Gênesis 44

Kuloonaay (KRX) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Púful toko Josef naawufan hilim áhampaatiin a ati píhina pa pakati ekumpaan ya eteyoo naasokoo: “Meeŋan pupootak pa piti pakan paka payenke niŋ paliyal, an óo an la naayina la pitiyo. Ñahan an óo an mañ ma miteyoo ti putum epootak ya eteyoo.
1 Depois disso José deu ao administrador da sua casa a seguinte ordem: — Encha de mantimento os sacos que esses homens trouxeram, o quanto puderem carregar, e ponha na boca dos sacos o dinheiro de cada um.
2 Ti putum epootak ya eti kahiineen ka, ñahan mañ etenko miti hinoom paliyal pa, uwwas lupo lompo elontoŋ ya etoom eti kótifoloo ya.” Ayíin a náahin eeha Josef naasokoo ha.
2 E, na boca do saco de mantimentos que pertence ao irmão mais moço, ponha o meu copo de prata, junto com o dinheiro que ele pagou pelo seu mantimento. O administrador fez tudo como José havia mandado.
3 Eti kacom eteyyo nuulap, nkakatan epuuk Jakob kapikaay niŋ púfali pa piteyii.
3 De manhã bem cedo os irmãos de José saíram de viagem, com os seus jumentos.
4 Nkáful ti saatee ya, pale kálaaŋanut meemak. Fiye, Josef naasok áhampaatiin a ati píhina pa pakati ekumpaan ya eteyoo: “Toopanool pakan paka payenkuu incakanii: 'Weyme uwune inniñahan heenaput ti éehine aluu heenape?
4 Quando eles já tinham saído da cidade, mas ainda não estavam longe, José disse ao seu administrador: — Vá depressa atrás daqueles homens e, quando os alcançar, diga o seguinte: “Por que vocês pagaram o bem com o mal?
5 Nílipaalip elontoŋ ya eti áhampaatiin a atoom la nalaan la, toko lompo innasincan heekaakaay ha ékey. Eeha ínnihine ha hinaput.'”
5 Por que roubaram o copo de prata do meu patrão? Ele usa esse copo para beber e para adivinhar as coisas. Vocês cometeram um crime.”
6 Ayíin a naatoopanoolii naasokii kilim enkuu.
6 Quando o administrador os alcançou e disse o que José havia ordenado,
7 Nkañahanoo: “Ahámpaatiin, weyme uwune annook unii fiyuu? Unii pimiikan pa pakatii étuuhaañi íhinu eehuu.
7 eles responderam: — Por que o senhor está falando desse jeito? Nós não seríamos capazes de fazer uma coisa dessas!
8 Síitan, mañ emma nuutooke ma ti pupootak pa putoonii, fo úñahaniyoot mo úpufulii ti mah ma miti Kanaan? Puume éfuuyini káalipu kótifoloo niŋ fotom sanoo ti ekumpaan ya eti áhampaatiin a atii?
8 Nós lhe trouxemos de volta do país de Canaã o dinheiro que encontramos na boca dos sacos de mantimentos de cada um de nós. Então por que iríamos roubar prata ou ouro da casa do seu patrão?
9 Ahámpaatiin, niŋ aatookaa elontoŋ ya ti epootak ya eti akee toonii, oom an afaamukee, unii nuuyeno pimiikan pa pakatii.”
9 Se o senhor encontrar o copo com algum de nós, ele será morto, e nós ficaremos seus escravos.
10 Ahámpaatiin a naañahanii: “Iyyoo, úhinaa samat nii fa innisoke fa pale, aŋa inci fatook a elontoŋ ya ti epootak ya eteyoo, akina afaayeno amiikan a, pakakee paka nkayih.”
10 O administrador disse: — Concordo com vocês, mas só aquele com quem estiver o copo é que será meu escravo; os outros poderão ir embora.
11 An óo an naahiliikan ápuwananii epootak ya eteyoo náapankin yo.
11 Então eles puseram depressa os sacos de mantimentos no chão, e cada um abriu o seu.
12 Ayíin a naasincan pupootak pa piteyii náacook ti epootak ya eti áhampaatiin a naakelan ti epootak ya eti kahiineen ka. Nkatook elontoŋ ya ti epootak ya eti Benjamin.
12 O administrador de José procurou em cada saco de mantimentos, começando pelo do mais velho até o do mais moço; e o copo foi encontrado na boca do saco de mantimentos de Benjamim.
13 Fiye, ínciitiyii fo nkahaacale wañ wa uteyii, an óo an teyii naañahan epootak ya eteyoo ti fáli ya eteyoo nkañoho ti saatee ya. Elontoŋ ya neecukee ti epootak ya eti Benjamin|alt="They found the cup in Benjamin's sack." src="CO00749B.TIF" size="col" ref="44:13"
13 Então os irmãos rasgaram as suas roupas em sinal de tristeza, colocaram de novo as cargas em cima dos jumentos e voltaram para a cidade.
14 Juda niŋ ñúnuwoo niŋ pakatuwoo nkacol ti ekumpaan ya eti Josef. Josef naaloŋ toko, nkákilipo hátikinoo ñuhooŋuyii t’etaam.
14 Quando Judá e os seus irmãos chegaram à casa de José, ele ainda estava ali. Eles se ajoelharam na frente dele e encostaram o rosto no chão.
15 Josef naasokii: “Weyme uwune ínnihin eehuu? Fo nímiit nii áyiin eecuke nii inci ataakaataak kayine kiti kameye heekaakaay ha pitaako?”
15 Aí José perguntou: — Por que foi que vocês fizeram isso? Vocês não sabiam que um homem como eu é capaz de adivinhar as coisas?
16 Juda naacoop hilim ha naasokoo: “Ahámpaatiin, eeheyme nuuyina hisoku? Weyme nuuyina hisoku kati ukuulanee? Pútuun pa píhine aapucuk kaamuuyen ka kutoonii. Efuuyeno pimiikan pa pakatii niŋ aŋa nkacuke ya elontoŋ ya etii ti epootak ya eteyoo.”
16 Judá respondeu: — Senhor, o que podemos falar ou responder? Como podemos provar que somos inocentes? Deus descobriu o nosso pecado. Aqui estamos e somos todos seus escravos, nós e aquele com quem estava o copo.
17 Josef naasokii: “Haani, inci étihaañi íhinu eehuu! Aŋa nkatooke ya elontoŋ ya etoom ti epootak ya eteyoo, akina afaayeno amiikan a atoom. Pale aluu, inniñoho ti kásuumaay pati paapaa ataaluu.”
17 José disse: — De jeito nenhum! Eu nunca faria uma coisa dessas! Só aquele que estava com o meu copo é que será meu escravo. Os outros podem voltar em paz para a casa do pai.
18 Juda naateeŋo pati Josef naasokoo: “Ahámpaatiin, ponket wunam púkup, inci amiikan a atii, timpi ñíken ti inci, kaatuko awe niŋ amansa ya ati Esipt nileha.
18 Então Judá chegou perto de José e disse: — Senhor, me dê licença para lhe falar com franqueza. Não fique aborrecido comigo, pois o senhor é como se fosse o próprio rei.
19 Ahámpaatiin, ti pítin unii púcook, aacakanaacakan unii pimiikan pa pakatii: 'Fo paapaa ataaluu aloŋaa kaloŋa? Fo nitaakaataak atu?'
19 O senhor perguntou: “Vocês têm pai ou outro irmão?”
20 Nuuñahani: 'Utaakaataak paapaa eemaamane, atuwunii aŋa naapuke ya ti himaamanoo lompo oopa po. Paapaa atoonii álafiyoolafi meemak kaatuko akina lamma atowiye ti aaloo aŋa naahaŋe ya pálafi, akee ya aketaaket.'
20 Nós respondemos assim: “Temos pai, já velho, e um irmão mais moço, que nasceu quando o nosso pai já estava velho. O irmão do rapazinho morreu. Agora ele é o único filho da sua mãe que está vivo, e o seu pai o ama muito.”
21 Fiye ansok unii: 'Nícoopiyamoo, láfiyoolafi hicuku.'
21 Aí o senhor nos disse para trazer o rapazinho porque desejava vê-lo.
22 Nuusoki nii: 'Añii ya aŋuu ayinaat kakatan paapaa atoonii, nihitaakiyaa, paapaa atoonii afaaket.'
22 Nós respondemos que ele não podia deixar o seu pai, pois, se deixasse, o seu pai morreria.
23 Pale aññahan unii: 'Niŋ atuwaluu ánapooliyoot naaluu, etiwanan aluu.'
23 Mas o senhor disse que, se ele não viesse, o senhor não nos receberia.
24 Ta nuuñohiye ta pati paapaa atoonii, amiikan a atii, nuukamanoo kilim ka kitii.
24 — Quando chegamos à nossa casa, contamos ao nosso pai tudo o que o senhor tinha dito.
25 “Po hátikin paapaa atoonii naasok unii: 'Niñoho Esipt nípinoomii unaa paliyal.'
25 Depois ele nos mandou voltar para comprarmos mais mantimentos.
26 Nuuñahanoo: 'Uyinaat puñoho Esipt hinoom paliyal fo niŋ atuwunii anapoolaa niŋ unii, niŋ anapoolut niŋ unii áhampaatiin a ati Esipt atawanan unii.'
26 Nós respondemos: “Não podemos ir; não seremos recebidos por aquele homem se o nosso irmão mais moço não for com a gente. Nós só vamos se o nosso irmão mais moço for junto.”
27 Paapaa atoonii, amiikan a atii, eehe naasoke unii: 'Nímeyimeyi nii aalam pikampaani pákasupak naapukaam.
27 Então o nosso pai disse: “Vocês sabem que a minha mulher Raquel me deu dois filhos.
28 Oonool a naafakam ti sipees inci insok: "Pánipani élukuleen etaatulooloo-taatulool." Nene cukutoo fo fiye.
28 Um deles já me deixou; eu nunca mais o vi. Deve ter sido despedaçado por animais selvagens.
29 Niŋ nicoopaa oonool a aŋe, niŋ waah utaakiyoo inci faket niŋ kúnuul pamaamanal.'
29 E, se agora vocês me tirarem este também, e alguma desgraça acontecer com ele, vocês matarão de tristeza este velho.”
30 “Fiye, niŋ inci yetaa pati paapaa atoonii, amiikan a atii, unii peecoopoolut akampaani ya aŋe eeyem ya yaanoo,
30 — ausente —
31 niŋ acukutoo naañohiye niŋ unii afaaket, unii pimiikan pa pakatii efuuwun kati aket niŋ kúnuul pamaamanal.
31 — ausente —
32 Niŋ fúlaa toko inci, amiikan a atii, naŋe eloŋam apikatan añii ya aŋe ti sipeesam, insokoo: 'Niŋ inci ñáhaniyootoo, fatiyo kaamuuyen enkuu hátikin paapaa atoom eloŋam púlooŋ.'
32 E tem mais: eu garanti ao meu pai que seria responsável pelo rapaz. Eu disse assim: “Se eu não lhe trouxer o rapaz de volta, serei culpado diante do senhor pelo resto da minha vida.”
33 Fiye, inci luumuu, coon inci piyeno amiikan a atii ti putum añii ya aŋe, akina naañoho niŋ ñúnuwoo.
33 Por isso agora eu peço ao senhor que me deixe ficar aqui como seu escravo em lugar do rapaz. E permita que ele volte com os seus irmãos.
34 Puume inci fañoho pati paapaa atoonii peeñahanut añii ya aŋe? Etíyini hicuku kúnuul ka keekaakaay ka hicoku paapaa atoonii.”
34 Como posso voltar para casa se o rapaz não for comigo? Eu não quero ver essa desgraça cair sobre o meu pai.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 44, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.