João 13
Kitapm kɛn Raa dɔɔko kiji ute jeege (KYQ) vs NVT
1 Aan gɔɔ ɔɔpga ɓii kalaŋ sum ɓo Yaudge Ꞌtɛɗn *laa Paak se, Isa jeelga kaaɗn kɛn naan̰ Ꞌkiin̰ kɔn̰ do naaŋa an ɓaa gɔtn Bubin̰ ki se aasga. Ɔɔ jeen̰gen do naaŋ ki se daayum naan̰ jeɗen aak eyo. Ɔɔ naan̰ jeɗen ute maakin̰ paac.
1 Antes da festa da Páscoa, Jesus sabia que havia chegado sua hora de deixar este mundo e voltar para o Pai. Ele tinha amado seus discípulos durante seu ministério na terra, e os amou até o fim.
2 Kɛn aan kaaɗn kɔs ki jaay naaɗe baag kɔsɔ se, kaaɗ kɛn se *Ɓubm sitange ɛndga kɛnd maakŋ Judas goon Simon Iskariɔt ki, gɔtn se naan̰ saap je ɗoobm an kutn Isa.
2 Estava na hora do jantar, e o diabo já havia instigado Judas, filho de Simão Iscariotes, a trair Jesus.
3 Aan gɔɔ Isa se jeel Bu se ɛɗin̰ga nakge paac kaam jin̰a, taa naan̰ iin̰o gɔtn *Raa ki ɔɔ tɛɗga num utu Ꞌtɛrl ɓaa gɔtn Raa ki se,
3 Jesus sabia que o Pai lhe dera autoridade sobre todas as coisas e que viera de Deus e voltaria para Deus.
4 kɛn naaɗe utu ɔs kɔs se Isa iin̰ ɔɔɗ aal kal magalin̰a ɔɔ uun dɔɔk maakin̰ ute kal kɛn kꞋlee kꞋjꞋɔtn jɛ jeege.
4 Assim, levantou-se da mesa, tirou a capa e enrolou uma toalha na cintura.
5 Tɛr naan̰ ɔmb maane maakŋ baay ki ɔɔ baag tugŋ jɛ jee mɛtin̰ ki ɔɔ ɔtɗesin̰ te kal kɛn naan̰ uun dɔɔkŋ maakin̰ ki se.
5 Depois, derramou água numa bacia e começou a lavar os pés de seus discípulos, enxugando-os com a toalha que estava em sua cintura.
6 Kɛn jaay aan do Simon Piɛr ki se, Simon Piɛr ɗeekin̰ ɔɔ: «Mɛluma, naai ɓo am tugŋ jɛ maam ne?»
6 Quando Jesus chegou a Simão Pedro, este lhe disse: “O Senhor vai lavar os meus pés?”.
7 Isa tɛrlin̰ ɔɔ: «Nakŋ maam tɛɗ se, ɓɔrse naai Ꞌkɔŋ jeel mɛtin̰ eyo, num gaŋ tɛɗga jaay sɔm naai utu Ꞌjeel kɔkŋ mɛtin̰ bɛɛ.»
7 Jesus respondeu: “Você não entende agora o que estou fazendo, mas algum dia entenderá”.
8 Gɔtn se Simon Piɛr ɗeekin̰ ɔɔ: «Naai ɓo am tugŋ jɛ maama! Gɔtɔ!» Isa tɛrlin̰ ɔɔ: «Kɛn maam jaay mꞋtugi te jɛi ey se, ɗim jaay ai tum te maam se gɔtɔ.»
8 “Lavar os meus pés? De jeito nenhum!”, protestou Pedro. Jesus respondeu: “Se eu não os lavar, você não terá comunhão comigo”.
9 Gɔtn se Simon Piɛr tɛrlin̰ ɔɔ: «Mɛluma, jɛm sum eyo, num tugum jimge ute dom paac kici.»
9 Simão Pedro exclamou: “Senhor, então lave também minhas mãos e minha cabeça, e não somente os pés!”.
10 Isa ɗeekin̰ ɔɔ: «Debm jaay roogga roog se, kɔŋ roogŋ kuuy ey sum kɛn ɔɔpin̰ se Ꞌtugŋ jɛn̰ sum taa debm roogga se ron̰ paac aacga walak ɔɔ naan̰ tɛɗga aak bɛɛ naan Raa ki. Ɓɔrse naase Ꞌtɛɗkiga jee aak bɛɛ naan Raa ki, naɓo Ꞌpaacki eyo.»
10 Jesus respondeu: “A pessoa que tomou banho completo só precisa lavar os pés para ficar totalmente limpa. E vocês estão limpos, mas nem todos”.
11 Taa debm kɛn jaay utu an̰ kut se, Isa jeelin̰a. Taa ɗi naan̰ ɗeek ɔɔ: «Naan Raa ki se naase aakki bɛɛ Ꞌpaacki eyo.»
11 Pois Jesus sabia quem o trairia. Foi a isso que se referiu quando disse: “Nem todos vocês estão limpos”.
12 Kɛn Isa jaay tug jɛ jeen̰ge aas se, naan̰ uun uus kal magalin̰a, ɔɔ ɓaaɗo iŋg gɔt kɛn naaɗe iŋg ɔs kɔs se. Gɔtn se naan̰ tɔnd mɛtɗe ɔɔ: «Nakŋ maam mꞋtɛɗsen se, naase Ꞌjeel ɔkki mɛtin̰ ɗey la?
12 Depois de lavar os pés deles, Jesus vestiu a capa novamente, retornou a seu lugar e perguntou: “Vocês entendem o que fiz?
13 Kɛn naase jaay Ꞌdaŋumki ɔɔki: ‹Debm Dooyje› ɔɔ ‹Mɛlje› se, taarse se mɛt ki. Ɗeere, maam ɓo mꞋDebm Dooyse ɔɔ Mɛlse.
13 Vocês me chamam ‘Mestre’ e ‘Senhor’, e têm razão, porque eu sou.
14 Kɛn maam Mɛlse ɔɔ mꞋDebm Dooyse jaay ɓo mꞋtugsen jɛsege se, bɛɛki se, naase kic Ꞌlee Ꞌtugki jɛ naapge bin kici.
14 E uma vez que eu, seu Senhor e Mestre, lavei seus pés, vocês devem lavar os pés uns dos outros.
15 Kɛn maam jaay mꞋtɛɗsen naan̰ se, taa naase kic ɓo aki kɔŋ tɛɗn aan gɔɔ gɛn maam mꞋtɛɗseno se kici.
15 Eu lhes dei um exemplo a ser seguido. Façam como eu fiz a vocês.
16 ꞋBooyki bɛɛ mꞋasen taaɗa: debm tɛɗn naaba gɔtn deb ki se, naan̰ se magal cir debm kɛn naan̰ lee tɛɗin̰ naaba eyo ɔɔ debm aan̰ naaba deb ki se, naan̰ magal cir debm kɛn lee ɔlin̰ naaba eyo.
16 Eu lhes digo a verdade: o escravo não é maior que o seu senhor, nem o mensageiro é mais importante que aquele que o envia.
17 Nakgen se, ɓɔrse naase Ꞌjeel ɔkkiga mɛtin̰a kɛn naase jaay Ꞌtɛɗin̰kiga naan̰ se num, maakse Ꞌraapo.
17 Agora que vocês sabem estas coisas, serão felizes se as praticarem.”
18 Taar kɛn maam mꞋtaaɗse, mꞋtaaɗ te naase paacki eyo, taa jeegen kɛn maam ɓo mꞋbɛɛr mꞋtɔɔɗɗe se, maam jeelɗe. Gaŋ taar kɛn kꞋraaŋin̰ do dɔkin̰ se, aanga ɗoobin̰ ki kɛn ɔɔ: Debm kɛn lee ɔs mappa te maam se, Ꞌtɛrlumga naaga.
18 “Não digo estas coisas a todos vocês; conheço os que escolhi. Mas isto cumpre as Escrituras que dizem: ‘Aquele que come do meu alimento voltou-se contra mim’.
19 «Kɔr nakŋ se jaay ute kaan se, maam mꞋtaaɗsesin̰ ɓɔrse. Bin se nakŋ se jaay aanga kic num, naase aki Ꞌjeele maam se debm kɛn tiŋg gɛn daayum.
19 Eu lhes digo isso de antemão, para que, quando acontecer, vocês creiam que eu sou aquele de quem falam as Escrituras.
20 ꞋBooyki bɛɛ mꞋasen taaɗa: debm dɔɔɗ ɔk debm kaan̰ naabum jiga se, naan̰ se dɔɔɗ ɔkum maam mala, ɔɔ debm dɔɔɗ ɔkum maam se dɔɔɗ ɔk Debm kɛn ɔlumo.»
20 Eu lhes digo a verdade: quem recebe aquele que envio recebe a mim, e quem recebe a mim recebe o Pai, que me enviou”.
21 Kɛn Isa jaay taaɗ naŋ taarin̰ se, gɔtn se maakin̰ tuju. Ɔɔ naan̰ taaɗɗesin̰ tal ɔɔ: «ꞋBooyki bɛɛ mꞋasen taaɗa: maakse ki se deb kalaŋ utu am kutu.»
21 Então Jesus sentiu profunda angústia e exclamou: “Eu lhes digo a verdade: um de vocês vai me trair!”.
22 Gɔtn se jee mɛtin̰ ki baag tɛrl kaakŋ naapa ɔɔ saap maakɗe ki ɔɔ: «Naan̰ tap ɓo taaɗ te naŋa?»
22 Os discípulos olharam uns para os outros, sem saber a quem ele se referia.
23 Deb kalaŋ maakŋ jee mɛtin̰ ki se, naan̰ se ɓo debm kɛn Isa jen̰ se utu iŋg cɛɛn̰ ki.
23 O discípulo a quem Jesus amava ocupava o lugar ao lado dele à mesa.
24 Gɔtn se Simon Piɛr tɛɗin̰ nakŋ kɛn naan̰ an kaakŋ jeel ro ki ɔɔ: «N̰Ꞌtɔnd mɛtin̰ naan̰ tap ɓo n̰Ꞌtaaɗ te naŋa?»
24 Simão Pedro lhe fez um sinal para que perguntasse a quem Jesus se referia.
25 Gɔtn se debm kɛn mɛtn Isa kɛn ese se dɛj kaaɗn Isa ki tɔnd mɛtin̰ ɔɔ: «Mɛluma, kɛse tap ɓo naŋa?»
25 Então o discípulo se inclinou para Jesus e perguntou: “Senhor, quem é?”.
26 Isa tɛrlin̰ ɔɔ: «Kɛse debm kɛn maam mꞋutu mꞋdupm mappa ɔɔ mꞋkɔl maakŋ baay ki jaay mꞋan̰ kɛɗ se.» Gɔtn se Isa dup mappa ɔl maakŋ baay ki ɔɔ ɛɗ Judas goon Simon Iskariɔt ki.
26 Jesus respondeu: “É aquele a quem eu der o pedaço de pão que molhei na tigela”. E, depois de molhar o pedaço de pão, deu-o a Judas, filho de Simão Iscariotes.
27 Kɛn Judas jaay ɔk mappan ji Isa ki se, gɔtn ese sum ɓo *Ɓubm sitange ɓaaɗo ɛnd maakin̰ ki. Gɔtn se Isa ɗeekin̰ ɔɔ: «Nakŋ naai Ꞌje Ꞌtɛɗa se Ꞌnaar tɛɗin̰ yɔkɔɗɔ.»
27 Quando Judas comeu o pão, Satanás entrou nele. Então Jesus lhe disse: “O que você vai fazer, faça logo”.
28 Gaŋ jee iŋg gɔtn ese se maakɗe ki se, mɛtn taar kɛn naan̰ taaɗ se, nam tap ɓo booy jeel te mɛtin̰ eyo.
28 Nenhum dos outros à mesa entendeu o que Jesus quis dizer.
29 Aan gɔɔ Judas ɓo debm bɔɔbm gursɗe ɗey se, jee mɛtin̰ge saap ɔɔ kaaɗn naane Isa jen̰ taaɗn ɔɔ n̰Ꞌɓaa n̰Ꞌdugo nakŋ tɛɗn laa, ey lɛ jen̰ taaɗn ɔɔ n̰Ꞌɓaa n̰Ꞌɛɗ naka jee daayge tu.
29 Como Judas era o tesoureiro, alguns imaginaram que Jesus tinha mandado que ele comprasse o necessário para a festa ou desse algum dinheiro aos pobres.
30 Gaŋ gɔtn se, Judas jaay ɔk mappan kꞋdup kꞋjꞋɛɗin̰sin̰ sum se, naan̰ naar teec naatn. Ɔɔ kaaɗ kɛn se gɔtɔ tɛɗga nɔɔrɔ.
30 Judas saiu depressa, e era noite.
31 Kɛn Judas jaay teec sum se, Isa ɗeek ɔɔ: «Ɓɔrse se *Goon Deba se *nookin̰ ute Ꞌkeeme ɔɔ ute ro Goon Deba se Raa kic nookin̰ ute keeme.
31 Assim que Judas saiu, Jesus disse: “Chegou a hora de o Filho do Homem ser glorificado e, por causa dele, Deus será glorificado.
32 Aan gɔɔ Raa nookin̰a utu Ꞌkeem ute ɗoobm Goon Deba se, bin se Goon Deba kic ɔɔpga baata Raa utu an̰ nooko.
32 Uma vez que Deus recebe glória por causa do Filho, ele dará ao Filho sua glória, de uma vez por todas.
33 Gɛnumge maam se mꞋkɔŋ kiŋg dɛn ute naase ey sum. Naase utu amki jea naɓo aan gɔɔ kɛn mꞋtaaɗo Yaudge tu se, mꞋtaaɗsen naase ki kici, gɔtn maam mꞋan ɓaa se, naase aki kɔŋ ɓaa eyo.
33 Meus filhos, estarei com vocês apenas mais um pouco. E, como eu disse aos líderes judeus, vocês me procurarão, mas não poderão ir para onde eu vou.
34 Ɓɔrse maam mꞋtaaɗsen nakŋ naase utu aki tɛɗ se kɛn kiji: Ꞌjeki naapa. Aan gɔɔ kɛn maam mꞋjeseno se, bin se naase kic Ꞌjeki naapa.
34 Por isso, agora eu lhes dou um novo mandamento: Amem uns aos outros. Assim como eu os amei, vocês devem amar uns aos outros.
35 Kɛn naase jaay Ꞌjeki naapa ɗeer num, ute naan̰ se jeege paac Ꞌjeele, naase se jee mɛtn maam ki.»
35 Seu amor uns pelos outros provará ao mundo que são meus discípulos”.
36 Gɔtn se Simon Piɛr tɔnd mɛtin̰ ɔɔ: «Mɛluma, naai Ꞌɓaa gay?» Isa tɛrlin̰ ɔɔ: «Ɓɔrse gɔtn maam mꞋan ɓaa se, naai am kɔŋ daan eyo. Num kaaɗn naai am daan se, mɔɔtn kuuy jaayo.»
36 Simão Pedro perguntou: “Para onde o Senhor vai?”. Jesus respondeu: “Para onde vou vocês não podem ir agora, mas me seguirão mais tarde”.
37 Piɛr tɛrlin̰ ɔɔ: «Mɛluma, gɛn ɗi jaay naai ɔɔ ɓɔrse maam mꞋai kɔŋ daan ey se? Taa naai se, maam mꞋkooyo!»
37 “Senhor, por que não posso ir agora?”, perguntou ele. “Estou disposto a morrer pelo senhor.”
38 Isa tɛrlin̰ ɔɔ: «Naai se ɓo Ꞌkooy taa maam ne? ꞋBooy bɛɛ mꞋai taaɗa: kɔr kɔrɔn̰jɔ Ꞌkɔɔy ey sum ɓo, naai Ꞌnaajn̰ ɗɔɔl mɔtɔ ɔɔ naai Ꞌjeelum eyo.»
38 “Morrer por mim?”, disse Jesus. “Eu lhe digo a verdade, Pedro: antes que o galo cante, você me negará três vezes.”
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 13, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.