Lucas 19
TAFO AYO (KXF) vs NVT
1 Manda kœli Yisu ga lœ Yeriko, tshe ro lima tɔ lœ ongbonœ.
1 Jesus entrou em Jericó e atravessava a cidade.
2 Anga uzu á ɨ'ɨrɨ ye kœdœ Zakayo, sœ lima ɓa zœ; œshe kœdœ gbozu tshapa aayi kœko ngendja lapo, yé œshe lima kœdœ ayi kœgbɔrœ.
2 Havia ali um homem rico chamado Zaqueu, chefe dos cobradores de impostos.
3 Tshe sœ lima kœpara awa kœwu Yisu adœke œshe kœdœ œɗe; kashe ɓata á tshe sœ lima tœ ondonœ, awa adœke tshe wu she gugu lima nene mbœrœ azu ro lima sœ nœ ye.
3 Tentava ver Jesus, mas era baixo demais e não conseguia olhar por cima da multidão.
4 Tshe kpa utshunœ, œ ɔ ga lœ ɔyɔ á ɨ'ɨrɨnœ kœdœ Sikomore, mbœrœ kœwu Yisu á tshe yi lima ndœ kœro tɔ kpœtœmœ.
4 Por isso, correu adiante e subiu numa figueira-brava, no caminho por onde Jesus passaria.
5 Lɔkɔ á Yisu wuta kpœtœ oshonœ asœmœ, tshe mesho ga lafo yé œ pa fœ she adœke: «Zakayo, jerœ ga atɨ katsha, mbœrœ kpesheke œ li adœke mœ lo ɓa sœnda nœ zœ.»
5 Quando Jesus chegou ali, olhou para cima e disse: “Zaqueu, desça depressa! Hoje devo hospedar-me em sua casa”.
6 Katsha Zakayo kœjerœ ga atɨ katsha yé œ za osho kœsœ fœ she dœ yanga.
6 Sem demora, Zaqueu desceu e, com alegria, recebeu Jesus em sua casa.
7 Kœwu tœnœ ataa, azu kɔ te lima tœ kœpulœma endje adœke: «Uzu asœ na kœlo ɓa ndœ ayi ngbɨndɨrœ!»
7 Ao ver isso, o povo começou a se queixar: “Ele foi se hospedar na casa de um pecador!”.
8 Kashe Zakayo na ga tshu Gbozu œ pa adœke: «Wu, Gbozu, mœ kurutshelœ œrœ nœ mœ kpekpeka, œ ko tshakalanœ fœ aayi oyo, yé œdœ mœ kœza lima œrœ nœ anga uzu dœ ɔgbɔ, mœ gi ga manda nœ fœ she awa vana.»
8 Enquanto isso, Zaqueu se levantou e disse: “Senhor, darei metade das minhas riquezas aos pobres. E, se explorei alguém na cobrança de impostos, devolverei quatro vezes mais!”.
9 Yé Yisu kœgi fœ she adœke: «Kpœsheke, ɓœ she dœ azu tshasœnda nœ zœ ye, mbœrœ œɓœ kœdœ ndje anga ata Abrayamo.
9 Jesus respondeu: “Hoje chegou a salvação a esta casa, pois este homem também é filho de Abraão.
10 Gbambanœ nene, Gbolo nœ uzu na ndœ kœpara œdœ kœza kœshe fœ azu á endje djingili.»
10 Porque o Filho do Homem veio buscar e salvar os perdidos”.
11 Ɓata á azu sœ lima kœdji o'onœ asœmœ, Yisu kpa pa lœ ndœma toro asœ mbœrœ tshe sœ lima ndoo dœ Yerusaleme. Azu sœ lima kœgbe adœke Ogo gbozu nœ Ndjaba œ matœ ye pe kpœtœ œsœnœ.
11 A multidão estava atenta ao que Jesus dizia. Então, como ele se aproximava de Jerusalém, contou-lhes uma parábola, pois o povo achava que o reino de Deus começaria de imediato.
12 Ataa, Yisu kœpa adœke: «Anga uzu bale lœ mara nœ agbozu á œsœ endje lɨ, yi lima ndœ kœna ga lœ anga angbɨ ogo, mbœrœ azunœ ɓa zœ kœza œne tœ gbozu yekane á œne kœfatœ œne á kœgu á kœdœ gbozu tshapa ogo nœ œne.
12 Disse ele: “Um nobre foi chamado a um país distante para ser coroado rei e depois voltar.
13 Utshu kœro she, tshe e anga aayi akwa nœ ye ndjokpa œ ko langere ngendja nœ ye ndjokpa fœ uzu dœ uzu yé œ pa fœ endje adœke: “'E kotœ 'e ɓishu dœ ngendjanœ œrrr ga tœ olo á mœ gu.”
13 Antes de partir, reuniu dez de seus servos e deu a cada um deles dez moedas de prata, dizendo: ‘Invistam esse dinheiro enquanto eu estiver fora’.
14 Kashe azu ogo nœ ye sœ lima kœyiangba ye, yé œ vwa anga azu manda ye ndœ kœpa adœke: “'A yiyindœ nœ adœke tshe te gbozu tshapa 'a nene.”
14 Seu povo, porém, o odiava, e enviou uma delegação atrás dele para dizer: ‘Não queremos que ele seja nosso rei’.
15 Andaa manda kœza akwa gbozugonœ fœ she, tshe gu œ e aayi akwa nœ ye á tshe ko lima ngendja fœ endje ndœ kœwusœ ngendja á uzu dœ uzu gbɔ ga pa nœ.
15 “Depois de ser coroado, ele voltou e chamou os servos aos quais tinha confiado o dinheiro, pois queria saber quanto haviam lucrado.
16 Uzu á tshe na utshunœ matœ ye œ pa adœke: “Gbozu, mœ gbɔ langere ngendja ndjokpa ga pa œneke á ɓœ ko lima fœ mœ.”
16 O primeiro servo informou: ‘Senhor, investi seu dinheiro, e ele rendeu dez vezes a quantia recebida.
17 Tshe kœpa fœ she adœke: “Œ sœ dœ ɔtshɔnœ, œɓœ kœdœ ɔtshɔ ayi akwa, ɓata á ɓœ mbœrœtœ zœ lindœ nœ lœ aya akwa atake, mœ za ɓœ tœ gbozu tshapa ongbo ndjokpa.”
17 “‘Muito bem!’, disse o rei. ‘Você é um bom servo. Foi fiel no pouco que lhe confiei e, como recompensa, governará dez cidades.’
18 Bisha uzu na yé œ pa adœke: “Gbozu, mœ gbɔ langere ngendja mindu ga pa œneke á ɓœ ko lima fœ mœ.”
18 “O servo seguinte informou: ‘Senhor, investi seu dinheiro, e ele rendeu cinco vezes a quantia recebida’.
19 Tshe kœpa ndje fœ she adœke: “Mœ za ɓœ tœ gbozu ga pa ongbo mindu.”
19 “‘Muito bem!’, disse o rei. ‘Você governará cinco cidades.’
20 Anga kpa kœna yé œ kœpa adœke: “Gbozu, wu langere ngendja nœ zœ dœke, mœ guma lima sœ nœ ga lœ lœba.
20 “O terceiro servo, porém, trouxe de volta apenas a quantia recebida e disse: ‘Senhor, escondi seu dinheiro para mantê-lo seguro.
21 Gbambanœ nene, awa zœ za lima mœ waa, mbœrœ ɓœ gbɔɔgbɔ: Ɓœ sœ kœko œrœ á dœ́dœ́ œnœ zœ nene, ɓœ sœ kœkɔ ele ngwarœ neke á dœ́dœ́ ɓœ dá lu nene.”
21 Tive medo, pois o senhor é um homem severo. Toma o que não lhe pertence e colhe o que não plantou’.
22 Tshe kœpa fœ she adœke: “Ekpe ayi akwa! Kolœ liaka o'o ama zœ, mœ wa ngbanga ga tœ zœ. Ɓœ wu lima sœ nœ adœke œmœ kœdœ uzu á mœ gbɔɔgbɔ, mœ ko œrœ neke á dœ́dœ́ œnœ mœ nene yé œ kɔ ele ngwarœ neke á œ dœ́dœ́ mœ dá lu nene.
22 “‘Servo mau!’, exclamou o senhor. ‘Suas próprias palavras o condenam. Se você sabia que sou homem severo, que tomo o que não me pertence e colho o que não plantei,
23 Yé mbœrœ gaɗe á ɓœ zaza má ngendja nœ mœ ga lœ anda nœ kœgumasœ ngendja nene a? Atamœ á mœ kœgu má, á endje kœgi fœ mœ dœ anga œrœ ga pa nœ nene a?”
23 por que não depositou meu dinheiro? Pelo menos eu teria recebido os juros.’
24 Manda nœ, tshe kœpa fœ azu á endje sœ lima kpœmœ adœke: “'E za langere ngendja nœ ye tshakane ye, yé œ za fœ tsheneke á tshe sœ dœ tœnœ ndjokpa.”
24 “Então, voltando-se para os outros que estavam ali perto, o rei ordenou: ‘Tomem o dinheiro deste servo e deem ao que tem dez moedas.
25 Endje pa fœ she adœke: “Gbozu, tshe sœ dœ anga langere ngendjanœ ndjokpa zœ!”
25 “‘Mas senhor!’, disseram eles. ‘Ele já tem dez!’
26 Tshe kœgi adœke: “Mœ sœ kœpa fœ 'e adœke, uzu kɔ á tshe sœ dœ œrœ, endje kpa to anganœ ga pa nœ fœ she kœrosœ nœ, kashe tsheneke á tshe gugu dœ œrœ nene, endje gbɔtœ œneke teasho á tshe sœ dœ tœnœ tshakane ye.
26 “Então o rei respondeu: ‘Sim, ao que tem, mais lhe será dado; mas do que nada tem, até o que tem lhe será tomado.
27 Tœ ayingba mœ, azu á endje yiyi lima ndœ nœ adœke mœ dœ gbozu tshapa endje nene, 'e na dœ endje ga mœ dœ́ œ wa ɔngɔrɔ endje kpœtshu mœ.”»
27 E, quanto a esses meus inimigos que não queriam que eu fosse seu rei, tragam-nos aqui e executem-nos na minha presença’”.
28 Manda kœpu o'onœ asœmœ ataa, Yisu te utshunœ kœɔ ga lœ Yerusaleme.
28 Depois de contar essa história, Jesus prosseguiu rumo a Jerusalém.
29 Lɔkɔ á tshe ndo dœ tshalakpɨ Betefaje œdœ Betani, ndoo dœ tshapa kaga á ɨ'ɨrɨnœ kœdœ kaga ɔyɔ Olive, tshe vwa ayambarœ bisha utshunœ,
29 Quando chegou a Betfagé e Betânia, próximo ao monte das Oliveiras, enviou dois de seus discípulos.
30 yé œ pa adœke: «'E ro ɓa lakpɨ á sœ ndjii utshu azœ asœke. Kœli 'e tshendja, 'e wu aya ane á endje du she kpœtœmœ yé á uzu bale ɔɔ damba ga pa ye nene, 'e vwara she œ gu dœ she ga mœ.
30 “Vão àquele povoado adiante”, disse ele. “Assim que entrarem, verão amarrado ali um jumentinho no qual ninguém jamais montou. Desamarrem-no e tragam-no para cá.
31 Yé œdœ uzu kœyu 'e adœke: “Mbœrœ gaɗe á 'e vwara she a?” 'E gi fœ she adœke: “Gbozu dá gbe dœ she.”»
31 Se alguém perguntar: ‘Por que estão soltando o jumentinho?’, respondam apenas: ‘O Senhor precisa dele’.”
32 Aayi avwanœ na, œ wu ndje kolœ œrœnœ ɓata á Gbozu pandœ nœ fœ endje asœmœ.
32 Eles foram e encontraram o jumentinho, exatamente como Jesus tinha dito.
33 Lɔkɔ á endje sœ kœvwara anenœ, ayengɔ ye yu endje adœke: «Mbœrœ gaɗe á 'e vwara anenœ asœ a?»
33 E, enquanto o desamarravam, seus donos perguntaram: “Por que estão soltando o jumentinho?”.
34 Endje gi adœke: «Gbozu dá gbe dœ she.»
34 Os discípulos responderam: “O Senhor precisa dele”.
35 Endje gu dœ anenœ fœ Yisu, manda nœ endje ko yɔgbɔdɔ lœba nœ endje va ga pa ye, á za Yisu ga pa nœ.
35 Então trouxeram o jumentinho e lançaram seus mantos sobre o animal, para que Jesus montasse nele.
36 Lɔkɔ á Yisu sœ ndœ kœro tœnœ, azu sœ lima kœsaka lœba nœ endje ga tœ ala awa.
36 À medida que Jesus ia passando, as multidões espalhavam seus mantos ao longo do caminho diante dele.
37 Kœndo dœ awa á jerœ ga tœ kaga ɔyɔ Olive, ayambarœ nœ Yisu ndjoro sœ dœ yanga, œ tetœ kœdonga Ndjaba dœ avwara mbœrœ afá á Yisu mbœrœ á endje wu.
37 Quando ele chegou próximo à descida do monte das Oliveiras, seus seguidores começaram a gritar e a cantar enquanto o acompanhavam, louvando a Deus por todos os milagres maravilhosos que tinham visto.
38 Endje sœ lima kœpa adœke: «Kaka Ndjaba to kane ye ga pa gbozugo á tshe na dœ ɨ'ɨrɨ ye. Kaka kœsœ gee sœ ɓa lafo yé mokɔ nœ Ndjaba matœ ye ɓa zœ!»
38 “Bendito é o Rei que vem em nome do Senhor! Paz no céu e glória nas maiores alturas!”.
39 Kashe anga Afarisayi á endje sœ lima ugurutœ ukpulu azunœ, pa fœ Yisu adœke: «Ayi kœyisœrœ, pa fœ ayambarœ nœ zœ adœke endje sœ koko!»
39 Alguns dos fariseus que estavam entre a multidão disseram: “Mestre, repreenda seus seguidores por dizerem estas coisas!”.
40 Yisu kœgi adœke: «Mœ sœ kœpa fœ 'e adœke: Œdœ endje kœsœ koko, badja œ ta rawa.»
40 Ele, porém, respondeu: “Se eles se calarem, as próprias pedras clamarão!”.
41 Lɔkɔ á Yisu ndo dœ ongbonœ yé á wu, tshe kɨ mbœrœ tœnœ.
41 Quando Jesus se aproximou de Jerusalém e viu a cidade, começou a chorar.
42 Tshe pa lima adœke: «Uu Yerusaleme, œdœ ɓœ kœwu má sœ œrœ á na ndœ kœza kœsœ gee fœ ɓœ, œ sœ má dœ ɔtshɔnœ waa. Kashe ngɔngɔnœ asœke, œ zatœ ye yiwa tœnœ tœ ala zœ ye.
42 “Como eu gostaria que hoje você compreendesse o caminho para a paz!”, disse ele. “Agora, porém, isso está oculto a seus olhos.
43 Yé wusœ nœ adœke, bala mbatsha, ayingba zœ œ tɔ gbadjadja nœ endje dji ɓœ djikpata, œ kpakundœ zœ dje tœ osho kɔ.
43 Chegará o tempo em que seus inimigos construirão rampas para atacar seus muros e a rodearão e apertarão o cerco por todos os lados.
44 Endje ndɨ tshalakpɨ nœ zœ, œ wo ɓœ œdœ agbolo nœ zœ para. Endje katœ anga badja bale tɨ ga pa anganœ nene, mbœrœ ɓœ wuwu lima sœ lɔkɔ á Ndjaba na ndœ kœtɨ kane zœ ga lafo nene.»
44 Esmagarão você e seus filhos e não deixarão pedra sobre pedra, pois você não reconheceu que Deus a visitou.”
45 Manda nœ, Yisu li ga lœ Tepelo, œ tetœ kœgɔrɔ azu á endje sœ lima kœka œrœ.
45 Então Jesus entrou no templo e começou a expulsar os que ali vendiam,
46 Tshe pa lima fœ endje adœke: «Endje sú ɓa la Buku nœ Ndjaba adœke: “Anda nœ mœ œ dœ bala anda nœ kœza avwala, kashe 'e fa tœ wutu nœ aayi angba.”»
46 dizendo: “As Escrituras declaram: ‘Meu templo será casa de oração’, mas vocês o transformaram num esconderijo de ladrões!”.
47 Yisu sœ lima ɔlɔ dœ ɔlɔ kœyisœ œrœ ɓa lœ Tepelo. Agbozu tshapa anganga Ndjaba, aayi kœyisœ awa akwa œdœ ndje pe agbozu tshapa azu sœ lima kœpara awa kœwo she.
47 Jesus ensinava todos os dias no templo, mas os principais sacerdotes, os mestres da lei e outros líderes do povo planejavam matá-lo.
48 Kashe endje gbɔgbɔ lima awa nene, gbambanœ nene, azu ndjoro za lima lɔsu endje djigi ndœ kœdji kolœ she.
48 Contudo, não conseguiam pensar num modo de fazê-lo, pois o povo ouvia atentamente tudo que ele dizia.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 19, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.