Apocalipse 14
TAFO AYO (KXF) vs VC
1 Mœ kpa mesho œ wu aya Pata á tshe ka ɓa pa kaga Siyona awa bale dœ azu kutu kama zazu bisha dœ vana (144.000). Endje su lima ɨ'ɨrɨ aya Patanœ dœ ɨ'ɨrɨ Abanœ ga pala endje.
1 Eu vi ainda: o Cordeiro estava de pé no monte Sião, e perto dele cento e quarenta e quatro mil pessoas que traziam escritos na fronte o nome dele e o nome de seu Pai.
2 Mœ dji lima tshama bale kœto ɓa lafo á sœ kœwu tœnœ ɓata tshama egerœ udjuru œdœ ɓata tshama ɔgbɔ kœsɔ yavuru. Tshamanœ á mœ sœ lima kœdji tœnœ sœ ɓata tshama kundi lɔndɔ á aayi kœnɔ kundi sœ kœnɔ tœnœ.
2 Ouvia, entretanto, um coro celeste semelhante ao ruído de muitas águas e ao ribombar de potente trovão. Esse coro que eu ouvia era ainda semelhante a músicos tocando as suas cítaras.
3 Azunœ ndjoro asœmœ sœ lima kœɓi tafo itshi ɓa utshu ngande tshagbozu, ɓa utshu œrœ vana á sœ dœ soro œdœ pe ɓa utshu agbozu Ikrizia. Yé uzu bale lili lima kœyamba itshinœ asœmœ nene, kolœ azu kutu kama zazu bisha dœ vana (144.000), azu á Ndjaba yɔ endje lœ ekperœ pa ɔshɔ.
3 Cantavam como que um cântico novo diante do trono, diante dos quatro Animais e dos Anciãos. Ninguém podia aprender este cântico, a não ser aqueles cento e quarenta e quatro mil que foram resgatados da terra.
4 Azunœ asœmœ djadja lima tœ endje dœ ayashe nene, endje gbɔndœ tœ endje kɔleɔ. Endje sœ kœna manda aya Pata tœ osho kɔ á tshe sœ kœna tœnœ. Endje yɔ lima endje lœ ekperœ ugurutœ azu mbœrœ kœto endje tœ tokóró tœ azu nœ tshatshunœ fœ Ndjaba œdœ fœ aya Pata.
4 Estes são os que não se contaminaram com mulheres, pois são virgens. São eles que acompanham o Cordeiro por onde quer que vá; foram resgatados dentre os homens, como primícias oferecidas a Deus e ao Cordeiro.
5 Wala wuwuta lœ ama endje bale nene, endje gugu dœ ekperœ nene.
5 Em sua boca não se achou mentira, pois são irrepreensíveis.
6 Manda nœ, mœ kpa wu anga angbɨ andjelu, á tshe sœ kœru ɓa lawutsha. Tshe sœ lima dœ Ɔtshɔ O'o á ka nene ndœ kœmɨndœ nœ fœ azu tshapa ɔshɔ, dœ azu lœ ogo kɔ, dœ mara kɔ, dœ o'o ama ogo kɔ dœ pe dœ azu ogo kɔ.
6 Vi, então, outro anjo que voava pelo meio do céu, tendo um evangelho eterno para anunciar aos habitantes da terra e a toda nação, tribo, língua e povo.
7 Tshe sœ lima kœpa o'o dœ ɔgbɔ tshama adœke: «'E kpa awa Ndjaba, yé œ gi mokɔ fœ she! Gbambanœ nene, olo kœwa ngbanga nœ ye pa azu li ye. 'E donga tsheneke á tshe mbœrœ tshalafo, dœ tshaatɨ, dœ egerœ ungu œdœ dœ kumu ungu kɔ!»
7 Clamava em alta voz: Temei a Deus, e dai-lhe glória, porque é chegada a hora do seu julgamento. Adorai aquele que fez o céu e a terra, o mar e as fontes.
8 Bisha andjelu wuta manda tsheneke utshunœ asœmœ yé œ pa adœke: «Egerœ tshalakpɨ Babilone ndɨ, œ ndɨ ye! Œ mbœrœ adœke azu tshelœ angbɨ ogo kɔ ndjo ipi yavuru angba budu nœ ye.»
8 Outro anjo seguiu-o, dizendo: Caiu, caiu a grande Babilônia, por ter dado de beber a todas as nações do vinho de sua imundície desenfreada.
9 Votɔ andjelu wuta manda tshenœ bishanœ asœmœ yé œ pa o'o dœ ɔgbɔ tshama adœke: «Uzu kɔ á tshe donga agea œdœ pe ɨshirɨ ye, yé á endje wa atɨ ga pala too ga pa kane ye,
9 Um terceiro anjo seguiu-os, dizendo em alta voz: Se alguém adorar a Fera e a sua imagem, e aceitar o seu sinal na fronte ou na mão,
10 œshe dœ tœ ye, tshe ndjo ndje ipi yavuru ókó nœ Ndjaba á endje djadjanga nene, á fa ga lœ yashi ókó nœ ye asœmœ. Tshe za djofele fœ endje ɓala wola zuwa á ju osho, ɓa utshu aandjelu á endje sœ yerœ œdœ ɓa utshu aya Pata.
10 há de beber também o vinho da cólera divina, o vinho puro deitado no cálice da sua ira. Será atormentado pelo fogo e pelo enxofre diante dos seus santos anjos e do Cordeiro.
11 Ngawo owo kœndanga osho nœ endje œ ɔ ga lafo waa dœ waa. Endjeneke á endje sœ kœdonga ageanœ dœ pe ɨshirɨ ye, yé azu neke á endje wa atɨ dœ ɨ'ɨrɨ ageanœ asœmœ ga tœ endje, ɔlɔ dœ butshɔ endje yatœ endje nene.»
11 A fumaça do seu tormento subirá pelos séculos dos séculos. Não terão descanso algum, dia e noite, esses que adoram a Fera e a sua imagem, e todo aquele que acaso tenha recebido o sinal do seu nome.
12 Mbœrœ tœnœ ataa, œ li adœke endje á endje dœ azu nœ Ndjaba, azu á endje sœ kœmbœrœtœ endje lindœ awa o'o nœ Ndjaba yé á sœ dœ kœyindœrœ djigi ga ndœ Yisu, sœ dœ ugu lɔsu.
12 Eis o momento para apelar para a paciência dos santos, dos fiéis, aos mandamentos de Deus e à fé em Jesus.
13 Manda nœ, mœ dji tshama kœto ɓa lafo kœpa lima adœke: «Su œneke: “Yanga nœ azu á endje sœ kœtshu kœto ngɔngɔnœ asœ lœ kœmbœrœ akwa fœ Gbozu.” “Œ̃, Ɔtshɔ Ɨshirɨ pa adœke: yanga nœ endje, endje yatœ endje manda ɔgbɔ akwa nœ endje. Gbambanœ nene, ɔtshɔrœ á endje mbœrœ, sœ kœza awa endje.”»
13 Eu ouvi uma voz do céu, que dizia: Escreve: Felizes os mortos que doravante morrem no Senhor. Sim, diz o Espírito, descansem dos seus trabalhos, pois as suas obras os seguem.
14 Mœ kpa mesho œ wu imbi ondoro, yé ɓa pa ondoronœ asœmœ, œrœ sœ panœ ɓata uzu. Tshe verœ lima kpoto tshagbozu á endje mbœrœ dœ ɔrœ ga tœ kumu ye yé œ za ɨngɨrɨ yakamba á luulu, á amanœ kɨ waa, ga tshakane ye.
14 Eu vi ainda uma nuvem branca, sobre a qual se sentava como que um Filho do Homem, com a cabeça cingida de coroa de ouro e na mão uma foice afiada.
15 Anga angbɨ andjelu wuta lœ Tepelo yé œ ta rawa dœ ɔgbɔ tshama fœ uzu á tshe sœ pa ondoronœ adœke: «Za ɨngɨrɨ yakamba nœ zœ á luulu asœmœ dœ́ œ wa dœ ngwarœ. Gbambanœ nene, lɔndɔ nœ kœwa mgwarœ li ye, ngwarœ pa ɔshɔ gbɔ ye.»
15 Outro anjo saiu do templo, gritando em voz alta para aquele que estava assentado na nuvem: Lança a tua foice e ceifa, porque é chegada a hora de ceifar, pois está madura a seara da terra.
16 Ataa, uzunœ á tshe sœ lima ɓa pa ondoronœ vwi ɨngɨrɨ yakamba nœ ye á luulu asœmœ ga pa ɔshɔ, yé á wa ngwarœ pa ɔshɔ.
16 O Ser que estava assentado na nuvem lançou então a foice à terra, e a terra foi ceifada.
17 Manda nœ, anga angbɨ andjelu á tshe to lima lœ Tepelo á sœ ɓa lafo wuta. Tshe sœ lima ndje dœ ɨngɨrɨ yakamba á luulu á amanœ ki waa tshakane ye.
17 Outro anjo saiu do templo do céu. Tinha também uma foice afiada.
18 Anga angbɨ andjelu kpa to ɓa pa ndaba œ wuta. Tshe sœ lima dœ tshagbozu ga pa owo yé œ ta lima rawa dœ ɔgbɔ tshama fœ tsheneke á tshe za lima ɨngɨrɨ yakamba á luulu á amanœ kɨ waa asœmœ adœke: «Za ɨngɨrɨ yakamba nœ zœ á luulu á amanœ kɨ waa yé œ wa ganea ɔyɔ vinu pa ɔshɔ; gbambanœ nene, elenœ gbɔ ye.»
18 E outro anjo, aquele que tem poder sobre o fogo, saiu do altar e bradou em alta voz para aquele que tinha a foice afiada: Lança a foice afiada e vindima os cachos da vinha da terra, porque maduras estão as suas uvas.
19 Andjelu vwi lima ɨngɨrɨ yakamba nœ ye á luulu asœmœ ga pa ɔshɔ, œ wa dœ kumu vinu ga tœ ɔshɔ yé á ko va ga lœ egerœ ngarambo nœ ókó nœ Ndjaba.
19 O anjo lançou a sua foice à terra e vindimou a vinha da terra, e atirou os cachos no grande lagar da ira de Deus.
20 Endje pu lima tshelœ ele vinunœ lœ ngarambo ɓa ushu tœ ongbo, yé goma indji dá sœ lima kœwuta tœnœ. Indjinœ ɔ lima ga lafo manda metere bale dœ ngandinœ yé œ tara tœ osho manda Kelometere kama votɔ (300).
20 O lagar foi pisado fora da cidade, e do lagar saiu sangue que atingiu até o nível dos freios dos cavalos pelo espaço de mil e seiscentos estádios.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Apocalipse 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.