Atos 10
Lisǎsè̌ Athè̌ - Kayǎ Ngó̤ (KYU) vs NTLH
1 Bí vǐ̤ Caesarea akǔ nuô klyěkhuklò́ dố amwi̤ ná Cornelio otôprè̤, è ma Roma klyětôzè̤ akhuklò́ dố ǔ è́ ná Itali klyěklǒ.
1 Na cidade de Cesareia havia um homem chamado Cornélio, que era comandante de um batalhão romano chamado “Batalhão Italiano”.
2 È ma kayǎ dố a mo̤ní̤ Cò́marya tôprè̤ rò è ná lò̌꤮ a hiphúphyǎphú tahenuô a beduzṳ̂́nyá̤ nyacò́ Cò́marya. A me̤cwó̤ è́nyacò́ kayǎ sǒphásǒrya̤phú tahe rò shuốkhè̌ dǎ tǒ kwǐcò́bè̌ hò́ hénuô, a kwǐcò́bè̌ pwǒ̤꤮ tôphuố cò́.
2 Ele era um homem religioso; ele e todas as pessoas da sua casa adoravam a Deus. Cornélio ajudava muito os judeus pobres e orava sempre a Deus.
3 Tônyěkhè̌ bí mò̤́hélya̤ thuô̌mû̌ phûbèhò́ akhè̌nuô, a myáhtyelwó one lǐphó cò́ Cò́marya a tanémò́khuphú tôprè̤ hyǎnuô̌ oluô̌khyé dố a hidò́kǔ rò a è́ lǔ, “Cornelio!” phúnuô.
3 Um dia, ali pelas três horas da tarde , Cornélio teve uma visão. Ele viu claramente um anjo de Deus, que chegou perto dele e disse: — Cornélio!
4 A myá otyá̤sû tanémò́khuphú rò a thè́isě kanó̤꤮ to rò “Byacè, nè̤ thè́zṳ̂́ hé vǎ ǐtě?” A sudyǎ tanémò́khuphú phúnuô,
4 Ele ficou olhando para o anjo e, com muito medo, perguntou: — O que é, senhor? O anjo respondeu: — Deus aceitou as suas orações e a ajuda que você tem dado aos pobres e ele não esqueceu você.
5 Khǒnyá̤yě nò̌cuố è́hyǎmò̌ Simonè Petru ná kayǎ tahe dố vǐ̤ Joppa akǔ nuô.
5 Agora mande alguns homens até a cidade de Jope para buscarem o homem chamado Simão Pedro.
6 A cuốo dố Simonè dố a me̤phá nuôtôprè̤ ahi dố a o dố htyědutava̤htû̌ nuôtôprè̤.”
6 Ele está hospedado na casa de outro Simão, um curtidor de couros que mora na beira do mar.
7 — ausente —
7 Quando o anjo foi embora, Cornélio imediatamente chamou dois empregados e um soldado que estava a seu serviço e que era um homem religioso.
8 — ausente —
8 Cornélio contou a eles tudo o que havia acontecido e mandou que fossem a Jope.
9 Dốkhyětônyě bí èthǐ cuốtuố̤phûhò́ ná vǐ̤ Joppa akhè̌nuô, Petru htya dố hikhuklwó tabye tômě akhu rò a htya kwǐcò́bè̌. Bínuô akhè̌ ma atǒ ná mò̤́phû kíré̤ htuôhò́.
9 No dia seguinte, ao meio-dia, Pedro subiu ao terraço para orar. Enquanto isso, os homens vinham pelo caminho, já perto de Jope.
10 A thè́ethè́ǒ rò ǔ taritaryǎ pé̤ lǔ sèe akhè̌ a myáhtyelwó tè̤tôcô.
10 Pedro ficou com fome e quis comer alguma coisa. Enquanto o almoço estava sendo feito, ele teve uma visão.
11 A myáhtye mò́khu lṳmǒhtya rò tè̤tôcô dố athyáná tahû̌ lyá̤du dố aná̤ o lwǐ̤ná̤ tôba rò ǔ cya̤tǎ̤ ènuô.
11 Viu o céu aberto e uma coisa parecida com um grande lençol amarrado pelas quatro pontas, que descia até o chão.
12 Lò̌꤮ tè̤phútè̤lye̤ dố a khǎduôo lwǐ̤khó nuôtahe ná lò̌꤮ tè̤phútè̤lye̤ dố a labácuố nuôtahe ná lò̌꤮ htuphúzuố̤phú dố a zuô̤ dố mò́lè̤̌ tahenuô a o lò̌plǐ dố tahû̌du yětôba akǔ.
12 Dentro daquilo havia todos os tipos de animais de quatro patas, de animais que se arrastam pelo chão e de aves.
13 Ngó̤pra̤htya rò a hé lǔ, “Petru꤮ kahtò me̤thyěekyǎmò̌ tè̤yěnuôtahe.”
13 Então Pedro ouviu uma voz, que dizia:
14 Manárò Petru hésû, “Byacè꤮ vǎ e cò́nyǎ taki꤮ to, tè̤ dố ǔ dyahò́ è ná a sǎsè̌to nuôtahe bèbè, má̤torò a mwǒ̤plǐthǐplo to nuôtahe bèbè, vǎ enò́ è tôphuố꤮ to.”
14 Pedro respondeu: — De jeito nenhum, Senhor! Eu nunca comi nenhuma coisa que a
15 Rò ngó̤pra̤htya pó̤, “Tè̤ dố Cò́marya dǎhéhò́ ná a mwǒ̤plǐ prè́, rò ení̤ prè́ a hé nuôtahenuô, hé tǎ è ná a mǔmyá̤ tǎmé̤.”
15 A voz falou de novo com ele:
16 Tahû̌du dố tè̤phútè̤lye̤ o dố lǔkǔ yětôbanuô, akuô̌ tǎ̤luô̌ bǎ pé̤ lǔ thuô̌phuố htuô̌rò ǔ cò̤̌htya mé̤kyǎ khyě è dố mò́khu.
16 Isso aconteceu três vezes. Em seguida a coisa que parecia um lençol foi levada de volta para o céu.
17 Bí Petru tane̤myání̤ Cò́marya a tè̤dyéluô̌ è tè̤myáhtyelwó yě angó̤lasá akhè̌nuô, kayǎ dố Cornelio nò̌hyǎ lǔ tahenuô, a hyǎ sudyǎ myápṳ̌ Simonè ahi rò a hyǎkahtòo bí ahinyěhyǎ lo̤kadǎhtû̌nuô.
17 Pedro começou a perguntar a si mesmo o que aquela visão queria dizer. E naquele momento os homens que Cornélio havia mandado já tinham se informado sobre onde ficava a casa de Simão e estavam na porta.
18 Rò èthǐ sudyǎhtya, “Kayǎ mwi̤ ná Simonè Petru hénuô tôprè̤ ma a otǒ bíyě è̌?”
18 Eles chamaram alguém da casa e perguntaram: — Por acaso um homem chamado Simão Pedro está hospedado aqui?
19 Bí Petru tane̤ní̤pǎ tè̤myáhtyelwó yě akhè̌nuô, Thè́ Sǎsè̌ Byacè hé lǔ, “Simonè! Kayǎ hyǎmyápṳ̌ nè̤ thè́thuô̌.
19 Pedro ainda estava pensando na visão, quando o Espírito Santo disse: — Escute! Estão aí três homens procurando você.
20 Phúnuô akhu-akhyě hítǎ̤mò̌ dố hilè̤̌ nuô, me̤ pyá̤zè̤́pyá̤sè̌ tǎmé̤, tarú krwǒcuốkuô̌ èthǐ nuôtahe akhyěnuô, me̤těhérò vǎ nò̌hyǎnyǎ èthǐ dố nè̤o.”
20 Agora apronte-se, desça e vá com eles. Vá tranquilo porque fui eu que mandei que eles viessem aqui.
21 Phúnuôrò Petru hítǎ̤ dố hilè̤̌ rò a hé èthǐ, “Vǎ ma kayǎ dố thǐ hyǎ myápṳ̌ è nuôtôprè̤ hò́. Thǐ hyǎmyápṳ̌ vǎ me̤tě?”
21 Então Pedro desceu e disse aos homens: — Eu sou a pessoa que vocês estão procurando. Por que vieram aqui?
22 Rò èthǐ hésû, “Klyěkhuklò́ Cornelio nò̌hyǎ pè̤. È ma kayǎcò́kayǎte̤ tôprè̤, htuô̌to kayǎ dố a bezṳ̂́benyá̤lǎ Cò́marya tôprè̤. Judaphú tahe bezṳ̂́nyá̤ní̤ lò̌plǐ cò́ lǔ pwǒ̤꤮ tôprè̤ cò́. Thyáphú a ki ní̤huô̌nò́ kuô̌ nè̤ tè̤hébèhésû̌ tahenuô rò Cò́marya a tanémò́khuphú hyǎ hé lǔ ná bè cuố è́hyǎ nè̤ dố lǔhi.”
22 Eles responderam: — Nós fomos mandados pelo comandante Cornélio. Ele é um homem bom,
23 Rò Petru è́ omyěsû èthǐ.
23 Então Pedro convidou os homens para entrarem, e os hospedou ali naquela noite. No dia seguinte Pedro se aprontou e foi com eles, e alguns irmãos que moravam em Jope também foram.
24 Rò dốkhyě tônyěnuô èthǐ cuốtuố̤ dố vǐ̤ Caesarea bí Cornelio lé̤è́plò́ ní̤dyé apuố̤vyá̤ tatò tahe ná akhǒathyó tahe akhǎlé̤, rò èthǐ bínuôtahe opò̤́myásû̌ ní̤ lahyǎ Petru.
24 No outro dia chegaram à cidade de Cesareia. Cornélio e os parentes e amigos mais íntimos que ele tinha convidado já estavam esperando Pedro.
25 Bí Petru kíré̤ nuô̌ dố hidò́kǔ akhè̌nuô, Cornelio è́mo̤sû lǔ rò a dángṳ̂lya̤ ngò̤taklwítǎ̤ dố lǔ khǎduôshyé rò a cò́bè̌htya lǔ.
25 Quando Pedro ia entrando, Cornélio veio ao seu encontro, ajoelhou-se e curvou a cabeça diante dele.
26 Manárò Petru nò̌kahtòkhyě è rò a hé lǔ, “Kahtòmò̌꤮ vǎ ma prè̤lu kayǎ thyáná nè̤ prè́.”
26 Mas Pedro fez com que ele se levantasse e disse: — Fique de pé, pois eu sou apenas um homem como você.
27 Bí Petru ná Cornelio hébè nánuô̌ dố hidò́kǔ akhè̌nuô, a myáhtye kayǎ hyǎoplu-ophè, oplò́one lahyǎ bínuô.
27 Enquanto conversava com Cornélio, Pedro entrou na casa e encontrou muita gente reunida ali.
28 Petru hé èthǐ, “Thǐ thè́gně dûhò́, pè̤ Judaphú a tè̤thyótè̤thya oná Judaphú tôprè̤ kíré̤ cuốbò́thyókhè́khǒ tố̤ná Judaphú má̤to tahe bèbè, a kíré̤ cuốolěo kuô̌ prè́ èthǐ bèbè, aní̤ to. Manárò Cò́marya dyéluô̌hò́ vǎ ná Judaphú má̤to tahe nuôma a mwǒ̤plǐ kuô̌ǔ to, má̤torò a sǎsè̌ kuô̌ǔ to hé tǎ lahyǎ tǎmé̤, pè̤ tǒbè bò́thyó lò̌plǐ èthǐ, Cò́marya dyéluô̌ vǎ phúnuô.
28 Então disse a todos: — Vocês sabem muito bem que a religião dos judeus não permite que eles façam amizade com não judeus ou entrem nas casas deles. Mas Deus me mostrou que eu não devo chamar ninguém de impuro ou de sujo.
29 Phúnuô akhu-akhyě bí nè̤ è́hyǎ vǎ akhè̌nuô, vǎ hésû pǎ tôcô꤮ to, vǎ hyǎ tôphuốhyǎ prè́. Phúnuôrò khǒnyá̤yě vǎ thè́zṳ̂́ sudyǎ nè̤, nè̤ è́hyǎ vǎ me̤tě?” nuôprè́.
29 Por isso, quando vocês me chamaram, eu vim de boa vontade. Agora quero saber por que foi que vocês mandaram me chamar.
30 Rò Cornelio hé pé̤ lǔ, “Bí a talwókyǎ thuô̌thè̌ mò̤́hélya̤ thuô̌mû̌ athyáná khǒnyá̤khè̌ yěnuôhò́, vǎ kwǐcò́bè̌ tè̤. Bínuôakhè̌, kayǎ kû̌thyání̤ hyeca̤ takhè̌plyarashyǐ tôprè̤ hyǎkahtòo khyé dố vǎ mèthènyě.
30 Cornélio respondeu: — Três dias atrás, às três horas da tarde, eu estava orando aqui em casa. De repente, um homem vestido com roupas brancas apareceu na minha frente
31 Rò a hé vǎ, ‘Cornelio꤮ Cò́marya ní̤huô̌hò́ nè̤ tè̤kwǐcò́bè̌ hò́. A thè́né̤htyabè tuố̤ hò́ nè̤dyénè̤zṳ̌ pé̤ kayǎ sǒphásǒrya̤phú nuôtahe hò́.
31 e disse: “Cornélio, Deus ouviu as suas orações e lembrou do que você tem feito para ajudar os pobres.
32 Nò̌cuốmò̌ kayǎ tahe rò nò̌cuốè́ èthǐ ná kayǎ tôprè̤ dố amwi̤ ná Simonè Petru dố a o dố vǐ̤ Joppa nuôtôprè̤. Khǒnyá̤rò a cuố okuốkuô̌ dố amwǐ̤ Simonè ahi hò́. Simonè yěnuôma ahi o dố htyědutava̤htû̌, è ma prè̤me̤phá tôprè̤.’
32 Mande alguém até Jope a fim de buscar Simão, que também é chamado de Pedro. Ele está hospedado na casa de Simão, o curtidor, que mora na beira do mar.”
33 Phúnuôrò vǎ nò̌cuốè́ ǔ ná nè̤ tôphuốtuô̌ cò́, nè̤ hyǎtuố̤kuô̌ pè̤ rò aryá nyacò́. Thyáphú pè̤ ki ní̤huô̌nò́ kuô̌lò̌ Cò́marya hésotǎ̤ htuô̌hò́ nè̤ nuôtahe rò khǒnyá̤yě pè̤ hyǎ lò̌plǐ dố Cò́marya a mèthènyěhò́.”
33 Então eu mandei chamar você logo, e você fez muito bem em vir. Agora estamos todos reunidos aqui na presença de Deus, prontos para ouvir o que o Senhor mandou você dizer.
34 Petru cáhtya hébè, “Khǒnyá̤rò vǎ thè́gně ná Cò́marya myádumyápatí ǔ tôprè̤꤮ to nuôma a má̤lakǒ cò́.
34 Então Pedro começou a falar. Ele disse: — Agora eu sei que, de fato, Deus trata a todos de modo igual,
35 Kayǎ myěcô ǐtětě꤮ bèbè, ki a bezṳ̂́benyá̤ Cò́marya rò a ki me̤tǒme̤bè tè̤ hénuôma Cò́marya è́mo̤sû èthǐ prè́.
35 pois ele aceita todos os que o temem e fazem o que é direito, seja qual for a sua raça.
36 Thǐ thè́gně htuô̌dû hò́ tè̤ritè̤kyǎ dố Cò́marya nò̌hyǎ pé̤ Jesǔ dố Israel aklwǐalyǎ tahe agně rò a hyǎ hésoluô̌ pé̤ èthǐ ná tè̤thè́krṳ̂̌mila ari-akyǎ yěnuô hò́. Dố Jesǔ Krístu dố a htwǒ ǔ pwǒ̤꤮ tôprè̤ a Byacè yětôprè̤ akhu-akhyěrò pè̤ ní̤bèhò́ tè̤pě̤tè̤dwǒ hò́.
36 Vocês conhecem a mensagem que Deus mandou ao povo de Israel, anunciando a boa notícia de paz por meio de Jesus Cristo, que é o Senhor de todos.
37 Dố Judaké̤ tôké̤lè̤̌ akǔnuô, Byacè Jesǔ me̤htuô̌hò́ kryá꤮ maǐtě nuôma thǐ thè́gně dû hò́. Bí Giovanni hésodônyǎ htuô̌pé̤hò́ ǔ ná plwǒhtyě ari-akyǎ akhè̌nuô, Jesǔ cáhtya me̤tè̤ dố Galilea ké̤kǔ.
37 Vocês sabem o que aconteceu em toda a terra de Israel, começando na Galileia, depois que João pregou a sua mensagem a respeito do batismo.
38 Htuô̌rò Cò́marya nwóhtya vǐ̤ Nazarèphú Jesǔ rò a dyé lǔ Thè́ Sǎsè̌ Byacè ná a tè̤pro̤tè̤prya̤ phútě nuô, thǐ thè́gně htuô̌dûhò́. Jesǔ lěcuố dố khǎlé̤ pwǒ̤꤮ tôpho rò cuố me̤bwíme̤taryě pé̤ ǔ, zasǐmé̤ka̤ kayǎ o dố khǐnéricyá̤ khuklò́ me̤nû̌me̤cá lǔ tahe, me̤těhérò Cò́marya okuô̌ ná è akhu-akhyě a me̤hò́ tè̤ phúnuô hò́.
38 Sabem também como Deus derramou o Espírito Santo sobre Jesus de Nazaré e lhe deu poder. Jesus andou por toda parte fazendo o bem e curando todos os que eram dominados pelo Diabo, porque Deus estava com ele.
39 “Pè̤ ma kayǎ tahe dố a khyáluô̌ pé̤ lò̌ ǔ ná lò̌꤮ Jesǔ me̤htuô̌hò́ tè̤ dố Judaphú tahe o ní̤dyé ké̤ tahe, ná vǐ̤ Jerusalem akǔ yěnuôtahe ari-akyǎ prè́. Htuô̌rò èthǐ mṳ̂̌thyěhtyakyǎ Jesǔ dố krusu alo̤.
39 Nós somos testemunhas de tudo o que ele fez na terra de Israel, inclusive em Jerusalém. E depois o mataram, pregando-o numa cruz.
40 Manárò bí thuô̌thè̌ tôthè̌nuô, Cò́marya me̤htwǒprè̤ ihtòka̤khyě khyěthyá lǔ dố tè̤thyě rò a dyéoluô̌htya khyěthyá lǔ.
40 Pedro continuou: — Porém Deus ressuscitou Jesus no terceiro dia e também fez com que ele aparecesse a nós.
41 A oluô̌htya pé̤ ǔ pwǒ̤꤮ tôprè̤ má̤to. A oluô̌htya pé̤ tû́prè́ Cò́marya nwóhtyahò́ pè̤ dố pè̤ ki htwǒhtya prè̤khyáthè́ yětahe nuôprè́. A thyěihtò ka̤khyě htuô̌hò́ akhè̌nuô, pè̤ yětahenuô, pè̤ eró̤ǒró̤ tố̤kuô̌ htuô̌hò́ ná lǔ hò́.
41 Ele não foi visto por todo o povo, mas somente por nós, que somos as testemunhas que Deus já havia escolhido. Nós comemos e bebemos com ele depois que Deus o ressuscitou.
42 Rò a mekyǎ pó̤ pè̤ ná pè̤ ki cuố hésodônyǎ pé̤ ǔ ná tè̤thè́krṳ̂̌mila, htuô̌rò pè̤ ki cuốkhyáluô̌ pé̤ ǔ pè̤thè́ ná è ma kayǎ tôprè̤ dố Cò́marya nwóhtya lǔ rò è ma a ki htwǒ pé̤ kayǎ htwǒprè̤ tahe ná kayǎthyě tahe a prè̤ciryatè̤ pǎ.
42 Jesus nos mandou anunciar o evangelho ao povo e testemunhar que ele foi posto por Deus como Juiz dos vivos e dos mortos.
43 Prè̤pro̤ pwǒ̤꤮ tôprè̤ hésodônyǎ one htuô̌hò́ è ari-akyǎ rò èthǐ hé, ‘Lò̌꤮ kayǎ dố a zṳ̂́enyá̤e lǔ tahenuô Cò́marya ki plwǒkyǎ dǐtû́ èthǐ atè̤thû́ ná èmwi̤khyě pǎ,’” Petru hé pé̤ èthǐ phúnuô.
43 Todos os profetas falaram a respeito de Jesus, dizendo que os que creem nele recebem, por meio dele, o perdão dos pecados.
44 Bí Petru hébè pǎprè́ akhè̌nuô, Thè́ Sǎsè̌ Byacè hyǎlya̤ dố kayǎ dố a ní̤dǎ tè̤ritè̤kyǎ yětahe alo̤ pwǒ̤꤮ tôprè̤.
44 Quando Pedro ainda estava falando, o Espírito Santo desceu sobre todos os que estavam ouvindo a mensagem.
45 Cò́marya cuố dyélya̤ tuố̤kuô̌ Thè́ Sǎsè̌ Byacè dố Judaphú má̤to yětahe alo̤ akhu-akhyě, Judaphú dố a zṳ̂́ka̤nyá̤ka̤ hò́ tè̤ rò a o lahyǎ dố vǐ̤ Joppa akǔ rò a hyǎ ró̤kuô̌ ná Petru yětahenuô a khyéthukhyéthè́ nyacò́.
45 Os judeus seguidores de Jesus que tinham vindo de Jope com Pedro ficaram admirados por Deus ter derramado o dom do Espírito Santo sobre os não judeus.
46 Me̤těhérò èthǐ ní̤huô̌ dû kayǎ yětahe hébè ná ngó̤khókhye tahe akhu-akhyě, èthǐ htuthè́htya lahyǎ Cò́marya.
46 Pois eles ouviam os não judeus falarem em línguas estranhas e louvarem a grandeza de Deus. Então Pedro disse:
47 “Kayǎ yětahe ní̤bèkuô̌ Thè́ Sǎsè̌ Byacè phú pè̤ ní̤bè htuô̌hò́ yěnuôhò́. Me̤phúnuôrò èthǐ ki plwǒ ané̤ ná htyě agněnuô maǔpě tôprè̤ ki me̤tǎ̤tṳ̂̌cyá̤ èthǐ pě.”
47 — Estas pessoas receberam o Espírito Santo como nós também recebemos. Será que alguém vai proibir que sejam batizadas com água?
48 Phúnuô akhu-akhyě Petru hétǎ̤ngó̤ ná èthǐ ki plwǒ ané̤ ná htyě dố Jesǔ amwi̤ akǔ. Rò èthǐ kwǐthè́zò̤ Petru ná a okuô̌pó̤ ná èthǐ bínuô nyě̤thuô̌thè̌.
48 Então mandou que aquelas pessoas fossem batizadas em nome de Jesus Cristo. E elas pediram a Pedro que ficasse ali alguns dias.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 10, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.