Gênesis 37
Kuloonaay (KRX) vs ARIB
1 Pamuusal eket ya eti Isaak, Jakob naatowo ti mah ma miti Kanaan la paapaa ateyoo mpaakin la samat nii akaawoola.
1 Jacó habitava na terra das peregrinações de seu pai, na terra de Canaã.
2 Ehe kiti miin ma miti Jakob, aŋa nkasok ya lompo Israyel.
2 Estas são as gerações de Jacó. José, aos dezessete anos de idade, estava com seus irmãos apascentando os rebanhos; sendo ainda jovem, andava com os filhos de Bila, e com os filhos de Zilpa, mulheres de seu pai; e José trazia a seu pai más notícias a respeito deles.
3 Israyel náalafi Josef pihaŋ pakakee epuukoo kamma naapukoo akina pamaamanal. Naamemanooloo hísool héeciita hinoom.
3 Israel amava mais a José do que a todos os seus filhos, porque era filho da sua velhice; e fez-lhe uma túnica de várias cores.
4 Ñúnuwoo nkacuk nii paapaa ateyii, Josef náalafiye pihaŋ poko púlooŋ. Nkanatoo, kayinaat káakup neyoo púsuum.
4 Vendo, pois, seus irmãos que seu pai o amava mais do que a todos eles, odiavam-no, e não lhe podiam falar pacificamente.
5 Hikee hinoom, Josef náayawut naakaman éyawut ya ñúnuwoo, nkanatoo pihaŋ toko.
5 José teve um sonho, que contou a seus irmãos; por isso o odiaram ainda mais.
6 Ehe eeha naakamanii ha: “Nísiitan éyawut ya etoom:
6 Pois ele lhes disse: Ouvi, peço-vos, este sonho que tive:
7 Uyenaayeno hicenku únuufaay uli ti hoos, tokotoko káanuufaay ka kutoom nkisiiŋo kupucoonool ciit, utaaluu wa núukiitool kutoom ka, núuñeem ko.”
7 Estávamos nós atando molhos no campo, e eis que o meu molho, levantando-se, ficou em pé; e os vossos molhos o rodeavam, e se inclinavam ao meu molho.
8 Ñúnuwoo nkasokoo: “Fo aafayeno amansa ya atoonii niŋ ekina tom ati hikaw ha atoonii?” Nkahaŋ toko nkanatoo meemak kamma píyawut pa piteyoo niŋ kilim ka kiteyoo.
8 Responderam-lhe seus irmãos: Tu pois, deveras reinarás sobre nós? Tu deveras terás domínio sobre nós? Por isso ainda mais o odiavam por causa dos seus sonhos e das suas palavras.
9 Fiye nene ataak ekee éyawut naasok ñúnuwoo: “Nísiitan, nene taakaataak éyawut pale tempe caanak ca, hiim ha niŋ sicaaŋaŋ siyema ŋaasuwan niŋ yoonool siyeniyaam híñeemu.”
9 Teve José outro sonho, e o contou a seus irmãos, dizendo: Tive ainda outro sonho; e eis que o sol, e a lua, e onze estrelas se inclinavam perante mim.
10 Naakaman yo lompo paapaa ateyoo samat nii fa naakamane yo fa ñúnuwoo. Paapaa ateyoo naafet teyoo naasokoo: “Eyáwut puume uyyaaw? Fo inci, íññaa atii niŋ ñúnuwi éfuukey úkilipo hátikini ñuhooŋu unii t’etaam?”
10 Quando o contou a seu pai e a seus irmãos, repreendeu-o seu pai, e disse-lhe: Que sonho é esse que tiveste? Porventura viremos, eu e tua mãe, e teus irmãos, a inclinar-nos com o rosto em terra diante de ti?
11 Ñúnuwoo nkataak paheeka teyoo pale paapaa ateyoo naamank enkuu ti kunuuwoo.
11 Seus irmãos, pois, o invejavam; mas seu pai guardava o caso no seu coração.
12 Hikee hinoom, ñúnuwoo nkakaay kaahoonan púlukuleen pa piti paapaa ateyii ti etaam ya eti Sikem.
12 Ora, foram seus irmãos apascentar o rebanho de seu pai, em Siquém.
13 Israyel naasok Josef: “Ñúnuwi kakaayaakaay efaas púlukuleen pa Sikem, kéy inci pupoñi teyii.” Josef naañahanoo: “Iyyoo.”
13 Disse, pois, Israel a José: Não apascentam teus irmãos o rebanho em Siquém? Vem, e enviar-te-ei a eles. Respondeu-lhe José: Eis-me aqui.
14 Israyel nene asokoo: “Kaay aapicaasincan man ñúnuwi unka kásuumaayii niŋ pukoolee pa, íncoopiyam ekooŋan éefulii teyii.” Fiyuu Jakob naapoñoo ápufulii ti etaam ya eti Hepolon la nkakine la.
14 Disse-lhe Israel: Vai, vê se vão bem teus irmãos, e o rebanho; e traze-me resposta. Assim o enviou do vale de Hebrom; e José foi a Siquém.
15 akee áyiin naacukoo ti kaamuumuusool ti ukit wa naacakanoo: “Weyme ayyem ti hiŋes?”
15 E um homem encontrou a José, que andava errante pelo campo, e perguntou-lhe: Que procuras?
16 Naañahanoo: “Ñúnuwam inci iyyem ti hiŋes. Káluma, fo áafayiniyam hisoku pa nkayem ti kaahoonan púlukuleen pa?”
16 Respondeu ele: Estou procurando meus irmãos; dize-me, peço-te, onde apascentam eles o rebanho.
17 Ayíin a naañahanoo: “Káfulaaful le, síyiisi nkasok: 'Ukaayaa Totan.'” Fiye, Josef naanapan ñúnuwoo naatoopii pukol Totan.
17 Disse o homem: Foram-se daqui; pois ouvi-lhes dizer: Vamos a Dotã. José, pois, seguiu seus irmãos, e os achou em Dotã.
18 Pale ñúnuwoo kapiŋantanoo, le niŋ áfaacolii teyii, nkateŋenool kati kamukoo.
18 Eles o viram de longe e, antes que chegasse aonde estavam, conspiraram contra ele, para o matarem,
19 Nkasokool: “Aha áyawuta ya ti ékey!
19 dizendo uns aos outros: Eis que lá vem o sonhador!
20 Colaa toko, níkey upumukoo nuuwantoo ti ésaapun, nuusokaa nii élukuleen eekance eliyoo. Efuucukaa heekaakaay pitaako píyawut pa piteyoo.”
20 Vinde pois agora, matemo-lo e lancemo-lo numa das covas; e diremos: uma besta-fera o devorou. Veremos, então, o que será dos seus sonhos.
21 Ruben náasiyii ti káakup náalafi kafakan Josef ti sipeesii naasokii: “Timpi umukoo.”
21 Mas Rúben, ouvindo isso, livrou-o das mãos deles, dizendo: Não lhe tiremos a vida.
22 Nene apenan: “Timpi uniisaa hísimoo, uwantoo ti ésaapun eyye ti káahaaŋ ke tes pale timpi unaŋaa sipees unaa teyoo.” Ruben asokaasok eehuu kati afakan Josef naañahanoo ti paapaa ateyoo.
22 Também lhes disse Rúben: Não derrameis sangue; lançai-o nesta cova, que está no deserto, e não lanceis mão nele. Disse isto para livrá-lo das mãos deles, a fim de restituí-lo a seu pai.
23 Ta Josef náacolii ta teyii nkawaat hísool ha hiteyoo héeciita ha hinoom eeha naawasiye ha,
23 Logo que José chegou a seus irmãos, estes o despiram da sua túnica, a túnica de várias cores, que ele trazia;
24 nkacoopoo nkawantoo ti ésaapun ya. Esáapun ya ñaanii eteyyo, etaakut man.
24 e tomando-o, lançaram-no na cova; mas a cova estava vazia, não havia água nela.
25 Fiye nkayeno kati kali. Nkáhaafin nkaŋantan kayoŋ kiti pakati Ismayel kéefulii ti mah ma miti Kileyat nkayeno puwano Esipt. Puñonkomoo pa piteyii mpitiyo panoomanal pa piteyii: munkoc, caminkoloŋ niŋ munucu méesuume haaw. Josef ñúnuwoo ti hilamu hísool ha hiteyoo héeciita ha hinoom|alt="Les grands frères de Joseph, quand ils arrachaient la chemise chère." src="CO00704B.TIF" size="col" ref="37:25"
25 Depois sentaram-se para comer; e, levantando os olhos, viram uma caravana de ismaelitas que vinha de Gileade; nos seus camelos traziam tragacanto, bálsamo e mirra, que iam levar ao Egito.
26 Fiye, Juda naasok ñúnuwoo niŋ pakatuwoo: “Weyme efuutaakaa nuumukaa atuwunaa nuuyolaa eket ya eteyoo?
26 Disse Judá a seus irmãos: De que nos aproveita matar nosso irmão e encobrir o seu sangue?
27 Unoomanoo pakati Ismayel paka payenke, pale timpi unaŋaa teyoo sipees unaa kaatuko atuwunaa, hísim unaa.” Nkacoon hilim ha hiti Juda.
27 Vinde, vendamo-lo a esses ismaelitas, e não seja nossa mão sobre ele; porque é nosso irmão, nossa carne. E escutaram-no seus irmãos.
28 Ta punoomana pa pakati Mitiyan nkácolii ta, Josef ñúnuwoo nkáfulaniyoo ti ésaapun ya nkanoomanoo sikoofali áwii. Pakati Ismayel paka nkacoopoo Esipt.
28 Ao passarem os negociantes midianitas, tiraram José, alçando-o da cova, e venderam-no por vinte siclos de prata aos ismaelitas, os quais o levaram para o Egito.
29 Ta Ruben náañohoonii ta ti ésaapun ya, naacuk nii Josef aneetaat toko, ínciitiyoo fo naahaace wañ wa uteyoo.
29 Ora, Rúben voltou à cova, e eis que José não estava na cova; pelo que rasgou as suas vestes
30 Naañoho pati pakatuwoo naasokii: “Añii ya aneetaat toko, puume inci inkaakaay íhinu?”
30 e, tornando a seus irmãos, disse: O menino não aparece; e eu, aonde irei?
31 Fiye, nkataaŋ híceken efil nkápuuc hísool ha hiti Josef ti hísim ha.
31 Tomaram, então, a túnica de José, mataram um cabrito, e tingiram a túnica no sangue.
32 Nkacoop paapaa ateyii hísool ha héeciita ha hinoom nkasokoo: “Ulaŋanaalaŋan hísool eehe, káluma sincan man hiti añiini ha.”
32 Enviaram a túnica de várias cores, mandando levá-la a seu pai e dizer-lhe: Achamos esta túnica; vê se é a túnica de teu filho, ou não.
33 Jakob naasincan ho naasokii: “Hísool eehe hiti añiinam! Elúkuleen eekance etaatulooloo neeliyoo!”
33 Ele a reconheceu e exclamou: A túnica de meu filho! uma besta-fera o devorou; certamente José foi despedaçado.
34 Incíitiyoo fo naahaace wañ wa uteyoo naawaso pupootak naakooŋ eket ya eti añiinoo hícump kunoom.
34 Então Jacó rasgou as suas vestes, e pôs saco sobre os seus lombos e lamentou seu filho por muitos dias.
35 Epuukoo pákayiin niŋ pakaal nkákey hiŋes kaapuuñanooloo pale, naapook apupuuñanoolee naasok: “Inci fakooŋ eket ya eti añiinam fo ta inci fatookoo t’etaam pati keekete ka.” Naatowo ti pukooŋ eket ya eti añiinoo.
35 E levantaram-se todos os seus filhos e todas as suas filhas, para o consolarem; ele, porém, recusou ser consolado, e disse: Na verdade, com choro hei de descer para meu filho até o Seol. Assim o chorou seu pai.
36 Tempo, po Esipt, punoomana pa pakati Mitiyan nkanooman Josef akee áyiin aŋa nkasok Potifal, áhampaatiin a ati pufaasa pa pakati amansa ya. Punoomana pa pakati Mitiyan (Ismayel)|alt="Les commercants de Mitiyan" src="CO00709B.TIF" size="col" ref="37:36"
36 Os midianitas venderam José no Egito a Potifar, oficial de Faraó, capitão da guarda.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 37, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.