Marcos 5

Manö Kamɨŋ (KPW) vs ARC

Sair da comparação
ARC Almeida Revista e Corrigida 2009
1 Jisas bɨ nɨpe gau aip ñɨg magɨb udöm, Ñɨg Waŋö Galili juöm, ram mɨnöŋ Gerasa nɨbi bɨ mɨdeila böŋ lödaŋ adö amjaköm,
1 E chegaram à outra margem do mar, à província dos gadarenos.
2 ñɨg magɨb u arö göm, ujaŋɨd lugö nɨŋöl gɨ, magö anɨbu nöp, kɨjaki abaŋ al mɨdeia bɨ ap, wip rɨgöl mɨgan gau nɨbö apöm, Jisas mɨdeia au aua.
2 E, saindo ele do barco, lhe saiu logo ao seu encontro, dos sepulcros, um homem com espírito imundo,
3 — ausente —
3 o qual tinha a sua morada nos sepulcros, e nem ainda com cadeias o podia alguém prender.
4 — ausente —
4 Porque, tendo sido muitas vezes preso com grilhões e cadeias, as cadeias foram por ele feitas em pedaços, e os grilhões, em migalhas, e ninguém o podia amansar.
5 Sɨdö aŋ, sɨbön yaŋ, wip rɨgöl gɨmɨdal kabö mɨgan gau abe, nö ilö gau abe, gauƚ göl göm, kabö udöm, hañ romaŋ nɨpe ke rɨbmɨdöp.
5 E andava sempre, de dia e de noite, clamando pelos montes e pelos sepulcros e ferindo-se com pedras.
6 Pen ñɨn anɨbu, nɨpe Jisas nɨp yɨjɨg nɨŋöm, gɨ dö gɨ amöm, Jisas mɨdeia au kugom yɨmö,
6 E, quando viu Jesus ao longe, correu e adorou-o.
7 — ausente —
7 E, clamando com grande voz, disse: Que tenho eu contigo, Jesus, Filho do Deus Altíssimo? Conjuro-te por Deus que não me atormentes.
8 — ausente —
8 (Porque lhe dizia: Sai deste homem, espírito imundo. )
9 Anɨg hagö, Jisas bɨ anɨbu nɨp haga, “Hib ne nɨhön?” ö ga.
9 E perguntou-lhe: Qual é o teu nome? E lhe respondeu, dizendo: Legião é o meu nome, porque somos muitos.
10 Nɨpe Jisas nɨp, kɨjaki aiön pi gau ram mɨnöŋ ke mɨlö gau hag yuagmön, a göm, hag nɨŋöl gɨ nöp mɨdeia.
10 E rogava-lhe muito que os não enviasse para fora daquela província.
11 Pen magö anɨbu, kaj iru yabɨƚ amɨl ñɨŋeila sɨnaŋ ba anɨb gau.
11 E andava ali pastando no monte uma grande manada de porcos.
12 Anɨb u, kɨjaki gau Jisas nɨp neb neb göm hagla, “Hanɨp hagö, amun kaj gɨlaŋ kalɨp yuö hiɨkun,” a gɨla.
12 E todos aqueles demônios lhe rogaram, dizendo: Manda-nos para aqueles porcos, para que entremos neles.
13 Anɨg haglö, Jisas yau a gö, kɨjaki gau bɨ anɨbu nɨp arö göm, amöm kaj gau kalɨp yuö hiɨklö, magöŋhalö du dausan rö pɨg ju rul yaŋ amöm, gɨ dam ñɨg waŋö yaŋ paköm, magöŋhalö ñɨg ñɨŋöm um hakla.
13 E Jesus logo lho permitiu. E, saindo aqueles espíritos imundos, entraram nos porcos; e a manada se precipitou por um despenhadeiro no mar (eram quase dois mil) e afogou-se no mar.
14 Pen bɨ kaj mukmɨdal gau, ga anɨbu nɨŋöm, am daun anɨbu abe, ram mɨnöŋ gau abe, manö anɨbu hag ñɨlö nɨŋöl gɨ, nɨbi bɨ gau am nɨŋun, a göm, Jisas mɨdeia au aula.
14 E os que apascentavam os porcos fugiram e o anunciaram na cidade e nos campos; e saíram muitos a ver o que era aquilo que tinha acontecido.
15 Apöm nɨŋla, bɨ nöd kɨjaki iru nöp abaŋ ala anɨbu, waƚɨj yɨmöm, mɨd aij göm, asɨk mɨdeia. Nɨŋlö, anɨnɨn gö pɨñɨŋ gɨla.
15 E foram ter com Jesus, e viram o endemoninhado, o que tivera a legião, assentado, vestido e em perfeito juízo, e temeram.
16 Nɨbi bɨ nöd mɨdeila gau, nɨbi bɨ hain aula gau kalɨp, bɨ kɨjaki abaŋ al mɨdeia bɨ u nɨp Jisas nɨhön nɨhön ga u hag ñɨla. Pen kaj gau kalɨp nɨhön nɨhön ga u abe hag ñɨla.
16 E os que aquilo tinham visto contaram-lhes o que acontecera ao endemoninhado e acerca dos porcos.
17 Pen nɨbi bɨ anɨb gau, manö hagla anɨbu nɨŋöm, Jisas nɨp manö neb neb göm hagla, “Ram mɨnöŋ hon i arö gɨmön aru!” a gɨla.
17 E começaram a rogar-lhe que saísse do seu território.
18 Hageila, Jisas ñɨg magɨb udöm arnɨg gö, bɨ gö kamɨŋ la u nɨp neb neb göm haga, “Yad aip arul aka?” ga.
18 E, entrando ele no barco, rogava-lhe o que fora endemoninhado que o deixasse estar com ele.
19 Hageia, Jisas bɨ u nɨp wɨhö göm, haga, “Ram ne arammön, nɨbi bɨ ne gau kalɨp, Bɨ Kub nöp mög yabɨƚ nɨŋöm, nɨhön nɨhön göp manö u magöŋhalö hag ñɨmön,” a ga.
19 Jesus, porém, não lho permitiu, mas disse-lhe: Vai para tua casa, para os teus, e anuncia-lhes quão grandes
20 Hagö, bɨ anɨbu ram mɨnöŋ Dekapolis aŋ au, daun gau gɨ ajöl gɨ, Jisas nɨp nɨhön nɨhön ga u, nɨbi bɨ gau kalɨp hag ñö, kale magöŋhalö aiö yabɨƚ gɨla.
20 E ele foi e começou a anunciar em Decápolis quão grandes coisas Jesus lhe fizera; e todos se maravilhavam.
21 Jisas pen ñɨg magɨb udöm, kauyaŋ ado gɨ am Ñɨg Waŋö Galili böŋ lödaŋ goƚ au mɨdö nɨŋöl gɨ, nɨbi bɨ iru nöp nɨp aula.
21 E, passando Jesus outra vez num barco para o outro lado, ajuntou-se a ele uma grande multidão; e ele estava junto do mar.
22 — ausente —
22 E eis que chegou um dos principais da sinagoga, por nome Jairo, e, vendo-o, prostrou-se aos seus pés
23 — ausente —
23 e rogava-lhe muito, dizendo: Minha filha está moribunda; rogo-te que venhas e lhe imponhas as mãos para que sare e viva.
24 Hagö, Jisas uraköm Jairas aip arlö nɨŋöl gɨ, nɨbi bɨ iru nöp amöm, Jisas nɨp cɨro cɨro ñöm aŋ aŋ löm ud areila.
24 E foi com ele, e seguia-o uma grande multidão, que o apertava.
25 Pen nɨbi ap, nɨpe nɨbi adan ajmɨdöp mɨ unbö mɨgan laŋ la.
25 E certa mulher, que havia doze anos tinha um fluxo de sangue,
26 Nɨbi anɨbu wös wameb bɨ gau kalɨp, yɨp gɨlö kamɨŋ laŋ, a göm, mani nɨpe magöŋhalö hadö raua u pen nɨp gɨlö kamɨŋ lagöm, rapɨn kub yabɨƚ ga.
26 e que havia padecido muito com muitos médicos, e despendido tudo quanto tinha, nada lhe aproveitando isso, antes indo a pior,
27 — ausente —
27 ouvindo falar de Jesus, veio por detrás, entre a multidão, e tocou na sua vestimenta.
28 — ausente —
28 Porque dizia: Se tão somente tocar nas suas vestes, sararei.
29 magö anɨbu nöp hagape lugmɨdöp u mɨƚep gö, aŋ nɨpe au yaŋ nɨŋa, nɨp nan ga u kamɨŋ la.
29 E logo se lhe secou a fonte do seu sangue, e sentiu no seu corpo estar já curada daquele mal.
30 Pen Jisas ke nɨŋa, kƚö nɨpe rɨmnap ara nɨŋöm, ado göm, nɨbi bɨ iru mɨdeila gau kalɨp haga, “Waƚɨj yad u ban ud nɨŋöb?” ö ga.
30 E logo Jesus, conhecendo que a virtude de si mesmo saíra, voltou-se para a multidão e disse: Quem tocou nas minhas vestes?
31 Hageia, bɨ nɨpe gau hagla, “Nɨbi bɨ iru nöp nöp cɨro ñaböl u, nɨhön gɨnɨg yɨp bɨ an ud nɨŋöb, a gɨmön, hagabön?” ö gɨla.
31 E disseram-lhe os seus discípulos: Vês que a multidão te aperta, e dizes: Quem me tocou?
32 Pen Jisas manö kale hagla u udagöm, yɨp bɨ an ud nɨŋöb, a göm, uƚhai nɨŋöl gɨ mɨdeia.
32 E ele olhava em redor, para ver a que isso fizera.
33 Pen nɨbi anɨbu, nɨp nɨhön nɨhön ga u nɨŋöm, pɨñɨŋ göm gɨl gɨl göl gɨ apöm Jisas mɨdeia ma iƚ nɨpe au kugom yɨmöm, nɨp kamɨŋ la manö u magöŋhalö waiö hag ña.
33 Então, a mulher, que sabia o que lhe tinha acontecido, temendo e tremendo, aproximou-se, e prostrou-se diante dele, e disse-lhe toda a verdade.
34 Jisas pen nɨp haga, “Pai yad. Jisas yɨp gö kamɨŋ lɨnab, a gɨmön, nɨŋ udpan rö, nöp gɨnö kamɨŋ löp me u. Ne arammön mɨd aij gɨmön,” a ga.
34 E ele lhe disse: Filha, a tua fé te salvou; vai em paz e sê curada deste teu mal.
35 Jisas manö anɨbu hagö nɨŋöl gɨ, Jairas bɨ nɨpe rɨmnap, ram nɨpe au nɨbö apöm hagla, “Pai ne u hadö umöb; hag ñeb bɨ i hagö, ma ilön auagnɨm, ado gɨ arnɨm,” a gɨla.
35 Estando ele ainda falando, chegaram alguns do principal da sinagoga, a quem disseram: A tua filha está morta; para que enfadas mais o Mestre?
36 Anɨg hagla u pen Jisas manö kalɨp u udagöm, Jairas nɨp haga, “Pɨñɨŋ gagmön; gasɨ kƚö gɨ nɨŋmön,” a ga.
36 E Jesus, tendo ouvido essas palavras, disse ao principal da sinagoga: Não temas, crê somente.
37 Jisas anɨg hagöm, nɨbi bɨ gau aip aragnabun, a göm, kalɨp anɨb gau hag löm, Pida u, Jems u, Jems nɨmam Jon u, kalpe yam nöp uɫ gɨ ara.
37 E não permitiu que alguém o seguisse, a não ser Pedro, e Tiago, e João, irmão de Tiago.
38 Kale Jairas ram u amjaköm Jisas nɨŋa, nɨbi bɨ manö pɨg hagöm, mɨɫöŋ magö göl gɨ mɨdeila.
38 E, tendo chegado à casa do principal da sinagoga, viu o alvoroço e os que choravam muito e pranteavam.
39 Ram raul mɨgan yaŋ amöm haga, “Nɨhön gɨnɨg manö hauƚ gɨmim, mɨɫöŋ gabim? Pai u umagöp; yɨharɨŋ hon hanab,” a ga.
39 E, entrando, disse-lhes: Por que vos alvoroçais e chorais? A menina não está morta, mas dorme.
40 Anɨg hagö, nɨp mɨhol gɨlö, kalɨp hag höŋ yuöm, pai nɨme nap ber u udöm, bɨ nɨpe kabö u udöm, uɫ gɨ pai u um mɨdeia ram raul mɨgan yaŋ ara.
40 E riam-se dele; porém ele, tendo-os feito sair, tomou consigo o pai e a mãe da menina e os que com ele estavam e entrou onde a menina estava deitada.
41 Amöm, pai anɨbu ñɨmagö kɨd nɨp u udöm, Arameik manö löm haga, “Dalida kom!” a ga. Manö haga anɨbu iƚ me, “Pai pro! Nöp hagabin, urak!”
41 E, tomando a mão da menina, disse-lhe: Talitá cumi, que, traduzido, é: Menina, a ti te digo: levanta-te.
42 Jisas nɨp manö hagö, magö anɨbu nöp uraköm, ap ran ap lugö nɨŋöl gɨ, nɨbi bɨ gau aiö yabɨƚ gɨla. Pai anɨbu mɨ nɨpe unbö mɨgan laŋ ara.
42 E logo a menina se levantou e andava, pois já tinha doze anos; e assombraram-se com grande espanto.
43 Nɨbi bɨ mɨdeila gau aiö gɨlö nɨŋöl gɨ, Jisas manö kƚö hagöm haga, “Gɨpin anɨbu nɨbi bɨ gau kalɨp waiö hag ñagmim,” a ga. Anɨg hagöl gɨ kalɨp haga, “Pai u nɨp nan magö rɨmnap ñɨbe ñɨŋaŋ,” a ga.
43 E mandou-lhes expressamente que ninguém o soubesse; e disse que lhe dessem de comer.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 5, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.