Jonas 1
Tar le Lubba ke tar Kabba (KSP) vs BKJ
1 Nje-kisi ke ndɔ ke ndɔ pa tar are Jonase, ngonn le Amitay na:
1 Ora, a Palavra do SENHOR veio a Jonas, filho de Amitai, dizendo:
2 « In taar, aw Ninibe ke to tɔku bbe, ila mber are dewje ke me bbe te le, mba me-maji ang lede tee nɔm te.»
2 Levanta-te, vai à Nínive, aquela grande cidade, e clama contra ela, pois a sua maldade subiu diante de mim.
3 Jonase in taar mba kayn kaw Tarsise ddew ew ke Nje-kisi ke ndɔ ndɔ. N̂-ddisi naw Japa ngaa ninga mare tɔku to ke aw aw ke Tarsise, nuka to le ngaa nal ke dewje ke Tarsise mba kaw ddew ew ke Nje-kisi ke ndɔ ke ndɔ.
3 Mas Jonas se levantou para fugir para Társis, longe da presença do SENHOR, e desceu a Jope, onde encontrou um navio que ia para Társis; pagou, pois, a sua passagem, e desceu para dentro dele, para ir com eles para Társis, longe da presença do SENHOR.
4 A Nje-kisi ke ndɔ ke ndɔ are tɔku lel ula dɔ ba te ngaa bamburanbo in dɔ ba te le. To le a ta tete danna.
4 Mas o SENHOR enviou um grande vento ao mar, e houve uma poderosa tempestade no mar, de modo que o navio estava a ponto de quebrar-se.
5 Bbel dda nje-yelje-to le. Dede kara kara tɔyn daw n̂-nɔje ke rɔ kɔrje te lede ddem, n̂-tilaje ne-kotoje ke me to te le maânn mba kare tɔku to le wɔle. Jonase ddisi kete aw kutu to te le beer to nangê ngaa bbi tɔle.
5 Então os marinheiros ficaram com medo, e cada homem clamou ao seu deus, e lançaram as cargas que estavam no navio ao mar, para o aliviarem. Mas Jonas desceu ao porão do navio, e deitado, dormiu profundamente.
6 Mbay le nje-yelje to le ddee saa ngɔsi ngaa pa are na: « Mbata ddi bba aw e-tibbi wa? In taar, e-nɔ ke rɔ kɔr te lei! A du ang, wungu laa ke dɔje te a gayn a ja koyje ang.»
6 E o mestre do navio dirigiu-se a ele, e disse-lhe: que tens, ó dorminhoco? Levanta-te, clama ao teu Deus, talvez assim, Deus pensará em nós, para que não pereçamos.
7 Nje-yelje to le paje areje naa na: « E-ddeeje areje n-ddaje elemteen mba gere ne dew ke ila ndɔ dɔje te neenn.» N̂-ddaje elemteen le ngaa elemteen le oso dɔ Jonase te.
7 E disseram cada um ao seu companheiro: vinde, e lancemos sorte, para que saibamos por que causa esse mal está sobre nós. Assim eles lançaram sorte, e a sorte caiu sobre Jonas.
8 Yeenn a, n̂-paje dareje na: «E-pa areje joo na njaa gate a to nje-kila ndɔ dɔje te neenn wa? Aw dda kula ddi wa? In dda wa? Bbe lei dda wa? Geli in dda wa?»
8 Então eles lhe disseram: diga-nos, lhe pedimos, por causa de quem este mal está sobre nós? Qual é a tua ocupação? De onde vens? Qual é a tua terra? E de que povo és tu?
9 Nilade te na: « M-to hebere, ngaa maw m-polo Nje-kisi ke ndɔ ke ndɔ, Lubba ke darâ ke nje-dda ba, ke dɔ nange.»
9 E ele lhes disse: eu sou hebreu, e temo ao SENHOR, o Deus do céu, que fez o mar e a terra seca.
10 Bbel dda dewje le ngaa n̂-paje dare na: « Ne ddi a e-dda toke be wa!» Dewje le gereje to naw nayn Nje-kisi ke ndɔ ndɔ, mba Jonase ɔru gel tar le arede.
10 Então os homens se encheram de medo, e disseram-lhe: por que tu fizeste isto? Pois os homens sabiam que ele fugia da presença do SENHOR, porque ele lhes tinha dito.
11 N̂-dujeje na: « Ddi a ja dda sei bba ba le a kew rɔe ta lenge ke je wa?» Mbata ba le aw lenge ke singa ke kete kete.
11 Então disseram-lhe: o que devemos fazer contigo, para que o mar se acalme para nós? Pois o mar estava agitado e tempestuoso.
12 Nilade te na: «Unnumje ilamje me ba te a, ba le a kew rɔe lenge ke se, mba m-gere to ema njaa m-dda bba bamburanbo neenn ingase.»
12 E ele lhes disse: levantai-me, e lançai-me ao mar, para que ele se acalme; pois eu sei que é por minha causa que esta grande tempestade está sobre vós.
13 Dewje le ɔruje hay mba tee ta kongo te a, duma ne pin, mba ba le aw lenge ke de ke singa singa.
13 Entretanto, os homens remaram forte, para trazer o navio à terra, mas eles não conseguiram, pois o mar estava agitado e tempestuoso contra eles.
14 Baann a, n̂-dujuje Nje-kisi ke ndɔ ke ndɔ na: « Nje-kisi ke ndɔ ke ndɔ, n-dda rɔje to ndoo rɔi te, areje joy wɔju dɔ kula dda dingaw neenn ang, ngaa are tar yo le dew neenn ke dda ke je ne ang uwa dɔje ang! Mba ei, Nje-kisi ke ndɔ ke ndɔ, e-dda ne lei to ke mei ndiki.»
14 Por isso eles clamaram ao SENHOR, e disseram: nós te rogamos, ó SENHOR! Nós te rogamos, que não nos deixe perecer por causa da vida deste homem, e que não ponha sobre nós sangue inocente; pois tu, ó SENHOR, fizeste o que desejavas.
15 Yeenn a, dunnje Jonase dilaeje me ba te a, ba ke aw lenge ke singa le ew rɔe.
15 Então eles tomaram Jonas, e o lançaram ao mar, e cessou o mar da sua fúria.
16 Bbel le Nje-kisi ke ndɔ ndɔ dda dewje le. Dareje ne-polo Nje-kisi ke ndɔ ke ndɔ ddem, dunnje ndude ddem.
16 Então os homens temeram muito ao SENHOR, ofereceram sacrifício ao SENHOR e fizeram votos.
17 — ausente —
17 Mas o SENHOR havia preparado um grande peixe, para que engolisse Jonas. E ele esteve no ventre do peixe três dias e três noites.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Jonas 1, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.