Gênesis 42

Kuloonaay (KRX) vs NVI

Sair da comparação
NVI Nova Versão Internacional
1 Fiye, Jakob náasi nii paliyal umpa Esipt. Naasok epuukoo: “Weyme inniyeniye nípisincanool-síncanool?
1 Quando Jacó soube que no Egito havia trigo, disse a seus filhos: "Por que estão aí olhando uns para os outros? "
2 Síyaasi nii taakaataak paliyal Esipt. Niwano po hinoom paliyal ancuk uloŋaa timpi uketaa kamma peep.”
2 Disse ainda: "Ouvi dizer que há trigo no Egito. Desçam até lá e comprem trigo para nós, para que possamos continuar vivos e não morramos de fome".
3 Josef ñúnuwoo, ŋaasuwan ya, nkawano Esipt hinoom paliyal.
3 Assim dez dos irmãos de José desceram ao Egito para comprar trigo.
4 Pale Benjamin, Josef atuwoo, Jakob akatanutoo apinapool niŋ ñúnuwoo; asok afeyaafe heenaput hipitaakiyoo.
4 Jacó não deixou que Benjamim, irmão de José, fosse com eles, temendo que algum mal lhe acontecesse.
5 Fiyuu epuuk Jakob, aŋa nkasok ya Israyel, nkananfe lompo ti kéekeyii ka hinoom paliyal Esipt, kaatuko épankul ya eyenaayeno ti mah ma miti Kanaan.
5 Os filhos de Israel estavam entre outros que também foram comprar trigo, por causa da fome na terra de Canaã.
6 Tempo, Josef ayeniye ati hikaw ha ati Esipt, naasiiŋo lompo ti kaanooman ka kiti paliyal pa piti pakan paka púlooŋ pakati mah ma. Josef ñúnuwoo nkácolii, nkákilipo hátikinoo ñuhooŋuyii t’etaam.
6 José era o governador do Egito e era ele que vendia trigo a todo o povo da terra. Por isso, quando os irmãos de José chegaram, curvaram-se diante dele, rosto em terra.
7 Emma Josef naacuke ma ñúnuwoo naakiiwii pale áyisanooliit teyii akina ayem ayme, náakup neyii niŋ hilim heeyanke naasokii: “Peyme ínnifulii?” Nkañahanoo: “Ti mah ma miti Kanaan núufulii núukey le hinoom paliyal.”
7 José reconheceu os seus irmãos logo que os viu, mas agiu como se não os conhecesse, e lhes falou asperamente: "De onde vocês vêm? " Responderam eles: "Da terra de Canaã, para comprar comida".
8 Josef naakiiw ñúnuwoo pale poko kakiiwutoo.
8 José reconheceu os seus irmãos, mas eles não o reconheceram.
9 Náanawuno píyawut empa náayawute pa kiteyii. Naasokii: “Aluu mikelecoola! Níkeyyookey le hiŋes leyme mah ma ímmilakume inniñoho nipica nikaman pakataaluu.” Josef ñúnuwoo nkáñeem hátikinoo|alt="Joseph's brothers bow down before him." src="CO00730B.TIF" size="col" ref="42:9"
9 Lembrou-se então dos sonhos que tivera a respeito deles e lhes disse: "Vocês são espiões! Vieram para ver onde a nossa terra está desprotegida".
10 Nkañahanoo: “Haani áhampaatiinuu, unii pimiikan pa pakatii, hinoom paliyal núukeyii.
10 Eles responderam: "Não, meu senhor. Teus servos vieram comprar comida.
11 Unii púlooŋ pakati faaf oonool, pakan keecoonoole, uneetaat mikelecoola.”
11 Todos nós somos filhos do mesmo pai. Teus servos são homens honestos, e não espiões".
12 Josef naasokii: “Páni tom! Níkeyyookey hiŋes leyme mah ma ímmilakume.”
12 Mas José insistiu: "Não! Vocês vieram ver onde a nossa terra está desprotegida".
13 Nkañahanoo: “Unii pimiikan pa pakatii, uyema hínum ŋaasuwan niŋ pákasupak, pikampaani pakati faaf oonool, áyiin eekine ti mah ma miti Kanaan. Kahiineen ka unka po niŋ paapaa atoonii, intaako oonool éecime.”
13 E eles disseram: "Teus servos eram doze irmãos, todos filhos do mesmo pai, na terra de Canaã. O caçula está agora em casa com o pai, e o outro já morreu".
14 Josef naasokii: “Samat nii fa inci insoke fa aluu, aluu mikelecoola.
14 José tornou a afirmar: "É como lhes falei: Vocês são espiões!
15 Ehe fa inci inkaakaay fa kameye man páni inniyem ti hisoku: inci pisintoolo ti eloŋ ya eti amansa ya ati Esipt, étiniful le ti mah emme taamanta kahiineen ka kitaaluu kúcoliyoot.
15 Vocês serão postos à prova: Juro pela vida do faraó que vocês não sairão daqui, enquanto o seu irmão caçula não vier para cá.
16 Nipoñ akee ti aluu ápikaacoopiyoo, aluu keetowiye ka innimankee ti ékuluma. Fiyuu inci fámeyi man páni inniyem ti hisoku. Inci pisintoolo ti eloŋ ya eti amansa ya ati Esipt, niŋ atuwaluu ácoliyoot ooto aluu mikelecoola!”
16 Mandem algum de vocês buscar o seu irmão enquanto os demais aguardam presos. Assim ficará provado se as suas palavras são verdadeiras ou não. Se não forem, juro pela vida do faraó que ficará confirmado que vocês são espiões! "
17 Fiye, naamankii poko púlooŋ ti ékuluma fo kunoom káhaaciil.
17 E os deixou presos três dias.
18 Ti hinoom ha híhaaciyenu ha Josef naasokii: “Niŋ níhinaa eeha inci inkaakaay ha aluu hisoku efiniloŋ, kaatuko inci eefeye Pútuun.
18 No terceiro dia, José lhes disse: "Eu tenho temor de Deus. Se querem salvar suas vidas, façam o seguinte:
19 Niŋ aluu keecoonoole, nicoon akee taaluu aputowo ti ékuluma, pakakee paka nkacoop paliyal pa miin ma mitaaluu meeyem ma niŋ peep.
19 Se vocês são homens honestos, deixem um dos seus irmãos aqui na prisão, enquanto os demais voltam, levando trigo para matar a fome das suas famílias.
20 Pale, fo nícoopiyam kahiineen ka kitaaluu. Fiyuu inci fámeyi man páni inniyem ti hisoku, etiniket.” Nkacoon eeha Josef naasoke ha.
20 Tragam-me, porém, o seu irmão caçula, para que se comprovem as suas palavras e vocês não tenham que morrer".
21 Nkasokool: “Páni unaa usiiŋanee-siiŋan ti pisiya kamma eeha núuhinaa ha atuwunaa Josef. Ucukoocuk fa naaliime fa naaluum unaa uputaakaa paket hikaw teyoo, upaaliitoo. Ekina ewune kúnuul enke nkitaako unaa.”
21 Eles se prontificaram a fazer isso e disseram uns aos outros: "Certamente estamos sendo punidos pelo que fizemos a nosso irmão. Vimos como ele estava angustiado, quando nos implorava por sua vida, mas não lhe demos ouvidos; por isso nos sobreveio esta angústia".
22 Ruben naañahanii: “Inci sokaasok aluu timpi níhin heenaput añii aŋuu pale nipaaliitam. Fiye usiiŋanee ti pisiya kamma nuumukoo.”
22 Rúben respondeu: "Eu não lhes disse que não maltratassem o menino? Mas vocês não quiseram me ouvir! Agora teremos que prestar contas do seu sangue".
23 Kápannumut nii Josef ásiyaasi eeha nkayem ha ti hisoku, kaatuko ataakaataak ayesanoola kilim.
23 Eles, porém, não sabiam que José podia compreendê-los, pois ele lhes falava por meio de um intérprete.
24 Fiye, náalaaŋii apiyeno pukooŋ. Púful toko naañoho pati ñúnuwoo naasokii nii acokaa Simeyon. Nkacenkoo hátikinii.
24 Nisso José retirou-se e começou a chorar, mas logo depois voltou e conversou de novo com eles. Então escolheu Simeão e mandou acorrentá-lo diante deles.
25 Josef naawufan hilim píhina pa pakateyoo kapimeeŋan paliyal pupootak pa piteyii, nkañahan an óo an mañ ma miteyoo ti epootak ya eteyoo. Nkawufanii lompo paliyal piti kaakaawool ka kiteyii. Píhina pa nkáhin ho.
25 Em seguida, José deu ordem para que enchessem de trigo suas bagagens, devolvessem a prata de cada um deles, colocando-a nas bagagens, e lhes dessem mantimentos para a viagem. E assim foi feito.
26 Josef ñúnuwoo nkanaŋ pupootak pa piti paliyal pa ti púfali pa piteyii, nkakaay.
26 Eles puseram a carga de trigo sobre os seus jumentos e partiram.
27 Ta incicoke ta, nkasiiŋo kati kaŋot, akee teyii náapankin epootak ya eteyoo kati awun pahoonal fáli ya eteyoo naacuk mañ ma ti putum epootak ya.
27 No lugar onde pararam para pernoitar, um deles abriu a bagagem para pegar forragem para o seu jumento e viu a prata na boca da bagagem.
28 Naasok pákawiyoo: “Kañahanaam-ñahan mañ ma mutoom. Ehee mo ti epootak ya!” Poko púlooŋ saanii insiñak nkayeno kakikilan. Nkasokool: “Weyme Pútuun pa mpíhine unaa fiye?”
28 E disse a seus irmãos: "Devolveram a minha prata. Está aqui em minha bagagem". Seus corações se encheram de pavor e, tremendo, disseram uns aos outros: "Que é isto que Deus fez conosco? "
29 Ta nkacole ta Kanaan ti paapaa ateyii Jakob, nkakamanoo heetaakiyii ha púlooŋ, nkasokoo:
29 Ao chegarem à casa de seu pai Jacó, na terra de Canaã, relataram-lhe tudo o que lhes acontecera, dizendo:
30 “Ahámpaatiin a ati mah ma ákupaakup niŋ unii niŋ hilim heeyanke. Naanook unii apusok nii unii mikelecoola.
30 "O homem que governa aquele país falou asperamente conosco e nos tratou como espiões da terra.
31 Nuuñahanoo: 'Unii mikelecoola tom pale pakan keecoonoole.
31 Mas nós lhe asseguramos que somos homens honestos e não espiões.
32 Unii hínum pákayiin ŋaasuwan niŋ pákasupak, faaf unii oonool. Pale oonool toonii náacim, kahiineen ka nkutowo niŋ paapaa atoonii ti mah ma miti Kanaan.'
32 Dissemos também que éramos doze irmãos, filhos do mesmo pai, e que um já havia morrido e que o caçula estava com o nosso pai, em Canaã.
33 Ahámpaatiin a ati mah ma naañahan unii: 'Ehe fa inci inkaakaay fa kameye man páni inniyem ti hisoku: nikat le ti inci akee taaluu, pakakee paka nkacoop paliyal miin ma mitaaluu meeyem ma niŋ peep.
33 "Então o homem que governa aquele país nos disse: ‘Vejamos se vocês são honestos: um dos seus irmãos ficará aqui comigo, e os outros poderão voltar e levar mantimentos para matar a fome das suas famílias.
34 Niŋ fúlaa toko ínnicoopiyam kahiineen ka kitaaluu. Fiyuu inci fámeyi nii aluu mikelecoola tom pale pakan keecoonoole, iññahan aluu áwi aluu, inkatan aluu nipinoom ti mah ma.'”
34 Tragam-me, porém, o seu irmão caçula, para que eu comprove que vocês não são espiões, mas sim, homens honestos. Então lhes devolverei o irmão e os autorizarei a fazer negócios nesta terra’ ".
35 Púful toko nkánuŋ pupootak pa piteyii, an óo an naacuk éwasuma mañ niŋ mañ ma miteyoo. Poko niŋ paapaa ateyii, ta nkacuke ta mañ ma nkafe.
35 Ao esvaziarem as bagagens, dentro da bagagem de cada um estava a sua bolsa cheia de prata. Quando eles e seu pai viram as bolsas cheias de prata, ficaram com medo.
36 Paapaa ateyii Jakob naasokii: “Nikitaam epuukam! Josef aneetaat, Simeyon lompo aneetaat. Fiye, ínnilafi hicoopu Benjamin? Eehuu púlooŋ ti inci níhinowii!”
36 E disse-lhes seu pai Jacó: "Vocês estão tirando meus filhos de mim! Já fiquei sem José, agora sem Simeão e ainda querem levar Benjamim. Tudo está contra mim! "
37 Fiye Ruben naasokoo: “Niŋ inci ñáhaniyoot Benjamin, áyyini immuk pikampaani pa pakatoom pákasupak paka. Ñomanamoo inci fáñahaniyoo.”
37 Então Rúben disse ao pai: "Podes matar meus dois filhos se eu não o trouxer de volta. Deixa-o aos meus cuidados, e eu o trarei".
38 Jakob naañahanoo: “Haani, añiinam atawano niŋ aluu Esipt. Púnuwoo aketaaket, akina lamayoo kóŋ atowiye. Niŋ waah utaakiyoo ti kaakaawool ka kitaaluu, inci faket niŋ kúnuul pamaamanal.”
38 Mas o pai respondeu: "Meu filho não descerá com vocês; seu irmão está morto, e ele é o único que resta. Se qualquer mal lhe acontecer na viagem que estão por fazer, vocês farão estes meus cabelos brancos descerem à sepultura com tristeza".

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 42, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.