Marcos 5
Manö Kamɨŋ (KPW) vs ARA
1 Jisas bɨ nɨpe gau aip ñɨg magɨb udöm, Ñɨg Waŋö Galili juöm, ram mɨnöŋ Gerasa nɨbi bɨ mɨdeila böŋ lödaŋ adö amjaköm,
1 Entrementes, chegaram à outra margem do mar, à terra dos gerasenos.
2 ñɨg magɨb u arö göm, ujaŋɨd lugö nɨŋöl gɨ, magö anɨbu nöp, kɨjaki abaŋ al mɨdeia bɨ ap, wip rɨgöl mɨgan gau nɨbö apöm, Jisas mɨdeia au aua.
2 Ao desembarcar, logo veio dos sepulcros, ao seu encontro, um homem possesso de espírito imundo,
3 — ausente —
3 o qual vivia nos sepulcros, e nem mesmo com cadeias alguém podia prendê-lo;
4 — ausente —
4 porque, tendo sido muitas vezes preso com grilhões e cadeias, as cadeias foram quebradas por ele, e os grilhões, despedaçados. E ninguém podia subjugá-lo.
5 Sɨdö aŋ, sɨbön yaŋ, wip rɨgöl gɨmɨdal kabö mɨgan gau abe, nö ilö gau abe, gauƚ göl göm, kabö udöm, hañ romaŋ nɨpe ke rɨbmɨdöp.
5 Andava sempre, de noite e de dia, clamando por entre os sepulcros e pelos montes, ferindo-se com pedras.
6 Pen ñɨn anɨbu, nɨpe Jisas nɨp yɨjɨg nɨŋöm, gɨ dö gɨ amöm, Jisas mɨdeia au kugom yɨmö,
6 Quando, de longe, viu Jesus, correu e o adorou,
7 — ausente —
7 exclamando com alta voz: Que tenho eu contigo, Jesus, Filho do Deus Altíssimo? Conjuro-te por Deus que não me atormentes!
8 — ausente —
8 Porque Jesus lhe dissera: Espírito imundo, sai desse homem!
9 Anɨg hagö, Jisas bɨ anɨbu nɨp haga, “Hib ne nɨhön?” ö ga.
9 E perguntou-lhe: Qual é o teu nome? Respondeu ele: Legião é o meu nome, porque somos muitos.
10 Nɨpe Jisas nɨp, kɨjaki aiön pi gau ram mɨnöŋ ke mɨlö gau hag yuagmön, a göm, hag nɨŋöl gɨ nöp mɨdeia.
10 E rogou-lhe encarecidamente que os não mandasse para fora do país.
11 Pen magö anɨbu, kaj iru yabɨƚ amɨl ñɨŋeila sɨnaŋ ba anɨb gau.
11 Ora, pastava ali pelo monte uma grande manada de porcos.
12 Anɨb u, kɨjaki gau Jisas nɨp neb neb göm hagla, “Hanɨp hagö, amun kaj gɨlaŋ kalɨp yuö hiɨkun,” a gɨla.
12 E os espíritos imundos rogaram a Jesus, dizendo: Manda-nos para os porcos, para que entremos neles.
13 Anɨg haglö, Jisas yau a gö, kɨjaki gau bɨ anɨbu nɨp arö göm, amöm kaj gau kalɨp yuö hiɨklö, magöŋhalö du dausan rö pɨg ju rul yaŋ amöm, gɨ dam ñɨg waŋö yaŋ paköm, magöŋhalö ñɨg ñɨŋöm um hakla.
13 Jesus o permitiu. Então, saindo os espíritos imundos, entraram nos porcos; e a manada, que era cerca de dois mil, precipitou-se despenhadeiro abaixo, para dentro do mar, onde se afogaram.
14 Pen bɨ kaj mukmɨdal gau, ga anɨbu nɨŋöm, am daun anɨbu abe, ram mɨnöŋ gau abe, manö anɨbu hag ñɨlö nɨŋöl gɨ, nɨbi bɨ gau am nɨŋun, a göm, Jisas mɨdeia au aula.
14 Os porqueiros fugiram e o anunciaram na cidade e pelos campos. Então, saiu o povo para ver o que sucedera.
15 Apöm nɨŋla, bɨ nöd kɨjaki iru nöp abaŋ ala anɨbu, waƚɨj yɨmöm, mɨd aij göm, asɨk mɨdeia. Nɨŋlö, anɨnɨn gö pɨñɨŋ gɨla.
15 Indo ter com Jesus, viram o endemoninhado, o que tivera a legião, assentado, vestido, em perfeito juízo; e temeram.
16 Nɨbi bɨ nöd mɨdeila gau, nɨbi bɨ hain aula gau kalɨp, bɨ kɨjaki abaŋ al mɨdeia bɨ u nɨp Jisas nɨhön nɨhön ga u hag ñɨla. Pen kaj gau kalɨp nɨhön nɨhön ga u abe hag ñɨla.
16 Os que haviam presenciado os fatos contaram-lhes o que acontecera ao endemoninhado e acerca dos porcos.
17 Pen nɨbi bɨ anɨb gau, manö hagla anɨbu nɨŋöm, Jisas nɨp manö neb neb göm hagla, “Ram mɨnöŋ hon i arö gɨmön aru!” a gɨla.
17 E entraram a rogar-lhe que se retirasse da terra deles.
18 Hageila, Jisas ñɨg magɨb udöm arnɨg gö, bɨ gö kamɨŋ la u nɨp neb neb göm haga, “Yad aip arul aka?” ga.
18 Ao entrar Jesus no barco, suplicava-lhe o que fora endemoninhado que o deixasse estar com ele.
19 Hageia, Jisas bɨ u nɨp wɨhö göm, haga, “Ram ne arammön, nɨbi bɨ ne gau kalɨp, Bɨ Kub nöp mög yabɨƚ nɨŋöm, nɨhön nɨhön göp manö u magöŋhalö hag ñɨmön,” a ga.
19 Jesus, porém, não lho permitiu, mas ordenou-lhe: Vai para tua casa, para os teus. Anuncia-lhes tudo o que o Senhor te fez e como teve compaixão de ti.
20 Hagö, bɨ anɨbu ram mɨnöŋ Dekapolis aŋ au, daun gau gɨ ajöl gɨ, Jisas nɨp nɨhön nɨhön ga u, nɨbi bɨ gau kalɨp hag ñö, kale magöŋhalö aiö yabɨƚ gɨla.
20 Então, ele foi e começou a proclamar em Decápolis tudo o que Jesus lhe fizera; e todos se admiravam.
21 Jisas pen ñɨg magɨb udöm, kauyaŋ ado gɨ am Ñɨg Waŋö Galili böŋ lödaŋ goƚ au mɨdö nɨŋöl gɨ, nɨbi bɨ iru nöp nɨp aula.
21 Tendo Jesus voltado no barco, para o outro lado, afluiu para ele grande multidão; e ele estava junto do mar.
22 — ausente —
22 Eis que se chegou a ele um dos principais da sinagoga, chamado Jairo, e, vendo-o, prostrou-se a seus pés
23 — ausente —
23 e insistentemente lhe suplicou: Minha filhinha está à morte; vem, impõe as mãos sobre ela, para que seja salva, e viverá.
24 Hagö, Jisas uraköm Jairas aip arlö nɨŋöl gɨ, nɨbi bɨ iru nöp amöm, Jisas nɨp cɨro cɨro ñöm aŋ aŋ löm ud areila.
24 Jesus foi com ele. Grande multidão o seguia, comprimindo-o.
25 Pen nɨbi ap, nɨpe nɨbi adan ajmɨdöp mɨ unbö mɨgan laŋ la.
25 Aconteceu que certa mulher, que, havia doze anos, vinha sofrendo de uma hemorragia
26 Nɨbi anɨbu wös wameb bɨ gau kalɨp, yɨp gɨlö kamɨŋ laŋ, a göm, mani nɨpe magöŋhalö hadö raua u pen nɨp gɨlö kamɨŋ lagöm, rapɨn kub yabɨƚ ga.
26 e muito padecera à mão de vários médicos, tendo despendido tudo quanto possuía, sem, contudo, nada aproveitar, antes, pelo contrário, indo a pior,
27 — ausente —
27 tendo ouvido a fama de Jesus, vindo por trás dele, por entre a multidão, tocou-lhe a veste.
28 — ausente —
28 Porque, dizia: Se eu apenas lhe tocar as vestes, ficarei curada.
29 magö anɨbu nöp hagape lugmɨdöp u mɨƚep gö, aŋ nɨpe au yaŋ nɨŋa, nɨp nan ga u kamɨŋ la.
29 E logo se lhe estancou a hemorragia, e sentiu no corpo estar curada do seu flagelo.
30 Pen Jisas ke nɨŋa, kƚö nɨpe rɨmnap ara nɨŋöm, ado göm, nɨbi bɨ iru mɨdeila gau kalɨp haga, “Waƚɨj yad u ban ud nɨŋöb?” ö ga.
30 Jesus, reconhecendo imediatamente que dele saíra poder, virando-se no meio da multidão, perguntou: Quem me tocou nas vestes?
31 Hageia, bɨ nɨpe gau hagla, “Nɨbi bɨ iru nöp nöp cɨro ñaböl u, nɨhön gɨnɨg yɨp bɨ an ud nɨŋöb, a gɨmön, hagabön?” ö gɨla.
31 Responderam-lhe seus discípulos: Vês que a multidão te aperta e dizes: Quem me tocou?
32 Pen Jisas manö kale hagla u udagöm, yɨp bɨ an ud nɨŋöb, a göm, uƚhai nɨŋöl gɨ mɨdeia.
32 Ele, porém, olhava ao redor para ver quem fizera isto.
33 Pen nɨbi anɨbu, nɨp nɨhön nɨhön ga u nɨŋöm, pɨñɨŋ göm gɨl gɨl göl gɨ apöm Jisas mɨdeia ma iƚ nɨpe au kugom yɨmöm, nɨp kamɨŋ la manö u magöŋhalö waiö hag ña.
33 Então, a mulher, atemorizada e tremendo, cônscia do que nela se operara, veio, prostrou-se diante dele e declarou-lhe toda a verdade.
34 Jisas pen nɨp haga, “Pai yad. Jisas yɨp gö kamɨŋ lɨnab, a gɨmön, nɨŋ udpan rö, nöp gɨnö kamɨŋ löp me u. Ne arammön mɨd aij gɨmön,” a ga.
34 E ele lhe disse: Filha, a tua fé te salvou; vai-te em paz e fica livre do teu mal.
35 Jisas manö anɨbu hagö nɨŋöl gɨ, Jairas bɨ nɨpe rɨmnap, ram nɨpe au nɨbö apöm hagla, “Pai ne u hadö umöb; hag ñeb bɨ i hagö, ma ilön auagnɨm, ado gɨ arnɨm,” a gɨla.
35 Falava ele ainda, quando chegaram alguns da casa do chefe da sinagoga, a quem disseram: Tua filha já morreu; por que ainda incomodas o Mestre?
36 Anɨg hagla u pen Jisas manö kalɨp u udagöm, Jairas nɨp haga, “Pɨñɨŋ gagmön; gasɨ kƚö gɨ nɨŋmön,” a ga.
36 Mas Jesus, sem acudir a tais palavras, disse ao chefe da sinagoga: Não temas, crê somente.
37 Jisas anɨg hagöm, nɨbi bɨ gau aip aragnabun, a göm, kalɨp anɨb gau hag löm, Pida u, Jems u, Jems nɨmam Jon u, kalpe yam nöp uɫ gɨ ara.
37 Contudo, não permitiu que alguém o acompanhasse, senão Pedro e os irmãos Tiago e João.
38 Kale Jairas ram u amjaköm Jisas nɨŋa, nɨbi bɨ manö pɨg hagöm, mɨɫöŋ magö göl gɨ mɨdeila.
38 Chegando à casa do chefe da sinagoga, viu Jesus o alvoroço, os que choravam e os que pranteavam muito.
39 Ram raul mɨgan yaŋ amöm haga, “Nɨhön gɨnɨg manö hauƚ gɨmim, mɨɫöŋ gabim? Pai u umagöp; yɨharɨŋ hon hanab,” a ga.
39 Ao entrar, lhes disse: Por que estais em alvoroço e chorais? A criança não está morta, mas dorme.
40 Anɨg hagö, nɨp mɨhol gɨlö, kalɨp hag höŋ yuöm, pai nɨme nap ber u udöm, bɨ nɨpe kabö u udöm, uɫ gɨ pai u um mɨdeia ram raul mɨgan yaŋ ara.
40 E riam-se dele. Tendo ele, porém, mandado sair a todos, tomou o pai e a mãe da criança e os que vieram com ele e entrou onde ela estava.
41 Amöm, pai anɨbu ñɨmagö kɨd nɨp u udöm, Arameik manö löm haga, “Dalida kom!” a ga. Manö haga anɨbu iƚ me, “Pai pro! Nöp hagabin, urak!”
41 Tomando-a pela mão, disse: Talitá cumi!, que quer dizer: Menina, eu te mando, levanta-te!
42 Jisas nɨp manö hagö, magö anɨbu nöp uraköm, ap ran ap lugö nɨŋöl gɨ, nɨbi bɨ gau aiö yabɨƚ gɨla. Pai anɨbu mɨ nɨpe unbö mɨgan laŋ ara.
42 Imediatamente, a menina se levantou e pôs-se a andar; pois tinha doze anos. Então, ficaram todos sobremaneira admirados.
43 Nɨbi bɨ mɨdeila gau aiö gɨlö nɨŋöl gɨ, Jisas manö kƚö hagöm haga, “Gɨpin anɨbu nɨbi bɨ gau kalɨp waiö hag ñagmim,” a ga. Anɨg hagöl gɨ kalɨp haga, “Pai u nɨp nan magö rɨmnap ñɨbe ñɨŋaŋ,” a ga.
43 Mas Jesus ordenou-lhes expressamente que ninguém o soubesse; e mandou que dessem de comer à menina.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 5, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.