Lucas 16
Manö Kamɨŋ (KPW) vs ACF
1 Jisas bɨ nɨpe gau kalɨp haga, “Bɨ kub nan iru mɨdnab ap, bɨ nan nɨpe abad mɨdep bɨ ap hag lö, nan nɨpe gau abad mɨdeinab. Pen bɨ kub u, manö ap nɨŋnab, bɨ nan nɨpe abad mɨdnab anɨbu, nan nɨpe gau haƚöwaƚö gɨnab.
1 E dizia também aos seus discípulos: Havia um certo homem rico, o qual tinha um mordomo; e este foi acusado perante ele de dissipar os seus bens.
2 Bɨ kub manö anɨbu nɨŋöm, nɨp wɨñ alö aueinab hagnab, ‘Nan yad gau abad mɨd aij gagpan u, yɨp hag ñɨlö nɨŋbin. Anɨb u, ne ammön, nan yad aigeg mɨdöp gau magöŋhalö wö ral nɨŋ aij gɨmön, nɨbi bɨ gau kalɨp nan naböŋ yad aigeg mɨdöp gau magöŋhalö wö ral nɨŋ aij gɨmön, ap yɨp hag ñɨmön, wög yɨp gɨpan u hainö gagnabön,’ a gɨnab.
2 E ele, chamando-o, disse-lhe: Que é isto que ouço de ti? Dá contas da tua mordomia, porque já não poderás ser mais meu mordomo.
3 Hageinab, bɨ nan nɨpe abad mɨdep anɨbu, aŋ nɨpe gau nöp gasɨ iru nɨŋöm hagnab, ‘Bɨ kub u yɨp hag yunɨg gab u pen yad nɨhön gɨnamŋ Yad bɨ pɨdöŋ mɨdagpin rö, mɨnöŋ bɨnɨg jö gɨnam rö lagöp. Nɨbi bɨ rɨmnap nan kale u asɨb hag gɨ ñɨŋeinabin u, yɨp nable gɨnab,’ a gɨnab.
3 E o mordomo disse consigo: Que farei, pois que o meu senhor me tira a mordomia? Cavar, não posso; de mendigar, tenho vergonha.
4 Pen hainö gasɨ nɨŋ aij göm hagnab, ‘Yad nɨhön gɨnam u uri nɨŋbin. Adö anɨbu gɨnö, hainö bɨ kub yad yɨp hag yunab ñɨn u, nɨbi bɨ rɨmnap yɨp udlö, ram kale au han mɨdeinabin,’ a gɨnab.
4 Eu sei o que hei de fazer, para que, quando for desapossado da mordomia, me recebam em suas casas.
5 Anɨg hagöm, nɨbi bɨ rɨmnap kalɨp bɨ kub nɨpe nan naböŋ mɨdeinab gau wɨñ alnab. Wɨñ alö, bɨ nöd aunab u nɨp hagnab, ‘Ne bɨ kub yad nan naböŋ aigeg mɨdöp?’ ö gɨnab.
5 E, chamando a si cada um dos devedores do seu senhor, disse ao primeiro: Quanto deves ao meu senhor?
6 Hageinab hagnab, ‘Wel ñɨŋeb dɨƚam ñɨnjuöl añɨ ap,’ a gɨnab. Hageinab hagnab, ‘Diker i ud, yɨŋɨd asɨkmön dɨƚam unbö sɨduŋ laŋ kalɨ kƚiñ rɨk,’ a gɨnab. Hageinab, hagnab rö nöp gɨnab.
6 E ele respondeu: Cem medidas de azeite. E disse-lhe: Toma a tua obrigação, e assentando-te já, escreve cinqüenta.
7 Hainö bɨ ap aueinab, hagnab, ‘Ne bɨ kub yad nan naböŋ aigeg mɨdöp?’ ö gɨnab. Hageinab hagnab, ‘Wid beg ñɨnjuöl unbö mamɨd u,’ a gɨnab. Hageinab hagnab, ‘Diker i ud, yɨŋɨd asɨkmön beg ñɨnjuöl mɨhau mɨhau kalɨ kƚiñ rɨk,’ a gɨnab. Hageinab, hagnab rö nöp gɨnab.
7 Disse depois a outro: E tu, quanto deves? E ele respondeu: Cem alqueires de trigo. E disse-lhe: Toma a tua obrigação, e escreve oitenta.
8 Anɨg geinab, hainö bɨ kub nɨpe u nɨŋöm hagnab, ‘Bɨ nan yad abad mɨdep bɨ anɨbu, gasɨ nɨŋ aij göm, nɨhön nɨhön gem mɨd aij gɨnabin a göp u, nɨpe gɨ aij göp,’ a gɨnab. Anɨb u nɨŋim. Nɨbi bɨ mɨnöŋ naböŋ adö iƚ i gasɨ nɨŋbal gau hagpal, ‘Mɨñi aigöl gun hainö asɨk mɨdep hon u mɨd aij gɨnɨm?’ ö göm, gasɨ u nɨŋöl gɨ gɨlö arab. Pen mailö aij nɨŋbal nɨbi bɨ gau, anɨg unbö rö nöp gɨlö arböp u aij.
8 E louvou aquele senhor o injusto mordomo por haver procedido prudentemente, porque os filhos deste mundo são mais prudentes na sua geração do que os filhos da luz.
9 “Mani nan mɨnöŋ naböŋ iƚ i mɨdöp gau, nɨbi bɨ rɨmnap gau ñɨbe me, hainö nan anɨb gau böŋ nöp pɨs gɨnab ñɨn u, God ram mɨnöŋ pör mɨdep nɨpe au kalöp hag wɨhai udnab.
9 E eu vos digo: Granjeai amigos com as riquezas da injustiça; para que, quando estas vos faltarem, vos recebam eles nos tabernáculos eternos.
10 Mani nan pro ap, nɨbi bɨ ap ñɨmagö adö u lɨlö, abad mɨd aij gɨnab u, nan kub gau ñɨlö, u rö nöp gɨnab. Pen mani nan pro ap, nɨbi bɨ ap ñɨmagö adö u lɨlö, abad mɨd aij gagnab u, nan kub gau ñɨlö, u rö nöp gɨnab.
10 Quem é fiel no mínimo, também é fiel no muito; quem é injusto no mínimo, também é injusto no muito.
11 Pen kale mani nan mɨnöŋ naböŋ adö iƚ i mɨdöp u udmim, pir almim, abad mɨd aij gagnabim u, bɨ an kalöp nan aij yabɨƚ adö laŋ nɨbö ñɨnab?
11 Pois, se nas riquezas injustas não fostes fiéis, quem vos confiará as verdadeiras?
12 Bɨ ap mani nan nɨpe ud ñɨmagö adö kalöp lɨnab u, kale pir almim, abad mɨd aij gagnabim u, bɨ an mani nan kalöp ke ñɨnab?
12 E, se no alheio não fostes fiéis, quem vos dará o que é vosso?
13 Bɨ añɨ ap, bɨ kub mɨhöp kalɨp wög gɨnɨm rö lagöp. Bɨ mɨhöŋgöl kalɨp wög gɨnab u pen nɨpe bɨ kub ap nɨp mɨdmagö löm, bɨ ap nɨp mɨdmagö lagnab. Aka bɨ kub ap nɨp mɨdmagö löm, bɨ ap nɨp mɨdmagö lagnab. Unbö rö, kale mani nan gau nan aij yabɨƚ a gɨmim nɨŋeinabim u, God nɨp wög gɨpim u arö gɨmim rö löp,” a ga.
13 Nenhum servo pode servir dois senhores; porque, ou há de odiar um e amar o outro, ou se há de chegar a um e desprezar o outro. Não podeis servir a Deus e a Mamom.
14 Bɨ Perisi gau, gasɨ kub kale mani adö u nöp nɨŋmɨdal u me, Jisas manö haga u nɨŋöm mɨhol göm hag jula.
14 E os fariseus, que eram avarentos, ouviam todas estas coisas, e zombavam dele.
15 Hag jueila, kalɨp haga, “Kale nɨbi bɨ amgö ilö adö u, hon nɨbi bɨ aij mɨdpun, a gɨpim u, pen God hibur gasɨ mɨdmagö aŋ kalöp daŋ nɨŋöb. Nan nɨbi bɨ nɨŋlö aij göp gau, God nɨŋö nan naij rö löp.
15 E disse-lhes: Vós sois os que vos justificais a vós mesmos diante dos homens, mas Deus conhece os vossos corações, porque o que entre os homens é elevado, perante Deus é abominação.
16 “Jon bɨ ñɨg pak ñeb auaga ñɨn u, lo manö kalɨ kƚiñ rɨkla u abe, bɨ God manö hagep manö kalɨ kƚiñ rɨkla u abe haglö, nɨbi bɨ nɨŋöm, adö anɨbu gɨlö armɨdöp. Pen Jon aua ñɨn u rɨkö, God nɨbi bɨ udöm abad mɨdeinab manö aij u haglö, nɨbi bɨ nɨŋöm kale magöŋhalö adö anɨbu nöp arun, a göm, kƚö göm gɨlö arab.
16 A lei e os profetas duraram até João; desde então é anunciado o reino de Deus, e todo o homem emprega força para entrar nele.
17 Kumi kabö adö laŋ abe mɨnöŋ naböŋ iƚ i abe ur gɨnɨm rö löp, pen lo manö u adɨŋ pro ap ur gɨnɨm rö lagöp.
17 E é mais fácil passar o céu e a terra do que cair um til da lei.
18 “Pen, bɨ ap nɨbi udöm arö göm, am nɨbi hain nɨbö ap udnab u, nɨbi si udnab. Pen bɨ ap uraköm, nɨbi u, bɨ udöm arö gɨnab nɨbi anɨbu, udnab u, nɨpe u rö nöp nɨbi si udnab.
18 Qualquer que deixa sua mulher, e casa com outra, adultera; e aquele que casa com a repudiada pelo marido, adultera também.
19 “Bɨ ap mani nan nɨpe iru yabɨƚ mɨdmɨdöp. Nɨpe waƚɨj aij aij nöp yɨmöm, nan ñɨŋeb aij aij nöp ñɨŋmɨdöp.
19 Ora, havia um homem rico, e vestia-se de púrpura e de linho finíssimo, e vivia todos os dias regalada e esplendidamente.
20 Pen ram ajöŋ iƚ goƚ nɨpe au, bɨ use use halö nan mɨdagmɨdöp bɨ ap dap lɨlö mɨdmɨdöp. Hib nɨpe Lasaras.
20 Havia também um certo mendigo, chamado Lázaro, que jazia cheio de chagas à porta daquele;
21 Gasɨ nɨpe u nöp nɨŋöm, ‘Bɨ nan iru mɨdöp i nan ñɨŋö, nan naböŋ naböŋ abañ mo gai i lugnab u, yad ñɨŋnabin kɨyö lagnab,’ a göm, nɨŋmɨdöp. Pen kain gau apöm, wös nɨpe gau baɫö gɨ ñɨŋmɨdal.
21 E desejava alimentar-se com as migalhas que caíam da mesa do rico; e os próprios cães vinham lamber-lhe as chagas.
22 Hainö bɨ yɨgön anɨbu uma. Nɨpe umö, ejol gau apöm, nɨp dam ram mɨnöŋ adö laŋ au amöm, Ebraham böŋ nɨpe lau lö nan kub ñɨŋa. Pen bɨ gep anɨbu abe umö, rɨgöl gɨla.
22 E aconteceu que o mendigo morreu, e foi levado pelos anjos para o seio de Abraão; e morreu também o rico, e foi sepultado.
23 Bɨ gep anɨbu umöm, am mab ke inab yaŋ au, nɨp ilön kub yabɨƚ gö nɨŋöl gɨ mɨdmɨdöp. Pen mɨdöm gɨlaŋ gɨ nɨŋa, Ebraham Lasaras aip ke ke au laŋ mɨdailö.
23 E no inferno, ergueu os olhos, estando em tormentos, e viu ao longe Abraão, e Lázaro no seu seio.
24 Nɨŋöm, wɨñ al hagöm haga, ‘Bapi Ebraham, yɨp mög nɨŋmön, Lasaras nɨp hagö, ñɨmagö mɨlö nɨpe ap ñɨg ap rauöm, dap aɫab yɨp u ud nɨŋö, yɨp hain gaŋ. Mab u inöm, yɨp ilön kub yabɨƚ göp,’ a ga.
24 E, clamando, disse: Pai Abraão, tem misericórdia de mim, e manda a Lázaro, que molhe na água a ponta do seu dedo e me refresque a língua, porque estou atormentado nesta chama.
25 Hageia, Ebraham haga, ‘Ñɨ nöŋ! Mɨnöŋ naböŋ adö iƚ yaŋ mɨdmɨdan ñɨn u, ne nan aij aij ne udmɨdan, pen Lasaras nan naij naij nöp udmɨdöp. Pen mɨñi ram mɨnöŋ i, nɨpe hain aij mɨdö nɨŋöl gɨ, nöp ilön kub gab.
25 Disse, porém, Abraão: Filho, lembra-te de que recebeste os teus bens em tua vida, e Lázaro somente males; e agora este é consolado e tu atormentado.
26 God nɨpe moƚ kub yabɨƚ aŋ i gɨ la u me, hon nɨbi bɨ böŋ lai raƚa gun böŋ lau nun rö lagöp; pen kale böŋ lau raƚa gɨmim böŋ lai aumim rö lagöp,’ a ga.
26 E, além disso, está posto um grande abismo entre nós e vós, de sorte que os que quisessem passar daqui para vós não poderiam, nem tampouco os de lá passar para cá.
27 Hageia, bɨ anɨbu haga, ‘Anɨg hagpan rö, Lasaras nɨp hagmön, nɨpe bapi yad ram amöm,
27 E disse ele: Rogo-te, pois, ó pai, que o mandes à casa de meu pai,
28 mam yad unbö mamɨd u kalɨp manö kƚö yabɨƚ hagö, ram mɨnöŋ ilön ke naij pör nöp göp aui auagöl,’ a ga.
28 Pois tenho cinco irmãos; para que lhes dê testemunho, a fim de que não venham também para este lugar de tormento.
29 Hageia, Ebraham haga, ‘Mosɨs abe, bɨ God manö hagep bɨ gau abe, manö kalɨ kƚiñ rɨkla u nɨŋöl,’ a ga.
29 Disse-lhe Abraão: Têm Moisés e os profetas; ouçam-nos.
30 Hageia, haga, ‘Bapi, anɨg gagnaböl; pen nɨbi bɨ ap umöm uraköm, am hageinab me, nɨŋö hagöp, a göm, nan si nan naij gɨpal adö u, nɨhön gɨnɨg anɨg gɨpun, a göm, arö gɨnaböl,’ a ga.
30 E disse ele: Não, pai Abraão; mas, se algum dentre os mortos fosse ter com eles, arrepender-se-iam.
31 Hageia, Ebraham haga, ‘Kale Mosɨs abe, bɨ God manö hagep bɨ gau abe, manö kalɨ kƚiñ rɨkla manö anɨbu nɨŋagpal rö, bɨ ap umöm uraknab u, kale u rö nöp nɨŋagnaböl,’ a ga,” a ga.
31 Porém, Abraão lhe disse: Se não ouvem a Moisés e aos profetas, tampouco acreditarão, ainda que algum dos mortos ressuscite.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.