Gênesis 37

Kuloonaay (KRX) vs ARC

Sair da comparação
ARC Almeida Revista e Corrigida 2009
1 Pamuusal eket ya eti Isaak, Jakob naatowo ti mah ma miti Kanaan la paapaa ateyoo mpaakin la samat nii akaawoola.
1 E Jacó habitou na terra das peregrinações de seu pai, na terra de Canaã.
2 Ehe kiti miin ma miti Jakob, aŋa nkasok ya lompo Israyel.
2 Estas são as gerações de Jacó: Sendo José de dezessete anos, apascentava as ovelhas com seus irmãos; e estava este jovem com os filhos de Bila e com os filhos de Zilpa, mulheres de seu pai; e José trazia uma má fama deles a seu pai.
3 Israyel náalafi Josef pihaŋ pakakee epuukoo kamma naapukoo akina pamaamanal. Naamemanooloo hísool héeciita hinoom.
3 E Israel amava a José mais do que a todos os seus filhos, porque era filho da sua velhice; e fez-lhe uma túnica de várias cores.
4 Ñúnuwoo nkacuk nii paapaa ateyii, Josef náalafiye pihaŋ poko púlooŋ. Nkanatoo, kayinaat káakup neyoo púsuum.
4 Vendo, pois, seus irmãos que seu pai o amava mais do que a todos os seus irmãos, aborreceram-no e não podiam falar com ele pacificamente.
5 Hikee hinoom, Josef náayawut naakaman éyawut ya ñúnuwoo, nkanatoo pihaŋ toko.
5 Sonhou também José um sonho, que contou a seus irmãos; por isso, o aborreciam ainda mais.
6 Ehe eeha naakamanii ha: “Nísiitan éyawut ya etoom:
6 E disse-lhes: Ouvi, peço-vos, este sonho, que tenho sonhado:
7 Uyenaayeno hicenku únuufaay uli ti hoos, tokotoko káanuufaay ka kutoom nkisiiŋo kupucoonool ciit, utaaluu wa núukiitool kutoom ka, núuñeem ko.”
7 Eis que estávamos atando molhos no meio do campo, e eis que o meu molho se levantava e também ficava em pé; e eis que os vossos molhos o rodeavam e se inclinavam ao meu molho.
8 Ñúnuwoo nkasokoo: “Fo aafayeno amansa ya atoonii niŋ ekina tom ati hikaw ha atoonii?” Nkahaŋ toko nkanatoo meemak kamma píyawut pa piteyoo niŋ kilim ka kiteyoo.
8 Então, lhe disseram seus irmãos: Tu, pois, deveras reinarás sobre nós? Tu deveras terás domínio sobre nós? Por isso, tanto mais o aborreciam por seus sonhos e por suas palavras.
9 Fiye nene ataak ekee éyawut naasok ñúnuwoo: “Nísiitan, nene taakaataak éyawut pale tempe caanak ca, hiim ha niŋ sicaaŋaŋ siyema ŋaasuwan niŋ yoonool siyeniyaam híñeemu.”
9 E sonhou ainda outro sonho, e o contou a seus irmãos, e disse: Eis que ainda sonhei um sonho; e eis que o sol, e a lua, e onze estrelas se inclinavam a mim.
10 Naakaman yo lompo paapaa ateyoo samat nii fa naakamane yo fa ñúnuwoo. Paapaa ateyoo naafet teyoo naasokoo: “Eyáwut puume uyyaaw? Fo inci, íññaa atii niŋ ñúnuwi éfuukey úkilipo hátikini ñuhooŋu unii t’etaam?”
10 E, contando-o a seu pai e a seus irmãos, repreendeu-o seu pai e disse-lhe: Que sonho é este que sonhaste? Porventura viremos eu, e tua mãe, e teus irmãos a inclinar-nos perante ti em terra?
11 Ñúnuwoo nkataak paheeka teyoo pale paapaa ateyoo naamank enkuu ti kunuuwoo.
11 Seus irmãos, pois, o invejavam; seu pai, porém, guardava este negócio no seu coração.
12 Hikee hinoom, ñúnuwoo nkakaay kaahoonan púlukuleen pa piti paapaa ateyii ti etaam ya eti Sikem.
12 E seus irmãos foram apascentar o rebanho de seu pai, junto de Siquém.
13 Israyel naasok Josef: “Ñúnuwi kakaayaakaay efaas púlukuleen pa Sikem, kéy inci pupoñi teyii.” Josef naañahanoo: “Iyyoo.”
13 Disse, pois, Israel a José: Não apascentam os teus irmãos junto de Siquém? Vem, e enviar-te-ei a eles. E ele lhe disse: Eis-me aqui.
14 Israyel nene asokoo: “Kaay aapicaasincan man ñúnuwi unka kásuumaayii niŋ pukoolee pa, íncoopiyam ekooŋan éefulii teyii.” Fiyuu Jakob naapoñoo ápufulii ti etaam ya eti Hepolon la nkakine la.
14 E ele lhe disse: Ora, vai, e vê como estão teus irmãos e como está o rebanho, e traze-me resposta. Assim, o enviou do vale de Hebrom, e José veio a Siquém.
15 akee áyiin naacukoo ti kaamuumuusool ti ukit wa naacakanoo: “Weyme ayyem ti hiŋes?”
15 E achou-o um varão, porque ele andava errado pelo campo, e perguntou-lhe o varão, dizendo: Que procuras?
16 Naañahanoo: “Ñúnuwam inci iyyem ti hiŋes. Káluma, fo áafayiniyam hisoku pa nkayem ti kaahoonan púlukuleen pa?”
16 E ele disse: Procuro meus irmãos; dize-me, peço-te, onde eles apascentam.
17 Ayíin a naañahanoo: “Káfulaaful le, síyiisi nkasok: 'Ukaayaa Totan.'” Fiye, Josef naanapan ñúnuwoo naatoopii pukol Totan.
17 E disse aquele varão: Foram-se daqui, porque ouvi-lhes dizer: Vamos a Dotã. José, pois, seguiu seus irmãos e achou-os em Dotã.
18 Pale ñúnuwoo kapiŋantanoo, le niŋ áfaacolii teyii, nkateŋenool kati kamukoo.
18 E viram-no de longe e, antes que chegasse a eles, conspiraram contra ele, para o matarem.
19 Nkasokool: “Aha áyawuta ya ti ékey!
19 E disseram uns aos outros: Eis lá vem o sonhador-mor!
20 Colaa toko, níkey upumukoo nuuwantoo ti ésaapun, nuusokaa nii élukuleen eekance eliyoo. Efuucukaa heekaakaay pitaako píyawut pa piteyoo.”
20 Vinde, pois, agora, e matemo-lo, e lancemo-lo numa destas covas, e diremos: Uma besta-fera o comeu; e veremos que será dos seus sonhos.
21 Ruben náasiyii ti káakup náalafi kafakan Josef ti sipeesii naasokii: “Timpi umukoo.”
21 E, ouvindo-o Rúben, livrou-o das suas mãos e disse: Não lhe tiremos a vida.
22 Nene apenan: “Timpi uniisaa hísimoo, uwantoo ti ésaapun eyye ti káahaaŋ ke tes pale timpi unaŋaa sipees unaa teyoo.” Ruben asokaasok eehuu kati afakan Josef naañahanoo ti paapaa ateyoo.
22 Também lhes disse Rúben: Não derrameis sangue; lançai-o nesta cova que está no deserto e não lanceis mãos nele; para livrá-lo das suas mãos e para torná-lo a seu pai.
23 Ta Josef náacolii ta teyii nkawaat hísool ha hiteyoo héeciita ha hinoom eeha naawasiye ha,
23 E aconteceu que, chegando José a seus irmãos, tiraram a José a sua túnica, a túnica de várias cores que trazia.
24 nkacoopoo nkawantoo ti ésaapun ya. Esáapun ya ñaanii eteyyo, etaakut man.
24 E tomaram-no e lançaram-no na cova; porém a cova estava vazia, não havia água nela.
25 Fiye nkayeno kati kali. Nkáhaafin nkaŋantan kayoŋ kiti pakati Ismayel kéefulii ti mah ma miti Kileyat nkayeno puwano Esipt. Puñonkomoo pa piteyii mpitiyo panoomanal pa piteyii: munkoc, caminkoloŋ niŋ munucu méesuume haaw. Josef ñúnuwoo ti hilamu hísool ha hiteyoo héeciita ha hinoom|alt="Les grands frères de Joseph, quand ils arrachaient la chemise chère." src="CO00704B.TIF" size="col" ref="37:25"
25 Depois, assentaram-se a comer pão, e levantaram os olhos, e olharam, e eis que uma companhia de ismaelitas vinha de Gileade; e seus camelos traziam especiarias, e bálsamo, e mirra; e iam levar isso ao Egito.
26 Fiye, Juda naasok ñúnuwoo niŋ pakatuwoo: “Weyme efuutaakaa nuumukaa atuwunaa nuuyolaa eket ya eteyoo?
26 Então, Judá disse aos seus irmãos: Que proveito haverá em que matemos a nosso irmão e escondamos a sua morte?
27 Unoomanoo pakati Ismayel paka payenke, pale timpi unaŋaa teyoo sipees unaa kaatuko atuwunaa, hísim unaa.” Nkacoon hilim ha hiti Juda.
27 Vinde, e vendamo-lo a estes ismaelitas; e não seja nossa mão sobre ele, porque ele é nosso irmão, nossa carne. E seus irmãos obedeceram.
28 Ta punoomana pa pakati Mitiyan nkácolii ta, Josef ñúnuwoo nkáfulaniyoo ti ésaapun ya nkanoomanoo sikoofali áwii. Pakati Ismayel paka nkacoopoo Esipt.
28 Passando, pois, os mercadores midianitas, tiraram, e alçaram a José da cova, e venderam José por vinte moedas de prata aos ismaelitas, os quais levaram José ao Egito.
29 Ta Ruben náañohoonii ta ti ésaapun ya, naacuk nii Josef aneetaat toko, ínciitiyoo fo naahaace wañ wa uteyoo.
29 Tornando, pois, Rúben à cova, eis que José não estava na cova; então, rasgou as suas vestes,
30 Naañoho pati pakatuwoo naasokii: “Añii ya aneetaat toko, puume inci inkaakaay íhinu?”
30 e tornou a seus irmãos, e disse: O moço não aparece; e, eu, aonde irei?
31 Fiye, nkataaŋ híceken efil nkápuuc hísool ha hiti Josef ti hísim ha.
31 Então, tomaram a túnica de José, e mataram um cabrito, e tingiram a túnica no sangue.
32 Nkacoop paapaa ateyii hísool ha héeciita ha hinoom nkasokoo: “Ulaŋanaalaŋan hísool eehe, káluma sincan man hiti añiini ha.”
32 E enviaram a túnica de várias cores, e fizeram levá-la a seu pai, e disseram: Temos achado esta túnica; conhece agora se esta será ou não a túnica de teu filho.
33 Jakob naasincan ho naasokii: “Hísool eehe hiti añiinam! Elúkuleen eekance etaatulooloo neeliyoo!”
33 E conheceu-a e disse: É a túnica de meu filho; uma besta-fera o comeu, certamente foi despedaçado José.
34 Incíitiyoo fo naahaace wañ wa uteyoo naawaso pupootak naakooŋ eket ya eti añiinoo hícump kunoom.
34 Então, Jacó rasgou as suas vestes, e pôs pano de saco sobre os seus lombos, e lamentou a seu filho muitos dias.
35 Epuukoo pákayiin niŋ pakaal nkákey hiŋes kaapuuñanooloo pale, naapook apupuuñanoolee naasok: “Inci fakooŋ eket ya eti añiinam fo ta inci fatookoo t’etaam pati keekete ka.” Naatowo ti pukooŋ eket ya eti añiinoo.
35 E levantaram-se todos os seus filhos e todas as suas filhas, para o consolarem; recusou, porém, ser consolado e disse: Na verdade, com choro hei de descer ao meu filho até à sepultura. Assim, o chorou seu pai.
36 Tempo, po Esipt, punoomana pa pakati Mitiyan nkanooman Josef akee áyiin aŋa nkasok Potifal, áhampaatiin a ati pufaasa pa pakati amansa ya. Punoomana pa pakati Mitiyan (Ismayel)|alt="Les commercants de Mitiyan" src="CO00709B.TIF" size="col" ref="37:36"
36 E os midianitas venderam-no no Egito a Potifar, eunuco de Faraó, capitão da guarda.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 37, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.