Gênesis 47

Kuloonaay (KRX) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Josef naacaasok amansa ya ati Esipt: “Paapaa atoom niŋ ñúnuwam niŋ atuwam káfuliyooful ti mah ma miti Kanaan niŋ pukoolee pa niŋ waah óo waah ewwa nkataake, unka Kosen.”
1 Então José foi dar a notícia ao rei. Ele disse: — O meu pai e os meus irmãos vieram da terra de Canaã e estão na região de Gosém com as suas ovelhas e cabras, o seu gado e tudo o que têm.
2 Naamamal isak ti ñúnuwoo náayisanii amansa ya.
2 Depois levou cinco dos seus irmãos e os apresentou ao rei.
3 Amansa ya naacakan Josef ñúnuwoo: “Weyme uyem páhin aluu?” Nkañahanoo: “Unii pimiikan pa pakatii, unii pufaasa púlukuleen samat nii símaama unii.”
3 O rei perguntou: — Qual é o trabalho de vocês? Eles responderam: — Senhor, nós somos criadores de ovelhas, como foram os nossos antepassados.
4 Nkasokoo lompo: “Ukéyyookey pikin le kaatuko épankul ya efomaafom ti mah ma miti Kanaan, apan unii pimiikan pa pakatii nuutaak púlukuleen pale pahoonal pitaakiit. Fiye káluma, kat unii upukin ti etaam ya eti Kosen.”
4 Viemos morar neste país porque na terra de Canaã não há pastos para os animais, e a fome lá está terrível. Por favor, deixe que a gente fique morando na região de Gosém.
5 Amansa ya naasok Josef: “Paapaa atii, ñúnuwi niŋ atuwi kákeyyoo ti awe.
5 O rei disse a José: — Agora que o seu pai e os seus irmãos vieram ficar com você,
6 Etaam ya eti Esipt uyya hátikini, hínii kapikin ti etaam ya la haŋe la panap, cakakin Kosen. Naameya teyii pákayiin kéetuuniye, mamalii kati kayeno pufaasa pukoolee pa putoom.”
6 a terra do Egito está às ordens deles. Dê a eles a região de Gosém, que é a melhor do país, para que fiquem morando lá. E, se na sua opinião houver entre eles homens capazes, ponha-os como chefes dos que cuidam do meu gado.
7 Fiye, Josef náacoopii paapaa ateyoo Jakob náayisanoo amansa ya. Jakob naasampan amansa ya.
7 Depois José levou Jacó, o seu pai, e o apresentou ao rei. Jacó deu a sua bênção ao rei,
8 Púful toko amansa ya naacakan Jakob: “Sitiil puume antaake?”
8 e este perguntou: — Qual é a sua idade?
9 Jakob naañahanoo: “Sitiilam siyema keme niŋ áwii niŋ ŋaasuwan (130), eloŋam púlooŋ eti kaatootoosool. Sitiilam simeeŋut apan ínsiciiti ántuŋ silehut nii siti símaamayam. Eloŋii lompo púlooŋ ti kaatootoosool nkapaye yo.”
9 Jacó respondeu: — Já estou com cento e trinta anos de idade e sempre tenho andado de um lado para outro. A minha vida tem passado rapidamente, e muitos anos foram difíceis. E eu não tenho conseguido viver tanto quanto os meus antepassados, que tiveram uma vida tão dura como a que eu tive.
10 Fiye Jakob nene asampan amansa ya náaful ti ekumpaan ya eteyoo naakaay.
10 Jacó deu a sua bênção ao rei e foi embora.
11 Púful toko, Josef náahin paapaa ateyoo niŋ ñúnuwoo niŋ atuwoo kapikin la haŋe la panap Esipt ti mah ma miti Ramses samat nii fa amansa ya naasoke fa. Naawufanii pitaam peekaakaay éyenoonii piteyii.
11 E José deu ao pai e aos irmãos terras na melhor região do Egito, perto da cidade de Ramessés, como o rei havia ordenado. Essas terras se tornaram propriedade deles, e eles ficaram morando ali.
12 Náakuuman paapaa ateyoo niŋ ñúnuwoo niŋ atuwoo niŋ miin ma miti paapaa ateyoo púlooŋ niŋ epuukii. Naawufan miin óo miin aŋa ummusoolahe ya.
12 José dava mantimentos ao pai, aos irmãos e aos parentes, conforme as necessidades de cada família.
13 Ti oom caanak, épankul ya neeloŋ neeseeñe, paliyal pitaakiit ti mah ma, neetaat Esipt neetaat Kanaan. Pakan paka nkákuluk kamma épankul ya.
13 Não havia alimento em lugar nenhum, e a fome aumentava cada vez mais. Os moradores do Egito e de Canaã ficaram fracos de tanto passar fome.
14 Josef naaconcenool mañ ma púlooŋ miti pakati Esipt niŋ Kanaan emma nkanoome ma nemmo paliyal, naacoop mo pati ekumpaan ya eti amansa ya.
14 O povo comprava mantimentos, e José ajuntava todo o dinheiro e o levava para o palácio.
15 Ta mañ ímmitaakooniyoot ta, neetaat Esipt neetaat Kanaan, pakati Esipt púlooŋ nkákey ti Josef nkasokoo: “Wun unii upuli! Fo uñaŋaa eket hátikini kamma núutaakiyoot mañ?”
15 Quando acabou todo o dinheiro do Egito e de Canaã, os egípcios foram falar com José. Eles disseram: — Por favor, nos dê comida! Não nos deixe morrer só porque o nosso dinheiro acabou!
16 Josef naañahanii: “Niŋ nitaakut mañ, niwufanam pukoolee pa pitaaluu ti pitit, inci uwwufan aluu paliyal.”
16 José respondeu: — Se vocês não têm mais dinheiro, tragam o seu gado, que eu trocarei por mantimento.
17 Fiyuu nkácoopii pukoolee pa piteyii nkawufan po Josef; akina, naawufanii paliyal ti pitit niŋ pufalinc, písaacii, pifil, síis niŋ púfali pa piteyii. Oom etiil naawufanii paliyal ti pitit niŋ pukoolee pa piteyii púlooŋ.
17 Os egípcios levaram a José cavalos, ovelhas, cabras, bois e jumentos, e em troca ele lhes deu mantimento durante todo aquele ano.
18 Eti pulay eteyyo nkáñohoonii nkasok Josef: “Ahámpaatiin, unii etuuyoli nii útaakiyoot mañ niŋ fúlaa toko pukoolee pa putoonii píyenooniyoo pitii, utaakut waah ewwa efuuwufani niŋ neetaat faŋ unii niŋ pitaam pa putoonii.
18 O ano passou, e no ano seguinte foram dizer a José:
19 Fo uñaŋaa eket hátikini, pitaam pa putoonii mpikatanee? Ooto noom unii niŋ pitaam pa putoonii, uwwufan unii paliyal. Unii niŋ pitaam pa putoonii efuuyeno pimiikan pakati amansa ya. Uláfiit eket! Ufan unii etukal kati úyini eloŋ, pitaam pa putoonii timpi piyeno úhaaŋ tes.”
19 — Senhor, não podemos esconder o fato de que o nosso dinheiro acabou e que os nossos animais agora são seus. Não temos mais nada para entregar a não ser os nossos corpos e as nossas terras. Não deixe a gente morrer. Compre a nós e as nossas terras em troca de alimentos. Seremos escravos do rei, e ele será dono das nossas terras. Dê-nos mantimento para que possamos viver e também sementes para plantarmos, e assim a terra não se tornará um deserto.
20 Fiye, Josef naanoom pitaam pa púlooŋ piti pakati Esipt pípiyenoonii piti amansa ya, an óo an ati Esipt naanooman ukit wa uteyoo kamma épankul ya neefome. Fiyuu etaam ya púlooŋ néeyenoonii eti amansa ya.
20 Então José comprou todas as terras do Egito para o rei. Todos os egípcios tiveram de vender as suas terras, pois a fome era terrível. Assim, a terra ficou sendo do rei,
21 Josef náahin pakan paka púlooŋ kápiyenoonii pimiikan, tonkoŋ fo tonkoŋ ti mah ma.
21 e José fez dos egípcios escravos no país inteiro.
22 Pitaam empa lamma Josef naanoomut pa piyem piti puwaaseena pa, kaatuko taakaataak hilim heesiiŋanee hiti amansa ya heesoke nii amansa ya afanawufanii paliyal pa piteyii. Ekina ewune kanoomanut pitaam pa piteyii.
22 José só não comprou as terras dos sacerdotes. Eles não tiveram de vendê-las, pois o rei lhes dava certa quantidade de alimentos; e assim eles tinham o que comer.
23 Josef naasok pakan paka: “Fiye inci noomaanoom aluu niŋ pitaam pa pitaaluu, aluu pakati amansa ya. Inci fawufan aluu etukal kati nisuk ti pitaam pa pitaaluu.
23 Então José disse ao povo: — Agora vocês e as suas terras são do rei, pois eu os comprei para ele. Peguem aqui sementes para semearem nos campos.
24 Pale niŋ kaamaañ ka kútuuniyaa, efiniwufan amansa ya himpaac hoonool ti kimpaac isak, aluu innicoop kipaakiil ka keetowiye ka. Innífulan toko etukal, aŋa eetowiye ya ínnikuumanoolo niŋ epuuk aluu niŋ an óo an eeyem lati aluu.”
24 Do que colherem, deem a quinta parte ao rei; usem as outras quatro partes para semear e para alimentar vocês, os seus filhos e as pessoas que moram com vocês.
25 Nkañahanoo: “Ahámpaatiin, aafakanaa eloŋ unii, íyyisan panap pa pitii, unii ucoonaa piyeno pimiikan amansa ya.”
25 Eles responderam: — O senhor salvou a nossa vida e tem sido bom para nós. Seremos escravos do rei.
26 Fiyuu Josef naasiiŋane hilim ha heesiiŋanee ha, hilim eehuu uuha toko fo fíyooy po Esipt: himpaac hoonool ti kimpaac isak ti umaañ wa, hiti amansa ya. Pitaam pa piti puwaaseena pa lamma pineetaat piti amansa ya.
26 Assim, José fez uma lei que existe até hoje . A lei é a seguinte: em todo o Egito a quinta parte das colheitas pertence ao rei. Só as terras dos sacerdotes não ficaram para o rei.
27 Ta miin ma miti Jakob, aŋa nkasok ya lompo Israyel, immikine ta Esipt ti etaam ya eti Kosen, immitaak pitaam, ummupukool fo ímmimeeŋii meemak.
27 Os israelitas ficaram vivendo no Egito, na região de Gosém, onde compraram terras e tiveram muitos filhos.
28 Jakob naaloŋ sitiil kaat niŋ súsupak (17) ti mah ma miti Esipt. Eloŋoo púlooŋ neeyeno sitiil keme niŋ áwii ésupak niŋ isak niŋ súsupak (147).
28 Jacó viveu dezessete anos no Egito, chegando à idade de cento e quarenta e sete anos.
29 Israyel, ta eket ya eteyoo néelohanii ta naayonkal añiinoo Josef naasokoo: “Niŋ áalafiyaam pánipani, yísanam panap pa niŋ pucoonool pa pitii. Káluma, nakan epeesi t’etaam hipoŋam insintoolo nii, aatihokam le Esipt.
29 Quando sentiu que ia morrer, Jacó mandou chamar o seu filho José e disse: — Se lhe posso pedir um favor, ponha a mão por baixo da minha coxa e jure que será fiel e honesto comigo nisto que vou pedir: não me sepulte no Egito.
30 Niŋ inci ketaa, fúlan ehunuŋam Esipt incaahokam ti hiyaak ha hiti símaamayam.” Josef naañahanoo: “Inci fáhin eeha ansokaam ha.”
30 Quando eu morrer, tire o meu corpo do Egito e me coloque na sepultura dos meus antepassados, a fim de que eu descanse com eles. José respondeu: — Eu farei o que o senhor está pedindo.
31 Jakob naaŋiiniyoo: “Sintoolo ho.” Josef naasintoolo. Fiye, Israyel náakilipo pukol hikaw ecunkun ya eteyoo.
31 — Então jure — disse Jacó. José jurou, e aí Jacó se inclinou sobre a cabeceira da cama e orou.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 47, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.