Gênesis 37
Kuloonaay (KRX) vs ARA
1 Pamuusal eket ya eti Isaak, Jakob naatowo ti mah ma miti Kanaan la paapaa ateyoo mpaakin la samat nii akaawoola.
1 Habitou Jacó na terra das peregrinações de seu pai, na terra de Canaã.
2 Ehe kiti miin ma miti Jakob, aŋa nkasok ya lompo Israyel.
2 Esta é a história de Jacó. Tendo José dezessete anos, apascentava os rebanhos com seus irmãos; sendo ainda jovem, acompanhava os filhos de Bila e os filhos de Zilpa, mulheres de seu pai; e trazia más notícias deles a seu pai.
3 Israyel náalafi Josef pihaŋ pakakee epuukoo kamma naapukoo akina pamaamanal. Naamemanooloo hísool héeciita hinoom.
3 Ora, Israel amava mais a José que a todos os seus filhos, porque era filho da sua velhice; e fez-lhe uma túnica talar de mangas compridas.
4 Ñúnuwoo nkacuk nii paapaa ateyii, Josef náalafiye pihaŋ poko púlooŋ. Nkanatoo, kayinaat káakup neyoo púsuum.
4 Vendo, pois, seus irmãos que o pai o amava mais que a todos os outros filhos, odiaram-no e já não lhe podiam falar pacificamente.
5 Hikee hinoom, Josef náayawut naakaman éyawut ya ñúnuwoo, nkanatoo pihaŋ toko.
5 Teve José um sonho e o relatou a seus irmãos; por isso, o odiaram ainda mais.
6 Ehe eeha naakamanii ha: “Nísiitan éyawut ya etoom:
6 Pois lhes disse: Rogo-vos, ouvi este sonho que tive:
7 Uyenaayeno hicenku únuufaay uli ti hoos, tokotoko káanuufaay ka kutoom nkisiiŋo kupucoonool ciit, utaaluu wa núukiitool kutoom ka, núuñeem ko.”
7 Atávamos feixes no campo, e eis que o meu feixe se levantou e ficou em pé; e os vossos feixes o rodeavam e se inclinavam perante o meu.
8 Ñúnuwoo nkasokoo: “Fo aafayeno amansa ya atoonii niŋ ekina tom ati hikaw ha atoonii?” Nkahaŋ toko nkanatoo meemak kamma píyawut pa piteyoo niŋ kilim ka kiteyoo.
8 Então, lhe disseram seus irmãos: Reinarás, com efeito, sobre nós? E sobre nós dominarás realmente? E com isso tanto mais o odiavam, por causa dos seus sonhos e de suas palavras.
9 Fiye nene ataak ekee éyawut naasok ñúnuwoo: “Nísiitan, nene taakaataak éyawut pale tempe caanak ca, hiim ha niŋ sicaaŋaŋ siyema ŋaasuwan niŋ yoonool siyeniyaam híñeemu.”
9 Teve ainda outro sonho e o referiu a seus irmãos, dizendo: Sonhei também que o sol, a lua e onze estrelas se inclinavam perante mim.
10 Naakaman yo lompo paapaa ateyoo samat nii fa naakamane yo fa ñúnuwoo. Paapaa ateyoo naafet teyoo naasokoo: “Eyáwut puume uyyaaw? Fo inci, íññaa atii niŋ ñúnuwi éfuukey úkilipo hátikini ñuhooŋu unii t’etaam?”
10 Contando-o a seu pai e a seus irmãos, repreendeu-o o pai e lhe disse: Que sonho é esse que tiveste? Acaso, viremos, eu e tua mãe e teus irmãos, a inclinar-nos perante ti em terra?
11 Ñúnuwoo nkataak paheeka teyoo pale paapaa ateyoo naamank enkuu ti kunuuwoo.
11 Seus irmãos lhe tinham ciúmes; o pai, no entanto, considerava o caso consigo mesmo.
12 Hikee hinoom, ñúnuwoo nkakaay kaahoonan púlukuleen pa piti paapaa ateyii ti etaam ya eti Sikem.
12 E, como foram os irmãos apascentar o rebanho do pai, em Siquém,
13 Israyel naasok Josef: “Ñúnuwi kakaayaakaay efaas púlukuleen pa Sikem, kéy inci pupoñi teyii.” Josef naañahanoo: “Iyyoo.”
13 perguntou Israel a José: Não apascentam teus irmãos o rebanho em Siquém? Vem, enviar-te-ei a eles. Respondeu-lhe José: Eis-me aqui.
14 Israyel nene asokoo: “Kaay aapicaasincan man ñúnuwi unka kásuumaayii niŋ pukoolee pa, íncoopiyam ekooŋan éefulii teyii.” Fiyuu Jakob naapoñoo ápufulii ti etaam ya eti Hepolon la nkakine la.
14 Disse-lhe Israel: Vai, agora, e vê se vão bem teus irmãos e o rebanho; e traze-me notícias. Assim, o enviou do vale de Hebrom, e ele foi a Siquém.
15 akee áyiin naacukoo ti kaamuumuusool ti ukit wa naacakanoo: “Weyme ayyem ti hiŋes?”
15 E um homem encontrou a José, que andava errante pelo campo, e lhe perguntou: Que procuras?
16 Naañahanoo: “Ñúnuwam inci iyyem ti hiŋes. Káluma, fo áafayiniyam hisoku pa nkayem ti kaahoonan púlukuleen pa?”
16 Respondeu: Procuro meus irmãos; dize-me: Onde apascentam eles o rebanho?
17 Ayíin a naañahanoo: “Káfulaaful le, síyiisi nkasok: 'Ukaayaa Totan.'” Fiye, Josef naanapan ñúnuwoo naatoopii pukol Totan.
17 Disse-lhe o homem: Foram-se daqui, pois ouvi-os dizer: Vamos a Dotã. Então, seguiu José atrás dos irmãos e os achou em Dotã.
18 Pale ñúnuwoo kapiŋantanoo, le niŋ áfaacolii teyii, nkateŋenool kati kamukoo.
18 De longe o viram e, antes que chegasse, conspiraram contra ele para o matar.
19 Nkasokool: “Aha áyawuta ya ti ékey!
19 E dizia um ao outro: Vem lá o tal sonhador!
20 Colaa toko, níkey upumukoo nuuwantoo ti ésaapun, nuusokaa nii élukuleen eekance eliyoo. Efuucukaa heekaakaay pitaako píyawut pa piteyoo.”
20 Vinde, pois, agora, matemo-lo e lancemo-lo numa destas cisternas; e diremos: Um animal selvagem o comeu; e vejamos em que lhe darão os sonhos.
21 Ruben náasiyii ti káakup náalafi kafakan Josef ti sipeesii naasokii: “Timpi umukoo.”
21 Mas Rúben, ouvindo isso, livrou-o das mãos deles e disse: Não lhe tiremos a vida.
22 Nene apenan: “Timpi uniisaa hísimoo, uwantoo ti ésaapun eyye ti káahaaŋ ke tes pale timpi unaŋaa sipees unaa teyoo.” Ruben asokaasok eehuu kati afakan Josef naañahanoo ti paapaa ateyoo.
22 Também lhes disse Rúben: Não derrameis sangue; lançai-o nesta cisterna que está no deserto, e não ponhais mão sobre ele; isto disse para o livrar deles, a fim de o restituir ao pai.
23 Ta Josef náacolii ta teyii nkawaat hísool ha hiteyoo héeciita ha hinoom eeha naawasiye ha,
23 Mas, logo que chegou José a seus irmãos, despiram-no da túnica, a túnica talar de mangas compridas que trazia.
24 nkacoopoo nkawantoo ti ésaapun ya. Esáapun ya ñaanii eteyyo, etaakut man.
24 E, tomando-o, o lançaram na cisterna, vazia, sem água.
25 Fiye nkayeno kati kali. Nkáhaafin nkaŋantan kayoŋ kiti pakati Ismayel kéefulii ti mah ma miti Kileyat nkayeno puwano Esipt. Puñonkomoo pa piteyii mpitiyo panoomanal pa piteyii: munkoc, caminkoloŋ niŋ munucu méesuume haaw. Josef ñúnuwoo ti hilamu hísool ha hiteyoo héeciita ha hinoom|alt="Les grands frères de Joseph, quand ils arrachaient la chemise chère." src="CO00704B.TIF" size="col" ref="37:25"
25 Ora, sentando-se para comer pão, olharam e viram que uma caravana de ismaelitas vinha de Gileade; seus camelos traziam arômatas, bálsamo e mirra, que levavam para o Egito.
26 Fiye, Juda naasok ñúnuwoo niŋ pakatuwoo: “Weyme efuutaakaa nuumukaa atuwunaa nuuyolaa eket ya eteyoo?
26 Então, disse Judá a seus irmãos: De que nos aproveita matar o nosso irmão e esconder-lhe o sangue?
27 Unoomanoo pakati Ismayel paka payenke, pale timpi unaŋaa teyoo sipees unaa kaatuko atuwunaa, hísim unaa.” Nkacoon hilim ha hiti Juda.
27 Vinde, vendamo-lo aos ismaelitas; não ponhamos sobre ele a mão, pois é nosso irmão e nossa carne. Seus irmãos concordaram.
28 Ta punoomana pa pakati Mitiyan nkácolii ta, Josef ñúnuwoo nkáfulaniyoo ti ésaapun ya nkanoomanoo sikoofali áwii. Pakati Ismayel paka nkacoopoo Esipt.
28 E, passando os mercadores midianitas, os irmãos de José o alçaram, e o tiraram da cisterna, e o venderam por vinte siclos de prata aos ismaelitas; estes levaram José ao Egito.
29 Ta Ruben náañohoonii ta ti ésaapun ya, naacuk nii Josef aneetaat toko, ínciitiyoo fo naahaace wañ wa uteyoo.
29 Tendo Rúben voltado à cisterna, eis que José não estava nela; então, rasgou as suas vestes.
30 Naañoho pati pakatuwoo naasokii: “Añii ya aneetaat toko, puume inci inkaakaay íhinu?”
30 E, voltando a seus irmãos, disse: Não está lá o menino; e, eu, para onde irei?
31 Fiye, nkataaŋ híceken efil nkápuuc hísool ha hiti Josef ti hísim ha.
31 Então, tomaram a túnica de José, mataram um bode e a molharam no sangue.
32 Nkacoop paapaa ateyii hísool ha héeciita ha hinoom nkasokoo: “Ulaŋanaalaŋan hísool eehe, káluma sincan man hiti añiini ha.”
32 E enviaram a túnica talar de mangas compridas, fizeram-na levar a seu pai e lhe disseram: Achamos isto; vê se é ou não a túnica de teu filho.
33 Jakob naasincan ho naasokii: “Hísool eehe hiti añiinam! Elúkuleen eekance etaatulooloo neeliyoo!”
33 Ele a reconheceu e disse: É a túnica de meu filho; um animal selvagem o terá comido, certamente José foi despedaçado.
34 Incíitiyoo fo naahaace wañ wa uteyoo naawaso pupootak naakooŋ eket ya eti añiinoo hícump kunoom.
34 Então, Jacó rasgou as suas vestes, e se cingiu de pano de saco, e lamentou o filho por muitos dias.
35 Epuukoo pákayiin niŋ pakaal nkákey hiŋes kaapuuñanooloo pale, naapook apupuuñanoolee naasok: “Inci fakooŋ eket ya eti añiinam fo ta inci fatookoo t’etaam pati keekete ka.” Naatowo ti pukooŋ eket ya eti añiinoo.
35 Levantaram-se todos os seus filhos e todas as suas filhas, para o consolarem; ele, porém, recusou ser consolado e disse: Chorando, descerei a meu filho até à sepultura. E de fato o chorou seu pai.
36 Tempo, po Esipt, punoomana pa pakati Mitiyan nkanooman Josef akee áyiin aŋa nkasok Potifal, áhampaatiin a ati pufaasa pa pakati amansa ya. Punoomana pa pakati Mitiyan (Ismayel)|alt="Les commercants de Mitiyan" src="CO00709B.TIF" size="col" ref="37:36"
36 Entrementes, os midianitas venderam José no Egito a Potifar, oficial de Faraó, comandante da guarda.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 37, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.