Gênesis 47

Kuloonaay (KRX) vs NAA

Sair da comparação
NAA Nova Almeida Atualizada 2017
1 Josef naacaasok amansa ya ati Esipt: “Paapaa atoom niŋ ñúnuwam niŋ atuwam káfuliyooful ti mah ma miti Kanaan niŋ pukoolee pa niŋ waah óo waah ewwa nkataake, unka Kosen.”
1 Então José foi e deu a notícia a Faraó: — O meu pai e os meus irmãos, com os seus rebanhos e o seu gado, com tudo o que têm, chegaram da terra de Canaã; e eis que estão na terra de Gósen.
2 Naamamal isak ti ñúnuwoo náayisanii amansa ya.
2 E levou cinco dos seus irmãos e os apresentou a Faraó.
3 Amansa ya naacakan Josef ñúnuwoo: “Weyme uyem páhin aluu?” Nkañahanoo: “Unii pimiikan pa pakatii, unii pufaasa púlukuleen samat nii símaama unii.”
3 Então Faraó perguntou aos irmãos de José: — Qual é o trabalho de vocês? Eles responderam: — Nós, seus servos, somos pastores de rebanho, como já foram os nossos pais.
4 Nkasokoo lompo: “Ukéyyookey pikin le kaatuko épankul ya efomaafom ti mah ma miti Kanaan, apan unii pimiikan pa pakatii nuutaak púlukuleen pale pahoonal pitaakiit. Fiye káluma, kat unii upukin ti etaam ya eti Kosen.”
4 Disseram mais a Faraó: — Viemos para morar nesta terra, porque na terra de Canaã não há pasto para o rebanho destes seus servos, pois a fome é severa. E agora pedimos que o senhor permita que estes seus servos morem na terra de Gósen.
5 Amansa ya naasok Josef: “Paapaa atii, ñúnuwi niŋ atuwi kákeyyoo ti awe.
5 Então Faraó disse a José: — Seu pai e seus irmãos vieram para junto de você.
6 Etaam ya eti Esipt uyya hátikini, hínii kapikin ti etaam ya la haŋe la panap, cakakin Kosen. Naameya teyii pákayiin kéetuuniye, mamalii kati kayeno pufaasa pukoolee pa putoom.”
6 A terra do Egito está à sua disposição. Faça com que seu pai e seus irmãos se estabeleçam na melhor região da terra; que morem na terra de Gósen. Se souber que há no meio deles homens capazes, ponha-os por responsáveis pelo gado que me pertence.
7 Fiye, Josef náacoopii paapaa ateyoo Jakob náayisanoo amansa ya. Jakob naasampan amansa ya.
7 José levou Jacó, seu pai, e o apresentou a Faraó; e Jacó abençoou Faraó.
8 Púful toko amansa ya naacakan Jakob: “Sitiil puume antaake?”
8 Então Faraó perguntou a Jacó: — Quantos anos o senhor já tem?
9 Jakob naañahanoo: “Sitiilam siyema keme niŋ áwii niŋ ŋaasuwan (130), eloŋam púlooŋ eti kaatootoosool. Sitiilam simeeŋut apan ínsiciiti ántuŋ silehut nii siti símaamayam. Eloŋii lompo púlooŋ ti kaatootoosool nkapaye yo.”
9 Jacó lhe respondeu: — São cento e trinta anos de peregrinação. Foram poucos e maus os anos de minha vida e não chegam aos anos de vida de meus pais, nos dias das suas peregrinações.
10 Fiye Jakob nene asampan amansa ya náaful ti ekumpaan ya eteyoo naakaay.
10 Depois Jacó abençoou Faraó e saiu de sua presença.
11 Púful toko, Josef náahin paapaa ateyoo niŋ ñúnuwoo niŋ atuwoo kapikin la haŋe la panap Esipt ti mah ma miti Ramses samat nii fa amansa ya naasoke fa. Naawufanii pitaam peekaakaay éyenoonii piteyii.
11 Então José estabeleceu seu pai e seus irmãos e lhes deu propriedades na terra do Egito, no melhor da terra, na terra de Ramessés, como Faraó havia ordenado.
12 Náakuuman paapaa ateyoo niŋ ñúnuwoo niŋ atuwoo niŋ miin ma miti paapaa ateyoo púlooŋ niŋ epuukii. Naawufan miin óo miin aŋa ummusoolahe ya.
12 E José providenciou alimento para seu pai, seus irmãos e toda a casa de seu pai, segundo o número de seus filhos.
13 Ti oom caanak, épankul ya neeloŋ neeseeñe, paliyal pitaakiit ti mah ma, neetaat Esipt neetaat Kanaan. Pakan paka nkákuluk kamma épankul ya.
13 Não havia alimento em toda a terra, porque a fome era muito grande. Assim, o povo do Egito e o povo de Canaã desfaleciam por causa da fome.
14 Josef naaconcenool mañ ma púlooŋ miti pakati Esipt niŋ Kanaan emma nkanoome ma nemmo paliyal, naacoop mo pati ekumpaan ya eti amansa ya.
14 Então José arrecadou todo o dinheiro que havia na terra do Egito e na terra de Canaã, pelo cereal que compravam, e o recolheu à casa de Faraó.
15 Ta mañ ímmitaakooniyoot ta, neetaat Esipt neetaat Kanaan, pakati Esipt púlooŋ nkákey ti Josef nkasokoo: “Wun unii upuli! Fo uñaŋaa eket hátikini kamma núutaakiyoot mañ?”
15 Quando acabou o dinheiro na terra do Egito e na terra de Canaã, todos os egípcios foram a José e disseram: — Queremos comida! Por que o senhor nos deixaria morrer em sua presença só porque o dinheiro acabou?
16 Josef naañahanii: “Niŋ nitaakut mañ, niwufanam pukoolee pa pitaaluu ti pitit, inci uwwufan aluu paliyal.”
16 José respondeu: — Se vocês não têm dinheiro, tragam o seu gado. Em troca do gado eu lhes darei comida.
17 Fiyuu nkácoopii pukoolee pa piteyii nkawufan po Josef; akina, naawufanii paliyal ti pitit niŋ pufalinc, písaacii, pifil, síis niŋ púfali pa piteyii. Oom etiil naawufanii paliyal ti pitit niŋ pukoolee pa piteyii púlooŋ.
17 Então trouxeram o seu gado a José e ele lhes deu mantimento em troca de cavalos, rebanhos, gado e jumentos. E José os sustentou aquele ano em troca de todo o gado deles.
18 Eti pulay eteyyo nkáñohoonii nkasok Josef: “Ahámpaatiin, unii etuuyoli nii útaakiyoot mañ niŋ fúlaa toko pukoolee pa putoonii píyenooniyoo pitii, utaakut waah ewwa efuuwufani niŋ neetaat faŋ unii niŋ pitaam pa putoonii.
18 Tendo acabado aquele ano, foram a José no ano seguinte e lhe disseram: — Não podemos esconder de meu senhor que o dinheiro acabou e que meu senhor já é dono dos animais. Nada mais nos resta diante de meu senhor, a não ser o nosso corpo e a nossa terra.
19 Fo uñaŋaa eket hátikini, pitaam pa putoonii mpikatanee? Ooto noom unii niŋ pitaam pa putoonii, uwwufan unii paliyal. Unii niŋ pitaam pa putoonii efuuyeno pimiikan pakati amansa ya. Uláfiit eket! Ufan unii etukal kati úyini eloŋ, pitaam pa putoonii timpi piyeno úhaaŋ tes.”
19 Por que o senhor nos deixaria perecer em sua presença, tanto a nós como à nossa terra? Compre a nós e a nossa terra em troca de mantimento, e nós e a nossa terra seremos escravos de Faraó. Dê-nos semente para que vivamos e não morramos, e a terra não fique deserta.
20 Fiye, Josef naanoom pitaam pa púlooŋ piti pakati Esipt pípiyenoonii piti amansa ya, an óo an ati Esipt naanooman ukit wa uteyoo kamma épankul ya neefome. Fiyuu etaam ya púlooŋ néeyenoonii eti amansa ya.
20 Assim, José comprou toda a terra do Egito para Faraó, porque os egípcios venderam cada um o seu campo, porque a fome era extrema sobre eles. E a terra passou a ser de Faraó.
21 Josef náahin pakan paka púlooŋ kápiyenoonii pimiikan, tonkoŋ fo tonkoŋ ti mah ma.
21 Quanto ao povo, ele o escravizou de uma a outra extremidade da terra do Egito.
22 Pitaam empa lamma Josef naanoomut pa piyem piti puwaaseena pa, kaatuko taakaataak hilim heesiiŋanee hiti amansa ya heesoke nii amansa ya afanawufanii paliyal pa piteyii. Ekina ewune kanoomanut pitaam pa piteyii.
22 José só não comprou a terra dos sacerdotes, porque os sacerdotes recebiam uma porção de mantimento de Faraó e viviam dessa porção que Faraó lhes dava; por isso, não venderam a sua terra.
23 Josef naasok pakan paka: “Fiye inci noomaanoom aluu niŋ pitaam pa pitaaluu, aluu pakati amansa ya. Inci fawufan aluu etukal kati nisuk ti pitaam pa pitaaluu.
23 Então José disse ao povo: — Eis que hoje comprei vocês e a terra de vocês para Faraó. Aqui estão as sementes, para que semeiem a terra.
24 Pale niŋ kaamaañ ka kútuuniyaa, efiniwufan amansa ya himpaac hoonool ti kimpaac isak, aluu innicoop kipaakiil ka keetowiye ka. Innífulan toko etukal, aŋa eetowiye ya ínnikuumanoolo niŋ epuuk aluu niŋ an óo an eeyem lati aluu.”
24 Das colheitas vocês darão a quinta parte a Faraó. As outras quatro partes serão de vocês, para semear o campo e para servir de alimento a vocês, aos que estão em suas casas, e para alimentar os seus filhos.
25 Nkañahanoo: “Ahámpaatiin, aafakanaa eloŋ unii, íyyisan panap pa pitii, unii ucoonaa piyeno pimiikan amansa ya.”
25 Eles disseram a José: — O senhor salvou a nossa vida! Que possamos alcançar favor diante de meu senhor e seremos escravos de Faraó.
26 Fiyuu Josef naasiiŋane hilim ha heesiiŋanee ha, hilim eehuu uuha toko fo fíyooy po Esipt: himpaac hoonool ti kimpaac isak ti umaañ wa, hiti amansa ya. Pitaam pa piti puwaaseena pa lamma pineetaat piti amansa ya.
26 E José estabeleceu por lei até o dia de hoje que, na terra do Egito, um quinto pertence a Faraó. Só a terra dos sacerdotes não ficou sendo de Faraó.
27 Ta miin ma miti Jakob, aŋa nkasok ya lompo Israyel, immikine ta Esipt ti etaam ya eti Kosen, immitaak pitaam, ummupukool fo ímmimeeŋii meemak.
27 Assim, Israel habitou na terra do Egito, na terra de Gósen. Nela adquiriram propriedades, e foram fecundos, e muito se multiplicaram.
28 Jakob naaloŋ sitiil kaat niŋ súsupak (17) ti mah ma miti Esipt. Eloŋoo púlooŋ neeyeno sitiil keme niŋ áwii ésupak niŋ isak niŋ súsupak (147).
28 Jacó viveu na terra do Egito dezessete anos. Assim, os dias de Jacó, os anos da sua vida, foram cento e quarenta e sete.
29 Israyel, ta eket ya eteyoo néelohanii ta naayonkal añiinoo Josef naasokoo: “Niŋ áalafiyaam pánipani, yísanam panap pa niŋ pucoonool pa pitii. Káluma, nakan epeesi t’etaam hipoŋam insintoolo nii, aatihokam le Esipt.
29 Aproximando-se, pois, o tempo da morte de Israel, chamou o seu filho José e lhe disse: — Se agora alcancei favor diante de você, peço que ponha a sua mão debaixo da minha coxa e use de bondade e fidelidade para comigo; peço que você não me sepulte no Egito,
30 Niŋ inci ketaa, fúlan ehunuŋam Esipt incaahokam ti hiyaak ha hiti símaamayam.” Josef naañahanoo: “Inci fáhin eeha ansokaam ha.”
30 mas que eu possa descansar com os meus pais. Por isso, você me levará do Egito e me colocará na sepultura deles. José respondeu: — Farei o que o senhor me pede.
31 Jakob naaŋiiniyoo: “Sintoolo ho.” Josef naasintoolo. Fiye, Israyel náakilipo pukol hikaw ecunkun ya eteyoo.
31 Então Jacó lhe disse: — Jure para mim. José jurou e Israel se inclinou sobre a cabeceira da cama.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 47, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.