Gênesis 37
Kuloonaay (KRX) vs VC
1 Pamuusal eket ya eti Isaak, Jakob naatowo ti mah ma miti Kanaan la paapaa ateyoo mpaakin la samat nii akaawoola.
1 Jacó habitou na região onde seu pai havia morado, na terra de Canaã.
2 Ehe kiti miin ma miti Jakob, aŋa nkasok ya lompo Israyel.
2 Eis a história da descendência de Jacó: José, ainda jovem, com a idade de dezessete anos, apascentava o rebanho com seus irmãos, os filhos de Bala e os filhos de Zelfa, mulheres de seu pai; e ele contou ao seu pai as más conversas dos irmãos.
3 Israyel náalafi Josef pihaŋ pakakee epuukoo kamma naapukoo akina pamaamanal. Naamemanooloo hísool héeciita hinoom.
3 Israel amava José mais do que todos os outros filhos, porque ele era o filho de sua velhice; e mandara-lhe fazer uma túnica de várias cores.
4 Ñúnuwoo nkacuk nii paapaa ateyii, Josef náalafiye pihaŋ poko púlooŋ. Nkanatoo, kayinaat káakup neyoo púsuum.
4 Seus irmãos, vendo que seu pai o preferia a eles, conceberam ódio contra ele e não podiam mais tratá-lo com bons modos.
5 Hikee hinoom, Josef náayawut naakaman éyawut ya ñúnuwoo, nkanatoo pihaŋ toko.
5 Ora, José teve um sonho, e o contou aos seus irmãos, que o detestaram ainda mais:
6 Ehe eeha naakamanii ha: “Nísiitan éyawut ya etoom:
6 "Ouvi, disse-lhes ele, o sonho que tive:
7 Uyenaayeno hicenku únuufaay uli ti hoos, tokotoko káanuufaay ka kutoom nkisiiŋo kupucoonool ciit, utaaluu wa núukiitool kutoom ka, núuñeem ko.”
7 estávamos ligando feixes no campo, e eis que o meu feixe se levantou e se pôs de pé, enquanto os vossos o cercavam e se prostravam diante dele."
8 Ñúnuwoo nkasokoo: “Fo aafayeno amansa ya atoonii niŋ ekina tom ati hikaw ha atoonii?” Nkahaŋ toko nkanatoo meemak kamma píyawut pa piteyoo niŋ kilim ka kiteyoo.
8 Seus irmãos disseram-lhe: "Quererias, porventura, reinar sobre nós e tornar-te nosso senhor?" E odiaram-no ainda mais por causa de seus sonhos e de suas palavras.
9 Fiye nene ataak ekee éyawut naasok ñúnuwoo: “Nísiitan, nene taakaataak éyawut pale tempe caanak ca, hiim ha niŋ sicaaŋaŋ siyema ŋaasuwan niŋ yoonool siyeniyaam híñeemu.”
9 José teve ainda outro sonho, que contou aos seus irmãos. "Tive, disse ele, ainda um sonho: o sol, a lua e onze estrelas prostravam-se diante de mim."
10 Naakaman yo lompo paapaa ateyoo samat nii fa naakamane yo fa ñúnuwoo. Paapaa ateyoo naafet teyoo naasokoo: “Eyáwut puume uyyaaw? Fo inci, íññaa atii niŋ ñúnuwi éfuukey úkilipo hátikini ñuhooŋu unii t’etaam?”
10 Ele contou isso ao seu pai e aos seus irmãos, mas foi repreendido por seu pai: "Que significa, disse-lhe ele, este sonho que tiveste? Viremos, porventura, eu, tua mãe e teus irmãos, a nos prostrar por terra diante de ti?"
11 Ñúnuwoo nkataak paheeka teyoo pale paapaa ateyoo naamank enkuu ti kunuuwoo.
11 Seus irmãos ficaram, pois, com inveja dele, mas seu pai guardou a lembrança desse acontecimento.
12 Hikee hinoom, ñúnuwoo nkakaay kaahoonan púlukuleen pa piti paapaa ateyii ti etaam ya eti Sikem.
12 Os irmãos de José foram apascentar os rebanhos de seu pai em Siquém.
13 Israyel naasok Josef: “Ñúnuwi kakaayaakaay efaas púlukuleen pa Sikem, kéy inci pupoñi teyii.” Josef naañahanoo: “Iyyoo.”
13 Israel disse a José: "Teus irmãos guardam os rebanhos em Siquém. Vem: vou mandar-te a eles." "Eis-me aqui", respondeu José.
14 Israyel nene asokoo: “Kaay aapicaasincan man ñúnuwi unka kásuumaayii niŋ pukoolee pa, íncoopiyam ekooŋan éefulii teyii.” Fiyuu Jakob naapoñoo ápufulii ti etaam ya eti Hepolon la nkakine la.
14 "Vai, pois, ver se tudo corre bem a teus irmãos e ao rebanho, e traze-me notícias deles." Enviou-o do vale de Hebron, e José foi a Siquém.
15 akee áyiin naacukoo ti kaamuumuusool ti ukit wa naacakanoo: “Weyme ayyem ti hiŋes?”
15 Um homem encontrou-o errando pelo campo: "Que buscas?" perguntou ele.
16 Naañahanoo: “Ñúnuwam inci iyyem ti hiŋes. Káluma, fo áafayiniyam hisoku pa nkayem ti kaahoonan púlukuleen pa?”
16 "Busco meus irmãos, respondeu ele. Dize-me onde apascentam os rebanhos."
17 Ayíin a naañahanoo: “Káfulaaful le, síyiisi nkasok: 'Ukaayaa Totan.'” Fiye, Josef naanapan ñúnuwoo naatoopii pukol Totan.
17 E o homem respondeu: "Partiram daqui e ouvi-os dizer: Vamos a Dotain." Partiu então José em busca dos seus irmãos e encontrou-os em Dotain.
18 Pale ñúnuwoo kapiŋantanoo, le niŋ áfaacolii teyii, nkateŋenool kati kamukoo.
18 Eles o viram de longe. Antes que José se aproximasse, combinaram entre si como o haveriam de matar;
19 Nkasokool: “Aha áyawuta ya ti ékey!
19 e disseram: "Eis o sonhador que chega.
20 Colaa toko, níkey upumukoo nuuwantoo ti ésaapun, nuusokaa nii élukuleen eekance eliyoo. Efuucukaa heekaakaay pitaako píyawut pa piteyoo.”
20 Vamos, matemo-lo e atiremo-lo numa cisterna; diremos depois que uma fera o devorou; e então veremos de que lhe aproveitaram os seus sonhos."
21 Ruben náasiyii ti káakup náalafi kafakan Josef ti sipeesii naasokii: “Timpi umukoo.”
21 Ouvindo-o, porém, Rubem, quis livra-lo de suas mãos: "Não lhe tiremos a vida, disse ele.
22 Nene apenan: “Timpi uniisaa hísimoo, uwantoo ti ésaapun eyye ti káahaaŋ ke tes pale timpi unaŋaa sipees unaa teyoo.” Ruben asokaasok eehuu kati afakan Josef naañahanoo ti paapaa ateyoo.
22 Não derrameis sangue. Jogai-o naquela cisterna, no deserto, mas não levanteis vossa mão contra ele." Pois Rubem pensava livrá-lo de suas mãos para o reconduzir ao pai.
23 Ta Josef náacolii ta teyii nkawaat hísool ha hiteyoo héeciita ha hinoom eeha naawasiye ha,
23 Quando José se aproximou de seus irmãos, eles o despojaram de sua túnica, daquela bela túnica de várias cores que trazia,
24 nkacoopoo nkawantoo ti ésaapun ya. Esáapun ya ñaanii eteyyo, etaakut man.
24 e jogaram-no numa cisterna velha, que não tinha água.
25 Fiye nkayeno kati kali. Nkáhaafin nkaŋantan kayoŋ kiti pakati Ismayel kéefulii ti mah ma miti Kileyat nkayeno puwano Esipt. Puñonkomoo pa piteyii mpitiyo panoomanal pa piteyii: munkoc, caminkoloŋ niŋ munucu méesuume haaw. Josef ñúnuwoo ti hilamu hísool ha hiteyoo héeciita ha hinoom|alt="Les grands frères de Joseph, quand ils arrachaient la chemise chère." src="CO00704B.TIF" size="col" ref="37:25"
25 E, sentando-se para comer, eis que, levantando os olhos, viram surgir no horizonte uma caravana de ismaelitas vinda de Galaad. Seus camelos estavam carregados de resina, de bálsamo e de ládano, que transportavam para o Egito.
26 Fiye, Juda naasok ñúnuwoo niŋ pakatuwoo: “Weyme efuutaakaa nuumukaa atuwunaa nuuyolaa eket ya eteyoo?
26 Então Judá disse aos seus irmãos: "Que nos aproveita matar nosso irmão e ocultar o seu sangue?
27 Unoomanoo pakati Ismayel paka payenke, pale timpi unaŋaa teyoo sipees unaa kaatuko atuwunaa, hísim unaa.” Nkacoon hilim ha hiti Juda.
27 Vinde e vendamo-lo aos ismaelitas. Não levantemos nossas mãos contra ele, pois, afinal, é nosso irmão, nossa carne." Seus irmãos concordaram.
28 Ta punoomana pa pakati Mitiyan nkácolii ta, Josef ñúnuwoo nkáfulaniyoo ti ésaapun ya nkanoomanoo sikoofali áwii. Pakati Ismayel paka nkacoopoo Esipt.
28 E, quando passaram os negociantes madianitas, tiraram José da cisterna e venderam-no por vinte moedas de prata aos ismaelitas, que o levaram para o Egito.
29 Ta Ruben náañohoonii ta ti ésaapun ya, naacuk nii Josef aneetaat toko, ínciitiyoo fo naahaace wañ wa uteyoo.
29 Rubem voltou à cisterna, e eis que José já não estava ali.
30 Naañoho pati pakatuwoo naasokii: “Añii ya aneetaat toko, puume inci inkaakaay íhinu?”
30 Rasgou então suas vestes e voltou para junto dos seus irmãos: "O menino desapareceu, disse ele. E eu, para onde irei?"
31 Fiye, nkataaŋ híceken efil nkápuuc hísool ha hiti Josef ti hísim ha.
31 Tomaram então a túnica de José, mataram um cabrito e a mergulharam no seu sangue.
32 Nkacoop paapaa ateyii hísool ha héeciita ha hinoom nkasokoo: “Ulaŋanaalaŋan hísool eehe, káluma sincan man hiti añiini ha.”
32 E mandaram-na levar ao seu pai com esta mensagem: "Eis o que encontramos: vê se não é, porventura, a túnica do teu filho."
33 Jakob naasincan ho naasokii: “Hísool eehe hiti añiinam! Elúkuleen eekance etaatulooloo neeliyoo!”
33 Jacó reconheceu-a e exclamou: "É a túnica de meu filho! Uma fera o devorou! José foi estraçalhado!"
34 Incíitiyoo fo naahaace wañ wa uteyoo naawaso pupootak naakooŋ eket ya eti añiinoo hícump kunoom.
34 E, rasgando as vestes, cobriu-se de um saco, e chorou o seu filho por muito tempo.
35 Epuukoo pákayiin niŋ pakaal nkákey hiŋes kaapuuñanooloo pale, naapook apupuuñanoolee naasok: “Inci fakooŋ eket ya eti añiinam fo ta inci fatookoo t’etaam pati keekete ka.” Naatowo ti pukooŋ eket ya eti añiinoo.
35 Todos os seus filhos e filhas vieram consolá-lo, mas ele não aceitou nenhuma condolência: "É chorando, disse ele, que descerei para junto de meu filho na habitação dos mortos." Foi assim que o seu pai o chorou.
36 Tempo, po Esipt, punoomana pa pakati Mitiyan nkanooman Josef akee áyiin aŋa nkasok Potifal, áhampaatiin a ati pufaasa pa pakati amansa ya. Punoomana pa pakati Mitiyan (Ismayel)|alt="Les commercants de Mitiyan" src="CO00709B.TIF" size="col" ref="37:36"
36 Os madianitas venderam-no a Putifar, no Egito, eunuco do faraó e chefe da guarda.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 37, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.