Marcos 9
Manö Kamɨŋ (KPW) vs NVT
1 Pen Jisas anɨg hagöm, manö ap haga, “Yad kalöp manö nɨŋö hagabin, kale nɨbi bɨ mɨdpim gai i rɨmnap kamɨŋ mɨdpe nɨŋöl gɨ, God nɨbi bɨ udöm abad mɨdeinab ñɨn u, kƚö kub halö auö nɨŋnabim,” a ga.
1 Jesus prosseguiu: “Eu lhes digo a verdade: alguns que estão aqui neste momento não morrerão antes de ver o reino de Deus vindo com grande poder!”.
2 Pen hainö ñɨn unbö kagoƚ jɨŋ u mɨdöm, Jisas nɨpe Pida Jems Jon kalɨp yam uɫ gɨ, ram mɨnöŋ nɨbi bɨ mɨdageila dum ilö laŋ ap gɨlaŋ gɨ arla. Amöm, Jisas nɨp nɨŋlö nɨŋöl gɨ, hañ romaŋ nɨpe u ke yabɨƚ la.
2 Seis dias depois, Jesus levou consigo Pedro, Tiago e João até um monte alto, para estarem a sós. Ali, diante de seus olhos, a aparência de Jesus foi transformada.
3 Waƚɨj nɨpe u rud aij ke yabɨƚ löm, mɨmailö yabɨƚ ga. Pen nɨbi bɨ mɨnöŋ naböŋ adö iƚ i ap waƚɨj rɨmnap ñɨg löm uɫ maɫɨ gɨlö, rud anɨbu rö lɨnɨm rö lagöp.
3 Suas roupas ficaram brancas e resplandecentes, muito mais claras do que qualquer lavandeiro seria capaz de deixá-las.
4 Pen magö anɨbu nɨŋla, Ilaija aip Mosɨs aip apil Jisas aip manö hagailö.
4 Então Elias e Moisés apareceram e começaram a falar com Jesus.
5 Kale nɨŋöm, Pida Jisas nɨp haga, “Manö hag ñeb bɨ, hon aij yabɨƚ ap aui mɨdpun! Anɨb u, hon ram bada bad mɨhau nɨgaŋ gun; nöp ap, Mosɨs nɨp ap, Ilaija nɨp ap,” a ga.
5 Pedro exclamou: “Rabi, é maravilhoso estarmos aqui! Vamos fazer três tendas: uma será sua, uma de Moisés e outra de Elias”.
6 Kale pɨñɨŋ geila rö me, Pida gasɨ nɨŋ aij göm wasö, haƚöwaƚö anɨg haga.
6 Disse isso porque não sabia o que mais falar, pois estavam todos apavorados.
7 Pen kumi bad ap apöm, kalɨp ud yuö yuö nɨŋöl gɨ, manö ap kumi aŋ anɨb au haga, “U Ñɨ mɨdmagö yad yabɨƚ. Manö hagnab rö nɨŋim,” a ga.
7 Então uma nuvem os cobriu, e uma voz que vinha da nuvem disse: “Este é meu Filho amado. Ouçam-no!”.
8 Anɨg hagö nɨŋöl gɨ, kale nɨŋ gɨgabö göm nɨŋla, bɨ anɨb mɨhau mɨdagailö; Jisas nöp mɨdeia.
8 De repente, quando olharam em volta, só Jesus estava com eles.
9 Pen kale dum laŋ arö göm, ap lugöl gɨ, Jisas haga, “Dum i auajun nan gajɨp nɨŋbim u, mɨñi nɨbi bɨ rɨmnap kalɨp hag ñagmim. Hainö Bɨ Ñɨ nɨpe umöm urakainɨm u, waiö hag ñɨmim,” a ga.
9 Enquanto desciam o monte, Jesus ordenou que não contassem a ninguém o que tinham visto, até que o Filho do Homem tivesse ressuscitado dos mortos.
10 Hagö, bɨ nɨpe gau nɨbi bɨ rɨmnap kalɨp hag ñagla; kale ke nöp hag nɨŋ hag nɨŋ göm hagla, “Umem uraknabin, a göp u, manö iƚ u nɨhön?” ö gɨla.
10 Eles guardaram segredo, mas conversavam entre si com frequência sobre o que ele queria dizer com “ressuscitar dos mortos”.
11 Anɨg hagöm, Jisas nɨp hag nɨŋöm hagla, “Bɨ lo manö hag ñeb bɨ gau nɨhön gɨnɨg hagpal, ‘Ilaija nöd aunab,’ a gɨpal?” ö gɨla.
11 Então eles perguntaram a Jesus: “Por que os mestres da lei afirmam que é necessário que Elias volte antes que o Cristo venha?”.
12 Hageila, Jisas haga, “Nɨŋö hagpal. God Manö u kalɨ kƚiñ rɨköm hagla, ‘Bɨ Ilaija nöd apöm nan gau gɨ jɨn geinab,’ a gɨla. Pen God Manö u manö ap kalɨ kƚiñ rɨköm hagla, ‘Nɨbi bɨ gau Bɨ Ñɨ nɨpe nɨp udagöm, nɨp ilön kub ñɨnaböl,’ a gɨla manö u, nɨhön gɨnɨg anɨg hagla, a gɨmim, nɨŋbim?
12 Jesus respondeu: “De fato, Elias vem primeiro para restaurar tudo. Então por que as Escrituras dizem que é necessário o Filho do Homem sofrer muito e ser tratado com desprezo?
13 Pen Ilaija hagla anɨbu, hainö aunab, a gɨmim, gasɨ u nɨŋagmim. Nɨp nöd yag daulö, kub göm, manö hag ñö nɨŋöl gɨ, gasɨ kale ke nɨŋöm nɨp abönamö gɨ naij yabɨƚ gɨla. Anɨb u, God Manö u kalɨ kƚiñ rɨköm, nɨp gɨnaböl, a gɨla rö nöp gɨla,” a ga.
13 Eu, porém, lhes digo: Elias já veio e eles preferiram maltratá-lo, conforme as Escrituras haviam previsto”.
14 Pen kale ban yaŋ amöm nɨŋla, bɨ lo manö hag ñeb bɨ rɨmnap, Jisas bɨ nɨpe unbö ajɨp gau aip pen pen hag mɨdlö nɨŋöl gɨ, nɨbi bɨ iru nöp apöm, kalɨp ud yuö yuöm nɨŋöl gɨ mɨdeila.
14 Ao voltarem para junto dos outros discípulos, viram que estavam cercados por uma grande multidão e que alguns mestres da lei discutiam com eles.
15 Anɨg gɨ nɨŋmɨdlö nɨŋöl gɨ, Jisas apjakaiö, nɨbi bɨ ap mɨdeila gau, aiö göm, am nɨp hag wɨhai udla.
15 Quando a multidão viu Jesus, ficou muito admirada e correu para cumprimentá-lo.
16 Jisas bɨ nɨpe gau kalɨp hag nɨŋöm haga, “Nɨhön gɨnɨg pen hagö pen hagö gajim?” ö ga.
16 “Sobre o que discutem?”, perguntou Jesus.
17 Anɨg hagö nɨŋöl gɨ, bɨ ap nɨbi bɨ mɨdeila aŋ anɨb au haga, “Manö hag ñeb bɨ. Ñɨ yad u, kɨjaki abaŋ alö, manö gagöp.
17 Um dos homens na multidão respondeu: “Mestre, eu lhe trouxe meu filho, que está possuído por um espírito impuro que não o deixa falar.
18 Ñɨn rɨmnap nɨp rapɨn gö, ap lug paköm, kɨñu habkob gaɫ goɫ apöm, meg hip yɨmöm, ñɨmagö ma hañ romaŋ iñ göm göp. Pör anɨg gö gö me, daubin u pen bɨ ne gau kalɨp hagnö, kɨjaki u hag yu wasö nɨŋöm arö gɨpal,” a ga.
18 Sempre que o espírito se apodera dele, joga-o no chão, e ele espuma pela boca, range os dentes e fica rígido. Pedi a seus discípulos que expulsassem o espírito impuro, mas eles não conseguiram”.
19 Anɨg hageia, Jisas kalɨp haga, “Kale nɨbi bɨ mɨñi mɨdpim i God nɨp nɨŋ ud pɨdöŋ gagpim. Ñɨn mai nɨp nɨŋ udmim, nan anɨb gau ke gɨnabim? Manö pör hagnö nɨŋbim u, aige göl gem manö kƚiñ halö hagnö nɨŋnabim? Ñɨ anɨbu ud mɨdpin i dauim!” a ga.
19 Jesus lhes disse: “Geração incrédula! Até quando estarei com vocês? Até quando terei de suportá-los? Tragam o menino para cá”.
20 Hagö, dam Jisas mɨdeia iƚ au daulö, kɨjaki ñɨ anɨbu nɨp abaŋ ala u, Jisas nɨp nɨŋöm, ñɨ u nɨp gö, ap lug paköm, ado malo göl gɨ, kɨñu habkob gaɫ goɫ apöm luga.
20 Então o trouxeram. Quando o espírito impuro viu Jesus, causou uma convulsão intensa no menino e ele caiu no chão, contorcendo-se e espumando pela boca.
21 Anɨg gö, Jisas ñɨ anɨbu nap nɨp hag nɨŋöm haga, “Nan anɨbu ñɨn mai rö ga?” ö ga. Hageia haga, “Hadame nöp ñɨ pro magö u nöp ga.
21 Jesus perguntou ao pai do menino: “Há quanto tempo isso acontece com ele?”. “Desde que ele era pequeno”, respondeu o pai.
22 Kɨjaki anɨbu, nɨp pör al pak lɨn, a göm, mab inab aŋ gau abe, ñɨg aŋ gau abe ud yuöp. Anɨb u, halɨp apɨl mög nɨŋmön, nan anɨbu hag yuep rö lainɨm u, hag yu,” a ga.
22 “Muitas vezes o espírito o lança no fogo ou na água e tenta matá-lo. Tenha misericórdia de nós e ajude-nos, se puder.”
23 Hageia, Jisas haga, “Yɨp nɨhön gɨnɨg, ‘Hag yuep rö lainɨm u, hag yu,’ a gɨmön hagabön? Hag nɨŋnabin rö gɨnab, a gɨ gasɨ nɨŋnabön u, hag nɨŋnabön u rö gɨnab,” a ga.
23 “Se puder?”, perguntou Jesus. “Tudo é possível para aquele que crê.”
24 Hageia, ñɨ nap u yɨŋɨd nöp haga, “Nöp nɨŋ udpin; anɨg gɨnabön, a gem, gasɨ u nɨŋbin u pen gasɨ mɨhöp nɨŋnam rö löp u, yɨp gasɨ aij ñɨmön nɨŋem yad böŋ nöp nɨŋ udnam,” a ga.
24 No mesmo instante, o pai respondeu: “Eu creio, mas ajude-me a superar minha incredulidade”.
25 Pen nɨbi bɨ iru nöp, apil mɨhau Jisas aip mɨdeila au, gɨ dö gɨ aueila nɨŋöm Jisas kɨjaki u nɨp haga, “Ne kɨjaki, nɨbi bɨ gö rɨmɨd hauƚ alö manö hagagnaböl u, nöp hagabin, ñɨ u nɨp arö gɨmön, böŋ nöp armön, hainö kauyaŋ ado gɨ auagmön!” a ga.
25 Quando Jesus viu que a multidão aumentava, repreendeu o espírito impuro, dizendo: “Espírito que impede este menino de ouvir e falar, ordeno que saia e nunca mais entre nele!”.
26 Hagö, kɨjaki anɨbu gauƚ göm, ñɨ u nɨp gö, ap lug paköm, gɨl gɨl gɨ, gɨ pɨdöŋ gö, nɨbi bɨ iru nöp hagla, “Hadö umöb,” a gɨla.
26 O espírito gritou, causou outra convulsão intensa no menino e saiu dele. O menino parecia morto. Um murmúrio correu pela multidão: “Ele morreu”.
27 Anɨg hagla u pen Jisas ñɨmagö ur nɨpe u udöm, nɨp ud urak ña.
27 Mas Jesus o tomou pela mão e o ajudou a se levantar, e ele ficou em pé.
28 Hainö Jisas ram raul mɨgan amöm, bɨ nɨpe gau aip kale nöp mɨdöl gɨ, nɨp hagla, “Nɨhön gɨnɨg hon kɨjaki anɨbu nɨp hag yu wasö nɨŋbun?” ö gɨla.
28 Depois, quando Jesus estava em casa com seus discípulos, eles perguntaram: “Por que não conseguimos expulsar aquele espírito impuro?”.
29 Hageila, Jisas haga, “Kɨjaki anɨbu rö yɨharɨŋ hag yuagnaböl; God nɨp sabe gɨlö me, höŋ arnaböl. Wasö u höŋ aragnaböl,” a ga.
29 Jesus respondeu: “Essa espécie só sai com oração”.
30 — ausente —
30 Ao deixarem aquela região, viajaram pela Galileia. Jesus não queria que ninguém soubesse que ele estava lá,
31 — ausente —
31 pois queria ensinar a seus discípulos. Ele lhes dizia: “O Filho do Homem será traído e entregue em mãos humanas. Será morto, mas três dias depois ressuscitará”.
32 Nɨpe anɨg hagö nɨŋöl gɨ, manö iƚ anɨbu nɨhön, a göm, nɨp hag nɨŋblap u pen pɨrɨköm, hag nɨŋagla.
32 Eles, porém, não entendiam essas coisas e tinham medo de lhe perguntar.
33 — ausente —
33 Depois que chegaram a Cafarnaum e se acomodaram numa casa, Jesus perguntou a seus discípulos: “Sobre o que vocês discutiam no caminho?”.
34 — ausente —
34 Eles não responderam, pois tinham discutido sobre qual deles era o maior.
35 Hag ñageila, Jisas am asɨköm, bɨ nɨpe unbö mɨgan laŋ gau kalɨp hagö aueila haga, “Nɨbi bɨ kub mɨdnɨg göl gau, nɨbi bɨ yɨharɨŋ wög gɨ ñɨbal rö mɨdöm, nɨbi bɨ rɨmnap kalɨp magöŋhalö wög gɨ ñöl,” a ga.
35 Jesus se sentou, chamou os Doze e disse: “Quem quiser ser o primeiro, que se torne o último e seja servo de todos”.
36 Anɨg hagöm, ñɨ pai pro ap dapöm mɨdeila aŋ au löm, wabi göl gɨ, haga,
36 Então colocou uma criança no meio deles, tomou-a nos braços e disse:
37 “Nɨbi bɨ yɨp nɨŋ udöm, ñɨ pai pro i rö añɨ ap ud aij gɨnaböl u, ñɨ u nɨp nöp wasö, yad abe udnaböl. Pen yɨp udnaböl u, yɨp nöp wasö, Bapi yɨp hag yuö aunö u nɨp abe udnaböl,” a ga.
37 “Quem recebe uma criança pequena como esta em meu nome recebe a mim, e quem me recebe não recebe apenas a mim, mas também ao Pai, que me enviou”.
38 Pen Jon Jisas nɨp haga, “Manö hag ñeb bɨ. Bɨ ap hib ne hagöm, kɨjaki aiön pi hag höŋ yuö nɨŋun nɨp hagno, ‘Ne bɨ hon aip jɨm ñöl ajagpun u, anɨg gagmön,’ a gɨno,” a ga.
38 João disse a Jesus: “Mestre, vimos alguém usar seu nome para expulsar demônios; nós o proibimos, pois ele não era do nosso grupo”.
39 Hageia, Jisas nɨp pen haga, “Nɨp nɨhön gɨnɨg wasö gɨpe? Nɨbi bɨ yɨp gasɨ nɨŋöm, hib yad hagöm, nan gagep rö rɨmnap gɨnaböl gau, hainö ado göm yɨp manö naij hagagnaböl.
39 “Não o proíbam!”, disse Jesus. “Ninguém que faça milagres em meu nome falará mal de mim a seguir.
40 Nɨbi bɨ koƚmaƚ hon gagnaböl gau, kale nɨbi bɨ nɨŋeb hon.
40 Quem não é contra nós é a favor de nós.
41 Pen nɨŋim! Nɨbi bɨ an, kalöp Jisas bɨ nɨpe, a göm, ñɨg mɨl ñɨlö ñɨŋnabim u, God kalɨp ud aij gɨnab,” a ga.
41 Eu lhes digo a verdade: se alguém lhes der um simples copo de água porque vocês são seguidores do Cristo, essa pessoa certamente será recompensada.
42 “Pen nɨbi bɨ rɨmnap apöm, ñɨ pai yɨp nɨŋ udpal gau, kalɨp nan si nan naij adö u gɨ yamlö, kale gasɨ yɨp u hauƚ göm, nan si nan naij gɨnaböl. Nɨbi bɨ anɨg gɨnɨg geinaböl u, nöd kabö kub ap uŋam u nagɨ ud lɨ rɨbɨköm, dam ñɨg solwara aŋ au yublap u aij. Pen kamɨŋ mɨdöm, anɨg gɨ naij gɨnaböl u, ilön kub yabɨƚ udnaböl,” a ga.
42 “Mas, se alguém fizer um destes pequeninos que confiam em mim cair em pecado, seria melhor que lhe amarrassem ao pescoço uma grande pedra de moinho e fosse jogado ao mar.
43 Jisas anɨg hagöm haga, “Ñɨmagö ap gö, kale nan si nan naij gɨnɨg gabim u, ñɨmagö böŋ anɨb lau rɨb gɨ dö gɨ yube, böŋ lau u nöp mɨdainɨm. Anɨg gɨmim, nan si nan naij anɨbu gagnabim rö, kamɨŋ arnabim. Pen ñɨmagö mɨhöŋgöl mɨdö, gɨ naij gɨmim, ram mɨnöŋ Hel, mab pör nöp inmɨdöp au arnabim.
43 Se sua mão o leva a pecar, corte-a fora. É melhor entrar na vida eterna com apenas uma das mãos que ser lançado no fogo inextinguível do inferno com as duas mãos.
44 Ram mɨnöŋ anɨbu,
44 Lá os vermes nunca morrem e o fogo nunca se apaga.
45 “Ma kɨd u, u rö nöp. Ma kɨd ap gö, kale nan si nan naij gɨnɨg gabim u, ma kɨd böŋ anɨb lau rɨb gɨ dö gɨ yube, böŋ lau u nöp mɨdainɨm. Anɨg gɨmim, nan si nan naij anɨbu gagnabim rö, kamɨŋ arnabim. Pen ma mɨhöŋgöl mɨdö, gɨ naij gɨpe, kalöp ram mɨnöŋ Hel, mab ke inab u yuö, ilön kub udnabim.
45 Se seu pé o leva a pecar, corte-o fora. É melhor entrar na vida eterna com apenas um pé que ser lançado no inferno com os dois pés.
46 Ram mɨnöŋ anɨbu,
46 Lá os vermes nunca morrem e o fogo nunca se apaga.
47 Amgö magö u, u rö nöp. Amgö magö ap gö, kale nan si nan naij gɨnɨg gabim u, amgö magö böŋ anɨb lau ud gulu gɨ yube, böŋ lau u nöp mɨdainɨm. Anɨg gɨmim, nan si nan naij anɨbu gagnabim rö, God ram mɨnöŋ nɨpe au arnabim. Pen amgö magö mɨhöŋgöl mɨdö, gɨ naij gɨpe, kalöp ram mɨnöŋ Hel, mab ke inab u yuö, ilön kub udnabim.
47 E, se seu olho o leva a pecar, lance-o fora. É melhor entrar no reino de Deus com apenas um dos olhos que ter os dois olhos e ser lançado no inferno.
48 Ram mɨnöŋ anɨbu,
48 Lá os vermes nunca morrem e o fogo nunca se apaga.
49 “Bɨɫ hañ run laulö in dö aij lɨnab u rö, God nɨpe nɨbi bɨ magöŋhalö kalɨp anɨg unbö rö nöp gɨnab.
49 “Pois cada um será provado com fogo.
50 “Dö sol nan dö kal aij yabɨƚ u pen dö kal nɨpe u arö, aige göl gɨmim gɨpe, kauyaŋ dö kal gɨnab? Anɨb u, kale nɨbi bɨ dö kal rö mɨdmim, nɨbi bɨ rɨmnap mɨdmagö lɨmim, aip agamɨj mɨdaimim,” a ga.
50 O sal é bom para temperar, mas, se perder o sabor, como torná-lo salgado outra vez? Tenham entre vocês as qualidades do bom sal e vivam em paz uns com os outros.”
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 9, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.