Lucas 15

Manö Kamɨŋ (KPW) vs BKJ

Sair da comparação
1 Pen bɨ dakɨs udep gau abe, nɨbi bɨ nan si nan naij gɨla gau abe, Jisas manö hagab u nɨŋun, a göm, ap nɨŋ mɨdeila.
1 Então, aproximaram-se dele todos os publicanos e pecadores para ouvi-lo.
2 Pen bɨ Perisi gau abe, bɨ lo manö hag ñeb bɨ gau abe, Jisas nɨp hag juöm hagla, “Nɨpe nɨhön gɨnɨg bɨ nan si nan naij gɨpal gau udöm, aip nan magö jɨm ñöl ñɨŋab?” ö gɨla.
2 E os fariseus e os escribas murmuravam, dizendo: Este homem recebe pecadores, e come com eles.
3 Anɨg hageila, Jisas manö ap hod rɨköm kalɨp haga,
3 E ele lhes falou esta parábola, dizendo:
4 “Bɨ kale ap, kaj sipsip ñɨnjuöl unbö mamɨd u (100) muk mɨdeinab. Pen añɨ nɨbö ap ur geinab u, rɨmnap dam mɨnöŋ haƚɨn haƚɨn mɨdöp gau löm, am kaj sipsip nɨpe ur gɨnab u uƚhai nɨŋ aj aj aj, nɨp uƚhai nɨŋ dam dam nɨŋ udnab.
4 Qual de vós é o homem que, tendo cem ovelhas, e perdendo uma delas, não deixa no deserto as noventa e nove, e vai atrás da perdida até encontrá-la?
5 Kaj sipsip nɨpe anɨbu uƚhai nɨŋ udöm, aij a gö nɨŋöl gɨ, ud sɨduŋ nɨpe u adö laŋ lɨnab.
5 E, tendo-a encontrado, regozijando-se, a põe sobre seus ombros.
6 Sɨduŋ laŋ dap ram amöm, nɨbi bɨ nɨŋeb nɨpe gau, nɨbi bɨ ram mɨnöŋ aƚog nɨpe gau, kalɨp wɨñ alöm, ap magum gɨnaböl hagnab, ‘Kaj sipsip yad ur göp u, uƚhai nɨŋ adog udpin u, köl yad aip mɨñ mɨñ gun,’ a gɨnab.
6 E ele chegando em casa, chama os seus amigos e vizinhos, dizendo-lhes: Alegrai-vos comigo, porque eu encontrei a minha ovelha que estava perdida.
7 Anɨg unbö rö me, nɨbi bɨ iru nöp gau, hon gɨ aij gun nan si nan naij gagpun, a göm, gasɨ nɨŋbal gau, kumi kabö adö laŋ au mɨdpal gau nɨŋöm mɨñ mɨñ gagnaböl; pen nɨbi bɨ añɨ ap, nan si nan naij gɨpin gau nɨhön gɨnɨg anɨg gɨpin, a göm, arö geinab u, kumi kabö adö laŋ au nɨŋöm mɨñ mɨñ gɨnaböl.
7 Eu vos digo, que assim haverá mais alegria no céu por um pecador que se arrepende, do que por noventa e nove pessoas justas que não necessitam de arrependimento.
8 “Aka pen, nɨbi ap mani silpa magö nɨpe unbö sɨduŋ laŋ mɨdeinab. Pen magö ap, ram raul mɨgan gau agamɨj ap lugeinab u, nɨpe nɨhön gɨnabŋ Nɨpe hapö lau adö aulɨk löm, uƚhai nɨŋ nɨŋ ka acɨp acɨp ƚɨk ƚɨk, kabö magö nɨpe anɨbu udnab.
8 Ou qual mulher que, tendo dez peças de prata, e perdendo uma peça, não acende a candeia, e varre a casa, buscando com diligência até encontrá-la?
9 Mani silpa magö nɨpe anɨbu uƚhai nɨŋ udöm, aij a gö nɨŋöl gɨ, nɨbi bɨ nɨŋeb nɨpe gau, nɨbi bɨ ram mɨnöŋ aƚog nɨpe gau, kalɨp wɨñ alöm, ap magum gɨnaböl hagnab, ‘Kabö magö yad lugöp magö añɨ anɨbu, uƚhai nɨŋ adog udpin u, köl yad aip mɨñ mɨñ gun,’ a gɨnab.
9 E, tendo-a encontrado, ela chama as amigas e as vizinhas, dizendo: Alegrai-vos comigo, porque encontrei a peça que eu havia perdido.
10 Anɨbu rö me, nɨbi bɨ añɨ ap, nan si nan naij gɨpin gau nɨhön gɨnɨg anɨg gɨpin, a göm, arö geinab u, kumi kabö adö laŋ au God ejol nɨpe gau nɨŋöm mɨñ mɨñ gɨnaböl,” a ga.
10 Assim eu vos digo que há alegria na presença dos anjos de Deus por um só pecador que se arrepende.
11 Jisas manö anɨbu hagöm haga, “Bɨ ap ñɨ nɨpe mɨhöp mɨdeinab u.
11 E ele disse: Certo homem tinha dois filhos;
12 Ñɨ nɨpe hain u, ap nap nɨp hagnab, ‘Bapi, nan halɨp mɨhöŋ hagpan gau, ud asɨk yɨp gau ke ñɨ,’ a gö, nap nan kalpe mɨhöŋ gau ud asɨk ke ke ñɨnab.
12 e o mais jovem deles disse ao seu pai: Pai, dá-me a parte dos bens a que tenho direito. E ele dividiu-lhes os seus haveres.
13 Ñö, ñɨ nɨpe hain u magö uƚep magö ap mɨdöm, nap nan nɨp ud asɨk ña gau magöŋhalö sɨkim göm, mani udöm, dam ram mɨnöŋ mɨlö gau arnab. Am anɨb gau mɨdöm, nɨbi si nan naij gau göl gɨ, mani nan nɨpe ud arnab gau, haƚöwaƚö nɨbi bɨ gau ñɨ pɨs gɨnab.
13 E poucos dias depois, o filho mais jovem, ajuntando tudo, partiu para uma terra distante, e ali desperdiçou os seus bens com uma vida desordeira.
14 Anɨg gö, mani nɨpe pɨs gö, ram mɨnöŋ anɨbu kɨyö kub yabɨƚ lɨnab. Pen nan magö rau ñɨŋnɨm mani ap mɨdageinab.
14 E, havendo ele gastado tudo, houve naquela terra uma grande fome, e ele começou a passar necessidade.
15 Anɨg gö, nɨpe amöm, bɨ ram mɨnöŋ anɨbu nɨbö nap kale ap hag nɨŋö, nɨp kaj mukep wög u hag lɨnab.
15 E ele foi e juntou-se a um dos cidadãos daquela terra, e ele o enviou aos seus campos para alimentar os porcos.
16 Pen nɨp kɨyö kub yabɨƚ u lö gɨ mɨdö mɨdö, kaj mukmɨdal womai hañ gau rɨmnap ñɨŋnam a gɨnab u pen nɨbi bɨ rɨmnap nɨp nan magö ñagnaböl.
16 E ele desejava encher o seu estômago com as cascas que os porcos comiam; e nenhum homem lhe dava nada.
17 Pen gasɨ magö nɨpe nɨŋ ud arö gasɨ aij magö u auö hagnab, ‘Bapi yad bɨ nɨp wög gaböl gau, nan magö iru mɨdöp. Yad aui mɨdpin, yɨp kɨyö kub yabɨƚ löp.
17 E ele caindo em si, disse: Quantos servidores de meu pai têm pão suficiente e de sobra, e eu aqui pereço de fome!
18 Anɨb u, yad ram mɨnöŋ i arö gem, bapi mɨdöp au kauyaŋ ado gɨ amem, nɨp hagnabin, “God amgö ilö adö nɨpe u gɨ naij gem, amgö ilö adö ne u gɨ naij gem, gɨpin rö,
18 Levantar-me-ei, e irei para o meu pai, e lhe direi: Pai, eu pequei contra o céu e perante ti;
19 ne yɨp ñɨ yad a gɨ hagagmön. Yɨp bɨ wög gɨ ñeb ne ap rö hag lɨmön gɨnabin,” a gɨnabin,’ a gɨnab.
19 e não sou mais digno de ser chamado teu filho; faze-me como um dos teus servidores.
20 Gasɨ anɨbu nɨŋöm, bapi ram ado gɨ arnabin, a göm, hadnab. Am am am, nap nɨpe mɨlö gau nɨbö ñɨ nɨpe anɨbu nɨp yɨjɨg nɨŋnab. Nap ñɨ nɨpe nɨŋöm, nɨp mög yabɨƚ gɨnab. Nɨpe dip gɨ dö gɨ am nɨp ud wabi göm, ud bom haluöm mulu ñɨŋnab.
20 E ele, levantando-se, foi para seu pai. Mas, ele estando ainda longe do caminho, seu pai o viu, e teve compaixão, e, correndo, lançou-se-lhe ao pescoço, e o beijou.
21 Nap anɨg gö, ñɨ hagnab, ‘Bapi, God amgö ilö adö nɨpe u gɨ naij gem, amgö ilö adö ne u gɨ naij gem, gɨpin rö, ne yɨp ñɨ yad a gɨ hagagmön,’ a gɨnab.
21 E o filho lhe disse: Pai, eu pequei contra o céu e à tua vista, e não sou mais digno de ser chamado teu filho.
22 Nap pen, bɨ wög gɨ ñeb nɨpe gau kalɨp hagnab, ‘Kale yɨŋɨd nöp am waƚɨj mɨlö kub yad u dap nɨp yɨm ñɨmim, ñɨmagö nɨpe u riŋ lɨ ñɨmim, ma rɨrup lɨ ñɨmim, gim.
22 Mas o pai disse aos seus servos: Trazei a melhor veste, e vesti-o, e ponde-lhe um anel em sua mão, e calçados em seus pés;
23 Anɨg gɨmim, am kaj kau pi marep haƚɨn aij yabɨƚ u pak dam laube, mɨñ mɨñ göl gɨ nan kub ñɨŋun.
23 e trazei aqui um novilho cevado, e matai-o; e comamos e alegremo-nos;
24 Ñɨ yad u böŋ nöp uma rö la u, pen mɨñi nɨpe kauyaŋ kamɨŋ mɨdöp. Nöd nɨpe böŋ nöp hir ga u, pen mɨñi nɨp adog udpin,’ a gɨnab. Nap hagö, kale am kaj kau pi pak dapöm, nan magö laulö, mɨñ mɨñ gɨnaböl.
24 porque este meu filho estava morto, e vive novamente; tinha-se perdido, e foi achado. E eles começaram a alegrar-se.
25 “Pen ñɨ nɨpe nöd u, wög adɨŋ gau gɨ aj arö göm, ado gɨ yöp ram söl au apöm nɨŋnab, cacɨŋ, mab ij paköm, kugom ralöm, mɨñ mɨñ göl gɨ mɨdeinaböl.
25 Ora, o seu filho mais velho estava no campo; e vindo, ao aproximar-se da casa, ele ouviu a música e as danças.
26 Anɨg geinaböl, nap bɨ wög gɨ ñeb nɨpe ap nɨp hag nɨŋöm hagnab, ‘Nɨhön gaböl?’ ö gɨnab.
26 E ele chamou um dos servos, e perguntou o que significavam aquelas coisas.
27 Hageinab, hagnab, ‘Namam hain ne umöb a göm nɨŋöb u pen mɨñi ado gɨ auö, nap kaj kau pi marep haƚɨn aij u pak lau ñɨŋöl gɨ mɨñ mɨñ gaböl,’ a gɨnab.
27 E ele lhe disse: O teu irmão chegou; e teu pai matou o novilho cevado, porque ele o recebeu são e salvo.
28 Hageinab, nɨp mulu kal yabɨƚ lugö, ram raul mɨgan aragnab; höŋ au yaŋ nöp mɨdeinab. Nap pen höŋ amöm, auö ram raul mɨgan arul, a göm, nɨp manö hain hain hagöm hagnab.
28 E ele se irritou e não queria entrar; portanto, saindo o pai, lhe rogava.
29 Nap nɨpe manö hain hain hageinab pen ñɨ nöd nɨpe hagnab, ‘Yad manö ne hagpan rö pör nöp hain gem, bɨ nagɨ wög gep ne rö mɨdem, wög nöp pör pör gɨnö gɨnö mɨ iru yabɨƚ nöp lugöp. Pen yɨp kaj meme pi ap ñö, mɨdeimam yad gau aip pak lau ñɨŋun mɨñ mɨñ gagpun.
29 E, ele respondendo, disse ao seu pai: Eis que eu te sirvo há tantos anos, e em nenhum momento eu transgredi um mandamento teu; contudo, tu nunca me deste um cabrito, para que eu pudesse me alegrar com os meus amigos;
30 Pen ñɨ ne anɨbu, nan nɨme lɨ ñɨna gau damöm, nɨbi si nan gau göm gɨ ñɨŋ yu haköm auub, nɨp mög nɨŋmön, kaj kau pi marep haƚɨn aij yabɨƚ u pakpan!’ a gɨnab.
30 mas, vindo este teu filho, que desperdiçou os teus bens com as prostitutas, mataste-lhe o novilho cevado.
31 Anɨg hageinab, nap ñɨ nɨpe nöd nɨp hagnab, ‘Hol apɨl pör mɨdpul rö, nan yad gau magöŋhalö ne udnabön.
31 E, ele lhe disse: Filho, tu sempre estás comigo, e tudo o que eu tenho é teu.
32 Namam hain ne u böŋ nöp uma rö la u, pen mɨñi nɨpe kauyaŋ kamɨŋ mɨdöp. Nɨpe böŋ nöp hir ga u, pen mɨñi nɨp uƚhai nɨŋ adog udpin. Anɨb u me, hon mɨñ mɨñ gun,’ a gɨnab,” a ga.
32 Mas era necessário fazer festa e regozijarmo-nos; porque este teu irmão estava morto, e vive novamente; tinha-se perdido, e foi achado.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.