Gênesis 47
Kuloonaay (KRX) vs BKJ
1 Josef naacaasok amansa ya ati Esipt: “Paapaa atoom niŋ ñúnuwam niŋ atuwam káfuliyooful ti mah ma miti Kanaan niŋ pukoolee pa niŋ waah óo waah ewwa nkataake, unka Kosen.”
1 Então, José veio e contou a Faraó, e disse: Meu pai e meus irmãos, e seus rebanhos, e seu gado, e tudo que eles possuem vieram da terra de Canaã; e eis que eles estão na terra de Gósen.
2 Naamamal isak ti ñúnuwoo náayisanii amansa ya.
2 E ele tomou alguns de seus irmãos, cinco homens, e os apresentou a Faraó.
3 Amansa ya naacakan Josef ñúnuwoo: “Weyme uyem páhin aluu?” Nkañahanoo: “Unii pimiikan pa pakatii, unii pufaasa púlukuleen samat nii símaama unii.”
3 E Faraó disse a seus irmãos: Qual é a vossa ocupação? E eles disseram a Faraó: Teus servos são pastores, tanto nós como também nossos pais.
4 Nkasokoo lompo: “Ukéyyookey pikin le kaatuko épankul ya efomaafom ti mah ma miti Kanaan, apan unii pimiikan pa pakatii nuutaak púlukuleen pale pahoonal pitaakiit. Fiye káluma, kat unii upukin ti etaam ya eti Kosen.”
4 Disseram mais a Faraó: Viemos para peregrinar nesta terra, porque teus servos não têm pastagem para seus rebanhos. Porque a fome é dolorida na terra de Canaã, por isso, suplicamos-te agora, deixa que teus servos habitem na terra de Gósen.
5 Amansa ya naasok Josef: “Paapaa atii, ñúnuwi niŋ atuwi kákeyyoo ti awe.
5 E Faraó falou a José, dizendo: Teu pai e teus irmãos vieram a ti.
6 Etaam ya eti Esipt uyya hátikini, hínii kapikin ti etaam ya la haŋe la panap, cakakin Kosen. Naameya teyii pákayiin kéetuuniye, mamalii kati kayeno pufaasa pukoolee pa putoom.”
6 A terra do Egito está diante de ti; no melhor da terra faze teu pai e teus irmãos habitar; na terra de Gósen, deixa-os habitar. E se tu conheces algum homem de atividade entre eles, então faze-os responsáveis por meu gado.
7 Fiye, Josef náacoopii paapaa ateyoo Jakob náayisanoo amansa ya. Jakob naasampan amansa ya.
7 E José trouxe Jacó, seu pai, e o colocou diante de Faraó, e Jacó abençoou Faraó.
8 Púful toko amansa ya naacakan Jakob: “Sitiil puume antaake?”
8 E Faraó disse a Jacó: Quantos anos tu tens?
9 Jakob naañahanoo: “Sitiilam siyema keme niŋ áwii niŋ ŋaasuwan (130), eloŋam púlooŋ eti kaatootoosool. Sitiilam simeeŋut apan ínsiciiti ántuŋ silehut nii siti símaamayam. Eloŋii lompo púlooŋ ti kaatootoosool nkapaye yo.”
9 E Jacó disse a Faraó: Os dias da minha peregrinação são cento e trinta anos. Poucos e maus têm sido os dias dos anos da minha vida, e não alcançaram aos dias dos anos da vida de meus pais nos dias de suas peregrinações.
10 Fiye Jakob nene asampan amansa ya náaful ti ekumpaan ya eteyoo naakaay.
10 E Jacó abençoou Faraó, e saiu da presença de Faraó.
11 Púful toko, Josef náahin paapaa ateyoo niŋ ñúnuwoo niŋ atuwoo kapikin la haŋe la panap Esipt ti mah ma miti Ramses samat nii fa amansa ya naasoke fa. Naawufanii pitaam peekaakaay éyenoonii piteyii.
11 E José estabeleceu seu pai e seus irmãos, e lhes deu posses na terra do Egito, no melhor da terra, na terra de Ramessés, como Faraó ordenara.
12 Náakuuman paapaa ateyoo niŋ ñúnuwoo niŋ atuwoo niŋ miin ma miti paapaa ateyoo púlooŋ niŋ epuukii. Naawufan miin óo miin aŋa ummusoolahe ya.
12 E José sustentou seu pai, e seus irmãos, e toda a casa de seu pai com pão, de acordo com suas famílias.
13 Ti oom caanak, épankul ya neeloŋ neeseeñe, paliyal pitaakiit ti mah ma, neetaat Esipt neetaat Kanaan. Pakan paka nkákuluk kamma épankul ya.
13 E não havia pão em toda a terra, porque a fome era muito dolorida, de modo que a terra do Egito e toda a terra de Canaã desfaleciam por causa da fome.
14 Josef naaconcenool mañ ma púlooŋ miti pakati Esipt niŋ Kanaan emma nkanoome ma nemmo paliyal, naacoop mo pati ekumpaan ya eti amansa ya.
14 E José ajuntou todo o dinheiro que foi encontrado na terra do Egito, e na terra de Canaã, pelo trigo que eles compravam, e José levou o dinheiro para a casa de Faraó.
15 Ta mañ ímmitaakooniyoot ta, neetaat Esipt neetaat Kanaan, pakati Esipt púlooŋ nkákey ti Josef nkasokoo: “Wun unii upuli! Fo uñaŋaa eket hátikini kamma núutaakiyoot mañ?”
15 E quando o dinheiro acabou na terra do Egito, e na terra de Canaã, todos os egípcios vieram a José, e disseram: Dá-nos pão, por que morreremos na tua presença? Pois o dinheiro acabou.
16 Josef naañahanii: “Niŋ nitaakut mañ, niwufanam pukoolee pa pitaaluu ti pitit, inci uwwufan aluu paliyal.”
16 E José disse: Dai o vosso gado, e eu vos darei pelo vosso gado, se não há dinheiro.
17 Fiyuu nkácoopii pukoolee pa piteyii nkawufan po Josef; akina, naawufanii paliyal ti pitit niŋ pufalinc, písaacii, pifil, síis niŋ púfali pa piteyii. Oom etiil naawufanii paliyal ti pitit niŋ pukoolee pa piteyii púlooŋ.
17 E eles levaram seu gado a José, e José lhes deu pão em troca pelos cavalos, e pelos rebanhos, e pelo gado dos rebanhos, e pelos jumentos. E durante aquele ano ele os alimentou em troca de todo o seu gado.
18 Eti pulay eteyyo nkáñohoonii nkasok Josef: “Ahámpaatiin, unii etuuyoli nii útaakiyoot mañ niŋ fúlaa toko pukoolee pa putoonii píyenooniyoo pitii, utaakut waah ewwa efuuwufani niŋ neetaat faŋ unii niŋ pitaam pa putoonii.
18 Quando aquele ano terminou, vieram a ele no segundo ano, e lhe disseram: Não ocultaremos a meu senhor que o nosso dinheiro acabou. Meu senhor também tem nossos rebanhos de gado. Nada nos sobrou diante da vista do meu senhor, exceto nossos corpos e nossas terras.
19 Fo uñaŋaa eket hátikini, pitaam pa putoonii mpikatanee? Ooto noom unii niŋ pitaam pa putoonii, uwwufan unii paliyal. Unii niŋ pitaam pa putoonii efuuyeno pimiikan pakati amansa ya. Uláfiit eket! Ufan unii etukal kati úyini eloŋ, pitaam pa putoonii timpi piyeno úhaaŋ tes.”
19 Por que morreremos diante dos teus olhos, tanto nós, como a nossa terra? Compra a nós e a nossa terra por pão, e nós e nossa terra seremos servos de Faraó, e dá-nos semente, para que possamos viver, e não morrer, para que a terra não seja desolada.
20 Fiye, Josef naanoom pitaam pa púlooŋ piti pakati Esipt pípiyenoonii piti amansa ya, an óo an ati Esipt naanooman ukit wa uteyoo kamma épankul ya neefome. Fiyuu etaam ya púlooŋ néeyenoonii eti amansa ya.
20 E José comprou toda a terra do Egito para Faraó, porque os egípcios venderam, cada homem, o seu campo, porque a fome prevalecia sobre eles. Assim, a terra passou a ser de Faraó.
21 Josef náahin pakan paka púlooŋ kápiyenoonii pimiikan, tonkoŋ fo tonkoŋ ti mah ma.
21 E quanto ao povo, ele os removeu para as cidades, desde uma extremidade das fronteiras do Egito até a outra extremidade.
22 Pitaam empa lamma Josef naanoomut pa piyem piti puwaaseena pa, kaatuko taakaataak hilim heesiiŋanee hiti amansa ya heesoke nii amansa ya afanawufanii paliyal pa piteyii. Ekina ewune kanoomanut pitaam pa piteyii.
22 Somente a terra dos sacerdotes ele não comprou, pois os sacerdotes possuíam uma porção atribuída por Faraó, e comiam a sua porção que Faraó lhes dava; por isso, eles não venderam suas terras.
23 Josef naasok pakan paka: “Fiye inci noomaanoom aluu niŋ pitaam pa pitaaluu, aluu pakati amansa ya. Inci fawufan aluu etukal kati nisuk ti pitaam pa pitaaluu.
23 Então José disse a seu povo: Eis que neste dia comprei a vós e a vossa terra para Faraó. Vede, aqui há semente para vós, e semeareis a terra.
24 Pale niŋ kaamaañ ka kútuuniyaa, efiniwufan amansa ya himpaac hoonool ti kimpaac isak, aluu innicoop kipaakiil ka keetowiye ka. Innífulan toko etukal, aŋa eetowiye ya ínnikuumanoolo niŋ epuuk aluu niŋ an óo an eeyem lati aluu.”
24 E acontecerá que, das colheitas, dareis uma quinta parte a Faraó, e quatro partes serão vossas, para semear o campo, e para vosso alimento, e para os da vossa família, e para alimento para os vossos pequenos.
25 Nkañahanoo: “Ahámpaatiin, aafakanaa eloŋ unii, íyyisan panap pa pitii, unii ucoonaa piyeno pimiikan amansa ya.”
25 E eles disseram: Tu salvaste as nossas vidas. Que encontremos graça à vista de meu senhor, e nós seremos servos de Faraó.
26 Fiyuu Josef naasiiŋane hilim ha heesiiŋanee ha, hilim eehuu uuha toko fo fíyooy po Esipt: himpaac hoonool ti kimpaac isak ti umaañ wa, hiti amansa ya. Pitaam pa piti puwaaseena pa lamma pineetaat piti amansa ya.
26 E José fez esta lei sobre a terra do Egito até este dia, que Faraó deveria ter a quinta parte, exceto a terra dos sacerdotes, que não se tornou de Faraó.
27 Ta miin ma miti Jakob, aŋa nkasok ya lompo Israyel, immikine ta Esipt ti etaam ya eti Kosen, immitaak pitaam, ummupukool fo ímmimeeŋii meemak.
27 E Israel habitou na terra do Egito, na região de Gósen; e eles tinham posses ali, e cresceram, e se multiplicaram grandemente.
28 Jakob naaloŋ sitiil kaat niŋ súsupak (17) ti mah ma miti Esipt. Eloŋoo púlooŋ neeyeno sitiil keme niŋ áwii ésupak niŋ isak niŋ súsupak (147).
28 E Jacó viveu na terra do Egito por dezessete anos. Assim, toda a idade de Jacó foi cento e quarenta e sete anos.
29 Israyel, ta eket ya eteyoo néelohanii ta naayonkal añiinoo Josef naasokoo: “Niŋ áalafiyaam pánipani, yísanam panap pa niŋ pucoonool pa pitii. Káluma, nakan epeesi t’etaam hipoŋam insintoolo nii, aatihokam le Esipt.
29 E chegando-se o tempo que Israel devia morrer. Ele chamou seu filho José, e lhe disse: Se agora eu encontrei graça à tua vista, rogo-te que ponhas tua mão debaixo da minha coxa, e age com bondade e verdade para comigo: Não me enterres, rogo-te, no Egito,
30 Niŋ inci ketaa, fúlan ehunuŋam Esipt incaahokam ti hiyaak ha hiti símaamayam.” Josef naañahanoo: “Inci fáhin eeha ansokaam ha.”
30 mas quando eu descansar com meus pais, tu me levarás para fora do Egito, e me enterrarás no lugar de sepultamento deles. E ele disse: Eu farei como tu disseste.
31 Jakob naaŋiiniyoo: “Sintoolo ho.” Josef naasintoolo. Fiye, Israyel náakilipo pukol hikaw ecunkun ya eteyoo.
31 E ele disse: Jura-me. E ele lhe jurou. E Israel se curvou sobre a cabeceira da cama.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 47, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.