João 13

Kitapm kɛn Raa dɔɔko kiji ute jeege (KYQ) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Aan gɔɔ ɔɔpga ɓii kalaŋ sum ɓo Yaudge Ꞌtɛɗn *laa Paak se, Isa jeelga kaaɗn kɛn naan̰ Ꞌkiin̰ kɔn̰ do naaŋa an ɓaa gɔtn Bubin̰ ki se aasga. Ɔɔ jeen̰gen do naaŋ ki se daayum naan̰ jeɗen aak eyo. Ɔɔ naan̰ jeɗen ute maakin̰ paac.
1 Faltava somente um dia para a Festa da Páscoa . Jesus sabia que tinha chegado a hora de deixar este mundo e ir para o Pai. Ele sempre havia amado os seus que estavam neste mundo e os amou até o fim.
2 Kɛn aan kaaɗn kɔs ki jaay naaɗe baag kɔsɔ se, kaaɗ kɛn se *Ɓubm sitange ɛndga kɛnd maakŋ Judas goon Simon Iskariɔt ki, gɔtn se naan̰ saap je ɗoobm an kutn Isa.
2 Jesus e os seus discípulos estavam jantando. O Diabo já havia posto na cabeça de Judas, filho de Simão Iscariotes, a ideia de trair Jesus.
3 Aan gɔɔ Isa se jeel Bu se ɛɗin̰ga nakge paac kaam jin̰a, taa naan̰ iin̰o gɔtn *Raa ki ɔɔ tɛɗga num utu Ꞌtɛrl ɓaa gɔtn Raa ki se,
3 Jesus sabia que o Pai lhe tinha dado todo o poder. E sabia também que tinha vindo de Deus e ia para Deus.
4 kɛn naaɗe utu ɔs kɔs se Isa iin̰ ɔɔɗ aal kal magalin̰a ɔɔ uun dɔɔk maakin̰ ute kal kɛn kꞋlee kꞋjꞋɔtn jɛ jeege.
4 Então se levantou, tirou a sua capa , pegou uma toalha e amarrou na cintura.
5 Tɛr naan̰ ɔmb maane maakŋ baay ki ɔɔ baag tugŋ jɛ jee mɛtin̰ ki ɔɔ ɔtɗesin̰ te kal kɛn naan̰ uun dɔɔkŋ maakin̰ ki se.
5 Em seguida pôs água numa bacia e começou a lavar os pés dos discípulos e a enxugá-los com a toalha.
6 Kɛn jaay aan do Simon Piɛr ki se, Simon Piɛr ɗeekin̰ ɔɔ: «Mɛluma, naai ɓo am tugŋ jɛ maam ne?»
6 Quando chegou perto de Simão Pedro, este lhe perguntou: — Vai lavar os meus pés, Senhor?
7 Isa tɛrlin̰ ɔɔ: «Nakŋ maam tɛɗ se, ɓɔrse naai Ꞌkɔŋ jeel mɛtin̰ eyo, num gaŋ tɛɗga jaay sɔm naai utu Ꞌjeel kɔkŋ mɛtin̰ bɛɛ.»
7 Jesus respondeu:
8 Gɔtn se Simon Piɛr ɗeekin̰ ɔɔ: «Naai ɓo am tugŋ jɛ maama! Gɔtɔ!» Isa tɛrlin̰ ɔɔ: «Kɛn maam jaay mꞋtugi te jɛi ey se, ɗim jaay ai tum te maam se gɔtɔ.»
8 — O senhor nunca lavará os meus pés! — disse Pedro.
9 Gɔtn se Simon Piɛr tɛrlin̰ ɔɔ: «Mɛluma, jɛm sum eyo, num tugum jimge ute dom paac kici.»
9 — Então, Senhor, não lave somente os meus pés; lave também as minhas mãos e a minha cabeça! — pediu Simão Pedro.
10 Isa ɗeekin̰ ɔɔ: «Debm jaay roogga roog se, kɔŋ roogŋ kuuy ey sum kɛn ɔɔpin̰ se Ꞌtugŋ jɛn̰ sum taa debm roogga se ron̰ paac aacga walak ɔɔ naan̰ tɛɗga aak bɛɛ naan Raa ki. Ɓɔrse naase Ꞌtɛɗkiga jee aak bɛɛ naan Raa ki, naɓo Ꞌpaacki eyo.»
10 Aí Jesus disse:
11 Taa debm kɛn jaay utu an̰ kut se, Isa jeelin̰a. Taa ɗi naan̰ ɗeek ɔɔ: «Naan Raa ki se naase aakki bɛɛ Ꞌpaacki eyo.»
11 Jesus sabia quem era o traidor. Foi por isso que disse: “Todos menos um.”
12 Kɛn Isa jaay tug jɛ jeen̰ge aas se, naan̰ uun uus kal magalin̰a, ɔɔ ɓaaɗo iŋg gɔt kɛn naaɗe iŋg ɔs kɔs se. Gɔtn se naan̰ tɔnd mɛtɗe ɔɔ: «Nakŋ maam mꞋtɛɗsen se, naase Ꞌjeel ɔkki mɛtin̰ ɗey la?
12 Depois de lavar os pés dos seus discípulos, Jesus vestiu de novo a capa, sentou-se outra vez à mesa e perguntou:
13 Kɛn naase jaay Ꞌdaŋumki ɔɔki: ‹Debm Dooyje› ɔɔ ‹Mɛlje› se, taarse se mɛt ki. Ɗeere, maam ɓo mꞋDebm Dooyse ɔɔ Mɛlse.
13 Vocês me chamam de “Mestre” e de “Senhor” e têm razão, pois eu sou mesmo.
14 Kɛn maam Mɛlse ɔɔ mꞋDebm Dooyse jaay ɓo mꞋtugsen jɛsege se, bɛɛki se, naase kic Ꞌlee Ꞌtugki jɛ naapge bin kici.
14 Se eu, o Senhor e o Mestre, lavei os pés de vocês, então vocês devem lavar os pés uns dos outros.
15 Kɛn maam jaay mꞋtɛɗsen naan̰ se, taa naase kic ɓo aki kɔŋ tɛɗn aan gɔɔ gɛn maam mꞋtɛɗseno se kici.
15 Pois eu dei o exemplo para que vocês façam o que eu fiz.
16 ꞋBooyki bɛɛ mꞋasen taaɗa: debm tɛɗn naaba gɔtn deb ki se, naan̰ se magal cir debm kɛn naan̰ lee tɛɗin̰ naaba eyo ɔɔ debm aan̰ naaba deb ki se, naan̰ magal cir debm kɛn lee ɔlin̰ naaba eyo.
16 Eu afirmo a vocês que isto é verdade: o empregado não é mais importante do que o patrão, e o mensageiro não é mais importante do que aquele que o enviou.
17 Nakgen se, ɓɔrse naase Ꞌjeel ɔkkiga mɛtin̰a kɛn naase jaay Ꞌtɛɗin̰kiga naan̰ se num, maakse Ꞌraapo.
17 Já que vocês conhecem esta verdade, serão felizes se a praticarem.
18 Taar kɛn maam mꞋtaaɗse, mꞋtaaɗ te naase paacki eyo, taa jeegen kɛn maam ɓo mꞋbɛɛr mꞋtɔɔɗɗe se, maam jeelɗe. Gaŋ taar kɛn kꞋraaŋin̰ do dɔkin̰ se, aanga ɗoobin̰ ki kɛn ɔɔ: Debm kɛn lee ɔs mappa te maam se, Ꞌtɛrlumga naaga.
18 — Não estou falando de vocês todos; eu conheço aqueles que escolhi. Pois tem de se cumprir o que as
19 «Kɔr nakŋ se jaay ute kaan se, maam mꞋtaaɗsesin̰ ɓɔrse. Bin se nakŋ se jaay aanga kic num, naase aki Ꞌjeele maam se debm kɛn tiŋg gɛn daayum.
19 Digo isso a vocês agora, antes que aconteça, para que, quando acontecer, vocês creiam que “
20 ꞋBooyki bɛɛ mꞋasen taaɗa: debm dɔɔɗ ɔk debm kaan̰ naabum jiga se, naan̰ se dɔɔɗ ɔkum maam mala, ɔɔ debm dɔɔɗ ɔkum maam se dɔɔɗ ɔk Debm kɛn ɔlumo.»
20 Eu afirmo a vocês que isto é verdade: quem receber aquele que eu enviar estará também me recebendo; e quem me recebe recebe aquele que me enviou.
21 Kɛn Isa jaay taaɗ naŋ taarin̰ se, gɔtn se maakin̰ tuju. Ɔɔ naan̰ taaɗɗesin̰ tal ɔɔ: «ꞋBooyki bɛɛ mꞋasen taaɗa: maakse ki se deb kalaŋ utu am kutu.»
21 Depois de dizer isso, Jesus ficou muito aflito e declarou abertamente aos discípulos:
22 Gɔtn se jee mɛtin̰ ki baag tɛrl kaakŋ naapa ɔɔ saap maakɗe ki ɔɔ: «Naan̰ tap ɓo taaɗ te naŋa?»
22 Então eles olharam uns para os outros, sem saber de quem ele estava falando.
23 Deb kalaŋ maakŋ jee mɛtin̰ ki se, naan̰ se ɓo debm kɛn Isa jen̰ se utu iŋg cɛɛn̰ ki.
23 Ao lado de Jesus estava sentado um deles, a quem Jesus amava.
24 Gɔtn se Simon Piɛr tɛɗin̰ nakŋ kɛn naan̰ an kaakŋ jeel ro ki ɔɔ: «N̰Ꞌtɔnd mɛtin̰ naan̰ tap ɓo n̰Ꞌtaaɗ te naŋa?»
24 Simão Pedro fez um sinal para ele e disse: — Pergunte de quem o Mestre está falando.
25 Gɔtn se debm kɛn mɛtn Isa kɛn ese se dɛj kaaɗn Isa ki tɔnd mɛtin̰ ɔɔ: «Mɛluma, kɛse tap ɓo naŋa?»
25 Então aquele discípulo chegou mais perto de Jesus e perguntou: — Senhor, quem é ele?
26 Isa tɛrlin̰ ɔɔ: «Kɛse debm kɛn maam mꞋutu mꞋdupm mappa ɔɔ mꞋkɔl maakŋ baay ki jaay mꞋan̰ kɛɗ se.» Gɔtn se Isa dup mappa ɔl maakŋ baay ki ɔɔ ɛɗ Judas goon Simon Iskariɔt ki.
26 — É aquele a quem vou dar um pedaço de pão passado no molho! — respondeu Jesus. Em seguida pegou um pedaço de pão, passou no molho e deu a Judas, filho de Simão Iscariotes.
27 Kɛn Judas jaay ɔk mappan ji Isa ki se, gɔtn ese sum ɓo *Ɓubm sitange ɓaaɗo ɛnd maakin̰ ki. Gɔtn se Isa ɗeekin̰ ɔɔ: «Nakŋ naai Ꞌje Ꞌtɛɗa se Ꞌnaar tɛɗin̰ yɔkɔɗɔ.»
27 E assim que Judas recebeu o pão, Satanás entrou nele. Então Jesus disse a Judas:
28 Gaŋ jee iŋg gɔtn ese se maakɗe ki se, mɛtn taar kɛn naan̰ taaɗ se, nam tap ɓo booy jeel te mɛtin̰ eyo.
28 Nenhum dos que estavam à mesa entendeu por que Jesus disse isso.
29 Aan gɔɔ Judas ɓo debm bɔɔbm gursɗe ɗey se, jee mɛtin̰ge saap ɔɔ kaaɗn naane Isa jen̰ taaɗn ɔɔ n̰Ꞌɓaa n̰Ꞌdugo nakŋ tɛɗn laa, ey lɛ jen̰ taaɗn ɔɔ n̰Ꞌɓaa n̰Ꞌɛɗ naka jee daayge tu.
29 Como era Judas que tomava conta da bolsa do dinheiro, alguns pensaram que Jesus tinha mandado que ele comprasse alguma coisa para a festa ou desse alguma ajuda aos pobres.
30 Gaŋ gɔtn se, Judas jaay ɔk mappan kꞋdup kꞋjꞋɛɗin̰sin̰ sum se, naan̰ naar teec naatn. Ɔɔ kaaɗ kɛn se gɔtɔ tɛɗga nɔɔrɔ.
30 Judas recebeu o pão e saiu logo. E era noite.
31 Kɛn Judas jaay teec sum se, Isa ɗeek ɔɔ: «Ɓɔrse se *Goon Deba se *nookin̰ ute Ꞌkeeme ɔɔ ute ro Goon Deba se Raa kic nookin̰ ute keeme.
31 Quando Judas saiu, Jesus disse:
32 Aan gɔɔ Raa nookin̰a utu Ꞌkeem ute ɗoobm Goon Deba se, bin se Goon Deba kic ɔɔpga baata Raa utu an̰ nooko.
32 E, se por meio dele a natureza gloriosa de Deus for revelada, então Deus revelará em si mesmo a natureza divina do Filho do Homem. E Deus fará isso agora mesmo.
33 Gɛnumge maam se mꞋkɔŋ kiŋg dɛn ute naase ey sum. Naase utu amki jea naɓo aan gɔɔ kɛn mꞋtaaɗo Yaudge tu se, mꞋtaaɗsen naase ki kici, gɔtn maam mꞋan ɓaa se, naase aki kɔŋ ɓaa eyo.
33 Meus filhos, não vou ficar com vocês por muito tempo. Vocês vão me procurar, mas eu digo agora o que já disse aos líderes judeus: vocês não podem ir para onde eu vou.
34 Ɓɔrse maam mꞋtaaɗsen nakŋ naase utu aki tɛɗ se kɛn kiji: Ꞌjeki naapa. Aan gɔɔ kɛn maam mꞋjeseno se, bin se naase kic Ꞌjeki naapa.
34 Eu lhes dou este novo mandamento: amem uns aos outros. Assim como eu os amei, amem também uns aos outros.
35 Kɛn naase jaay Ꞌjeki naapa ɗeer num, ute naan̰ se jeege paac Ꞌjeele, naase se jee mɛtn maam ki.»
35 Se tiverem amor uns pelos outros, todos saberão que vocês são meus discípulos.
36 Gɔtn se Simon Piɛr tɔnd mɛtin̰ ɔɔ: «Mɛluma, naai Ꞌɓaa gay?» Isa tɛrlin̰ ɔɔ: «Ɓɔrse gɔtn maam mꞋan ɓaa se, naai am kɔŋ daan eyo. Num kaaɗn naai am daan se, mɔɔtn kuuy jaayo.»
36 Simão Pedro perguntou a Jesus: — Senhor, para onde é que o senhor vai? Jesus respondeu:
37 Piɛr tɛrlin̰ ɔɔ: «Mɛluma, gɛn ɗi jaay naai ɔɔ ɓɔrse maam mꞋai kɔŋ daan ey se? Taa naai se, maam mꞋkooyo!»
37 Pedro tornou a perguntar: — Senhor, por que eu não posso segui-lo agora? Eu estou pronto para morrer pelo senhor!
38 Isa tɛrlin̰ ɔɔ: «Naai se ɓo Ꞌkooy taa maam ne? ꞋBooy bɛɛ mꞋai taaɗa: kɔr kɔrɔn̰jɔ Ꞌkɔɔy ey sum ɓo, naai Ꞌnaajn̰ ɗɔɔl mɔtɔ ɔɔ naai Ꞌjeelum eyo.»
38 — Está mesmo? — perguntou Jesus. — Pois eu afirmo a você que isto é verdade: antes que o galo cante, você dirá três vezes que não me conhece.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 13, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.