Atos 10

Lisǎsè̌ Athè̌ - Kayǎ Ngó̤ (KYU) vs NAA

Sair da comparação
NAA Nova Almeida Atualizada 2017
1 Bí vǐ̤ Caesarea akǔ nuô klyěkhuklò́ dố amwi̤ ná Cornelio otôprè̤, è ma Roma klyětôzè̤ akhuklò́ dố ǔ è́ ná Itali klyěklǒ.
1 Em Cesareia morava um homem chamado Cornélio, que era centurião de uma companhia do exército chamada Italiana.
2 È ma kayǎ dố a mo̤ní̤ Cò́marya tôprè̤ rò è ná lò̌꤮ a hiphúphyǎphú tahenuô a beduzṳ̂́nyá̤ nyacò́ Cò́marya. A me̤cwó̤ è́nyacò́ kayǎ sǒphásǒrya̤phú tahe rò shuốkhè̌ dǎ tǒ kwǐcò́bè̌ hò́ hénuô, a kwǐcò́bè̌ pwǒ̤꤮ tôphuố cò́.
2 Era piedoso e temente a Deus com toda a sua casa, fazendo muitas esmolas ao povo e orando sempre a Deus.
3 Tônyěkhè̌ bí mò̤́hélya̤ thuô̌mû̌ phûbèhò́ akhè̌nuô, a myáhtyelwó one lǐphó cò́ Cò́marya a tanémò́khuphú tôprè̤ hyǎnuô̌ oluô̌khyé dố a hidò́kǔ rò a è́ lǔ, “Cornelio!” phúnuô.
3 Um dia, por volta das três horas da tarde, durante uma visão, esse homem viu claramente um anjo de Deus que se aproximou dele e lhe disse:
4 A myá otyá̤sû tanémò́khuphú rò a thè́isě kanó̤꤮ to rò “Byacè, nè̤ thè́zṳ̂́ hé vǎ ǐtě?” A sudyǎ tanémò́khuphú phúnuô,
4 — Cornélio! Este, fixando nele os olhos e possuído de temor, perguntou: — O que é, Senhor? E o anjo lhe disse: — As suas orações e as suas esmolas subiram para memória diante de Deus.
5 Khǒnyá̤yě nò̌cuố è́hyǎmò̌ Simonè Petru ná kayǎ tahe dố vǐ̤ Joppa akǔ nuô.
5 Agora envie mensageiros a Jope e mande chamar Simão, que também é chamado de Pedro.
6 A cuốo dố Simonè dố a me̤phá nuôtôprè̤ ahi dố a o dố htyědutava̤htû̌ nuôtôprè̤.”
6 Ele está hospedado com Simão, curtidor, cuja residência está situada à beira-mar.
7 — ausente —
7 Logo que o anjo que lhe falava se retirou, Cornélio chamou dois dos seus servos e um soldado piedoso dos que estavam a seu serviço
8 — ausente —
8 e, depois de lhes explicar tudo, mandou que fossem a Jope.
9 Dốkhyětônyě bí èthǐ cuốtuố̤phûhò́ ná vǐ̤ Joppa akhè̌nuô, Petru htya dố hikhuklwó tabye tômě akhu rò a htya kwǐcò́bè̌. Bínuô akhè̌ ma atǒ ná mò̤́phû kíré̤ htuôhò́.
9 No dia seguinte, enquanto eles viajavam e já estavam perto da cidade de Jope, Pedro subiu ao terraço, por volta do meio-dia, a fim de orar.
10 A thè́ethè́ǒ rò ǔ taritaryǎ pé̤ lǔ sèe akhè̌ a myáhtyelwó tè̤tôcô.
10 Estando com fome, quis comer; mas, enquanto lhe preparavam a comida, sobreveio-lhe um êxtase.
11 A myáhtye mò́khu lṳmǒhtya rò tè̤tôcô dố athyáná tahû̌ lyá̤du dố aná̤ o lwǐ̤ná̤ tôba rò ǔ cya̤tǎ̤ ènuô.
11 Viu o céu aberto e um objeto como se fosse um grande lençol, que descia do céu e era baixado à terra pelas quatro pontas,
12 Lò̌꤮ tè̤phútè̤lye̤ dố a khǎduôo lwǐ̤khó nuôtahe ná lò̌꤮ tè̤phútè̤lye̤ dố a labácuố nuôtahe ná lò̌꤮ htuphúzuố̤phú dố a zuô̤ dố mò́lè̤̌ tahenuô a o lò̌plǐ dố tahû̌du yětôba akǔ.
12 contendo todo tipo de quadrúpedes, répteis da terra e aves do céu.
13 Ngó̤pra̤htya rò a hé lǔ, “Petru꤮ kahtò me̤thyěekyǎmò̌ tè̤yěnuôtahe.”
13 E ouviu-se uma voz que se dirigia a ele:
14 Manárò Petru hésû, “Byacè꤮ vǎ e cò́nyǎ taki꤮ to, tè̤ dố ǔ dyahò́ è ná a sǎsè̌to nuôtahe bèbè, má̤torò a mwǒ̤plǐthǐplo to nuôtahe bèbè, vǎ enò́ è tôphuố꤮ to.”
14 Mas Pedro respondeu: — De modo nenhum, Senhor! Porque nunca comi nada que fosse impuro ou imundo.
15 Rò ngó̤pra̤htya pó̤, “Tè̤ dố Cò́marya dǎhéhò́ ná a mwǒ̤plǐ prè́, rò ení̤ prè́ a hé nuôtahenuô, hé tǎ è ná a mǔmyá̤ tǎmé̤.”
15 Pela segunda vez, a voz lhe falou:
16 Tahû̌du dố tè̤phútè̤lye̤ o dố lǔkǔ yětôbanuô, akuô̌ tǎ̤luô̌ bǎ pé̤ lǔ thuô̌phuố htuô̌rò ǔ cò̤̌htya mé̤kyǎ khyě è dố mò́khu.
16 Isso aconteceu três vezes, e, em seguida, aquele objeto foi levado de volta para o céu.
17 Bí Petru tane̤myání̤ Cò́marya a tè̤dyéluô̌ è tè̤myáhtyelwó yě angó̤lasá akhè̌nuô, kayǎ dố Cornelio nò̌hyǎ lǔ tahenuô, a hyǎ sudyǎ myápṳ̌ Simonè ahi rò a hyǎkahtòo bí ahinyěhyǎ lo̤kadǎhtû̌nuô.
17 Enquanto Pedro estava perplexo sobre qual seria o significado da visão, eis que os homens enviados por Cornélio, tendo perguntado pela casa de Simão, pararam junto à porta.
18 Rò èthǐ sudyǎhtya, “Kayǎ mwi̤ ná Simonè Petru hénuô tôprè̤ ma a otǒ bíyě è̌?”
18 Chamando, perguntaram se ali estava hospedado Simão, que também é chamado de Pedro.
19 Bí Petru tane̤ní̤pǎ tè̤myáhtyelwó yě akhè̌nuô, Thè́ Sǎsè̌ Byacè hé lǔ, “Simonè! Kayǎ hyǎmyápṳ̌ nè̤ thè́thuô̌.
19 Enquanto Pedro meditava a respeito da visão, o Espírito lhe disse: — Estão aí três homens à sua procura.
20 Phúnuô akhu-akhyě hítǎ̤mò̌ dố hilè̤̌ nuô, me̤ pyá̤zè̤́pyá̤sè̌ tǎmé̤, tarú krwǒcuốkuô̌ èthǐ nuôtahe akhyěnuô, me̤těhérò vǎ nò̌hyǎnyǎ èthǐ dố nè̤o.”
20 Portanto, levante-se, desça e vá com eles, sem hesitar; porque eu os enviei.
21 Phúnuôrò Petru hítǎ̤ dố hilè̤̌ rò a hé èthǐ, “Vǎ ma kayǎ dố thǐ hyǎ myápṳ̌ è nuôtôprè̤ hò́. Thǐ hyǎmyápṳ̌ vǎ me̤tě?”
21 Então Pedro desceu e disse àqueles homens: — Eu sou a pessoa que vocês estão procurando. O que os traz até aqui?
22 Rò èthǐ hésû, “Klyěkhuklò́ Cornelio nò̌hyǎ pè̤. È ma kayǎcò́kayǎte̤ tôprè̤, htuô̌to kayǎ dố a bezṳ̂́benyá̤lǎ Cò́marya tôprè̤. Judaphú tahe bezṳ̂́nyá̤ní̤ lò̌plǐ cò́ lǔ pwǒ̤꤮ tôprè̤ cò́. Thyáphú a ki ní̤huô̌nò́ kuô̌ nè̤ tè̤hébèhésû̌ tahenuô rò Cò́marya a tanémò́khuphú hyǎ hé lǔ ná bè cuố è́hyǎ nè̤ dố lǔhi.”
22 Então disseram: — O centurião Cornélio, homem reto e temente a Deus e tendo bom testemunho de toda a nação judaica, foi instruído por um santo anjo a mandar chamar você para a casa dele e ouvir o que você tem a dizer.
23 Rò Petru è́ omyěsû èthǐ.
23 Pedro, então, convidando-os a entrar, hospedou-os. No dia seguinte, Pedro se aprontou e foi com eles. Também alguns irmãos dos que moravam em Jope foram com ele.
24 Rò dốkhyě tônyěnuô èthǐ cuốtuố̤ dố vǐ̤ Caesarea bí Cornelio lé̤è́plò́ ní̤dyé apuố̤vyá̤ tatò tahe ná akhǒathyó tahe akhǎlé̤, rò èthǐ bínuôtahe opò̤́myásû̌ ní̤ lahyǎ Petru.
24 No dia seguinte, Pedro chegou a Cesareia. Cornélio estava esperando por eles, tendo reunido os seus parentes e os amigos mais íntimos.
25 Bí Petru kíré̤ nuô̌ dố hidò́kǔ akhè̌nuô, Cornelio è́mo̤sû lǔ rò a dángṳ̂lya̤ ngò̤taklwítǎ̤ dố lǔ khǎduôshyé rò a cò́bè̌htya lǔ.
25 Quando Pedro estava por entrar, Cornélio foi ao seu encontro e, prostrando-se aos pés dele, o adorou.
26 Manárò Petru nò̌kahtòkhyě è rò a hé lǔ, “Kahtòmò̌꤮ vǎ ma prè̤lu kayǎ thyáná nè̤ prè́.”
26 Mas Pedro o levantou, dizendo: — Levante-se, porque eu também sou apenas um homem.
27 Bí Petru ná Cornelio hébè nánuô̌ dố hidò́kǔ akhè̌nuô, a myáhtye kayǎ hyǎoplu-ophè, oplò́one lahyǎ bínuô.
27 Falando com ele, Pedro entrou, encontrando muitos reunidos ali,
28 Petru hé èthǐ, “Thǐ thè́gně dûhò́, pè̤ Judaphú a tè̤thyótè̤thya oná Judaphú tôprè̤ kíré̤ cuốbò́thyókhè́khǒ tố̤ná Judaphú má̤to tahe bèbè, a kíré̤ cuốolěo kuô̌ prè́ èthǐ bèbè, aní̤ to. Manárò Cò́marya dyéluô̌hò́ vǎ ná Judaphú má̤to tahe nuôma a mwǒ̤plǐ kuô̌ǔ to, má̤torò a sǎsè̌ kuô̌ǔ to hé tǎ lahyǎ tǎmé̤, pè̤ tǒbè bò́thyó lò̌plǐ èthǐ, Cò́marya dyéluô̌ vǎ phúnuô.
28 a quem se dirigiu, dizendo: — Vocês bem sabem que um judeu está proibido de se juntar a um gentio ou de entrar na casa dele. Mas Deus me mostrou que não devo considerar ninguém impuro ou imundo.
29 Phúnuô akhu-akhyě bí nè̤ è́hyǎ vǎ akhè̌nuô, vǎ hésû pǎ tôcô꤮ to, vǎ hyǎ tôphuốhyǎ prè́. Phúnuôrò khǒnyá̤yě vǎ thè́zṳ̂́ sudyǎ nè̤, nè̤ è́hyǎ vǎ me̤tě?” nuôprè́.
29 Por isso, uma vez chamado, vim sem vacilar. E agora pergunto: Por que motivo vocês mandaram me chamar?
30 Rò Cornelio hé pé̤ lǔ, “Bí a talwókyǎ thuô̌thè̌ mò̤́hélya̤ thuô̌mû̌ athyáná khǒnyá̤khè̌ yěnuôhò́, vǎ kwǐcò́bè̌ tè̤. Bínuôakhè̌, kayǎ kû̌thyání̤ hyeca̤ takhè̌plyarashyǐ tôprè̤ hyǎkahtòo khyé dố vǎ mèthènyě.
30 Cornélio respondeu: — Faz hoje quatro dias que, mais ou menos por esta hora, às três da tarde, eu estava orando em minha casa. De repente, se apresentou diante de mim um homem vestido com roupas resplandecentes
31 Rò a hé vǎ, ‘Cornelio꤮ Cò́marya ní̤huô̌hò́ nè̤ tè̤kwǐcò́bè̌ hò́. A thè́né̤htyabè tuố̤ hò́ nè̤dyénè̤zṳ̌ pé̤ kayǎ sǒphásǒrya̤phú nuôtahe hò́.
31 que disse: “Cornélio, a sua oração foi ouvida e as suas esmolas foram lembradas na presença de Deus.
32 Nò̌cuốmò̌ kayǎ tahe rò nò̌cuốè́ èthǐ ná kayǎ tôprè̤ dố amwi̤ ná Simonè Petru dố a o dố vǐ̤ Joppa nuôtôprè̤. Khǒnyá̤rò a cuố okuốkuô̌ dố amwǐ̤ Simonè ahi hò́. Simonè yěnuôma ahi o dố htyědutava̤htû̌, è ma prè̤me̤phá tôprè̤.’
32 Envie, pois, alguém a Jope e mande chamar Simão, que também é chamado de Pedro; ele está hospedado na casa de Simão, curtidor, à beira-mar.”
33 Phúnuôrò vǎ nò̌cuốè́ ǔ ná nè̤ tôphuốtuô̌ cò́, nè̤ hyǎtuố̤kuô̌ pè̤ rò aryá nyacò́. Thyáphú pè̤ ki ní̤huô̌nò́ kuô̌lò̌ Cò́marya hésotǎ̤ htuô̌hò́ nè̤ nuôtahe rò khǒnyá̤yě pè̤ hyǎ lò̌plǐ dố Cò́marya a mèthènyěhò́.”
33 Portanto, sem demora, mandei chamá-lo, e você fez muito bem em vir. Agora estamos todos aqui, na presença de Deus, prontos para ouvir tudo o que o Senhor ordenou a você.
34 Petru cáhtya hébè, “Khǒnyá̤rò vǎ thè́gně ná Cò́marya myádumyápatí ǔ tôprè̤꤮ to nuôma a má̤lakǒ cò́.
34 Então Pedro começou a falar. Ele disse: — Reconheço por verdade que Deus não trata as pessoas com parcialidade;
35 Kayǎ myěcô ǐtětě꤮ bèbè, ki a bezṳ̂́benyá̤ Cò́marya rò a ki me̤tǒme̤bè tè̤ hénuôma Cò́marya è́mo̤sû èthǐ prè́.
35 pelo contrário, em qualquer nação, aquele que o teme e faz o que é justo lhe é aceitável.
36 Thǐ thè́gně htuô̌dû hò́ tè̤ritè̤kyǎ dố Cò́marya nò̌hyǎ pé̤ Jesǔ dố Israel aklwǐalyǎ tahe agně rò a hyǎ hésoluô̌ pé̤ èthǐ ná tè̤thè́krṳ̂̌mila ari-akyǎ yěnuô hò́. Dố Jesǔ Krístu dố a htwǒ ǔ pwǒ̤꤮ tôprè̤ a Byacè yětôprè̤ akhu-akhyěrò pè̤ ní̤bèhò́ tè̤pě̤tè̤dwǒ hò́.
36 Esta é a palavra que Deus enviou aos filhos de Israel, anunciando-lhes o evangelho da paz, por meio de Jesus Cristo. Este é o Senhor de todos.
37 Dố Judaké̤ tôké̤lè̤̌ akǔnuô, Byacè Jesǔ me̤htuô̌hò́ kryá꤮ maǐtě nuôma thǐ thè́gně dû hò́. Bí Giovanni hésodônyǎ htuô̌pé̤hò́ ǔ ná plwǒhtyě ari-akyǎ akhè̌nuô, Jesǔ cáhtya me̤tè̤ dố Galilea ké̤kǔ.
37 Vocês sabem o que aconteceu em toda a Judeia, tendo começado na Galileia depois do batismo que João pregou,
38 Htuô̌rò Cò́marya nwóhtya vǐ̤ Nazarèphú Jesǔ rò a dyé lǔ Thè́ Sǎsè̌ Byacè ná a tè̤pro̤tè̤prya̤ phútě nuô, thǐ thè́gně htuô̌dûhò́. Jesǔ lěcuố dố khǎlé̤ pwǒ̤꤮ tôpho rò cuố me̤bwíme̤taryě pé̤ ǔ, zasǐmé̤ka̤ kayǎ o dố khǐnéricyá̤ khuklò́ me̤nû̌me̤cá lǔ tahe, me̤těhérò Cò́marya okuô̌ ná è akhu-akhyě a me̤hò́ tè̤ phúnuô hò́.
38 como Deus ungiu a Jesus de Nazaré com o Espírito Santo e com poder. Jesus andou por toda parte, fazendo o bem e curando todos os oprimidos do diabo, porque Deus estava com ele.
39 “Pè̤ ma kayǎ tahe dố a khyáluô̌ pé̤ lò̌ ǔ ná lò̌꤮ Jesǔ me̤htuô̌hò́ tè̤ dố Judaphú tahe o ní̤dyé ké̤ tahe, ná vǐ̤ Jerusalem akǔ yěnuôtahe ari-akyǎ prè́. Htuô̌rò èthǐ mṳ̂̌thyěhtyakyǎ Jesǔ dố krusu alo̤.
39 E nós somos testemunhas de tudo o que ele fez na terra dos judeus e em Jerusalém. Depois eles o mataram, pendurando-o num madeiro.
40 Manárò bí thuô̌thè̌ tôthè̌nuô, Cò́marya me̤htwǒprè̤ ihtòka̤khyě khyěthyá lǔ dố tè̤thyě rò a dyéoluô̌htya khyěthyá lǔ.
40 Mas Deus o ressuscitou no terceiro dia e concedeu que fosse manifesto,
41 A oluô̌htya pé̤ ǔ pwǒ̤꤮ tôprè̤ má̤to. A oluô̌htya pé̤ tû́prè́ Cò́marya nwóhtyahò́ pè̤ dố pè̤ ki htwǒhtya prè̤khyáthè́ yětahe nuôprè́. A thyěihtò ka̤khyě htuô̌hò́ akhè̌nuô, pè̤ yětahenuô, pè̤ eró̤ǒró̤ tố̤kuô̌ htuô̌hò́ ná lǔ hò́.
41 não a todo o povo, mas às testemunhas que foram anteriormente escolhidas por Deus, isto é, a nós que comemos e bebemos com ele, depois que ressurgiu dentre os mortos.
42 Rò a mekyǎ pó̤ pè̤ ná pè̤ ki cuố hésodônyǎ pé̤ ǔ ná tè̤thè́krṳ̂̌mila, htuô̌rò pè̤ ki cuốkhyáluô̌ pé̤ ǔ pè̤thè́ ná è ma kayǎ tôprè̤ dố Cò́marya nwóhtya lǔ rò è ma a ki htwǒ pé̤ kayǎ htwǒprè̤ tahe ná kayǎthyě tahe a prè̤ciryatè̤ pǎ.
42 Jesus nos mandou pregar ao povo e testemunhar que ele foi constituído por Deus como Juiz de vivos e de mortos.
43 Prè̤pro̤ pwǒ̤꤮ tôprè̤ hésodônyǎ one htuô̌hò́ è ari-akyǎ rò èthǐ hé, ‘Lò̌꤮ kayǎ dố a zṳ̂́enyá̤e lǔ tahenuô Cò́marya ki plwǒkyǎ dǐtû́ èthǐ atè̤thû́ ná èmwi̤khyě pǎ,’” Petru hé pé̤ èthǐ phúnuô.
43 Dele todos os profetas dão testemunho de que, por meio do seu nome, todo o que nele crê recebe remissão dos pecados.
44 Bí Petru hébè pǎprè́ akhè̌nuô, Thè́ Sǎsè̌ Byacè hyǎlya̤ dố kayǎ dố a ní̤dǎ tè̤ritè̤kyǎ yětahe alo̤ pwǒ̤꤮ tôprè̤.
44 Enquanto Pedro falava estas palavras, o Espírito Santo caiu sobre todos os que ouviam a mensagem.
45 Cò́marya cuố dyélya̤ tuố̤kuô̌ Thè́ Sǎsè̌ Byacè dố Judaphú má̤to yětahe alo̤ akhu-akhyě, Judaphú dố a zṳ̂́ka̤nyá̤ka̤ hò́ tè̤ rò a o lahyǎ dố vǐ̤ Joppa akǔ rò a hyǎ ró̤kuô̌ ná Petru yětahenuô a khyéthukhyéthè́ nyacò́.
45 E os fiéis que eram da circuncisão, que tinham vindo com Pedro, admiraram-se, porque também sobre os gentios foi derramado o dom do Espírito Santo.
46 Me̤těhérò èthǐ ní̤huô̌ dû kayǎ yětahe hébè ná ngó̤khókhye tahe akhu-akhyě, èthǐ htuthè́htya lahyǎ Cò́marya.
46 Pois eles os ouviam falando em línguas e engrandecendo a Deus. Então Pedro disse:
47 “Kayǎ yětahe ní̤bèkuô̌ Thè́ Sǎsè̌ Byacè phú pè̤ ní̤bè htuô̌hò́ yěnuôhò́. Me̤phúnuôrò èthǐ ki plwǒ ané̤ ná htyě agněnuô maǔpě tôprè̤ ki me̤tǎ̤tṳ̂̌cyá̤ èthǐ pě.”
47 — Será que alguém poderia recusar a água e impedir que sejam batizados estes que, assim como nós, receberam o Espírito Santo?
48 Phúnuô akhu-akhyě Petru hétǎ̤ngó̤ ná èthǐ ki plwǒ ané̤ ná htyě dố Jesǔ amwi̤ akǔ. Rò èthǐ kwǐthè́zò̤ Petru ná a okuô̌pó̤ ná èthǐ bínuô nyě̤thuô̌thè̌.
48 E ordenou que fossem batizados em nome de Jesus Cristo. Então lhe pediram que permanecesse com eles por alguns dias.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 10, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.