ klyá o pǎto akhè̌nuô, èthǐ pṳ̂́ Paulu ná Sila rò cwicuố èthǐ dố khuklò́du khusuhtǔ tahe lé̤oní̤ akhǎlé̤ dố klè́kǔ nuô.
19 Quando os senhores da escrava viram que suas expectativas de lucro haviam sido frustradas, agarraram Paulo e Silas e os arrastaram à presença das autoridades, na praça do mercado.
20 Èthǐ è́cuố Paulu ná Sila dố Roma prè̤ciryatè̤ tahe a mèthènyě rò a hé èthǐ, “Kayǎ yětahe ma Judaphú rò a hyǎme̤ tathû̌talṳ̂̌ lò̌plǐ pè̤ vǐ̤kǔ.
20 “Estes judeus estão tumultuando a cidade!”, gritaram para os magistrados.
21 Èthǐ ithyóithyatǎ̤ ngó̤ dố a khódû ná pè̤ tè̤thyótè̤thya alé̤klǒ tahe. Pè̤ ma Roma htyěphúké̤phú tahe akhu-akhyě, pè̤ cṳ̌e, krwǒme̤bè́ kuô̌cyá̤ èthǐ alé̤klǒ yětahe to,” èthǐ hé lahyǎ phúnuô.
21 “Eles ensinam costumes que nós, romanos, não podemos seguir, pois contrariam nossas leis!”
22 Lò̌꤮ kayǎ bè́mṳ yětahenuô a htésû kuô̌ lò̌plǐ Paulu ná Sila. Phúnuôrò prè̤ciryatè̤ tahenuô, a nò̌htò́zǎ̤kyǎ kayǎ yěthè́nyě̤ hyeca̤, rò a hétǎ̤ angó̤ ná bèmṳ̂̌ èthǐ ná iplírwí̤.
22 Logo, uma multidão revoltada se juntou contra Paulo e Silas, e os magistrados ordenaram que os dois fossem despidos e açoitados com varas.
23 Ǔ mṳ̂̌cyě̤mṳ̂̌cṳ̂ nyacò́ èthǐ rò dốkhyěnuô, ǔ dò́nuô̌ èthǐ dố htò̌kǔ, rò ǔ nò̌ opò̤́ma tǎ̤te̤kyǎ èthǐ ná prè̤opò̤́ htò̌ akhuklò́ nuôtôprè̤.
23 Depois de serem severamente açoitados, foram lançados na prisão. O carcereiro recebeu ordens para não os deixar escapar,
24 Bí ngó̤ hyǎtuố̤hò́ dố prè̤opò̤́ htò̌ khuklò́ yětôprè̤ a o akhè̌nuô, a dò́nuô̌ èthǐ dố htò̌kǔ dố akǔ tôtó̤ rò a klóma èthǐ khǎduô ná thòbyedu.
24 por isso os colocou no cárcere interno, prendendo-lhes os pés no tronco.
25 Bí mò̤́ne̤khè̌nuô, Paulu ná Sila kwǐcò́bè̌ rò irǒ htuthè́htya Cò́marya akhè̌, kayǎ o dố htò̌kǔ tahe ní̤dǎ lahyǎ èthǐ tè̤kwǐcò́bè̌ tahe ná èthǐ irǒtè̤ tahe.
25 Por volta da meia-noite, Paulo e Silas oravam e cantavam hinos a Deus, e os outros presos ouviam.
26 Yětôphuốrò tanéhtò́dǐ htyakhyé rò a htò́ shyonyacò́ rò lé̤dò́ o htò̌ khǎshyé yěnuô a kazuô̤̌tuố̤ lò̌ cò́. Bínuô tôphuốtuô̌, lé̤dò́ o htò̌ kadǎdu tahe lṳmǒhtya ní̤dyé lò̌dû ané̤. Htuô̌to lò̌꤮ suplye̤tò̤́htè́ dố ǔ cò̌ma ná ǔ dò́o kayǎ tahenuô, a lalyě htekyǎ ní̤dyédû lò̌ ané̤.
26 De repente, houve um forte terremoto, e até os alicerces da prisão foram sacudidos. No mesmo instante, todas as portas se abriram e as correntes de todos os presos se soltaram.
27 Bí prè̤opò̤́htò̌ khuklò́ yětôprè̤ thè́né̤htya rò a myáhtye ná kayǎhtò̌ akadǎ lṳmǒ akhè̌nuô, a tane̤ ná ǔ dò́tǎ̤ kayǎ tahe klyahteplè́ lò̌hò́ rò a báhte anè́ rò a kíré̤ sû̌thyělya̤ ní̤dyé ná ané̤.
27 Quando o carcereiro acordou, viu as portas da prisão escancaradas. Imaginando que os prisioneiros haviam escapado, puxou a espada para se matar.
28 Bínuôkhè̌ Paulu è́htǒcuố lǔ, “Sû̌sè̌ dyétǎ nè̤né̤ tǎmé̤. Pè̤ o lò̌plǐ bíyě prè́.”
28 Paulo, porém, gritou: “Não se mate! Estamos todos aqui!”.
29 Prè̤opò̤́htò̌ khuklò́ nò̌phyéhyǎ ǔ mikò̌ rò a klyanuô̌ dángṳ̂tǎ̤ tanyǎ̤tadè dố Paulu ná Sila a khǎduôshyé.
29 O carcereiro mandou que trouxessem luz e correu até o cárcere, onde se prostrou, tremendo de medo, diante de Paulo e Silas.
30 A me̤phúnuô htuô̌rò a è́hte Paulu ná Sila dố aklò̌ rò a sudyǎ èthǐ, “Puố̤vyá̤ thǐ꤮, thyáphú vǎ ki ní̤bèkuô̌ tè̤siplè́ka̤ agněnuô, vǎ tǒbè me̤phútě?”
30 Então ele os levou para fora e perguntou: “Senhores, que devo fazer para ser salvo?”.
31 Rò èthǐ hésû lǔ, “Zṳ̂́ka̤nyá̤ka̤ Byacè Jesǔ yěnuô, rò nè̤ ná kayǎ dố a hyǎ olǎkuô̌ ná nè̤ dố nè̤hikǔ tahenuô, a ki ní̤bè dû tè̤me̤lwóhteka̤ pǎ.”
31 Eles responderam: “Creia no Senhor Jesus, e você e sua família serão salvos”.
32 Htuô̌rò Paulu ná Sila hésodônyǎ pé̤ è ná lò̌꤮ kayǎ o dố lǔhikǔ nuôtahe ná Byacè alǎ̤angó̤.
32 Então pregaram a palavra do Senhor a ele e a toda a sua família.
33 Bí nuôtôthè̌thè̌꤮ tuô̌ prè́, prè̤opò̤́htò̌ khuklò́ yětôprè̤nuô a sǐplǐkyǎ pé̤ èthǐ acu-ahtyǎ tahe, htuô̌rò tôphuốtuô̌ è ná lò̌꤮ a hiphúphyǎphú nuôtahe plwǒ lò̌ lahyǎ ané̤ ná htyě.
33 Mesmo sendo tarde da noite, o carcereiro cuidou deles e lavou suas feridas. Em seguida, ele e todos os seus foram batizados.
34 A è́ka̤ní̤ Paulu ná Sila dố ahi, htuô̌rò a dyéedyéǒ pé̤ èthǐ sèesèǒ. È ná a hiphúphyǎphú tahe a zṳ̂́ka̤nyá̤ka̤ lahyǎ hò́ Cò́marya akhu-akhyě, a thè́krṳ̂̌thè́lò̌ lahyǎ kanó̤꤮ to.
34 Depois, levou-os para sua casa e lhes serviu uma refeição, e ele e toda a sua família se alegraram porque creram em Deus.
35 Dốkhyě tôrǒnuô, Roma prè̤ciryatè̤ tahe nò̌cuố klyěopò̤́ vǐ̤ tahe dố kayǎopò̤́htò̌ khuklò́ yětôprè̤ a o. Rò a nò̌cuốhé prè̤opò̤́htò̌ khuklò́ nuôtôprè̤, “Plwǒhtekyǎ kayǎ nuôtahe.”
35 Na manhã seguinte, os magistrados mandaram os guardas ordenarem ao carcereiro: “Solte estes homens!”.
36 Phúnuô rò, prè̤opò̤́htò̌ khuklò́ yětôprè̤ hésoluô̌ Paulu, “Prè̤ciryatè̤ tahe hétǎ̤hò́ angó̤ ná bèplwǒhtekyǎ nè̤ ná Sila akhu-akhyě, thǐ htecuố ní̤ hò́. Cuốmo̤mo̤ lahyǎ ní꤮.”
36 Então o carcereiro mandou dizer a Paulo: “Os magistrados disseram que você e Silas estão livres. Vão em paz”.
37 Manárò Paulu hésû klyěopò̤́ vǐ̤phú tahe, “Pè̤ ma Roma htyěphúké̤phú tahe prè́. Èthǐ sudyǎce̤myá hí pè̤ tôphuố꤮ to rò a cuốmṳ̂̌cuốpò̤ lò̌plǐ pè̤ dố ǔ tôplutôphè mèthènyě, htuô̌to èthǐ cuốdò́tǎ̤ tuố̤ pè̤ dố htò̌kǔ cò́. Khǒnyá̤rò, èthǐ thè́zṳ̂́ nò̌htecuốhuô pè̤ è̌? Èthǐ cuốme̤phúyě ma aní̤ to. Roma prè̤ciryatè̤ yětahe tǒbè hyǎ bíyě rò bèhyǎplwǒhte pè̤ ná ané̤.”
37 Paulo, no entanto, respondeu: “Eles nos açoitaram publicamente sem julgamento e nos colocaram na prisão, e nós somos cidadãos romanos. Agora querem que vamos embora às escondidas? De maneira nenhuma! Que venham eles mesmos e nos soltem”.
38 Klyěopò̤́ vǐ̤phú tahe hésoluô̌ ka̤khyě pé̤ khyěthyá tè̤ritè̤kyǎ yě dố Roma prè̤ciryatè̤ tahe a o rò bí èthǐ ní̤huô̌ ná Paulu ná Sila ma Roma htyěphúké̤phú tahe prè́ akhè̌nuô, èthǐ thè́isě lahyǎ.
38 Os guardas relataram isso aos magistrados, que ficaram assustados por saber que Paulo e Silas eram cidadãos romanos.
39 Phúnuô akhu-akhyě, Roma prè̤ciryatè̤ tahe hyǎ kwǐthè́zò̤ Paulu ná Sila rò èthǐ thǔhte lǔ dố htò̌klò̌ rò a kwǐthè́zò̤ èthǐ ná a ki htecuốtaphǎ dố vǐ̤kǔ yě.
39 Foram até a prisão e lhes pediram desculpas. Então os trouxeram para fora e suplicaram que deixassem a cidade.
40 Paulu ná Sila o dố htò̌kǔ hte rò htecuố dố Lydia ahi. Èthǐ cuốmyáhtye ná prè̤zṳ̂́etè̤phú tahe bínuô. Rò èthǐ dyéhè̌dyére htuô̌ ǔ bínuô tahe rò èthǐ htecuốkyǎ.
40 Quando Paulo e Silas saíram da prisão, voltaram à casa de Lídia. Ali se encontraram com os irmãos e os encorajaram mais uma vez. Depois, partiram.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.