Atos 10
Lisǎsè̌ Athè̌ - Kayǎ Ngó̤ (KYU) vs VC
1 Bí vǐ̤ Caesarea akǔ nuô klyěkhuklò́ dố amwi̤ ná Cornelio otôprè̤, è ma Roma klyětôzè̤ akhuklò́ dố ǔ è́ ná Itali klyěklǒ.
1 Havia em Cesaréia um homem, por nome Cornélio, centurião da coorte que se chamava Itálica.
2 È ma kayǎ dố a mo̤ní̤ Cò́marya tôprè̤ rò è ná lò̌꤮ a hiphúphyǎphú tahenuô a beduzṳ̂́nyá̤ nyacò́ Cò́marya. A me̤cwó̤ è́nyacò́ kayǎ sǒphásǒrya̤phú tahe rò shuốkhè̌ dǎ tǒ kwǐcò́bè̌ hò́ hénuô, a kwǐcò́bè̌ pwǒ̤꤮ tôphuố cò́.
2 Era religioso; ele e todos os de sua casa eram tementes a Deus. Dava muitas esmolas ao povo e orava constantemente.
3 Tônyěkhè̌ bí mò̤́hélya̤ thuô̌mû̌ phûbèhò́ akhè̌nuô, a myáhtyelwó one lǐphó cò́ Cò́marya a tanémò́khuphú tôprè̤ hyǎnuô̌ oluô̌khyé dố a hidò́kǔ rò a è́ lǔ, “Cornelio!” phúnuô.
3 Este homem viu claramente numa visão, pela hora nona do dia, aproximar-se dele um anjo de Deus e o chamar: Cornélio!
4 A myá otyá̤sû tanémò́khuphú rò a thè́isě kanó̤꤮ to rò “Byacè, nè̤ thè́zṳ̂́ hé vǎ ǐtě?” A sudyǎ tanémò́khuphú phúnuô,
4 Cornélio fixou nele os olhos e, possuído de temor, perguntou: Que há, Senhor? O anjo replicou: As tuas orações e as tuas esmolas subiram à presença de Deus como uma oferta de lembrança.
5 Khǒnyá̤yě nò̌cuố è́hyǎmò̌ Simonè Petru ná kayǎ tahe dố vǐ̤ Joppa akǔ nuô.
5 Agora envia homens a Jope e faze vir aqui um certo Simão, que tem por sobrenome Pedro.
6 A cuốo dố Simonè dố a me̤phá nuôtôprè̤ ahi dố a o dố htyědutava̤htû̌ nuôtôprè̤.”
6 Ele se acha hospedado em casa de Simão, um curtidor, cuja casa fica junto ao mar.
7 — ausente —
7 Quando se retirou o anjo que lhe falara, chamou dois dos seus criados e um soldado temente ao Senhor, daqueles que estavam às suas ordens.
8 — ausente —
8 Contou-lhes tudo e enviou-os a Jope.
9 Dốkhyětônyě bí èthǐ cuốtuố̤phûhò́ ná vǐ̤ Joppa akhè̌nuô, Petru htya dố hikhuklwó tabye tômě akhu rò a htya kwǐcò́bè̌. Bínuô akhè̌ ma atǒ ná mò̤́phû kíré̤ htuôhò́.
9 No dia seguinte, enquanto estavam em viagem e se aproximavam da cidade - pelo meio-dia -, Pedro subiu ao terraço da casa para fazer oração.
10 A thè́ethè́ǒ rò ǔ taritaryǎ pé̤ lǔ sèe akhè̌ a myáhtyelwó tè̤tôcô.
10 Então, como sentisse fome, quis comer. Mas, enquanto lho preparavam, caiu em êxtase.
11 A myáhtye mò́khu lṳmǒhtya rò tè̤tôcô dố athyáná tahû̌ lyá̤du dố aná̤ o lwǐ̤ná̤ tôba rò ǔ cya̤tǎ̤ ènuô.
11 Viu o céu aberto e descer uma coisa parecida com uma grande toalha que baixava do céu à terra, segura pelas quatro pontas.
12 Lò̌꤮ tè̤phútè̤lye̤ dố a khǎduôo lwǐ̤khó nuôtahe ná lò̌꤮ tè̤phútè̤lye̤ dố a labácuố nuôtahe ná lò̌꤮ htuphúzuố̤phú dố a zuô̤ dố mò́lè̤̌ tahenuô a o lò̌plǐ dố tahû̌du yětôba akǔ.
12 Nela havia de todos os quadrúpedes, dos répteis da terra e das aves do céu.
13 Ngó̤pra̤htya rò a hé lǔ, “Petru꤮ kahtò me̤thyěekyǎmò̌ tè̤yěnuôtahe.”
13 Uma voz lhe falou: Levanta-te, Pedro! Mata e come.
14 Manárò Petru hésû, “Byacè꤮ vǎ e cò́nyǎ taki꤮ to, tè̤ dố ǔ dyahò́ è ná a sǎsè̌to nuôtahe bèbè, má̤torò a mwǒ̤plǐthǐplo to nuôtahe bèbè, vǎ enò́ è tôphuố꤮ to.”
14 Disse Pedro: De modo algum, Senhor, porque nunca comi coisa alguma profana e impura.
15 Rò ngó̤pra̤htya pó̤, “Tè̤ dố Cò́marya dǎhéhò́ ná a mwǒ̤plǐ prè́, rò ení̤ prè́ a hé nuôtahenuô, hé tǎ è ná a mǔmyá̤ tǎmé̤.”
15 Esta voz lhe falou pela segunda vez: O que Deus purificou não chames tu de impuro.
16 Tahû̌du dố tè̤phútè̤lye̤ o dố lǔkǔ yětôbanuô, akuô̌ tǎ̤luô̌ bǎ pé̤ lǔ thuô̌phuố htuô̌rò ǔ cò̤̌htya mé̤kyǎ khyě è dố mò́khu.
16 Isto se repetiu três vezes e logo a toalha foi recolhida ao céu.
17 Bí Petru tane̤myání̤ Cò́marya a tè̤dyéluô̌ è tè̤myáhtyelwó yě angó̤lasá akhè̌nuô, kayǎ dố Cornelio nò̌hyǎ lǔ tahenuô, a hyǎ sudyǎ myápṳ̌ Simonè ahi rò a hyǎkahtòo bí ahinyěhyǎ lo̤kadǎhtû̌nuô.
17 Desconcertado, Pedro refletia consigo mesmo sobre o que significava a visão que tivera, quando os homens, enviados por Cornélio, se apresentaram à porta, perguntando pela casa de Simão.
18 Rò èthǐ sudyǎhtya, “Kayǎ mwi̤ ná Simonè Petru hénuô tôprè̤ ma a otǒ bíyě è̌?”
18 Eles chamaram e indagaram se ali estava hospedado Simão, com o sobrenome Pedro.
19 Bí Petru tane̤ní̤pǎ tè̤myáhtyelwó yě akhè̌nuô, Thè́ Sǎsè̌ Byacè hé lǔ, “Simonè! Kayǎ hyǎmyápṳ̌ nè̤ thè́thuô̌.
19 Enquanto Pedro refletia na visão, disse o Espírito: Eis aí três homens que te procuram.
20 Phúnuô akhu-akhyě hítǎ̤mò̌ dố hilè̤̌ nuô, me̤ pyá̤zè̤́pyá̤sè̌ tǎmé̤, tarú krwǒcuốkuô̌ èthǐ nuôtahe akhyěnuô, me̤těhérò vǎ nò̌hyǎnyǎ èthǐ dố nè̤o.”
20 Levanta-te! Desce e vai com eles sem hesitar, porque sou eu quem os enviou.
21 Phúnuôrò Petru hítǎ̤ dố hilè̤̌ rò a hé èthǐ, “Vǎ ma kayǎ dố thǐ hyǎ myápṳ̌ è nuôtôprè̤ hò́. Thǐ hyǎmyápṳ̌ vǎ me̤tě?”
21 Pedro desceu ao encontro dos homens e disse-lhes: Aqui me tendes, sou eu a quem buscais. Qual é o motivo por que viestes aqui?
22 Rò èthǐ hésû, “Klyěkhuklò́ Cornelio nò̌hyǎ pè̤. È ma kayǎcò́kayǎte̤ tôprè̤, htuô̌to kayǎ dố a bezṳ̂́benyá̤lǎ Cò́marya tôprè̤. Judaphú tahe bezṳ̂́nyá̤ní̤ lò̌plǐ cò́ lǔ pwǒ̤꤮ tôprè̤ cò́. Thyáphú a ki ní̤huô̌nò́ kuô̌ nè̤ tè̤hébèhésû̌ tahenuô rò Cò́marya a tanémò́khuphú hyǎ hé lǔ ná bè cuố è́hyǎ nè̤ dố lǔhi.”
22 Responderam: O centurião Cornélio, homem justo e temente a Deus, o qual goza de excelente reputação entre todos os judeus, recebeu dum santo anjo o aviso de te mandar chamar à sua casa e de ouvir as tuas palavras.
23 Rò Petru è́ omyěsû èthǐ.
23 Então Pedro os mandou entrar e hospedou-os. No dia seguinte, levantou-se e partiu com eles, e alguns dos irmãos de Jope o acompanharam.
24 Rò dốkhyě tônyěnuô èthǐ cuốtuố̤ dố vǐ̤ Caesarea bí Cornelio lé̤è́plò́ ní̤dyé apuố̤vyá̤ tatò tahe ná akhǒathyó tahe akhǎlé̤, rò èthǐ bínuôtahe opò̤́myásû̌ ní̤ lahyǎ Petru.
24 No outro dia chegaram a Cesaréia. Cornélio os estava esperando, tendo convidado os seus parentes e amigos mais íntimos.
25 Bí Petru kíré̤ nuô̌ dố hidò́kǔ akhè̌nuô, Cornelio è́mo̤sû lǔ rò a dángṳ̂lya̤ ngò̤taklwítǎ̤ dố lǔ khǎduôshyé rò a cò́bè̌htya lǔ.
25 Quando Pedro estava para entrar, Cornélio saiu a recebê-lo e prostrou-se aos seus pés para adorá-lo.
26 Manárò Petru nò̌kahtòkhyě è rò a hé lǔ, “Kahtòmò̌꤮ vǎ ma prè̤lu kayǎ thyáná nè̤ prè́.”
26 Pedro, porém, o ergueu, dizendo: Levanta-te! Também eu sou um homem!
27 Bí Petru ná Cornelio hébè nánuô̌ dố hidò́kǔ akhè̌nuô, a myáhtye kayǎ hyǎoplu-ophè, oplò́one lahyǎ bínuô.
27 E, falando com ele, entrou e achou ali muitas pessoas que se tinham reunido e disse:
28 Petru hé èthǐ, “Thǐ thè́gně dûhò́, pè̤ Judaphú a tè̤thyótè̤thya oná Judaphú tôprè̤ kíré̤ cuốbò́thyókhè́khǒ tố̤ná Judaphú má̤to tahe bèbè, a kíré̤ cuốolěo kuô̌ prè́ èthǐ bèbè, aní̤ to. Manárò Cò́marya dyéluô̌hò́ vǎ ná Judaphú má̤to tahe nuôma a mwǒ̤plǐ kuô̌ǔ to, má̤torò a sǎsè̌ kuô̌ǔ to hé tǎ lahyǎ tǎmé̤, pè̤ tǒbè bò́thyó lò̌plǐ èthǐ, Cò́marya dyéluô̌ vǎ phúnuô.
28 Vós sabeis que é proibido a um judeu aproximar-se dum estrangeiro ou ir à sua casa. Todavia, Deus me mostrou que nenhum homem deve ser considerado profano ou impuro.
29 Phúnuô akhu-akhyě bí nè̤ è́hyǎ vǎ akhè̌nuô, vǎ hésû pǎ tôcô꤮ to, vǎ hyǎ tôphuốhyǎ prè́. Phúnuôrò khǒnyá̤yě vǎ thè́zṳ̂́ sudyǎ nè̤, nè̤ è́hyǎ vǎ me̤tě?” nuôprè́.
29 Por isso vim sem hesitar, logo que fui chamado. Pergunto, pois, por que motivo me chamastes.
30 Rò Cornelio hé pé̤ lǔ, “Bí a talwókyǎ thuô̌thè̌ mò̤́hélya̤ thuô̌mû̌ athyáná khǒnyá̤khè̌ yěnuôhò́, vǎ kwǐcò́bè̌ tè̤. Bínuôakhè̌, kayǎ kû̌thyání̤ hyeca̤ takhè̌plyarashyǐ tôprè̤ hyǎkahtòo khyé dố vǎ mèthènyě.
30 Disse Cornélio: Faz hoje quatro dias que estava eu a orar em minha casa, à hora nona, quando se pôs diante de mim um homem com vestes resplandecentes, que disse:
31 Rò a hé vǎ, ‘Cornelio꤮ Cò́marya ní̤huô̌hò́ nè̤ tè̤kwǐcò́bè̌ hò́. A thè́né̤htyabè tuố̤ hò́ nè̤dyénè̤zṳ̌ pé̤ kayǎ sǒphásǒrya̤phú nuôtahe hò́.
31 Cornélio, a tua oração foi atendida e Deus se lembrou de tuas esmolas.
32 Nò̌cuốmò̌ kayǎ tahe rò nò̌cuốè́ èthǐ ná kayǎ tôprè̤ dố amwi̤ ná Simonè Petru dố a o dố vǐ̤ Joppa nuôtôprè̤. Khǒnyá̤rò a cuố okuốkuô̌ dố amwǐ̤ Simonè ahi hò́. Simonè yěnuôma ahi o dố htyědutava̤htû̌, è ma prè̤me̤phá tôprè̤.’
32 Envia alguém a Jope e manda vir Simão, que tem por sobrenome Pedro. Está hospedado perto do mar em casa do curtidor Simão.
33 Phúnuôrò vǎ nò̌cuốè́ ǔ ná nè̤ tôphuốtuô̌ cò́, nè̤ hyǎtuố̤kuô̌ pè̤ rò aryá nyacò́. Thyáphú pè̤ ki ní̤huô̌nò́ kuô̌lò̌ Cò́marya hésotǎ̤ htuô̌hò́ nè̤ nuôtahe rò khǒnyá̤yě pè̤ hyǎ lò̌plǐ dố Cò́marya a mèthènyěhò́.”
33 Por isso mandei chamar-te logo e felicito-te por teres vindo. Agora, pois, eis-nos todos reunidos na presença de Deus para ouvir tudo o que Deus te ordenou de nos dizer.
34 Petru cáhtya hébè, “Khǒnyá̤rò vǎ thè́gně ná Cò́marya myádumyápatí ǔ tôprè̤꤮ to nuôma a má̤lakǒ cò́.
34 Então Pedro tomou a palavra e disse: Em verdade, reconheço que Deus não faz distinção de pessoas,
35 Kayǎ myěcô ǐtětě꤮ bèbè, ki a bezṳ̂́benyá̤ Cò́marya rò a ki me̤tǒme̤bè tè̤ hénuôma Cò́marya è́mo̤sû èthǐ prè́.
35 mas em toda nação lhe é agradável aquele que o temer e fizer o que é justo.
36 Thǐ thè́gně htuô̌dû hò́ tè̤ritè̤kyǎ dố Cò́marya nò̌hyǎ pé̤ Jesǔ dố Israel aklwǐalyǎ tahe agně rò a hyǎ hésoluô̌ pé̤ èthǐ ná tè̤thè́krṳ̂̌mila ari-akyǎ yěnuô hò́. Dố Jesǔ Krístu dố a htwǒ ǔ pwǒ̤꤮ tôprè̤ a Byacè yětôprè̤ akhu-akhyěrò pè̤ ní̤bèhò́ tè̤pě̤tè̤dwǒ hò́.
36 Deus enviou a sua palavra aos filhos de Israel, anunciando-lhes a boa nova da paz, por meio de Jesus Cristo. Este é o Senhor de todos.
37 Dố Judaké̤ tôké̤lè̤̌ akǔnuô, Byacè Jesǔ me̤htuô̌hò́ kryá꤮ maǐtě nuôma thǐ thè́gně dû hò́. Bí Giovanni hésodônyǎ htuô̌pé̤hò́ ǔ ná plwǒhtyě ari-akyǎ akhè̌nuô, Jesǔ cáhtya me̤tè̤ dố Galilea ké̤kǔ.
37 Vós sabeis como tudo isso aconteceu na Judéia, depois de ter começado na Galiléia, após o batismo que João pregou.
38 Htuô̌rò Cò́marya nwóhtya vǐ̤ Nazarèphú Jesǔ rò a dyé lǔ Thè́ Sǎsè̌ Byacè ná a tè̤pro̤tè̤prya̤ phútě nuô, thǐ thè́gně htuô̌dûhò́. Jesǔ lěcuố dố khǎlé̤ pwǒ̤꤮ tôpho rò cuố me̤bwíme̤taryě pé̤ ǔ, zasǐmé̤ka̤ kayǎ o dố khǐnéricyá̤ khuklò́ me̤nû̌me̤cá lǔ tahe, me̤těhérò Cò́marya okuô̌ ná è akhu-akhyě a me̤hò́ tè̤ phúnuô hò́.
38 Vós sabeis como Deus ungiu a Jesus de Nazaré com o Espírito Santo e com o poder, como ele andou fazendo o bem e curando todos os oprimidos do demônio, porque Deus estava com ele.
39 “Pè̤ ma kayǎ tahe dố a khyáluô̌ pé̤ lò̌ ǔ ná lò̌꤮ Jesǔ me̤htuô̌hò́ tè̤ dố Judaphú tahe o ní̤dyé ké̤ tahe, ná vǐ̤ Jerusalem akǔ yěnuôtahe ari-akyǎ prè́. Htuô̌rò èthǐ mṳ̂̌thyěhtyakyǎ Jesǔ dố krusu alo̤.
39 E nós somos testemunhas de tudo o que fez na terra dos judeus e em Jerusalém. Eles o mataram, suspendendo-o num madeiro.
40 Manárò bí thuô̌thè̌ tôthè̌nuô, Cò́marya me̤htwǒprè̤ ihtòka̤khyě khyěthyá lǔ dố tè̤thyě rò a dyéoluô̌htya khyěthyá lǔ.
40 Mas Deus o ressuscitou ao terceiro dia e permitiu que aparecesse,
41 A oluô̌htya pé̤ ǔ pwǒ̤꤮ tôprè̤ má̤to. A oluô̌htya pé̤ tû́prè́ Cò́marya nwóhtyahò́ pè̤ dố pè̤ ki htwǒhtya prè̤khyáthè́ yětahe nuôprè́. A thyěihtò ka̤khyě htuô̌hò́ akhè̌nuô, pè̤ yětahenuô, pè̤ eró̤ǒró̤ tố̤kuô̌ htuô̌hò́ ná lǔ hò́.
41 não a todo o povo, mas às testemunhas que Deus havia predestinado, a nós que comemos e bebemos com ele, depois que ressuscitou.
42 Rò a mekyǎ pó̤ pè̤ ná pè̤ ki cuố hésodônyǎ pé̤ ǔ ná tè̤thè́krṳ̂̌mila, htuô̌rò pè̤ ki cuốkhyáluô̌ pé̤ ǔ pè̤thè́ ná è ma kayǎ tôprè̤ dố Cò́marya nwóhtya lǔ rò è ma a ki htwǒ pé̤ kayǎ htwǒprè̤ tahe ná kayǎthyě tahe a prè̤ciryatè̤ pǎ.
42 Ele nos mandou pregar ao povo e testemunhar que é ele quem foi constituído por Deus juiz dos vivos e dos mortos.
43 Prè̤pro̤ pwǒ̤꤮ tôprè̤ hésodônyǎ one htuô̌hò́ è ari-akyǎ rò èthǐ hé, ‘Lò̌꤮ kayǎ dố a zṳ̂́enyá̤e lǔ tahenuô Cò́marya ki plwǒkyǎ dǐtû́ èthǐ atè̤thû́ ná èmwi̤khyě pǎ,’” Petru hé pé̤ èthǐ phúnuô.
43 Dele todos os profetas dão testemunho, anunciando que todos os que nele crêem recebem o perdão dos pecados por meio de seu nome.
44 Bí Petru hébè pǎprè́ akhè̌nuô, Thè́ Sǎsè̌ Byacè hyǎlya̤ dố kayǎ dố a ní̤dǎ tè̤ritè̤kyǎ yětahe alo̤ pwǒ̤꤮ tôprè̤.
44 Estando Pedro ainda a falar, o Espírito Santo desceu sobre todos os que ouviam a {santa} palavra.
45 Cò́marya cuố dyélya̤ tuố̤kuô̌ Thè́ Sǎsè̌ Byacè dố Judaphú má̤to yětahe alo̤ akhu-akhyě, Judaphú dố a zṳ̂́ka̤nyá̤ka̤ hò́ tè̤ rò a o lahyǎ dố vǐ̤ Joppa akǔ rò a hyǎ ró̤kuô̌ ná Petru yětahenuô a khyéthukhyéthè́ nyacò́.
45 Os fiéis da circuncisão, que tinham vindo com Pedro, profundamente se admiraram, vendo que o dom do Espírito Santo era derramado também sobre os pagãos;
46 Me̤těhérò èthǐ ní̤huô̌ dû kayǎ yětahe hébè ná ngó̤khókhye tahe akhu-akhyě, èthǐ htuthè́htya lahyǎ Cò́marya.
46 pois eles os ouviam falar em outras línguas e glorificar a Deus.
47 “Kayǎ yětahe ní̤bèkuô̌ Thè́ Sǎsè̌ Byacè phú pè̤ ní̤bè htuô̌hò́ yěnuôhò́. Me̤phúnuôrò èthǐ ki plwǒ ané̤ ná htyě agněnuô maǔpě tôprè̤ ki me̤tǎ̤tṳ̂̌cyá̤ èthǐ pě.”
47 Então Pedro tomou a palavra: Porventura pode-se negar a água do batismo a estes que receberam o Espírito Santo como nós?
48 Phúnuô akhu-akhyě Petru hétǎ̤ngó̤ ná èthǐ ki plwǒ ané̤ ná htyě dố Jesǔ amwi̤ akǔ. Rò èthǐ kwǐthè́zò̤ Petru ná a okuô̌pó̤ ná èthǐ bínuô nyě̤thuô̌thè̌.
48 E mandou que fossem batizados em nome de Jesus Cristo. Rogaram-lhe então que ficasse com eles por alguns dias.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 10, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.